บทที่ 9
สมุดบัญชีที่ไหม้เกรียม
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ในถังน้ำมันเหล็ก กระดาษกำลังลุกไหม้อยู่
คืนวันอังคาร สี่ทุ่มสิบนาที ชายขอบด้านตะวันออกของซานซัลวาดอร์ แสงสีส้มรอดออกมาจากโรงรถเก่าที่ประตูม้วนเปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง
ราฟาเอล ดูอาร์เต ลดกล้องส่องทางไกลลง ตรงเงาของกำแพงฝั่งตรงข้าม
“สามคน สองคนกำลังยกลังขึ้นรถบรรทุก อีกคนเอากระดาษใส่กองไฟ”
“ต้องเข้าไปก่อนที่มันจะเผาหมด มิโฮ”
เตเรซา เบลตราน ไกเซโด พูดเสียงต่ำอยู่ข้างๆ เธอสวมเสื้อเกราะกันกระสุนทับเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวเข้ม
หน้าโรงรถมีรถกระบะสีขาวจอดอยู่หนึ่งคัน ราฟาเอลนึกขึ้นมาว่า อาจเป็นอีกคันที่หาไม่เจอตอนไปร้านซักรีดก็ได้
คนที่เล่าเรื่องโรงรถแห่งนี้คือเนโต เขาบอกว่าเป็นที่ที่จ่าซึ่งตายในโรงงานอาหารกระป๋องเคยใช้กับพรรคพวก
“ถ้าบอสไปด้วย ผมถึงจะบอก จริงๆ นะ จริงๆ”
เนโตพูดแบบนั้น แล้วมองหน้าราฟาเอล ไม่ได้มองเตเรซา
เตเรซาประกาศเวลาบุกก่อนออกเดินทางหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ราฟาเอลไม่ใช่หัวหน้าชุดอีกแล้ว เขาเป็นแค่หนึ่งคนที่ยืนอยู่ข้างเตเรซา แม้แต่ปืนไรเฟิล คืนนี้เตเรซาก็ยื่นคืนให้กับมือเขา
หน้าประตูมีสมาชิกหนุ่มจากโคลอมเบียยืนอยู่ บนหลังแบกชะแลงหนักๆ ของยาดิเอล โรซารีโอ เบกา แต่ไม่มีแววตาที่คอยนับตำแหน่งเพื่อนร่วมทีมก่อนพังประตู แบบที่ยาดิเอลเคยทำ
“ไป จบ”
สมาชิกคนนั้นกลิ้งระเบิดแสงเข้าไปใต้ประตูม้วน
แสงสีขาววาบ เสียงระเบิดสะเทือนไปถึงท้อง
“อย่าขยับ! คอนดอร์!”
ราฟาเอลมุดเข้าไปเป็นคนแรก มุมขวา กองลัง ไม่มีใคร มุมซ้าย ชายคนหนึ่งชักปืนพก ราฟาเอลยิงก่อน ชายคนนั้นกุมแขนล้มลง
เครื่องยนต์รถกระบะติดขึ้น ราฟาเอลยิงยางล้อหน้าทะลุ ชายในที่นั่งคนขับกลิ้งตัวออกจากประตู แล้วปีนกำแพงด้านหลังหนีไป สมาชิกที่ตามมาไล่ตามไป แต่เสียงฝีเท้าก็หายไปอีกฟากของกำแพง
ชายที่ยืนหน้าถังน้ำมันชูมือทั้งสองข้างขึ้น
“อย่ายิง ผมเป็นตำรวจ”
“รู้แล้ว”
ในกองไฟของถัง สมุดบัญชีปกดำเล่มหนึ่งจมอยู่ครึ่งเล่ม ราฟาเอลยัดมือขวาที่สวมถุงมือลงไปคว้าออกมา ขอบปกไหม้เกรียมและมีควันขึ้น เขาฟาดมันลงกับพื้นเพื่อดับไฟ
“นับ”
หนึ่ง สอง สาม ทั้งหมดแปดคน อยู่ครบทุกคน
*
ชายที่ชูมือขึ้นเป็นสิบเอกของตำรวจแห่งชาติเอลซัลวาดอร์
คนที่จะพาตัวไปคือเจ้าหน้าที่ประสานงานผมสีดอกเลา อูลิเซส อามายา ที่เตเรซาปลุกขึ้นมา สีหน้าของเขาซีดเหมือนขี้เถ้า
“คนจากโรงพักเดียวกันครับ เดินสวนกันในโถงทางเดินทุกเช้า”
“ตามระเบียบ ฉันจะส่งตัวให้ตำรวจของคุณ”
“ผมเข้าใจครับ ผมจะพาไปเอง”
“ฝากด้วย”
สิบเอกมองราฟาเอลแล้วหัวเราะ
“พอเช้าก็ได้ออกแล้วล่ะ ไอ้บราซิล”
ราฟาเอลไม่ตอบ
*
ในรถบัญชาการ อิซาเบล โมราเลส เปิดสมุดบัญชีที่ไหม้เกรียม เธอเอาแว่นขยายแนบตา ใช้นิ้วค่อยๆ เปิดขอบหน้ากระดาษ
“ไม่เหมือนวิธีอ่านรอยสักนะ นี่คือรหัสของสมุดบัญชี ตัวเลขกับตัวอักษรย่อ แล้วดูเหมือนจะแยกไว้เป็นรายประเทศด้วย”
“อ่านออกไหม”
“ถามใครอยู่คะเนี่ย …ขอเวลาหนึ่งคืน”
*
ตีหนึ่ง ราฟาเอลแนบโทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้ข้างหู อยู่ในห้องของเขา ยามที่เฝ้าหน้าประตูไม่เข้าใจภาษาโปรตุเกส
“หัวหน้า! โทรมากลางดึกแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าครับ”
เป็นเสียงของลูคัส เปโชโต ลูกทีมหนุ่มที่ราฟาเอลลากกลับมาในคืนฝนตกที่เซาเปาลู
“ขาเป็นยังไงบ้าง”
“เดินด้วยไม้เท้าได้แล้วครับ กระของผมก็สบายดี …แล้ว มีอะไรเหรอครับ”
“คนรู้จักของจิลเบร์to ไปเซา มีคนซ่อมโทรศัพท์อยู่คนหนึ่ง ได้ยินว่ารับงานให้ตำรวจด้วย ช่วยสืบหน่อยว่าเป็นใคร”
“ของพี่จิลเหรอครับ ถามเจ้าตัวเองก็ได้นี่ครับ”
“ถามไม่ได้ อย่าบอกใคร”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“…เข้าใจแล้วครับ ก่อนเช้าครับ”
*
ย่ำรุ่ง เลยตีห้าไปแล้ว ประตูถูกเคาะสั้นๆ สองครั้ง
เป็นอิซาเบล มือหนึ่งถือสมุดบัญชี อีกมือถือถุงกระดาษที่น้ำมันซึมออกมา
“แผงขายของหน้าประตูน่ะ เปิดตั้งแต่ตีห้านะ รู้ไหม”
“ไม่รู้”
“ยาดิเอลรู้นะ”
จากถุงกระดาษ ปูปูซาร้อนๆ ถูกหยิบออกมา แป้งข้าวโพดสอดไส้ชีสกับถั่ว เหมือนกับที่ชายร่างใหญ่คนนั้นแบ่งให้ในวันแรกเลย
“บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมาแผงขายของที่ซานซัลวาดอร์ คุณออกจากฐานไม่ได้ ฉันก็เลยพาแผงขายของมาหาแทน”
“ฉันแค่บอกว่าจะลองคิดดู”
“ก็เหมือนกันแหละ”
ราฟาเอลกัดไปหนึ่งคำ ชีสยืดยาว
“เบเลซา อร่อย”
“ข้อนั้นรู้อยู่แล้ว”
อิซาเบลดันแว่นขึ้น แล้ววางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะ ใต้ตาของเธอคล้ำเป็นสีเขียวหม่น
“ยังอ่านได้แค่ครึ่งเดียว แต่มีรายการปลายทางจ่ายเงินของแต่ละประเทศเรียงอยู่ ไม่ใช่แค่เอลซัลวาดอร์ ภายในคืนนี้จะอ่านให้หมด”
“คุณไม่ได้นอนใช่ไหม”
“แล้วคุณล่ะ”
ราฟาเอลไม่ตอบ แต่ยัดปูปูซาชิ้นที่สองใส่มือเธอ อิซาเบลยิ้มนิดๆ แล้วรับไป
*
เจ็ดโมงเช้า ลูคัสโทรมา
“ได้เรื่องแล้วครับหัวหน้า ชื่อวันเดร์เลย์ บริโต สี่ปีก่อนเป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานของกองบัญชาการตำรวจรัฐ มีหน้าที่ตรวจโทรศัพท์ที่ยึดมา”
“สี่ปีก่อน?”
“ลาออกกะทันหันครับ ไม่มีใครรู้เหตุผล ตอนนี้เปิดร้านซ่อมโทรศัพท์อยู่ในถนนที่ห่างจากกองบัญชาการไปสองสาย ได้ยินว่าพี่จิลมากองบัญชาการทีไรก็แวะร้านนั้นทุกที”
“อย่างนั้นเหรอ”
“แล้วก็ หัวหน้าครับ ผมลังเลอยู่ว่าควรบอกดีไหม”
เสียงของลูคัสเบาลงเล็กน้อย
“เที่ยงวันเสาร์ พี่จิลโทรมาหาผมครับ ถามว่าตอนนี้หัวหน้ายังพกอะไรไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านหน้าอยู่หรือเปล่า”
นิ้วของราฟาเอลหยุดอยู่เหนือถุงในกระเป๋าเสื้อ
“แล้วนายตอบว่าอะไร”
“ตอบว่าไม่รู้ครับ นั่นหมายถึงอะไรเหรอครับ”
“ไม่มีอะไร เรื่องโทรศัพท์สายนี้ก็ห้ามบอกใครเหมือนกัน”
“เบเลซา หัวหน้า”
สายตัดไป
จิลเคยพูดไว้ ว่ากระเป๋าของแกน่ะ โปร่งใสให้เห็นมาตลอด
〈ถ้าเห็นอยู่แล้ว แล้วทำไมต้องไปถามลูคัส〉
เที่ยงวันเสาร์ ส่วนตอนที่จิลถือสายชาร์จมานั่งอยู่ในห้องนั้น เป็นกลางดึกของวันเดียวกัน
*
เก้าโมง บนบันไดโรงเก็บเครื่องบิน จิลนั่งกอดกระติกน้ำร้อนอยู่
“เอ้าๆ ดื่มซะ ดื่มซะ ราฟา ได้ยินว่าเมื่อคืนก็ไปเที่ยวกลางคืนกับท่านพันเอกอีกแล้วนี่”
ราฟาเอลรับภาชนะน้ำเต้ามา ชาขมไหลลงไปตามลำคอที่ไม่ได้นอน
〈ทำหน้าเหมือนทุกที〉
“เรื่องช่างซ่อมน่ะนะ ไอ้วันเดร์เลย์นั่นไง บ่ายๆ ก็มาถึง สมัยก่อนอยู่กองบัญชาการ ทำงานตรวจโทรศัพท์ ฝีมือใช้ได้เลยนะ อีร์เมา”
“อย่างนั้นเหรอ”
“ทุ่มนึง เดี๋ยวให้มันทำในห้องด้านในสุดของโรงเก็บเครื่องบิน ไอ้นั่นน่ะ ถ้ามีคนจ้องมากๆ มือมันจะทื่อ”
“คนที่บอกว่าต้องทำต่อหน้าฉัน ก็คือแกนะ”
“ฮ่าๆ จริงด้วย งั้นแกก็ไปนั่งจิบชาอยู่มุมห้องก็แล้วกัน”
ริ้วรอยตรงหางตาตอนหัวเราะของจิลลึกขึ้น ดวงตาสีฟ้าสว่างทอดลงมาที่อกของราฟาเอลครั้งหนึ่ง แล้วก็กลับขึ้นไป
“แล้วโรงรถเมื่อคืนล่ะ ได้อะไรมาไหม”
“ไปถามท่านพันเอก”
“อีกแล้วนะ ใจร้ายจังเลยว่ะ ราฟา”
จิลหัวเราะ แล้วดูดหลอดเงิน
ราฟาเอลคืนภาชนะ เขายังไม่ได้เล่าให้จิลฟังเลยว่าเมื่อคืนปลายทางคือโรงรถ
คงได้ยินมาจากลูกทีมสักคน คิดแบบนั้นก็ได้ ราฟาเอลเลือกจะคิดแบบนั้น ตอนนี้ ยังก่อน
*
บ่ายโมงกว่า รถแท็กซี่สีเหลืองคันหนึ่งจอดที่ประตูฐาน
คนที่ก้าวลงมาคือชายวัยกลางคนผอมๆ สวมแว่นกลม ในมือหิ้วกล่องเครื่องมือสีเงิน
ด้านในประตู จิลโบกมือใหญ่
“วันเดร์เลย์! มาถึงจนได้นะ อีร์เมา!”
สองคนตบไหล่กัน หัวเราะกันเป็นภาษาโปรตุเกส
ราฟาเอลยืนอยู่ห่างออกมาเล็กน้อย เตเรซามายืนข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอยัดแก้วกระดาษใส่มือราฟาเอลหนึ่งใบ
“มิโฮ สิบเอกเมื่อคืนน่ะ ถูกปล่อยตัวตอนหกโมงเช้านี้ ว่าเอกสารไม่ครบ”
“เขาบอกแล้วครับ ว่าพอเช้าก็ได้ออก”
“ได้ยินแล้ว …แขกคนนั้นน่ะ จิลเบร์toเป็นคนเรียกมา โดยขออนุญาตฉัน ว่าเป็นคนที่จะซ่อมโทรศัพท์ของน้องชายเธอ ใช่ไหม”
ดวงตาเล็กและคมของเตเรซาแหงนมองราฟาเอล
“เธอไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ มิโฮ”
“…ตอนนี้ยังไม่มีครับ”
“อย่างนั้นเหรอ จบ”
เตเรซากอดกระติกเก็บอุณหภูมิ เดินไปทางโรงเก็บเครื่องบิน
วันเดร์เลย์ถูกจิลพาเดินเข้ามาใกล้ ด้านหลังแว่นกลม สายตาของเขาจับอยู่ที่กระเป๋าเสื้อของราฟาเอล
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณดูอาร์เต นั่นสินะครับ โทรศัพท์เครื่องนั้น”
มือเรียวยื่นออกมาตรงๆ
“…ใช่”
ราฟาเอลตอบสั้นๆ แต่มือยังแตะกระเป๋าเสื้อ ไม่ขยับ หน้าจอที่แตกอยู่ในถุงยังมืดสนิทเหมือนเดิม
จิลเอ่ยขึ้นข้างๆ ด้วยเสียงสดใส
“คืนนี้ทุ่มนึง ที่ห้องในสุดของโรงเก็บเครื่องบินนะ ใช่ไหม ราฟา”
จิลหัวเราะ เป็นรอยยิ้มแบบพี่ชายเหมือนทุกครั้ง
ใต้หลังคาโรงเก็บเครื่องบิน อิซาเบลยังคงอ่านสมุดบัญชีที่ไหม้เกรียมครึ่งหลังอยู่
อีกแปดชั่วโมงก็ถึงทุ่มนึงของคืนนี้
── จบบทที่ 9 ──
