บทที่ 6
น้องชายที่เรียกผมว่าบอส
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ไม้กางเขนกลับมาอยู่ในมืออ้วนป้อมเล็กๆ อีกครั้ง
เที่ยงวันศุกร์ บ้านหลังเล็กบนยอดเนินซานฆวน มามีกอดไม้กางเขนไว้ในสองมือ แล้วร้องไห้โดยไม่มีเสียง ฆวนการ์ลอสไม่เอ่ยชื่อนักฟุตบอลบราซิลสักชื่อเดียว
ราฟาเอล ดูอาร์เตกับอิซาเบล โมราเลสนั่งกินข้าวกับถั่วบนโต๊ะอย่างเงียบงัน จนหมดจาน
*
“วางปืนไรเฟิลกับวิทยุลงซะ มิโฮ”
เช้าวันเสาร์ ฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ เสียงทุ้มต่ำของเตเรซา เบลตราน ไกเซโดก้องอยู่ในห้องเล็กลึกเข้าไปในโรงเก็บเครื่องบิน
ราฟาเอลปลดปืนไรเฟิลจากไหล่ชุดรบสีเทาวางลงบนโต๊ะ แล้ววางวิทยุเรียงไว้ข้างๆ
“ผมถอดคุณออกจากปฏิบัติการ ห้ามออกนอกฐานทัพ จะให้คนไปเฝ้าหน้าห้อง แค่นี้”
“ไม่ใช่ผม”
“คนที่รู้เรื่องสี่โมงมีสี่คน คนที่พูดด้วยเสียงตัว ว มีสองคน คนที่อยู่ในทั้งสองกลุ่มมีแค่คุณคนเดียว”
“ผมไม่ได้บอกใครทั้งนั้น”
“ยาดิเอล โรซารีโอ เบกา ก็พูดแบบเดียวกัน”
เตเรซารินกาแฟจากกระติกเก็บความร้อนลงในแก้วกระดาษ นิ้วก้อยข้างขวาที่ขาดไปครึ่งหนึ่งสั่นอยู่เล็กน้อย
“ผมกำลังเขียนจดหมายถึงมามีกับฆวนการ์ลอส เขียนใหม่กี่รอบก็เขียนต่อจากบรรทัดที่สามไม่ได้… คำถามไว้ค่อยถามหลังจบเรื่อง แค่นี้”
ราฟาเอลไม่ได้ถามอะไรเลย
ตั้งแต่บ่ายวันนั้น ทหารหนุ่มชาวโคลอมเบียคนหนึ่งก็มานั่งบนเก้าอี้หน้าห้อง
*
สี่ทุ่ม มีเสียงเคาะประตู
อิซาเบลเอง เธอกอดปึกเอกสารวิเคราะห์มาด้วย ทหารยามชะโงกดูเอกสารแล้วปล่อยให้เข้าไป
อิซาเบลนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วควักโทรศัพท์มือถือแบบพับที่ใช้เทปแปะสันไว้ออกมาจากกระเป๋ากางเกงข้างขวา วางลงบนโต๊ะ
“เด็กที่ฉันไปพบที่ตลาดชื่อเอร์เนสโต กาญาส ฉันเรียกเขาว่าเนโต เป็นน้องชายฉัน”
“น้องชาย?”
“คนละแม่น่ะ พ่อคนเดียวกัน แต่แม่ต่างกัน อายุห่างกันห้าปี”
“ที่คอมีรอยสัก MS 31”
“เขาถูกสักตอนอายุสิบสี่ ถ้าออกมาก็ถูกฆ่า เขาเลยอยู่ข้างใน แล้วส่งข่าวให้ฉันคนเดียว โทรศัพท์เครื่องนี้ติดต่อกับเขาคนเดียว ส่วนซองจดหมายเป็นเงินสำหรับหนีไป”
“ทำไมถึงเพิ่งเล่าตอนนี้”
“เพราะในสมุดบัญชีที่ท่าเรือมีเบอร์ของตำรวจเอลซัลวาดอร์ คนที่ตามหาเขาอยู่อาจไม่ใช่แก๊งก็ได้ แล้วอีกอย่าง…”
อิซาเบลดันแว่นขึ้น
“ตอนนี้คุณก็เหมือนฉัน เป็นคนที่ถูกสงสัย ฉันคิดว่าถ้าเป็นคนที่ถูกสงสัยเหมือนกัน ก็น่าจะคุยกันได้”
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้น
อิซาเบลเปิดฝา หรี่เสียงลง แล้ววางไว้ระหว่างทั้งสองคน เสียงชายหนุ่มหอบหายใจดังขึ้น
〈พี่ครับ เจอแล้ว จริงๆ นะ จริงๆ โรงงานกระป๋องร้างริมแม่น้ำ ชั้นสอง มีสี่คน〉
แล้วสายก็ตัดไป
สีหน้าอิซาเบลซีดเผือด ราฟาเอลลุกขึ้นยืนไปแล้ว
“ไปกัน”
“คุณออกจากฐานไม่ได้ แล้วที่นี่ก็ไม่มีเจ้าหน้าที่ประสานงานของประเทศนี้ด้วย ถ้าเราจับกุมเขา เขาจะถูกส่งให้ตำรวจ”
“ไม่จับ ไปรับตัวเฉยๆ”
“เขาไม่ใช่คนในหน่วยของคุณนะ”
“ก็น้องชายเธอ ไม่ทิ้งใครไว้สักคน”
อิซาเบลกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า
*
อิซาเบลออกจากห้องไปก่อน ห้านาทีต่อมาราฟาเอลก็ปีนออกทางหน้าต่างชั้นล่าง ที่เอวมีปืนพก ในกระเป๋าเสื้อเกราะเหลือระเบิดแสงอยู่ลูกเดียว
ในเงามืดของลานจอดรถ เขาเบียดตัวเข้าไปในท้ายรถสีขาวของอิซาเบล
ทหารยามที่ประตูดูบัตรประจำตัวนักวิเคราะห์แล้วโบกมือให้ผ่าน
*
เลยห้าทุ่มไปแล้ว โรงงานกระป๋องริมแม่น้ำมีกระจกหน้าต่างแตกแทบทุกบาน
ด้านหน้ามีรถกระบะสีขาวจอดอยู่สองคัน บนแผงหน้าปัดของคันหนึ่งมีไฟฉุกเฉินสีน้ำเงินที่ดับอยู่
〈รถตำรวจ〉
“เธอเอารถไปจอดที่ประตูหลังแล้วรอ อย่าดับเครื่อง”
“คุณไปคนเดียวเหรอ ไม่ใช่กฎว่าต้องไปเป็นทีมสี่คนหรือ”
“ตอนนี้เหลือคนเดียวเท่านั้น”
ราฟาเอลเข้าทางประตูหลัง
มุมขวา ไม่มี มุมซ้าย ไม่มี แถวเครื่องจักรขึ้นสนิม กระป๋องที่ถูกบีบแบนกระจายอยู่เต็มพื้น เขาเดินไม่ให้เหยียบ
แสงไฟฉายไหวอยู่บนหัวบันได มีเสียงผู้ชาย
“ออกมาซะ เนโต ไม่เจ็บหรอก”
ราฟาเอลหยุดกลางบันได บนพื้นชั้นสองมีแสงสองดวง หน้าห้องด้านใน มีผู้ชายสองคน
เขาดึงสลักระเบิดแสงแล้วขว้างออกไป
แสงสีขาววาบ เสียงระเบิดสะเทือนถึงท้อง
ราฟาเอลวิ่งขึ้นไปยิง คนหนึ่งล้มลง อีกคนกุมตาไว้แล้วกลิ้งหลุดออกไปนอกหน้าต่าง
“เนโต! ฉันมาจากอิซาเบล!”
หลังเครื่องจักรด้านใน เสื้อวอร์มสีขาวขยับ
ใต้คิ้วเรียวโค้งเหมือนคันศร ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองหน้าราฟาเอลกับปืนสลับไปมาหลายครั้ง
“ตลาดกลางคืน… บอสที่จ้องพี่สาวผมนี่เอง”
“ลุกขึ้น วิ่ง”
เขาคว้าคอเสื้อเนโตดึงให้ลุกขึ้น แล้วพากันลงบันได ประตูหน้าถูกถีบเปิดออก คนสองคนข้างล่างยิงเข้ามา
กระสุนกระทบแผ่นเหล็กของเครื่องจักรจนประกายไฟกระเด็น ราฟาเอลยิงสวนไปพลางผลักเนโตไปทางประตูหลัง
“ก้มตัวไว้แล้ววิ่ง!”
หน้าประตูหลัง รถของอิซาเบลจอดเทียบอยู่ เขาผลักเนโตเข้าไปทางประตูหลัง แล้วโดดขึ้นตามไป
“ออกรถ!”
ยางรถร้องลั่น รอยร้าวสีขาวแล่นไปบนกระจกหลัง
*
ใต้สะพานชานเมือง รถหยุดลง
เนโตนั่งอยู่เบาะหลัง มือกำสายประคำไม้ที่พันสามรอบรอบข้อมือซ้าย อิซาเบลโน้มตัวมาจากที่นั่งคนขับ ใช้ฝ่ามือเช็ดเหงื่อบนหน้าน้องชาย
“พี่… ผมนึกไม่ถึงว่าพี่จะมา”
อิซาเบลไม่ตอบ เพียงแต่ซบหน้าผากของตัวเองลงกับหน้าผากน้องชาย ผมสีเงินตรงไรผมด้านซ้ายทับลงบนผมหยิกสีดำของเนโต
ราฟาเอลมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาทำได้แค่นั้น
ครู่หนึ่ง เนโตก็เงยหน้าขึ้น
“พวกนั้นเป็นตำรวจ บอส จริงๆ นะ จริงๆ”
“บอส?”
“แปลว่า ‘คุณ’ น่ะ เด็กหนุ่มแถวนี้เรียกคำว่า ‘โบส’ ว่าบอส เพราะภาษาสเปนไม่มีเสียงตัว ว”
อิซาเบลบอกเบาๆ ราฟาเอลหันกลับไปหาเนโต
“ทำไมตำรวจถึงตามล่าเธอ”
“ตั้งแต่ปีที่แล้ว หัวหน้าฝั่งเราหายไปทีละคน รวมห้าคน ข้างศพมีหมวกปีกกว้างของซีนาโลอาวางอยู่ทุกครั้ง”
“ทำให้ดูเหมือนซีนาโลอาเป็นคนทำ”
“ฝั่งโน้นก็เหมือนกัน ที่ที่หัวหน้าฝั่งโน้นถูกฆ่า มีเครื่องหมายของฝั่งเราเขียนไว้บนกำแพง แล้วก็ฆ่ากันเอง หลายสิบคน”
“ใครอยู่เบื้องหลัง”
“คืนหนึ่ง หัวหน้าฝั่งเราที่รอดมา กับมือสองของซีนาโลอา ต่างคนต่างเห็นผู้ชายคนเดียวกัน ที่ที่เกิดเหตุฆ่าทั้งสองแห่งมีเครื่องแบบชุดเดียวกัน พวกนั้นเรียกตัวเองว่า ลา เอร์มันดา กลุ่มพี่น้อง พี่น้องตำรวจที่ข้ามประเทศ”
“เพราะอย่างนั้นถึงจับมือกันงั้นหรือ ไม่ใช่เพื่อเงิน ไม่ใช่เพื่อยาเสพติด”
“เพื่อหนีครับ บอส คนที่ถูกเล็งเป้า อีกฝั่งก็ซ่อนให้ แล้วตอนนั้นก็สักเครื่องหมายของอีกฝั่งลงบนตัว ถ้ามีคนของคาร์เทลอยู่ในบ้านแก๊ง แต่แขนมี MS 31 ก็ไม่มีใครสงสัย”
“แขนของคนทำบัญชีคนนั้น…”
“เพิ่งสักได้ไม่ถึงสามวัน สงสัยสักก่อนจะถูกซ่อนตัวไม่นาน”
อิซาเบลกำแว่นขยายแน่น
“‘คนที่จะถูกฆ่าคือพวกเรา’ เขาพูดอย่างหวาดกลัว”
“คาบัล ใช่เลย แล้วพวกคุณก็มาถึงตรงนั้นพอดี คอนดอร์ไง”
“พวกเราทำไม”
“ลา เอร์มันดาไม่ทำให้มือตัวเองเปื้อน พวกเขาปล่อยที่ตั้งให้พวกคุณ แล้วให้พวกคุณกวาดล้างทั้งฝั่งเรากับซีนาโลอาจนหมด ถ้าสองฝั่งหายไปหมด ทางเก้าสายจะตกเป็นของใคร”
“…ของพวกในเครื่องแบบ”
“ก็เลยมีชื่อตำรวจห้าประเทศเป็นผู้รับเงินในสมุดบัญชีที่ท่าเรือไงล่ะ”
เสียงอิซาเบลแหบพร่า
ราฟาเอลกำหมัด ฝนที่เซาเปาลู เส้นทางที่ถูกอ่านขาด บ้านบนเนินเขา ห้องว่างเปล่า แรงที่ไหลออกไปจากมือใหญ่ของยาดิเอล
〈พวกเราถูกใช้กวาดขยะให้ใครบางคนมาตลอด〉
เนโตถูกฝากไว้ที่บ้านเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของอิซาเบล เป็นชั้นสองของร้านซักรีดเล็กๆ ตอนแยกกัน เนโตยิ้มให้เห็นฟันหน้าที่หุ้มเงิน ทันใดนั้นก็กลายเป็นหน้าเด็กน้อย
“ขอบคุณนะ บอส”
*
ขากลับ ราฟาเอลอยู่ในท้ายรถอีกครั้ง ผ่านประตูฐานทัพมาแล้วก็ออกมาที่ลานจอดรถ
ก่อนปิดประตู อิซาเบลพูดขึ้น
“โอบริกาโด… ใช่ไหมล่ะ”
“ออกเสียงแย่”
“ก็ไม่เท่าสเปนของคุณหรอก”
ในความมืด เธอยิ้มน้อยๆ
*
ตีสองยามดึก ราฟาเอลกลับเข้าห้องตัวเองทางหน้าต่างชั้นล่าง
ไฟเปิดอยู่
จิลเบร์to ไปเซา นั่งอยู่ที่ขอบเตียง มีกระติกน้ำร้อนหนีบอยู่ข้างตัว
“กลับดึกนะ ราฟา”
รอยย่นลึกจากการหัวเราะเหมือนทุกครั้งปรากฏขึ้นบนแก้มทั้งสองข้างของใบหน้าแดงกลม
“ไอ้หนูยามนั่นฉันให้ดื่มชาไปแล้ว ส่วนท่านพันเอกฉันจะไม่บอกให้ อิร์มัน เอ้าๆ ดื่มซะ ดื่มซะ”
ถ้วยน้ำเต้าถูกยื่นมาให้ ราฟาเอลไม่รับ
“เข้ามาได้ยังไง”
“ก็ทางประตูน่ะสิ ฉันเป็นคนประสานงานนะ… ว่าแต่ นี่ต่างหาก”
จิลล้วงสายไฟสีดำเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโปโล เป็นที่ชาร์จของโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่า
“โทรศัพท์ของเตียโก้ ยังไม่เคยฟังใช่ไหม ราฟา”
นิ้วของราฟาเอลแตะถุงในกระเป๋าเสื้อด้านอก ความแข็งของหน้าจอที่แตกส่งผ่านเนื้อผ้ามา
โทรศัพท์ที่แบตเตอรี่หมดค้างอยู่มาหกปีแล้ว
ราฟาเอลไม่เคยบอกใครเลยว่าเขาพกมันติดตัวอยู่
จิลยังยิ้มอยู่ พลางยื่นที่ชาร์จมาให้
── จบบทที่ 6 ──
