มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 10

สัญลักษณ์รูปปู

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ไขควงเล็กเรียวเรียงอยู่ในกล่องเครื่องมือรวมกันราวยี่สิบอัน

คืนวันพุธ สองทุ่ม ฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ ห้องเล็กลึกเข้าไปในโรงเก็บเครื่องบินเปิดไฟสีขาวอยู่ดวงเดียว

วันเดร์เลย์ บริโต วางโคมไฟดวงเล็กที่มีแว่นขยายติดอยู่ลงบนโต๊ะ ดันแว่นตากลมขึ้น แล้วคว่ำฝ่ามือบางๆ ขึ้น

“งั้น คุณดูอาร์เต ขอโทรศัพท์หน่อยครับ”

ราฟาเอล ดูอาร์เต ไม่ขยับจากเก้าอี้ตรงมุมห้อง มือซ้ายยังแนบอยู่ที่กระเป๋าเสื้อตรงหน้าอก

“ขอถามก่อน คุณจะทำอะไร”

“วัดแบตเตอรี่ครับ แล้วก็เปิดฝาหลังดูแผงวงจรข้างใน”

“จะเปิดเหรอ”

“ไม่เปิดก็ไม่รู้อะไรหรอกครับ”

วันเดร์เลย์ไม่ยิ้มเลยสักนิด

“งั้นดูจากข้างนอกก่อน”

ราฟาเอลลุกขึ้น วางถุงใสลงบนโต๊ะ ซิปยังปิดอยู่ นิ้วกดขอบถุงไว้ไม่ปล่อย

วันเดร์เลย์ก้มตัวลง ส่องไฟเข้าไป

“หน้าจอร้าวมานานแล้ว คงตกลงด้วยมุมเครื่อง ทิ้งไว้ตั้งหกปี แผงวงจรข้างในอาจเป็นสนิมแล้วก็ได้”

“หกปี ใครบอกคุณ”

นิ้วเรียวนั้นชะงักไปชั่ววินาที

“จิลเบร์โตครับ ทางโทรศัพท์”

“อย่างนั้นเหรอ”

ข้างผนัง จิลกอดกระติกน้ำร้อนหัวเราะ

“ฉันเป็นคนเล่าให้ฟังเอง อีร์เมา เอ้า เอ้า ดื่มเข้าไป หมอนี่แกะเครื่องมาเป็นร้อยๆ เครื่องที่กองบัญชาการ ฝีมือฉันรับประกัน”

ภาชนะน้ำเต้าถูกวางตรงหน้าราฟาเอล ชาขมไหลลงคอไป

〈ทำหน้าให้เหมือนทุกครั้ง〉

“ฉันจะไม่เอาออกจากถุง”

“อย่างนั้นก็ซ่อมไม่ได้ครับ ถ้าเอากลับไปที่ร้านในเซาเปาลู อะไหล่ก็ครบ สัปดาห์เดียวผมส่งคืน”

ฝ่ามือของวันเดร์เลย์เขยิบเข้ามาทางถุงทีละนิด

ราฟาเอลหยิบถุงใส่กลับเข้ากระเป๋าเสื้อ

“ไม่ต้องซ่อม”

“เฮ้ย ราฟา อุตส่าห์เรียกมาด้วยเครื่องบินนะ”

เสียงของจิลยังร่าเริงอยู่ มีเพียงดวงตาสีฟ้าสดใสที่ทอดมองลงที่อกของราฟาเอลแล้วเลื่อนกลับ

“รู้แล้ว ขอโทษนะ จิล”

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูสองครั้ง

อิซาเบล โมราเลส โผล่หน้าเข้ามา ใต้ตาคล้ำเขียว แขนกอดสมุดบัญชีที่ไหม้เกรียมไว้

“ท่านพันเอกเรียกพบ เดี๋ยวนี้”

“ไปแล้ว”

ราฟาเอลวางภาชนะคืนบนโต๊ะ ขณะเดินออกไป เสียงของวันเดร์เลย์ก็ตามหลังมา

“พรุ่งนี้ผมกลับเที่ยวบินช่วงเที่ยงครับ ถ้าเปลี่ยนใจ ก็ก่อนหน้านั้น”

ออกมาถึงทางเดิน ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท ก็ได้ยินเสียงต่ำๆ เป็นภาษาโปรตุเกส

“คนที่บอกให้เอามา ก็คือนายไม่ใช่เหรอ จิล”

สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงเสียงหัวเราะสั้นๆ ของจิล

อิซาเบลที่อยู่ข้างๆ ไม่เข้าใจความหมาย ราฟาเอลไม่หยุดเดิน

*

ในห้องเล็ก เตเรซากำลังรินกาแฟจากกระบอกเก็บความร้อนใส่แก้วกระดาษ สามใบ

อิซาเบลเปิดสมุดบัญชี เศษขอบหน้ากระดาษที่ไหม้ร่วงลงบนโต๊ะเป็นปุยๆ

“วิธีอ่านมีแบบเดียว ฉันพูดครั้งเดียว ฟังให้ดี”

อิซาเบลพูดเร็วขึ้น

“หนึ่งบรรทัดคือหนึ่งปลายทางการจ่าย สองตัวแรกคือประเทศ สามตัวต่อมาคือเมือง สามตัวถัดไปคือประเภทของผู้รับ ตัวเลขท้ายสุดคือยอดต่อเดือน หน่วยพันดอลลาร์ ทั้งหมดหกสิบสองบรรทัด”

“ประเทศมีห้าประเทศสินะ”

“แล้วนายคิดว่ามีอะไรอีกล่ะ ห้าประเทศ ทั้งหมดเป็นประเทศของคอนดอร์ แรกสุดคือบราซิล BR, SAN ซานโตส ถัดมาไม่ใช่ตัวอักษร แต่เป็นรูปวาด”

เป็นรูปปูตัวเล็ก ชูก้ามขึ้นสองข้าง

ราฟาเอลวางแก้วกระดาษลง

“การังเกโจ ฟิวเอล”

“การังเก… อะไรนะ”

“การังเกโจ ภาษาโปรตุเกสแปลว่าปู เป็นบริษัทน้ำมันที่มีถังขนาดใหญ่อยู่ที่ท่าเรือซานโตส ป้ายปั๊มน้ำมันในเซาเปาลูครึ่งหนึ่งเป็นรูปปูตัวนี้”

“ถ้างั้นก็เข้าที เฉพาะบรรทัดนี้ ลูกศรชี้กลับด้าน ไม่ใช่ปลายทางที่จ่ายออก แต่เป็นทางที่เงินไหลเข้ามา ทุกเดือน สามพัน”

“เดือนละสามล้านดอลลาร์ เอาเงินสกปรกไปผสมกับยอดขายน้ำมันแล้วฟอกสินะ”

“กาบัล ถูกเผง ต่อไปคือเม็กซิโก MX สามตัวอักษรของเมืองเอกประจำรัฐบ้านเกิดของโฆอากิน ประเภทผู้รับคือ SEG เซกูริดา หมายถึงความมั่นคง จ่ายให้กรมความมั่นคงของรัฐ เดือนละห้าร้อย”

“ฝ่ายที่ต้องจับ กลับเป็นฝ่ายรับเงิน”

“ที่ฟาร์ม กุสตาโวพูดไว้ใช่ไหม ว่าคนอันดับสองของซีนาโลอา เป็นหน้าที่เห็นในภาพหมายจับมาหลายครั้ง เห็นมาตั้งหลายครั้ง นายคิดว่าทำไมถึงไม่เคยถูกจับสักครั้ง”

“…ในรัฐมีคนคุ้มกันอยู่”

“ถัดมาโคลอมเบีย CO สามตัวอักษรของเมืองท่า ประเภทผู้รับคือ ADU อาดูอานา ศุลกากร”

“ศุลกากรก็มีเครื่องแบบเหมือนกันสินะ”

“ตำรวจศุลกากรที่ตรวจสินค้าที่ท่าเรือ แลกกับการปล่อยผ่านโดยไม่ตรวจ เดือนละ หนึ่งพัน”

“หนึ่งล้านดอลลาร์”

“ต่อเดือนนะ สุดท้ายคือเอลซัลวาดอร์ ประเภทผู้รับคือ CUS คุสโตดิโอ ผู้คุมเรือนจำ”

เสียงของอิซาเบลแผ่วลงตรงนั้น

“ทำไมต้องจ่ายให้ผู้คุม”

“เพื่อปกป้องใครสักคนข้างใน หรือเพื่อกำจัดใครสักคน นายคิดว่าอย่างไหน ตอนนี้ข้างในนั้นมีเด็กหนุ่มสาวอยู่เป็นหมื่นเป็นแสน เพื่อนของเนโตก็ด้วย แล้วที่ขอบกระดาษ มีวันส่งมอบเงินเขียนไว้ เงินให้ผู้คุม ส่งมอบด้วยมือทุกคืนวันศุกร์ นอกเรือนจำ”

“ก็วันศุกร์นี้”

“ใช่แล้ว มีโฆ”

เตเรซาวางแก้วกระดาษลงบนโต๊ะ ดวงตาสีดำเล็กและคมไล่มองห้าประเทศในสมุดบัญชีไปทีละประเทศ

“กองกำลังที่รวมมาจากห้าประเทศ ตามล่าเครือข่ายของห้าประเทศเดียวกัน แถมตาข่ายนั้นยังถักด้วยเครื่องแบบ”

“จะเอายังไงครับ”

“เราจะจับการส่งมอบเงินวันศุกร์ แต่จะแจ้งเวลาปฏิบัติการให้หัวหน้าชุดแต่ละคนไม่ตรงกัน หัวหน้าชุดอีกสองคน กับหัวหน้าชุดที่มารับช่วงชุดของเธอ รวมเป็นสามเวลา แล้วเธออีกหนึ่ง รวมเป็นสี่ ศัตรูขยับตามเวลาไหน ก็จะรู้ว่ารั่วมาจากทางใด”

“ผมไม่ใช่หัวหน้าชุดแล้วนะครับ”

“ก็เลยจะคืนตำแหน่งหัวหน้าชุดชั่วคราวให้เธอเฉพาะปฏิบัติการวันศุกร์ เธอรับผิดชอบหนึ่งทีมที่เฝ้าสังเกตจากภายนอก หัวหน้าชุดมีสิทธิ์รู้เวลา กฎก็คือกฎ มีโฆ เวลาของเธอไม่มีใครรู้อีก มีแค่ฉันกับเธอ”

เตเรซายัดกระดาษเล็กที่พับไว้กับกล่องไม้ขีดใส่มือราฟาเอล

“กลับไปอ่านที่ห้อง อ่านเสร็จก็เผา… แล้ว มีอะไรจะบอกฉันไหม มีโฆ”

“รอถึงวันศุกร์ก่อนครับ”

“จะรอ จบแค่นี้”

*

บนดาดฟ้าโรงเก็บเครื่องบิน ความร้อนจากตอนกลางวันยังไม่จางหายไป

อิซาเบลนั่งลงข้างๆ ถอดแว่นออก ใช้นิ้วขยี้ตา

“เมื่อกี้ตรงทางเดิน คุณเดินเร็วขึ้นแค่ชั่วครู่ ได้ยินอะไรมา”

“ช่างซ่อมพูดกับจิล ว่า คนที่บอกให้เอามา ก็คือนายไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ได้แปลว่า ซ่อมให้ เอามาเถอะ เหรอ”

“ตีความอย่างนั้นได้เหมือนกัน”

“แล้วคุณตีความแบบไหน”

“ยังไม่ตัดสิน”

“กาบัล เหมือนรอยสักเลยนะ จะอ่านก็ต่อเมื่อตัวเลขครบทั้งหมด”

อิซาเบลสวมแว่นกลับ มองไฟของเมืองไกลๆ

“เลยแสงไฟนั่นไป มีเรือนจำอยู่ คนข้างในเกือบทั้งหมดอายุสิบกว่ากับยี่สิบกว่า ที่นี่ เรียกเด็กๆ ว่าชิโปเต”

“ชิโปเต”

“ใช่ ถ้าผู้คุมขยับเพราะเงิน แล้วพวกชิโปเตข้างใน คุณว่ามีใครคุ้มครองอยู่ล่ะ”

“ไม่มีใครคุ้มครอง”

“กาบัล”

“ติอาโกตายตอนอายุยี่สิบสี่ เหมือนพวกเขานั่นแหละ”

อิซาเบลไม่ตอบ แต่ศีรษะกลับเอนมาพิงไหล่ราฟาเอลแทน แว่นเลื่อนเอียงไปนิดหน่อย

“แค่สามนาที เพราะสมุดบัญชีเล่มนั้น ฉันไม่ได้นอนมาสองคืนแล้ว”

“เบเลซา”

“นั่นแปลว่า ได้ ใช่ไหม”

“ใช่”

ไม่ถึงสามนาที ก็ได้ยินเสียงลมหายใจของคนหลับ ราฟาเอลไม่ขยับ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อรู้สึกหนักกว่าปกติ

*

เที่ยงคืน บนม้านั่งยาวในทางเดินหน้าห้อง จิลนั่งอยู่ กอดกระติกน้ำร้อนที่มีไอลอยขึ้น เจ้าหน้าที่เฝ้ายามนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ห่างออกไปเล็กน้อย

“ไง ราฟา ท่านพันเอกเรียกไปนานเลยนะ เรื่องอะไรล่ะ”

“ไปถามท่านพันเอกเอาเอง”

“อีกแล้วเหรอ เย็นชาจริง อีร์เมา”

จิลหัวเราะแล้วลุกขึ้น ใช้มือใหญ่ตบไหล่ราฟาเอลหนักๆ

“พรุ่งนี้ฉันไปส่งวันเดร์เลย์ที่สนามบินเอง เที่ยวบินช่วงเที่ยง ถ้าเปลี่ยนใจ ก็บอกก่อนหน้านั้นนะ”

“อืม”

“ราตรีสวัสดิ์ ราฟา เสียงของติอาโก อย่าเพิ่งยอมแพ้ล่ะ”

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ไกลออกไปสุดทางเดิน

ราฟาเอลเข้าห้อง ปิดประตู คลี่กระดาษของเตเรซาออก มีเพียงบรรทัดสั้นๆ เขียนด้วยลายมือตรงเป๊ะ

วันศุกร์ สี่ทุ่มสี่สิบนาที

ราฟาเอลอ่านตัวเลขนั้นในใจสามรอบ ขีดไม้ขีด ย้ายไฟไปที่ขอบกระดาษ ถือไว้ด้วยปลายนิ้วจนกลายเป็นเถ้า

〈คนที่รู้เวลานี้ มีแค่ท่านพันเอกกับผม〉

จะไม่บอกจิล ไม่บอกใครทั้งนั้น

แต่ถ้าคืนวันศุกร์ เวลาสี่ทุ่มสี่สิบนาที ศัตรูขยับขึ้นมา ปากที่รั่วนั้นจะอยู่ที่ไหนกันแน่

ราฟาเอลแตะมือที่กระเป๋าเสื้อ หน้าจอที่ร้าวยังคงดำสนิท

อีกสิบสองชั่วโมงก็ถึงเที่ยวบินช่วงเที่ยงที่ช่างซ่อมจะกลับ อีกไม่ถึงสี่สิบเจ็ดชั่วโมงก็ถึงสี่ทุ่มสี่สิบนาทีคืนวันศุกร์

── จบบทที่ 10 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าทีมชั่วคราวอิซาเบล โมราเลสนักวิเคราะห์ผู้อ่านสมุดบัญชีเตเรซา เบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์จิลเบร์to ไปเซาคู่หูที่เรียกช่างซ่อมวันเดร์เลย์ บริโตช่างซ่อมโทรศัพท์มือถือคู่หูที่คอยพยุงNEWแบ่งปันเวลากันNEWคู่หูเหมือนพี่ชายปิดบังเวลาNEWไม่ยอมให้มือถือNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 11

สิบนาฬิกาสิบนาทีตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 11) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ