มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 8

ร้านซักรีดยามรุ่งอรุณ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“พี่สาว มันงัดประตูข้างล่างอยู่ จริงๆ นะ จริงๆ”

เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือแบบพับ

คืนวันจันทร์ ตีสามสิบนาที ที่ฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ อิซาเบล โมราเลสยืนหอบอยู่หน้าประตูห้องของราฟาเอล ดูอาร์เต ทหารหนุ่มที่เฝ้ายามมองสองคนสลับกันด้วยสีหน้าอึดอัด

“กี่คน”

“รถสองคัน แค่นั้นแหละ แล้วสายก็ตัดไป”

ใบหน้าของอิซาเบลขาวซีดราวกับกระดาษ ดวงตาสีดำหลังแว่นมองข้ามไหล่ของราฟาเอลไปยังหน้าต่าง

“จะออกทางหน้าต่างอีกไหม”

“หน้าต่างไม่ใช้อีกแล้ว”

ราฟาเอลหันไปหาทหารยาม

“ไปปลุกพันเอก บอกว่าดูอาร์เตเรียกพบ”

*

สามนาทีต่อมา เตเรซาก็มาถึง เธอสวมเพียงเสื้อคลุมสีเขียวเข้มทับมาเท่านั้น ทว่าเกล้าผมที่โคนคอก็ยังไม่มีเส้นไหนหลุดลุ่ย

อิซาเบลเล่าอย่างรวดเร็ว น้องชายต่างแม่ แก๊ง MS-31 โรงงานผลิตอาหารกระป๋องริมแม่น้ำ ชั้นสองของร้านซักรีดของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

เตเรซาไม่พูดแทรกสักครั้ง จนฟังจบจึงค่อยเอ่ยปาก

“นักวิเคราะห์ปิดบังญาติของพวกแก๊งไว้สินะ แล้วทำไมพวกมันถึงรู้ที่ตั้งของร้านซักรีด”

“พวกมันเห็นเลขทะเบียนรถค่ะ ตอนที่กระจกหลังร้าว ถ้าเป็นตำรวจ แค่จากเลขทะเบียนก็สืบได้ในคืนเดียวทั้งชื่อฉันและร้านของเพื่อน”

“เห็นตอนไหน”

“ถ้าฉันตอบ พันเอกจะต้องตัดสินใจอะไรบางอย่าง ยังอยากฟังอยู่ไหมคะ”

ดวงตาเล็กและคมของเตเรซาเลื่อนจากอิซาเบลไปยังราฟาเอล ราฟาเอลไม่เบือนสายตาหนี

“...ตอนนี้ยังไม่ฟัง ให้ไปสี่คน ส่วนผู้ประสานงานของประเทศนี้ ฉันจะปลุกคนที่ฉันรู้ชื่อมาหนึ่งคน มีโฆ หยิบปืนไรเฟิลไป คืนนี้คืนเดียวที่คืนให้ ห้ามออกไปนอกสายตาฉันแม้แต่ก้าวเดียว จบ”

“รับทราบ”

*

สามนาฬิกาสี่สิบนาที ร้านซักรีดตั้งอยู่กลางทางลาดชันในย่านเมืองเก่า

ประตูม้วนด้านหน้าถูกงัดขึ้นมาสูงเพียงเอว ข้างในมีแสงไฟฉายสองดวงไหวไปมา หน้าร้านมีรถกระบะสีขาวจอดอยู่หนึ่งคัน อีกคันหนึ่งไม่เห็น 〈บอกว่าสองคัน อีกคันอยู่ไหน〉

ในรถบังคับการ ผู้ประสานงานผมสีดอกเลาครางเบาๆ เพราะเห็นไฟหมุนสีน้ำเงินที่ดับอยู่บนแผงหน้าปัด

ราฟาเอลเดินนำหน้าทั้งสี่คน ชูนิ้วสองนิ้วแล้วชี้ไปที่ประตูม้วน 〈สองคนต่อหนึ่งทีม เข้าทางข้างล่าง〉

คนหนึ่งกลิ้งระเบิดแสงเข้าไปใต้ประตูม้วน

แสงขาววาบ เสียงระเบิดสะเทือนถึงท้อง

“อยู่นิ่งๆ! คอนดอร์!”

ในร้านมีเสียงตะโกนดังขึ้น กระสุนกระทบประตูเหล็กของเครื่องอบผ้า ฝ่ายเราตอบโต้ แสงไฟดวงหนึ่งวิ่งไปทางประตูหลังแล้วหายไป

มุมขวา ไม่มีใคร มุมซ้าย หญิงสวมผ้ากันเปื้อนนั่งหมอบอยู่หลังเครื่องอบผ้า เธอคือเจ้าของร้านซักรีด

“บาดเจ็บไหม”

หญิงนั้นส่ายหน้า แล้วชี้ขึ้นไปที่เพดาน

〈ดาดฟ้าหรือ〉

ราฟาเอลวิ่งขึ้นบันไดเหล็กด้านนอก รอยเย็บที่ฝ่ามือซ้ายเสียดสีกับราวบันไดที่เป็นสนิม

ประตูดาดฟ้าเปิดค้างอยู่ ชายคนหนึ่งใช้ไฟฉายส่องไปตามที่กำบังทีละจุด หลังผ้าปูที่นอนที่ตากไว้ หลังกล่องที่วางซ้อนกัน แสงหันไปทางถังเก็บน้ำ

ราฟาเอลยิง กระสุนกระดอนจากพื้นคอนกรีตตรงปลายเท้าของชายคนนั้น ชายคนนั้นกระโดดข้ามไปยังหลังคาข้างเคียง เสียงฝีเท้าไกลออกไป ข้างล่าง เครื่องยนต์ของรถกระบะคำรามแล้วพุ่งลงไปตามทางลาด

“เนโต!”

หลังถังเก็บน้ำ ชุดวอร์มสีขาวขยับ เขากำสร้อยประคำที่ข้อมือซ้ายไว้แน่นด้วยสองมือ

“มาอีกแล้วเหรอ เจ้านาย”

“มารับเฉยๆ”

“จริงๆ นะ จริงๆ... คุณนี่แปลกคนจริงๆ”

ดวงตากลมโตของเนโตยิ้มขึ้นนิดๆ

*

ในรถบังคับการขากลับ เนโตเล่าเรื่องเดิมอีกครั้ง หัวหน้าที่ถูกกำจัดไปรวมห้าคน หมวกที่วางข้างศพ เครื่องแบบชุดเดียวกันที่อยู่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรมทั้งสองแห่ง ลา เอร์มันดา

เตเรซานั่งกอดอกฟัง

“แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของพวกแก๊งหรือ”

“ไม่ต้องเชื่อก็ได้ พี่สาว จริงๆ นะ จริงๆ แต่พี่ก็เห็นไฟหมุนบนรถพวกมันแล้วนี่”

เนโตพูด คิ้วหนาของเตเรซากระตุกวูบ

“ไม่ใช่พี่สาว เรียกว่าพันเอก...เห็นแล้ว จบ”

เตเรซายัดแก้วกระดาษที่รินจากกระติกน้ำร้อนใส่มือเนโตหนึ่งใบ

“เด็กคนนี้ไม่ได้ถูกจับกุม แต่เป็นการคุ้มครอง ดังนั้นไม่มีกฎให้ส่งตัวให้ตำรวจประเทศนี้ จะให้อยู่ในห้องว่างของฐานทัพ ห้องไหนให้รู้กันแค่สามคน คือฉัน มีโฆ และนักวิเคราะห์ ส่วนคนที่ตามไปคืนนี้ ฉันจะสั่งปิดปากเอง จบ”

อิซาเบลซบหน้าผากลงบนไหล่ของน้องชาย เนโตหันไปมองนอกหน้าต่างอย่างเขินๆ

ราฟาเอลพยายามไม่มองสองคนนั้น เขาไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่ได้ซบหน้าผากลงบนไหล่ของตียาโก

*

หลังหกนาฬิกา หลังโรงเก็บเครื่องบินที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง อิซาเบลจับมือซ้ายของราฟาเอลขึ้นมา

ผิวเหนือรอยเย็บเก่าถลอกเพราะราวบันไดสนิม เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าสีเหลือง แล้วพันให้อย่างเงียบๆ

“ไม่เป็นไรมาก”

“มือของคนที่พาน้องชายฉันกลับมาถึงสองครั้ง คิดว่าไม่เป็นไรมากหรือคะ”

“...โอบรีกาโด”

“สำเนียงดีขึ้นนิดหน่อยแล้วนะ”

อิซาเบลรัดปมจนแน่น แล้วลดเสียงลง

“อีกชั่วโมงเดียวก็เจ็ดโมงแล้ว ตัดสินใจหรือยัง”

ราฟาเอลเอามือแตะที่กระเป๋าเสื้อด้านอก ในถุงใส หน้าจอที่แตกยังมืดสนิทอยู่

“ตัดสินใจแล้ว”

*

หกนาฬิกาห้าสิบนาที ข้างทางวิ่ง เครื่องบินลำเลียงลำเล็กกำลังหมุนใบพัดอยู่

จิลยืนหนีบกระติกน้ำร้อนไว้ใต้รักแร้ สวมเสื้อโปโลเก่าคอเสื้อสีเหลือง มือหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็ก

“เฮ้ ราฟา เช้าตรู่ไปเที่ยวกับพันเอกมาสินะ ไปไหนมาล่ะ”

“ไปถามพันเอกเอาเอง”

“ใจดำจริงนะ อีร์เมา”

จิลหัวเราะ แล้วยื่นภาชนะน้ำเต้ามาให้

“เอ้าๆ ดื่มซะ แล้วไง ตัดสินใจรึยัง”

ราฟาเอลรับภาชนะมา จิบชาขม

〈ทำหน้าเหมือนทุกวัน〉

“ไม่ฝากไว้”

รอยยิ้มของจิลยังอยู่เหมือนเดิม มีเพียงดวงตาสีฟ้าสดใสที่ตกลงมาที่กระเป๋าเสื้อด้านอกของราฟาเอลครั้งหนึ่ง แล้วก็กลับขึ้นไปทันที

“...อย่างนั้นเหรอ ไม่ไว้ใจฉันสินะ”

“ไม่ใช่ ของของตียาโก ฉันจะถือเอง หกปีแล้วที่ทำแบบนี้มา”

“ก็เป็นพี่ชายนี่นะ เข้าใจแล้ว ราฟา”

จิลถอนหายใจยาว วางกระเป๋าเดินทางลงที่เท้า

“งั้นฉันก็เลิกไปด้วยแล้วกัน”

“เอกสารล่ะ”

“อาทิตย์หน้าก็ได้ เอกสารไม่หนีไปไหนหรอก ที่สำคัญกว่านั้น ฉันจะเรียกช่างซ่อมมาที่นี่ บอกให้มาถึงเที่ยววันพุธ ให้ซ่อมต่อหน้านาย แบบนี้ก็ได้ใช่ไหม อีร์เมา”

“...เข้าใจแล้ว วันพุธ”

“ตกลงตามนั้น พอซ่อมเสร็จแล้วค่อยไปด้วยกัน”

จิลตบไหล่ราฟาเอลด้วยมือใหญ่ แล้วหนีบกระติกน้ำร้อนเดินไปทางหอพัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าเดินทางที่เท้า จึงเดินกลับมาหยิบ

เครื่องบินลำเลียงบินขึ้นไปโดยไม่มีจิลอยู่บนนั้น

ราฟาเอลยืนอยู่ท่ามกลางลมจากใบพัด

〈เขาบอกว่าจะกลับไปจัดการเอกสารพักงาน แต่พอได้ยินว่าฉันไม่ฝากโทรศัพท์ไว้ ก็เลิกกลับทันที〉

ไม่ใช่เพราะเอกสารงั้นหรือ หรือว่าเพราะห่วงรุ่นน้องอย่างตัวเองจริงๆ จากรอยยิ้มของจิล เขาอ่านไม่ออกเลยสักอย่าง

*

เจ็ดโมงครึ่ง อิซาเบลรออยู่หน้าห้องว่างที่เนโตอยู่

“จิลไม่ได้บิน”

“ไม่ได้บิน เอกสารพักงานล่ะ”

“บอกว่าอาทิตย์หน้าก็ได้ แต่แลกกับที่เที่ยววันพุธ จะมีช่างซ่อมมาจากเซาเปาลู”

“ช่างซ่อมชื่ออะไร”

“ไม่ได้ถาม บอกแค่ว่าเป็นคนรู้จักเก่าแก่ และทำงานให้ตำรวจด้วย”

อิซาเบลดันแว่นขึ้น เงียบไปครู่หนึ่ง

“ช่างซ่อมที่ทำงานให้ตำรวจด้วยเหรอ ตำรวจที่ไหนกัน”

“ไม่ได้ถาม”

“ไม่ได้ถาม หรือถามไม่ได้”

“ถ้าถาม จิลจะมองหน้าฉัน”

ราฟาเอลกำมือซ้ายที่พันผ้าเช็ดหน้าไว้

“ฉันจะทำหน้าเหมือนไม่รู้อะไรกับจิล และก่อนที่ช่างซ่อมจะมา ฉันจะตรวจสอบให้ได้ว่าเป็นใคร”

“โดยไม่บอกพันเอกด้วยเหรอ”

“ไม่มีหลักฐาน มีแค่คำพูดประโยคเดียวที่ไม่อยู่ในรายงาน กับเครื่องบินที่ไม่ได้บิน”

“กาบัล รอยสักไม่โกหก คนต่างหากที่โกหก”

อิซาเบลมองไปที่ประตูห้องของเนโต เสียงกรนเบาๆ ของน้องชายดังมาจากข้างใน

“แต่บางครั้งใบหน้าของคนก็อ่านง่ายกว่ารอยสักนะ จนถึงวันพุธ ฉันจะช่วยด้วย”

“ฝากด้วย”

นอกหน้าต่าง จิลนั่งอยู่บนบันไดหอพัก หนีบกระติกน้ำร้อนที่มีไอลอยขึ้นไว้ มองทางวิ่งยามเช้า เป็นแผ่นหลังเหมือนพี่ชายที่เห็นเป็นปกติ

ราฟาเอลเอามือแตะที่กระเป๋าเสื้อด้านอก โทรศัพท์ที่มีเพียงแบตเตอรี่กลับคืนมายังมืดสนิท นิ่งอยู่ในถุง

อีกห้าสิบสองชั่วโมงเศษ ก็จะถึงเที่ยงวันพุธ

── จบบทที่ 8 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าชุดบุกคอนดอร์อิซาเบล โมราเลสนักวิเคราะห์รอยสักเตเรซา เบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์จิลเบร์to ไปเซาอดีตรองหัวหน้า ผู้ประสานงานเอร์เนสโต กาญาสน้องชายต่างมารดาของอิซาเบลแบ่งปันความลับคู่หูผู้บัญชาการที่ระแวงแต่ก็พึ่งพาNEWคู่หูที่เหมือนพี่ชายเรียกช่างซ่อมมาNEWช่วยเขาออกมาสองครั้ง

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 9

สมุดบัญชีที่ไหม้เกรียมตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 9) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ