มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 5

เสียงตัววี

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เสียงหวูดของเรือบรรทุกสินค้าลำมหึมาสะเทือนไปทั่วท่าเรือยามค่ำคืน

คืนวันพฤหัสบดี เวลาสองทุ่มห้าสิบนาที ที่ซานฮวน เปอร์โตริโก รถตู้สีดำสามคันจอดเรียงกันทั้งที่เครื่องยังติดอยู่ ณ ฐานยามฝั่งริมอ่าว

ยาดิเอล โรซารีโอ เบกา กำลังรัดเข็มขัดที่แขวนชะแลงไว้บนหลังให้แน่นอีกครั้ง

เงาร่างเล็กๆ มาหยุดยืนตรงหน้าเขา

“วางชะแลงลง ยาดิเอล คืนนี้เธอต้องอยู่ที่ฐาน แค่นี้”

เป็นเตเรซา ยาดิเอลไม่ขยับ นิ้วมือใหญ่ๆ กำไม้กางเขนที่ห้อยคอไว้

ราฟาเอล ดูอาร์เต ก้าวเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งสอง

“หมอนี่อยู่ทีมผม ผู้พัน”

“ฉันสั่งไปตั้งแต่วันอังคารแล้ว”

“คนที่พังประตูได้มีแต่หมอนี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมรับผิดชอบเอง”

ดวงตาเล็กและคมของเตเรซาจ้องราฟาเอลนิ่ง มีเสียงฝากระติกเก็บความร้อนถูกปิดแน่น

“ต่อจากเรื่องที่เซาเปาโล นี่เป็นครั้งที่สองที่ฝ่าฝืนคำสั่ง มีโฮ พอจบงานแล้วฉันมีเรื่องจะคุยด้วย แค่นี้”

เตเรซาหันหลังเดินไปทางรถบัญชาการ

“แต๊งกิ้ว ปานา”

“ไม่ต้องขอบคุณ การนับพวกพ้องเป็นงานของนาย”

“เวปา! พรุ่งนี้เที่ยงไปบ้านมามีนะ ฉันบอกจันคาร์ลอสไว้แล้วด้วย ว่าหัวหน้าทีมจากบราซิลจะมา”

“สัญญา”

ฟันหน้าซี่ทองเปล่งประกายใต้แสงไฟถนน

*

เป้าหมายคือลานตู้คอนเทนเนอร์ที่ท่าเทียบเรือที่สี่ การส่งมอบจะเกิดขึ้นตอนสี่ทุ่ม เจ้าหน้าที่ประสานงานจากตำรวจเปอร์โตริโกสองนายนั่งมาในรถบัญชาการด้วย คีโนมือซุ่มยิงนอนอยู่โรงพยาบาลในเม็กซิโกเพราะบาดแผลที่เท้า

สามทุ่มครึ่ง ราฟาเอลอยู่บนหลังคาโกดังฝั่งตรงข้ามถนน ส่องกล้องสองตา

ทางเดินระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ที่เรียงซ้อนกันทอดยาวเข้าไปสามเส้น ในสุดมีตู้สีแดงตั้งอยู่หนึ่งตู้ ตรงหน้าตู้นั้นมีผู้ชายในชุดวอร์มสีขาวกับผู้ชายในหมวกปีกกว้างยืนอยู่

และที่ปากทางเดินทั้งสามเส้น มีรถตำรวจจอดอยู่เส้นละหนึ่งคัน ดับไฟไว้ ตำรวจในเครื่องแบบสองนายต่อคันยืนอยู่ในเงาของรถ

เขากดปุ่มวิทยุ

“รถบัญชาการ ที่ปากทางเดินมีรถตำรวจสามคัน”

คนที่ตอบคืออิซาเบล ตั้งแต่คืนวันอังคาร เธอไม่พูดอะไรนอกจากเรื่องงานเลย

“ฉันถามเจ้าหน้าที่ประสานงานแล้ว เขาบอกว่าคืนนี้ไม่มีรถออกมาที่ท่าเรือนี้เลยสักคัน”

ราฟาเอลมองทิศทางที่ตำรวจหันหน้าไป ทุกคนหันหลังให้ตู้สีแดง สิ่งที่พวกเขามองอยู่คือถนนจากประตูหน้า

〈ไม่ได้เฝ้าการส่งมอบ แต่เฝ้าถนนที่พวกเราจะเข้ามา〉

“ผู้พัน นี่คือกับดัก ถ้าเข้าทางประตูหน้า จะถูกปิดล้อมจากสามด้าน การส่งมอบเป็นแค่เหยื่อล่อ”

“จะทำยังไง”

“ให้รถตู้เปิดไฟแล้วมุ่งไปประตูหน้า เป็นตัวล่อ ส่วนสามหน่วยให้อ้อมเข้าจากข้างนอก ทั้งทางท่าเทียบฝั่งทะเลและทางฝั่งรางรถไฟ”

เงียบไปหนึ่งวินาที

“…ลงมือ แค่นี้”

*

รถตู้สามคันเปิดไฟวิ่งไปทางประตูหน้า

ในเงาของรถตำรวจ พวกตำรวจยกปืนขึ้นเล็ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตูหน้า

ทางด้านหลังพวกเขา หน่วยของราฟาเอลวิ่งเลียบท่าเทียบเรือ คลื่นสีดำซัดกระทบคอนกรีตอยู่ใต้ฝ่าเท้า

“เอสเกร์ดา…”

ราฟาเอลหุบปาก เอสเกร์ดาคือคำว่า ‘ซ้าย’ ในภาษาโปรตุเกส

เสียงของอิซาเบลก็ดังเข้าวิทยุถึงทุกคนทันที

“ซ้าย อิซกิเอร์ดา หน่วยที่สอง ให้เข้าทางซ้ายของทางเดิน”

“อิซกิเอร์ดา นั่นแหละ”

ยาดิเอลหันมา พูดกับลูกทีมด้านหลังด้วยเสียงทุ้มหนา

“เลฟต์! อิซกิเอร์ดา ปานา!”

ราฟาเอลยกกำปั้นขึ้น ตวัดสองนิ้วไปทางซ้าย สี่คนของหน่วยที่สองแยกกระจายไปทางซ้ายตามเงาของรางรถไฟ คำพูดสามภาษากับมือหนึ่งข้าง บอกเรื่องเดียวกัน

ราฟาเอลดูนาฬิกาข้อมือ เก้าโมงห้าสิบแปดนาที

“แฟลชแบง!”

แสงสีขาวระเบิดขึ้นพร้อมกันที่ปากทางเดินทั้งสามเส้น เสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนถึงท้อง

“อย่าขยับ! ทิ้งอาวุธ!”

ตำรวจนายหนึ่งชูสองมือขึ้นแล้วตะโกน

“อย่ายิง! พวกเราเป็นตำรวจ!”

“รู้แล้ว”

ราฟาเอลเตะปืนของชายคนนั้นกระเด็นออกไป ตำรวจหกนายของรถตำรวจสามคันถูกล้อมจากด้านหลัง ไม่มีใครมีโอกาสได้ยิงเลย

〈คนที่ควรเป็นฝ่ายล้อม กลับถูกล้อมเสียเอง〉

*

เสียงปืนเริ่มดังมาจากหน้าตู้สีแดง

พวกชุดวอร์มสีขาวยิงมาจากหลังรถยกฟอร์คลิฟต์

“สี่คนเป็นหนึ่งหน่วย รุกไปข้างหน้า ทีละมุม!”

มุมขวา ไม่มีคน มุมซ้าย ยิงมา ราฟาเอลยิงตอบ ชายคนหนึ่งล้มลง ยาดิเอลใช้สายตานับตำแหน่งของพวกพ้อง แล้วโบกมือไปที่มุมถัดไป

ชายหมวกสองคนเดินออกมาพร้อมชูมือ พวกชุดวอร์มก็ทยอยทิ้งปืน

“เคลียร์!”

ตอนนั้นเอง

เด็กหนุ่มในชุดทำงานสีส้มพุ่งออกมาจากใต้รถฟอร์คลิฟต์ เป็นเด็กผอมๆ อายุราวสิบเจ็ด คงหนีไม่ทันเลยแอบอยู่ หน้าซีดขาวราวกระดาษ

บนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ คนสุดท้ายหันปืนไปที่เด็กหนุ่ม

ยาดิเอลวิ่งไป

ร่างใหญ่โตทาบทับลงบนตัวเด็กหนุ่ม เสียงแห้งๆ ดังขึ้นสองครั้ง

ราฟาเอลยิงคนบนหลังคา ชายคนนั้นร่วงลงมา

“ยาดิเอล!”

เขาคว้าหูจับที่หลังเสื้อเกราะ ลากไปหลบหลังตู้คอนเทนเนอร์ หนัก รอยเย็บที่มือซ้ายปวดจนเหมือนจะลั่น เด็กหนุ่มร้องไห้ไปพลางวิ่งตามมาเองด้วยสองเท้า

ตรงสีข้างของยาดิเอล ใต้เสื้อเกราะ กำลังเปียกเป็นสีดำ

“หมอ! เร็วเข้า!”

“ปานา… เด็กคนนั้นล่ะ”

“ปลอดภัย อย่าพูด”

“ฟังสิ… ฉันได้ยินมาสามสิบรอบ… ไม่สิ มากกว่านั้นอีก ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว”

ลมหายใจของยาดิเอลขาดเป็นห้วงสั้นๆ

“เสียงนั้นพูดคำว่า ‘ชาโบส’ ด้วยเสียง ‘ว’ ไม่ใช่ ‘บ’ ไม่ใช่คนพูดภาษาสเปน”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”

ยาดิเอลกระชากไม้กางเขนที่คอจนขาดพร้อมเชือก แล้วยัดใส่มือราฟาเอล

“เอาไปคืนมามี… ฉันกินข้าวไม่ได้… ขอโทษนะ… ปานา”

ราฟาเอลกุมมือนั้นไว้ แรงค่อยๆ ไหลออกจากมือใหญ่คู่นั้นไปทีละน้อย

เมื่อหมอมาถึง เขาก็หยุดหายใจไปแล้ว

“นับ”

เสียงตอบกลับมา หนึ่ง สอง สาม ไปจนถึงสิบเอ็ด

“สิบสอง”

ราฟาเอลแบกร่างของยาดิเอลขึ้นบ่า

“จะไม่ทิ้งใครไว้แม้แต่คนเดียว”

*

เมื่อเปิดประตูตู้สีแดง ข้างในมีกล่องกระดาษแข็งวางซ้อนกันอยู่ทั้งหมดสิบสองกล่อง ในกล่องเป็นธนบัตรดอลลาร์มัดด้วยหนังยาง

อิซาเบลที่มาจากรถบัญชาการดึงสมุดบัญชีสีดำออกมาจากก้นกล่อง แล้วเอาแว่นขยายส่องพลางพลิกหน้ากระดาษ นิ้วของเธอสั่นกว่าปกติ

“สมุดบัญชีการจ่ายเงิน ปลายทางที่จ่ายเป็นตำรวจทั้งหมด บราซิล เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก เปอร์โตริโก โคลอมเบีย ห้าประเทศ ชื่อถูกพรางเป็นตัวเลข แต่มียศกับชื่อเมืองอยู่”

“จ่ายให้ตำรวจ ทุกเดือนเหรอ”

“ทุกเดือน จำนวนเงินก็กำหนดตายตัว”

ที่ท่าเทียบเรือ ตำรวจหกนายถูกส่งตัวให้ตำรวจเปอร์โตริโกแล้ว ตามระเบียบทุกอย่าง คนที่พาตัวไปก็สวมเครื่องแบบเดียวกัน

*

ราฟาเอลยืนอยู่คนเดียวที่ปลายท่าเทียบเรือ ในมือยังมีไม้กางเขนที่ยังอุ่นอยู่

อิซาเบลมายืนข้างๆ เธอจับมือซ้ายของเขาไว้โดยไม่พูดอะไร นิ้วเรียวทาบลงบนรอยเย็บเก่า

“มือคุณเย็นจัง”

“ของเธอก็เหมือนกัน”

“เรื่องเด็กที่ตลาด ฉันยังเล่าไม่ได้ แต่ถ้าพรุ่งนี้คุณจะไปบ้านมามี ฉันไปด้วย”

ราฟาเอลไม่ปล่อยมือนั้น มีแต่เสียงคลื่นที่ดังต่อเนื่อง

*

ครู่หนึ่ง จิลก็อุ้มกระติกน้ำร้อนเดินมา ดวงตาสีฟ้าสดใสของเขาบวมแดง

“ราฟา ดื่มซะ คืนนี้คืนเดียว ดื่มไปเงียบๆ”

ราฟาเอลรับถ้วยน้ำเต้ามา รสขมกว่าปกติ

“ไอ้ตัวโตนั่นเคยหัวเราะว่ามาเต้ของฉันเป็นน้ำโคลน แต่ก็ดื่มทุกครั้ง”

“…อืม”

จิลไม่พูดอะไรอีก แค่วางมือบนไหล่ราฟาเอล

*

เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ในห้องเล็กๆ ของฐาน เตเรซารออยู่

ราฟาเอลเล่าคำพูดสุดท้ายของยาดิเอลให้ฟังตามที่ได้ยินมาทุกคำ

อิซาเบลเปิดเสียงบันทึกในสมาร์ตโฟน

“ชาโบสจะมาถึงวันพฤหัสบดี คอนดอร์ตอนสี่โมง”

ราฟาเอลหลับตาฟัง อีกครั้ง แล้วอีกครั้ง

พอถึงรอบที่สาม เขาก็ได้ยิน ตรงกลางคำว่าชาโบส ลมหายใจเสียดอยู่กับริมฝีปากล่าง

“ชาโวส กัดริมฝีปากล่าง”

ราฟาเอลพูดเสียงต่ำ

เตเรซาวางแก้วกระดาษลง

“คนพูดภาษาสเปนจะออกเสียงเป็นเสียงบ ในหน่วยนี้คนที่พูดเสียงว มีแค่สองคน คือเธอกับจิลแบร์โต”

“…ครับ”

“จิลแบร์โตเป็นผู้ประสานงาน เขาไม่รู้เรื่องสี่โมง คนที่รู้มีแค่ฉันกับหัวหน้าทีมสามคน”

ดวงตาสีดำเล็กและคมของเตเรซาจับจ้องตรงมาที่ราฟาเอล

“มีโฮ เธอเป็นคนบราซิล และเป็นหัวหน้าทีม”

ในมือของราฟาเอล ไม้กางเขนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดขึ้นมา

── จบบทที่ 5 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าชุดบุกคอนดอร์อิซาเบล โมราเลสนักวิเคราะห์รอยสักเตเรซา เบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์จิลเบร์to ไปเซาผู้ประสานงานชาวบราซิลยาดิเอลโรซารีโอ เบกาเสียชีวิตขณะปกป้องเด็กชายจับมือเขาไว้ยังมีความลับNEWฝ่าฝืนคำสั่งสงสัยเขาNEWคู่หูเหมือนพี่ชายฝากคำพูดสุดท้ายคู่หูNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 6

น้องชายที่เรียกผมว่าบอสตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 6) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ