บทที่ 7
จอสีดำ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
สายชาร์จสีดำห้อยแกว่งอยู่ระหว่างนิ้วอวบหนาของจิล
ตีสองกว่าของกลางดึก ในห้องเล็กๆ ภายในฐานทัพอากาศที่ซานซัลวาดอร์
ราฟาเอล ดูอาร์เต ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ขยับตัวไปไหนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
“รู้ได้ยังไง”
“รู้อะไรล่ะ”
“เรื่องโทรศัพท์”
จิลทำหน้างงๆ แล้วหัวเราะจนใบหน้าแดงกลมย่นยู่
“นายคิดว่าฉันอยู่ข้างนายมากี่ปีแล้วล่ะ ราฟา กระเป๋าเสื้อนั่น ฉันมองทะลุไปเห็นทั้งถุงเลย คืนฝนตกที่เซาเปาลูก็เหมือนกัน ก่อนยิงนายยังเอามือกุมอกอยู่เลย”
ราฟาเอลก้มลงมองอกตัวเอง กระเป๋าเสื้อโปโลสีกรมท่า มุมถุงใสโผล่ออกมานิดหน่อยจริงๆ
〈เขามองเห็นจริงๆ งั้นหรือ〉
ไม่มีทางพิสูจน์ได้
“หกปีแล้วนะ อีร์เมา เทียโกอาจอยากพูดอะไรกับนายก็ได้ ฟังมันหน่อยเถอะ นายเป็นพี่ชายมันนะ”
จิลวางที่ชาร์จไว้บนเตียง หนีบกระติกน้ำไว้ข้างลำตัวแล้วลุกขึ้นยืน
“เจ้าหนูเฝ้ายามกินชาเสร็จก็สัปหงกไปแล้ว คงเหนื่อย อย่าปลุกมันล่ะ”
“…อืม ขอบใจนะ จิล”
“ไม่เป็นไรหรอก นอนเถอะ ราฟา”
ประตูปิดลง เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างไปสุดทางเดิน
ราฟาเอลนั่งลงที่ขอบเตียง มองที่ชาร์จที่วางอยู่ แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมา
*
เช้าวันอาทิตย์ มีเสียงเคาะประตูสั้นๆ สองครั้ง
คนที่เดินเข้ามาคือเตเรซา เธอยัดแก้วกระดาษใบหนึ่งใส่มือราฟาเอล กลิ่นกาแฟเข้มลอยขึ้นมา
“เมื่อคืนมีการยิงต่อสู้กันที่โรงงานปลากระป๋องริมแม่น้ำ ตำรวจนอกเวรตายไปหนึ่งนาย ตำรวจของประเทศนี้แถลงว่าถูกลากเข้าไปพัวพันกับการสู้กันของแก๊งอันธพาล”
ราฟาเอลไม่ได้ยกกาแฟขึ้นดื่ม
ชายที่ล้มอยู่บนพื้นชั้นสอง ก็คนนั้นนั่นเอง
“ลูกน้องที่เฝ้ายามหลับในตอนกลางคืน ฉันจะเป็นคนลงโทษเอง แต่จิลเบร์โตบอกว่า เขานั่งดื่มชากับเธอในห้องนี้จนเลยตีสองไปแล้ว จริงหรือเปล่า มิโฮ”
ดวงตาสีดำเล็กและคมของเตเรซาจ้องเขม็งมาที่ราฟาเอล
“…ครับ”
“อย่างนั้นหรือ”
เตเรซาค่อยๆ ปิดฝากระติกเก็บความร้อน
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้น ห้ามออกจากห้อง จบ”
เธอหันหลังจะไป แต่แล้วก็หยุดเท้า
“แล้วก็อีกอย่าง จดหมายถึงมามี ฉันเขียนได้ถึงบรรทัดที่สี่แล้ว…จบ”
ประตูปิดลง ราฟาเอลกระดกกาแฟที่เริ่มเย็นลงรวดเดียวหมดแก้ว มันขม
*
หลังเที่ยง อิซาเบลหอบปึกเอกสารวิเคราะห์เข้ามา ยามเฝ้าถูกเปลี่ยนเป็นอีกคนตั้งแต่เช้านี้
อิซาเบลวางเอกสารลงบนโต๊ะแล้วลดเสียงลง
“ชื่อตำรวจคนนั้นออกมาแล้ว เป็นจ่าของตำรวจแห่งชาติของประเทศนี้ ตรงกับหมายเลขสิบสี่ของเอลซัลวาดอร์ในบัญชีท่าเรือ ทั้งชั้นยศและเมือง”
“ลา เอร์มันดางั้นเหรอ”
“กาบาล น่าจะใช่”
ทีวีเครื่องเล็กตรงมุมห้องปิดเสียงไว้ แต่ยังฉายข่าวภาคเที่ยงซ้ำไปมา หน้าต่างแตกของโรงงานปลากระป๋อง ต่อมาเป็นข่าวอีกเรื่อง ตัวอักษรบรรยายวิ่งผ่านไปว่า ภายใต้ภาวะฉุกเฉิน สัปดาห์นี้ก็มีเยาวชนถูกควบคุมตัวรวมกันราวสามร้อยคน
อิซาเบลเบือนสายตาหนีจากตัวอักษรเหล่านั้น
ราฟาเอลชี้ไปที่ที่ชาร์จบนเตียง
“เมื่อคืนจิลเอามาให้ บอกให้ฟังโทรศัพท์ของเทียโก”
“เทียโก?”
“น้องชายฉัน ตายไปเมื่อหกปีก่อน โทรศัพท์เครื่องนั้นฉันพกติดตัวมาตลอด แบตหมดค้างอยู่อย่างนั้น”
“ท่าทางเหมือนไม่เคยบอกใครเลยนะ”
“ไม่เคยบอก เธอเป็นคนแรก”
อิซาเบลดันแว่นขึ้น แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
“โทรศัพท์ที่ไม่เคยบอกใคร ทำไมเขาถึงรู้”
“เขาบอกว่ากระเป๋าเสื้อโปร่งใส มองเห็นทะลุ”
“แล้วคุณเชื่อเหรอ”
“ฉันอยากเชื่อ”
ราฟาเอลหยิบถุงจากกระเป๋าเสื้อออกมาวางบนโต๊ะ หน้าจอที่แตกร้าว เขารูดซิปถุงเปิดเป็นครั้งแรกในรอบหกปี
“ของจิล ฉันไม่อยากใช้”
พอพูดออกไปแล้ว ราฟาเอลก็แปลกใจกับคำพูดของตัวเองอยู่บ้าง
อิซาเบลไม่ถามอะไรเลย เธอหยิบโทรศัพท์พับเครื่องหนึ่งที่เอาเทปแปะติดสันไว้ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านขวา แล้วดึงสายสีดำสั้นๆ ขึ้นมาจากก้นกระเป๋าสะพายสีเหลือง
“รุ่นเก่านะนี่ ช่องเสียบเหมือนเจ้าตัวเล็กของฉันเลย”
ปลายสายเสียบเข้ากับโทรศัพท์ของเทียโกพอดีเป๊ะ
ทั้งสองคนรออยู่เงียบๆ สิบนาที ยี่สิบนาที หน้าจอยังคงดำสนิท
“คุณเคาะเท้าเป็นจังหวะอีกแล้ว”
“ไม่ได้เคาะ”
“ครั้งที่สี่แล้ว”
พอสามสิบนาทีผ่านไป ลึกเข้าไปในหน้าจอที่แตกร้าว ภาพแบตเตอรี่เล็กๆ ก็สว่างเป็นสีแดง
มือของราฟาเอลสั่น
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ราฟาเอลกดปุ่มเปิดเครื่องค้างไว้นาน หน้าจอยังดำอยู่เหมือนเดิม
เขากดอีกครั้ง ภาพแบตเตอรี่สีแดงสว่างวาบเพียงชั่วครู่แล้วก็ดับไป ครั้งที่สามก็เหมือนกัน
“แบตรับไฟอยู่ แต่เครื่องไม่ติด อาจมีอะไรสักอย่างข้างในพังไปแล้ว”
“ก็ทิ้งไว้ตั้งหกปีนี่นะ”
“ลองกับที่ชาร์จอื่นดูไหม”
“ไม่ต้อง คงเหมือนกัน”
บนหน้าจอที่แตกร้าว มีเพียงใบหน้าของราฟาเอลที่สะท้อนเป็นสีดำ
〈ฉันเคยรู้สึกว่าถ้าชาร์จแล้ว เจ้าเด็กนั่นจะกลับมามีชีวิต แต่มันไม่ได้ขยับ〉
ราฟาเอลเอามือทั้งสองข้างปิดหน้า ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มีเพียงไหล่ที่สั่นเล็กน้อย
มือของอิซาเบลวางทาบลงบนมือซ้ายของราฟาเอล นิ้วเรียวเล็กนิ่งอยู่บนรอยเย็บเก่า มือที่ไม่พูดอะไรสักคำ และเขารู้สึกขอบคุณมัน
อีกพักหนึ่ง ราฟาเอลก็เงยหน้าขึ้น
“ในรายงานเขียนไว้แค่ว่าเป็นกระสุนลูกหลงจากการสู้กัน แต่คืนนั้นเขากำลังไปส่งของอยู่ เรื่องนี้ไม่มีเขียนไว้ที่ไหนในรายงานเลย”
“ไปส่งของ?”
“ที่ทิฆัวนา จิลพูดว่า คืนนั้นเทียโกกำลังไปส่งของอยู่ใช่ไหม”
“เรื่องที่ไม่มีในรายงาน เขาไปรู้มาจากไหน”
“อาจเป็นฉันเองที่เล่าให้จิลฟัง ช่วงงานศพฉันจำอะไรไม่ได้เลย”
“คุณจะเชื่อเรื่องที่คุณเองก็จำไม่ได้งั้นเหรอ”
ราฟาเอลไม่ตอบ
อิซาเบลพันสายชาร์จรอบโทรศัพท์พับของเธอ
“เรื่องนี้จะบอกใคร”
“ไม่บอกใคร มีแค่เธอกับฉัน”
“แม้แต่พันเอกก็ไม่บอกเหรอ”
“ตอนนี้พันเอกสงสัยฉันอยู่ ต่อให้เล่าเรื่องที่ไม่มีหลักฐาน ก็คงฟังเป็นแค่ข้อแก้ตัว”
“กาบาล”
อิซาเบลลุกขึ้น แล้วหันกลับมาที่หน้าประตู
“หวังว่าสักวันโทรศัพท์เครื่องนั้นจะทำงานได้นะ”
“อืม”
“ไม่พูดโอบริกาโดเหรอ”
“…โอบริกาโด”
“ออกเสียงไม่ดีเลย”
อิซาเบลหัวเราะเบาๆ แล้วเดินออกไป
*
ยามเย็น มีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง
คือจิล เขาหนีบกระติกน้ำไว้ข้างลำตัว ถือถ้วยน้ำเต้าสองใบ
“เอ้า เอ้า ดื่มเข้า ดื่มเข้า ราฟา ฉันขออนุญาตพันเอกกับเจ้าหนูเฝ้ายามเรียบร้อยแล้วนะ”
ราฟาเอลรับถ้วยมา เป็นชาขมๆ เหมือนทุกครั้ง
〈ทำหน้าให้เหมือนทุกวัน〉
“แล้วเป็นไงบ้าง ฟังหรือยัง ของเทียโกน่ะ”
ดวงตาสีฟ้าสดใสของจิลเหลือบไปที่กระเป๋าเสื้อของราฟาเอล
“ชาร์จแล้ว แต่มันพัง”
“พังเหรอ”
“เปิดไม่ติด หน้าจอดำอยู่อย่างนั้น”
“อย่างนั้นเองเหรอ…”
จิลถอนหายใจยาวแล้วดูดหลอดเงิน รอยตีนกาตรงหางตาคลายลงเล็กน้อย
“น่าเสียดายนะ อีร์เมา ตั้งหกปีที่รอมา”
“อืม”
“แต่ยังไม่ต้องรีบยอมแพ้หรอก ที่เซาเปาลูมีคนซ่อมโทรศัพท์พังได้อยู่ เป็นคนรู้จักกันมานาน ทำงานให้ตำรวจด้วย”
จิลปิดฝากระติก แล้วยื่นฝ่ามือใหญ่หงายขึ้นมา
“เที่ยวบินเช้าพรุ่งนี้ ฉันจะกลับบราซิลไปก่อน ไปจัดการเอกสารพักงานของนาย เอาโทรศัพท์เครื่องนั้นฝากฉันไว้เถอะ ราฟา เดี๋ยวฉันซ่อมแล้วเอากลับมาให้”
ราฟาเอลกำถ้วยค้างไว้ ไม่ขยับ
ในกระเป๋าเสื้อ โทรศัพท์ที่มีแต่แบตกลับคืนมา อุ่นขึ้นเพียงจางๆ หน้าจอยังดำสนิท หยุดนิ่งอยู่ในคืนเมื่อหกปีก่อน
คนที่ซ่อมมันได้อยู่ที่เซาเปาลู คนที่พูดอย่างนั้นก็คือจิล
“เป็นอะไรไป กลัวฝากฉันไว้เหรอ”
จิลยิ้มอยู่ เป็นรอยยิ้มแบบพี่ชายเหมือนทุกครั้ง
“…ขอเวลาคิดจนถึงเช้าพรุ่งนี้”
“ได้เลย เที่ยวบินเจ็ดโมงเช้า ตัดสินใจก่อนนั้นนะ อีร์เมา”
จิลรับถ้วยคืน หนีบกระติกแล้วเดินไปที่ประตู
ก่อนประตูจะปิด เสียงร่าเริงก็ก้องมาตามทางเดิน
“ไปฟังเสียงเทียโกด้วยกันนะ ราฟา”
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป
ราฟาเอลเอามือแตะกระเป๋าเสื้อ นอกหน้าต่าง ไฟของรันเวย์เริ่มสว่างขึ้นทีละดวง
อีกสิบสามชั่วโมงก็จะถึงเจ็ดโมงเช้า
── จบบทที่ 7 ──
