มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 11

สิบนาฬิกาสิบนาที

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“ไม่เปลี่ยนใจหรือครับ คุณดูอาร์เต”

แว่นตากลมโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ

วันพฤหัสบดี สิบโมงเช้า ที่ประตูฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ บนเบาะข้างคนขับของรถสีเทาที่จิลขับ วันเดร์เลย์ บริโต กอดกล่องเครื่องมือสีเงินไว้บนตัก

“ไม่เปลี่ยน”

“อย่างนั้นหรือครับ… แผงที่แตกแล้ว รอไปก็ไม่หายเองนะครับ”

“รู้”

วันเดร์เลย์ปิดกระจกลง จิลที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยยกมือข้างหนึ่งขึ้น

“ส่งขึ้นเที่ยวบินตอนเที่ยงเสร็จแล้วจะรีบกลับมา เอ้า เอ้า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิน่า ราฟา”

รถขับออกจากประตูไป ราฟาเอล ดูอาร์เต เอามือซ้ายทาบลงที่กระเป๋าเสื้อด้านอก ในถุงใส หน้าจอที่แตกร้าวยังดำสนิทเหมือนเดิม

*

บ่ายสองโมง ทีวีในโรงอาหารเปิดข่าวเสียงดังลั่น

สหรัฐฯ ประกาศขึ้นบัญชีองค์กรอาชญากรรมในละตินอเมริกาทั้งหมดแปดกลุ่มเป็น “องค์กรก่อการร้ายต่างชาติ” ในนั้นมีชื่อของ MS-31 และกลุ่มค้ายาซีนาโลอารวมอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่สมาชิกขององค์กร แต่คนที่ยื่นมือช่วย คนที่ส่งเงินให้ ก็จะถูกไล่ล่าในฐานะผู้ร่วมมือของผู้ก่อการร้าย ผู้ประกาศข่าวพูดไว้อย่างนั้น

จิลกอดกระติกน้ำร้อนมานั่งข้างราฟาเอล เพิ่งกลับมาจากสนามบิน

“เอ้า เอ้า ดื่มเข้า ดื่มเข้า ราฟา วันเดร์เลย์ขึ้นเครื่องไปโดยปลอดภัยแล้ว”

“อย่างนั้นเหรอ”

“ผู้ก่อการร้ายเว้ย เออร์มาโน ทีนี้จะยิงพวกแก๊งสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีใครมาว่าแล้ว”

จิลหัวเราะ แล้วดูดน้ำชาผ่านหลอดเงิน

“ถ้าอยากซ่อมเมื่อไหร่ก็บอกมานะ เสียงของเตียโกไม่หนีไปไหนหรอก”

〈ทำหน้าให้เหมือนทุกครั้ง〉

ราฟาเอลดื่มชาขมจนหมดถ้วย

*

วันศุกร์ สองทุ่ม หลังโรงเก็บเครื่องบิน อิซาเบล โมราเลส แก้ผ้าเช็ดหน้าที่พันมือซ้ายของราฟาเอลออก แล้วพันผ้าผืนใหม่ทับลงไปบนผิวที่ถลอกลอก

“เมื่อวานดูข่าวหรือเปล่า”

“ดู”

“เนโตก็กลายเป็นพวกผู้ก่อการร้ายตั้งแต่เมื่อวานเหมือนกัน ส่วนฉันที่ให้เงินเขาไปหนี ก็เป็นผู้ร่วมมือของผู้ก่อการร้าย คิดว่ายังไง”

“เธอแค่ช่วยน้องชาย”

“คิดว่ากฎหมายจะอ่านออกมาอย่างนั้นเหรอ”

อิซาเบลรัดปมผ้าให้แน่น ดวงตาหลังกรอบแว่นแดงอยู่เล็กน้อย

“คืนนี้ฉันอยู่รถบัญชาการ ส่วนคุณอยู่ข้างนอก ฉันจะรอฟังเสียงคุณทางวิทยุ”

“ด้วยเสียงตัววีน่ะเหรอ”

“แล้วคิดว่าฉันจะรอเสียงใครอีกล่ะ”

นิ้วเรียวเล็กยังคงวางอยู่บนมือของราฟาเอลนานกว่าเดิมอีกนิดหนึ่ง

*

สามทุ่มสามสิบห้านาที เรือนจำชานเมือง

นอกกำแพงสูงมีร้านอาหารที่ปิดอยู่หลังหนึ่ง ราฟาเอลส่องกล้องส่องทางไกลอยู่บนหลังคาของมัน หน่วยเฝ้าระวังมีสี่คน เป็นหน่วยของเม็กซิโกหนึ่งคน และของเอลซัลวาดอร์สองคน

ข้างกำแพงมีประตูเหล็กบานเล็ก เป็นทางเข้าออกของผู้คุม อักษรสามตัวชื่อเมืองในสมุดบัญชีนั้นชี้มาที่เรือนจำแห่งนี้

กฎของเตเรซาคืนนี้ก็เหมือนเดิม สัญญาณบุกเตเรซาจะเป็นคนส่งทางวิทยุ ห้ามพูดเวลาออกมา

〈เวลาของฉันคือสี่ทุ่มสี่สิบ〉

เก๋งสีดำที่ดับไฟหน้าแล่นเข้ามาบนกรวดหน้าร้านอาหาร

เก้าโมง… สามทุ่มสี่สิบนาที

ชายหนุ่มในแจ็กเก็ตหนังก้าวลงจากเบาะข้างคนขับ สะพายกระเป๋าผ้าที่พองตุง เขาดูนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า

ประตูเหล็กเปิดออก ชายอ้วนในเครื่องแบบผู้คุมเดินออกมา

“รถบัญชาการ มาแล้ว สามทุ่มสี่สิบ ชายหนุ่มหนึ่งคน ผู้คุมหนึ่งคน ในรถยังมีอีกหนึ่ง”

“เร็วนี่”

เป็นเสียงของเตเรซา

ชายหนุ่มหยิบซองจดหมายหนึ่งซองออกจากกระเป๋า ผู้คุมรับไป ทั้งสองคนมองไปตามถนนข้างหน้าไม่หยุด

〈ไม่ได้รอให้อะไรมา แต่กำลังรีบทำให้เสร็จก่อนที่อะไรบางอย่างจะมาถึง〉

“…ทุกหน่วย เคลื่อน จบ”

ราฟาเอลปีนบันไดลงจากริมหลังคา

“ไปทางจิเลตา!”

พอเสียงหลุดออกไปก็นึกได้ว่าพลาดเสียแล้ว

“เดเรชา รับทราบครับ หัวหน้าหน่วย!”

หน่วยหนุ่มของเอลซัลวาดอร์วิ่งไปทางขวาทันที เป็นคนเดียวกับที่วิ่งตามปลายหมัดของราฟาเอลในบ้านบนเนินเมื่อคราวนั้น

ระเบิดแสง แสงสีขาว เสียงระเบิดที่สะเทือนถึงท้อง

“อย่าขยับ! คอนดอร์!”

ปากกระบอกปืนโผล่ออกมาจากหน้าต่างเก๋ง เสียงแห้งสั้น กระจกหน้าต่างร้านอาหารแตกกระจาย ราฟาเอลย่อตัวต่ำแล้วยิงตอบ ชายที่นั่งตรงที่คนขับกุมแขน ทำปืนหล่น

ชายหนุ่มกอดกระเป๋าแล้ววิ่งหนี หน่วยที่อ้อมมาทางขวากระโจนเข้าเกาะเอวแล้วล้มเขาลง

ผู้คุมวิ่งกลับไปที่ประตูเหล็ก

“หยุดนะ!”

ประตูเปิดจากข้างใน ร่างอ้วนๆ ลื่นเข้าไป ประตูปิดลงด้วยเสียงหนักอึ้ง

ราฟาเอลทุบประตู เหล็กเย็นเฉียบใต้ฝ่ามือ

“เข้าไปข้างในไม่ได้!”

จากวิทยุ เสียงแหบของเจ้าหน้าที่ประสานงาน อูลิเซส อามายา ดังมา

“เรือนจำเข้าไม่ได้ถ้าไม่มีคำสั่งจากกระทรวงยุติธรรม นี่คือกฎของประเทศนี้”

“มันถือซองเข้าไปแล้วนะ”

“ผมรู้ครับ… ผมรู้”

“นับตัว!”

หนึ่ง สอง สาม หน่วยเฝ้าระวังทั้งหมดสี่คน อยู่ครบทุกคน จากหน่วยอื่นก็มีเสียงตอบกลับมาเรื่อยๆ

*

ในกระเป๋าผ้ายังเหลือซองจดหมายอีกห้าซอง

ชายหนุ่มที่ถูกให้นั่งบนพื้นรถบัญชาการไม่พูดแม้แต่คำเดียว โทรศัพท์ที่หยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาเปล่งแสงใต้ไฟ บนหน้าจอล็อกมีเพียงต้นข้อความโผล่ขึ้นมา

เวลาที่ข้อความเข้าคือเก้าโมงสามสิบเอ็ด… สามทุ่มสามสิบเอ็ดนาที เป็นบรรทัดสั้นๆ บรรทัดเดียว คอนดอร์คือสี่ทุ่มสิบนาที รีบทำให้เสร็จ

“ผู้ส่งมีแต่ตัวเลข เป็นเบอร์ใช้แล้วทิ้ง”

อิซาเบลวางแว่นขยายลง

“สี่ทุ่มสิบนาที”

ราฟาเอลพูดตัวเลขนั้นออกมา

“คนที่ได้รับเวลาสี่ทุ่มสิบนาที มีอยู่คนเดียว”

เตเรซาปิดฝากระติกเก็บความร้อนให้แน่น แล้วใช้มือขวาที่นิ้วก้อยขาดไปพับนิ้วนับ

“ห้าทุ่มสี่สิบเป็นหัวหน้าหน่วยเม็กซิโก ห้าทุ่มสิบเป็นหัวหน้าหน่วยเอลซัลวาดอร์ สี่ทุ่มสิบเป็นเมาริซิโอ ออสปินา ที่ฉันมอบหน่วยของเธอให้ดูแล สี่ทุ่มสี่สิบเป็นเธอ มีโฆ”

“เวลาของผมไม่มีใครขยับเลย”

“ใช่”

ดวงตาเล็กและเฉียบคมของเตเรซาหันมาทางราฟาเอล

“วันศุกร์แล้วนะ มีโฆ มีอะไรจะบอกฉันไหม”

ราฟาเอลมองอิซาเบลครั้งเดียว อิซาเบลพยักหน้าเล็กน้อย

“มีครับ”

ราฟาเอลเล่าไปทีละเรื่อง คำพูดที่ไม่มีในรายงานว่าตอนนั้นอยู่ระหว่างทางไปส่งของ เรื่องกระเป๋าเสื้อด้านอกที่จิลโทรไปถามลูคัส เรื่องที่จิลรู้จักโรงรถซึ่งไม่น่าจะมีใครบอก และคำภาษาโปรตุเกสคำเดียวที่ช่างซ่อมพูดในทางเดิน

เตเรซาไม่เคยพูดแทรกสักครั้ง ฟังจบแล้วจึงจิบกาแฟในแก้วกระดาษหนึ่งอึก

“ไม่มีเรื่องไหนเป็นหลักฐานได้เลย”

“ผมรู้ครับ”

“…แต่เป็นเหตุผลให้สืบได้ ถ้าเรื่องที่เธอเล่าเป็นความจริง จิลเบร์โตก็ไม่มีทางรู้เรื่องสี่ทุ่มสิบนาที ถึงอย่างนั้นถ้าคนส่งคือจิลเบร์โต เขารู้มาจากที่ไหน ไปเรียกเมาริซิโอมา จบ”

*

ห้าทุ่มครึ่ง เมื่อกลับถึงฐาน จิลนั่งอยู่บนบันไดหน้าหอพัก กอดกระติกน้ำร้อนที่มีไอลอยขึ้นมา

“กลับมาแล้วเหรอ เออร์มาโน เอ้า เอ้า ดื่มเข้า ดื่มเข้า ได้ข่าวว่าทุกคนปลอดภัย”

ราฟาเอลรับถ้วยน้ำเต้ามา ชาขมไหลลงลำคอ

〈ทำหน้าให้เหมือนทุกครั้ง〉

“แล้วขยับตอนกี่โมงล่ะ ให้ไปถามพันเอกอีกใช่ไหม”

“ไปถามพันเอก”

“ฮะๆ ใจเย็นชาจริงนะ ราฟา”

รอยตีนกาเวลายิ้มของจิลลึกขึ้น

*

เที่ยงคืน ห้องเล็กด้านในโรงเก็บเครื่องบิน

เมาริซิโอ ออสปินา เป็นชายชาวโคลอมเบียอายุเกินสามสิบ คอยาวผอมโย่ง บีบหมวกไว้แน่นด้วยมือสองข้างอยู่ตรงหน้าเตเรซา

“ผมไม่ได้บอกใครครับ ท่านพันเอก จริงๆ ครับ”

“กระดาษล่ะ ทำยังไง”

ราฟาเอลถาม

“เผาไปแล้วครับ แต่ไม่ได้เผาทันที คืนวันพุธผมอ่านในห้อง ท่องเวลาให้ขึ้นใจก่อนแล้วค่อยเผา ผมเลยขออาบน้ำก่อน ประมาณสิบนาทีครับ”

“ระหว่างนั้น กระดาษอยู่ที่ไหน”

“บนโต๊ะครับ พอกลับมา คุณจิลก็อยู่ในห้องแล้ว บอกว่าเอาชามาเต้มาวางให้ แล้วหัวเราะว่า ท่านพันเอกเรียกไปนานนะ”

“…อย่างนั้นเหรอ”

คืนวันพุธตอนเที่ยงคืน บนม้านั่งยาวหน้าห้อง จิลก็พูดอย่างเดียวกันกับราฟาเอล ว่าท่านพันเอกเรียกไปนานนะ

คิ้วหนาของเตเรซาไม่ขยับ เธอวางแก้วกระดาษลงบนโต๊ะ

“มีโฆ อย่าพูดอะไรกับจิลเบร์โตทั้งนั้น ทำหน้าเหมือนทุกครั้งแล้วดื่มชาไป จบ”

“รับทราบครับ”

ออกจากห้อง ราฟาเอลยืนอยู่ในทางเดินมืด

เวลาสี่ทุ่มสิบนาที อาจรั่วไหลมาจากกระดาษบนโต๊ะก็ได้

แต่เวลาสี่โมงที่ไร่ในเม็กซิโกนั้น ไม่เคยถูกเขียนลงบนกระดาษ เตเรซาเพียงบอกด้วยปากเปล่ากับหัวหน้าหน่วยสามคนในห้องเล็กเท่านั้น

เวลาสี่โมงนั้น เจ้าของเสียงไปได้ยินมาจากที่ไหน

โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อด้านอกยังดำสนิท ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

── จบบทที่ 11 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าชุดบุกชั่วคราวเตเรซาเบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์เมาริซิโอออสปินาหัวหน้าชุดคนแทนอิซาเบลโมราเลสนักวิเคราะห์รอยสักและรหัสจิลเบร์to ไปเซาผู้ประสานงานชาวบราซิลวันเดร์เลย์ บริโตช่างซ่อมโทรศัพท์มือถือเผยความสงสัยให้ฟังผู้บังคับบัญชาNEWซักถามเขาเรื่องกระดาษเวลาคู่หูที่เขาผูกพันNEWคู่หูเหมือนพี่ชายความสงสัยยิ่งลึกNEWปฏิเสธการซ่อมของเขาNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 12

กระสอบทรายบนสะพานตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 12) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ