บทที่ 2
บ้านว่างเปล่า
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“จิเรย์ตา! จิเรย์ตา!”
เสียงของราฟาเอล ดูอาร์เต แตกพร่าอยู่ในวิทยุ
ควันขาวอบอวลอยู่ในโถงทางเดินของบ้านฝึก สองคนที่ควรเลี้ยวขวากลับพรวดเข้าห้องซ้าย คนที่ตามหลังยืนตัวแข็งอยู่กับที่ เสียงกระสุนซ้อมรบดังขึ้นในห้องซ้าย เพื่อนร่วมทีมที่รับบท “คนถูกยิง” ล้มลงไปนอนกับพื้น
“วอต? จิเร… อะไรนะ พานา?”
เสียงทุ้มหนาตอบกลับมาด้วยสำเนียงอังกฤษปนสเปน
“บ้าเอ๊ย!”
เสียงออดดังขึ้น
“หยุด! ทุกคนออกไปข้างนอก จบ”
เป็นเสียงของเตเรซา
เช้าวันที่ยี่สิบ ที่ฐานทัพอากาศในซานซัลวาดอร์ เหล่าทหารที่เหงื่อโชกยืนเรียงแถวอยู่ข้างทางวิ่งที่ลมแห้งพัดผ่าน บราซิล เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก เปอร์โตริโก โคลอมเบีย รวมทั้งหมดยี่สิบสี่คน สีผิวก็ต่างกัน สำเนียงพูดก็ต่างกัน
อิซาเบลโอบกระดาษไขปึกหนึ่งเดินเข้ามา
“จิเรย์ตาในภาษาโปรตุเกสแปลว่าขวา ถ้าเป็นภาษาสเปนก็คือเดเรชา คุณคิดว่าที่นี่มีสักกี่คนที่เข้าใจภาษาโปรตุเกส”
“…ฉันกับจิล สองคน”
“ยี่สิบสี่คน เหลือสองคน คุณเคยเก่งเรื่องการลบเลขนี่”
“ประชงั้นเหรอ”
ชายร่างใหญ่เดินออกมาจากกลุ่มควัน สูงเกินหนึ่งเมตรเก้าสิบเซนติเมตร และหนาทางด้านข้างด้วย ผิวสีน้ำตาลเข้ม ผมทรงแอโฟรสั้นที่โค้งนูนอยู่เฉพาะกลางหัว สองข้างโกนเกรียน บนแก้มขวามีแผลเก่าพาดเป็นเส้นตามแนวนอน ตาตกโต ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ที่คอมีไม้กางเขนเล็กๆ ห้อยแกว่งอยู่บนเชือกหนัง บนหลังแบกชะแลงหนักสำหรับงัดประตู
“ยาดิเอล โรซารีโอ เบกา คนพังประตูจากเปอร์โตริโก ซอร์รี หัวหน้าชุด ภาษาโปรตุเกสผมศูนย์เลย พานา”
พอเขายิ้ม ฟันหน้าซี่ซ้ายซี่เดียวก็ส่องประกายสีทอง
“พานา?”
“แปลว่าเพื่อนซี้น่ะ ยูโนว์?”
“จำได้แล้ว”
คนอะไรเสียงดังจริง ราฟาเอลคิด แต่ตอนอยู่ในควัน คนที่คว้าไหล่ทหารที่ยืนตัวแข็งแล้วดึงไปชิดกำแพง ก็คือผู้ชายคนนี้ ราฟาเอลเห็นเต็มสองตา
เตเรซายืนอยู่หน้าแถว ตัวเตี้ยแต่เสียงดังไปถึงสุดทางวิ่ง
“ตั้งแต่วันนี้ วิทยุให้ใช้ภาษาสเปนเป็นหลัก ถ้าได้ยินคำที่ไม่เข้าใจ ให้ยึดสัญญาณมือก่อน แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง”
เตเรซาจิบกาแฟจากแก้วกระดาษอึกหนึ่ง
“เวลาและสถานที่ปฏิบัติการ จะแจ้งให้เฉพาะฉันกับหัวหน้าชุดของแต่ละทีมรู้ก่อนออกเดินทางหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น ครอบครัวก็ห้ามบอก คนข้างตัวก็ห้ามบอก ถ้าเกิดรั่วไหล จะได้ใช้จำนวนคนที่รู้มาจำกัดวงผู้ต้องสงสัยได้ คำถามไว้หลังจากนี้ จบ”
ไม่มีใครถามอะไรสักคน
*
เที่ยง ในร่มเงาของโรงเก็บเครื่องบิน ยาดิเอลเปิดถุงกระดาษ กลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้ง
“นี่ไง หัวหน้า ปูปูซา แป้งข้าวโพดห่อชีสกับถั่วแล้วย่างเอา ผมซื้อมาจากแผงหน้าประตูฐาน เวปา!”
“เวปา?”
“คำร้องน่ะ แบบว่า เยี่ยมไปเลย”
ราฟาเอลรับมาชิ้นหนึ่งแล้วกัดคำโต ร้อนจี๋ ชีสยืดเป็นสาย
“เบเลซา อร่อย”
“เบเลซา?”
“แปลว่า ดีมาก”
“โอราเล แบ่งให้ผมด้วยสิ เกวย์”
มือไหม้แดดยื่นเข้ามาจากข้างๆ เจ้าของมือเป็นชายตัวเล็กผอม สูงราวหนึ่งเมตรหกสิบห้า ผิวเหมือนหนังสัตว์ ผมสีดำสั้นแซมหงอก หนวดดำปลายตกยาวลงมาถึงข้างคางทั้งสองด้านของใบหน้ายาวเรียว ตาเรียวเล็กมีรอยย่นตรงหางตา ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม หูข้างขวาแบนเล็กน้อย รอบคอพันผ้าบันดานาสีแดง
“โฆอากิน อาเรโอลา มือสไนเปอร์จากเม็กซิโก เรียกผมว่าคีโนก็พอ พี่น้อง”
“เกวย์ นี่คืออะไร”
“แปลว่า ‘แก’ น่ะ ทางเหนือของเม็กซิโก ใครๆ ก็เป็นเกวย์ทั้งนั้น”
ยาดิเอลชี้ไปที่หนวดของคีโน
“เฮ้ คีโน มีชีสติดหนวดนายนะ”
“หุบปากน่า ตัวโต นี่เขาเรียกว่าชิมรส”
คีโนเช็ดหนวด แล้วหยิบลูกอมคลุกผงสีแดงจากกระเป๋ามาใส่ปาก ว่ากันว่าเป็นลูกอมพริกกับมะขาม เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโรงเก็บเครื่องบิน พวกนี้ช่างพูดจริงๆ ราฟาเอลคิด
*
เย็นวันที่ยี่สิบสอง หน้าบันไดหอพัก จิลนั่งกอดกระติกน้ำร้อนอยู่
“เอ้า เอ้า ดื่มซะ ดื่มซะ ราฟา คืนนี้ใช่ไหม”
“ใช่”
“เวลากับสถานที่ เป็นความลับเฉพาะท่านหัวหน้าชุดสินะ เหงาจังเลย”
จิลหัวเราะ แล้วยื่นภาชนะน้ำเต้ามาให้
“ช่างเถอะ ฉันจะต้มน้ำรออยู่ที่นี่ พากันกลับมาให้ครบนะ อีร์เมา”
“จะไม่ทิ้งใครไว้สักคน”
ชาขมไหลลงคอไป
*
สามทุ่ม ในห้องเล็กด้านในของโรงเก็บเครื่องบิน หัวหน้าชุดทั้งหลายถูกเรียกมารวมกัน คนในห้องมีเพียงเตเรซากับหัวหน้าชุดอีกสามคน เตเรซากางแผนที่ออก
“ออกเดินทางสี่ทุ่ม เป้าหมายคือย่านที่พักอาศัยบนเนินเขาทางเหนือ บ้านหลังคาสีฟ้า กลุ่มที่เจ็ดของ MS-31 จะมารวมตัวกัน มีผู้ประสานงานจากตำรวจแห่งชาติของประเทศนี้ไปด้วยสองคน คนที่จับได้ จะส่งมอบให้ตำรวจของประเทศนี้ นี่คือกฎ จบ”
ราฟาเอลจ้องไปที่เครื่องหมายสีฟ้าบนแผนที่
“รอยสักไม่ได้บอกไปถึงที่ตั้งของบ้าน คุณสืบมาได้ยังไงครับ”
“บอกแหล่งข่าวไม่ได้ ถ้าบอกชื่อออกไป ใช่ว่าคนคนนั้นจะยังมีชีวิตอยู่ถึงพรุ่งนี้ จบ”
“แม้แต่อิซาเบลก็ไม่ได้เหรอครับ”
“นักวิเคราะห์ก็ไม่มีข้อยกเว้น กฎก็คือกฎ มีโญ จบ”
เตเรซาพับแผนที่เก็บ แล้วปิดฝากระติกเก็บความร้อนจนแน่น
*
พอออกจากห้องเล็ก อิซาเบลก็ยืนอยู่ในความมืดของทางเดิน พิงกำแพง มือขวาล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง
กระเป๋านั้นสั่นเบาๆ นิ้วของเธอกดสิ่งที่อยู่ข้างในไว้ คงเป็นมือถือพับที่ติดเทปไว้ อย่างที่เคยเห็นในทางเดินที่เซาเปาโล ราฟาเอลคิด
“จะไปไหนคะ”
“บอกไม่ได้ เป็นกฎ”
“อย่างนั้นเหรอ พันเอกก็ไม่บอกฉันเหมือนกัน”
“กระเป๋านั่น ใครโทรมา”
“การนับกระเป๋าของคนอื่นเป็นหน้าที่ของหัวหน้าชุดเหรอคะ”
“แค่สงสัย”
“งั้นก็สงสัยแต่บ้านคืนนี้เถอะ แล้วพากันกลับมาให้ครบทุกคน”
อิซาเบลหันหลังให้ มือขวาไม่ออกจากกระเป๋าจนถึงที่สุด
*
สามทุ่มวันเดียวกัน ไม่สิ ห้าทุ่ม เนินเขามืดสนิท
บ้านคอนกรีตซ้อนกันเป็นขั้นบันได ที่ไหนสักแห่งมีหมาเห่า หน่วยสี่คนสามชุดไต่ขึ้นไปตามเนิน ชุดของราฟาเอลอยู่หัวแถว ยาดิเอลตามติดอยู่ข้างหลัง
วิทยุดังเบาๆ คีโนเฝ้าดูอยู่บนหลังคาที่เนินฝั่งตรงข้าม
“ไม่มียามเลย หน้าต่างก็มืด เงียบเกินไปนะ พี่น้อง”
แล้วเสียงของคีโนก็หายไป พอเขาส่องผ่านกล้องสโคป ผู้ชายคนนั้นจะเงียบเป็นก้อนหิน
หน้าบ้านหลังคาสีฟ้า ยาดิเอลเตรียมชะแลงไว้ก่อนจะแตะประตู ตาของยาดิเอลกวาดไปมา ขวา ซ้าย หลัง เขากำลังนับตำแหน่งของเพื่อนร่วมทีม
ราฟาเอลชูนิ้วสามนิ้ว แล้วพับลงทีละนิ้ว
สอง หนึ่ง
ชะแลงงัดประตูแยกออก ราฟาเอลเข้าไปเป็นคนแรก
มุมขวา ไม่มี มุมซ้าย ไม่มี ห้องครัว ไม่มี ในห้องนั่งเล่นมีกระป๋องเบียร์ที่ดื่มค้างวางเรียงอยู่หลายกระป๋อง
“เคลียร์”
เสียงของเพื่อนร่วมทีมตอบด้วยคำเดียวกันตามกันมาเรื่อยๆ ยาดิเอลเตะประตูห้องด้านในจนเปิดผางออก
บนเก้าอี้มีผู้ชายคนหนึ่งถูกมัดอยู่
เป็นชายวัยกลางคนอ้วนๆ ผมบางเหงื่อเปียกติดหน้าผาก แว่นกรอบทองมีรอยร้าว เหนือเทปที่ปิดปากไว้ ดวงตาสีน้ำตาลกรอกไปมาอย่างหวาดกลัว นี่ไม่ใช่ตาของคนที่ต่อสู้ ราฟาเอลคิด
ราฟาเอลฉีกเทปออก
“อย่ายิง! ผมอัลเฟรโด โซโตมาโยร์ คนของซีนาโลอา ผมแค่ทำบัญชี เป็นแค่นักบัญชีเฉยๆ!”
“ซีนาโลอา? ทำไมแก๊งค้ายาของเม็กซิโกถึงมาอยู่ที่นี่”
“หนีเร็วเข้า คนที่จะถูกฆ่าไม่ใช่พวกคุณ แต่เป็นพวกเรา!”
“ฝีมือใคร”
อัลเฟรโดได้แต่ส่ายหน้า
ตอนนั้นเอง วิทยุก็ดังขึ้น
“หลังคาสองฝั่ง! หมอบลง เกวย์!”
กระจกหน้าต่างแตกกระจาย เสียงปืนระดมลงมาจากทั้งซ้ายและขวาพร้อมกัน
“หมอบ!”
ราฟาเอลผลักอัลเฟรโดพร้อมเก้าอี้ล้มลงกับพื้น แล้วใช้มีดตัดเชือก จากเนินฝั่งตรงข้าม ปืนของคีโนลั่นทีละนัดอย่างแม่นยำ เสียงปืนจากหลังคาฝั่งขวาเงียบไปหนึ่งกระบอก
“หัวหน้า หน้าต่างขวา สองคน!”
ทหารหนุ่มชาวเอลซัลวาดอร์ตะโกน
“เดเร… ไปทางขวา!”
คำพูดพันกัน ราฟาเอลหุบปาก ชูกำปั้นขึ้นชี้ไปที่หน้าต่างขวา ทหารหนุ่มพยักหน้า แล้ววิ่งไปใต้หน้าต่าง
“แฟลชแบง!”
แสงขาววาบกับเสียงระเบิดที่สะเทือนถึงท้อง ยาดิเอลแบกอัลเฟรโดขึ้นบ่า
“เล็ตส์โก พานา!”
“ถอยทีละสองคน! ยิงคุ้มกันไปด้วย!”
วิ่งลงเนินไป กระสุนเฉี่ยวคอนกรีตตรงปลายเท้า ราฟาเอลอยู่ท้ายสุด หันกลับไปยิงสวนใส่เงาบนหลังคา ที่ถนนด้านล่าง รถของผู้ประสานงานดับไฟรออยู่
“นับ!”
หนึ่ง สอง สาม ผู้บุกเข้าไปสิบสองคน ครบทุกคน คีโนบนเนินฝั่งตรงข้ามก็ตอบสั้นๆ ทางวิทยุ
*
ห้องพยาบาลของฐานทัพ อิซาเบลใช้กรรไกรตัดแขนเสื้อข้างขวาของอัลเฟรโด
ด้านในแขนมีฟิล์มห่ออาหารพันอยู่ พอลอกออก ผิวหนังก็บวมแดง บนนั้นมีรอยสักสีดำ “MS 31” ข้างใต้เป็น “SS 7”
อิซาเบลเอาแว่นขยายส่องตา ใช้นิ้วลูบไล้เบาๆ
“สักมา ยังไม่ถึงสามวัน”
“ผู้ชายแก๊งค้ายา แต่มีตราของแก๊งอันธพาล”
“เป็นไปไม่ได้ รอยสักไม่โกหก คนต่างหากที่โกหก”
ประตูเปิดออก ผู้ประสานงานจากตำรวจแห่งชาติเอลซัลวาดอร์เดินเข้ามา ตามกฎ อัลเฟรโดจะถูกส่งตัวให้ตำรวจของประเทศนี้ ก่อนจะถูกพาตัวไป อิซาเบลใช้สมาร์ตโฟนสีดำของตัวเองถ่ายหน้าจอมือถือของเขาไว้
*
รุ่งสาง บนดาดฟ้าของโรงเก็บเครื่องบิน ราฟาเอลนั่งอยู่คนเดียว ขอบเขาทางทิศตะวันออกค่อยๆ ย้อมเป็นสีชมพูจาง
มีเสียงฝีเท้า อิซาเบลมานั่งลงข้างๆ ถือแก้วกาแฟกระดาษมาสองแก้ว คงขอมาจากกระติกของเตเรซา
“เราถูกซุ่มโจมตี ข่าวรั่วเหรอ”
“วันที่บนรอยสักอยู่ที่แขนของคนที่ตายไปแล้วนะคะ คุณคิดว่าคนที่อ่านออกมีแค่ฉันคนเดียวเหรอ”
“…ก็หมายความว่า ฝั่งนั้นก็คาดไว้แล้วว่าเราจะมา”
“กาบัล”
“กาบัล?”
“ถูกต้องเลย ภาษาของเอลซัลวาดอร์น่ะ”
ราฟาเอลจิบกาแฟแล้วพยักหน้าเบาๆ
“แวร์ดาจิ จริงด้วย ภาษานี่มันยากจริงๆ”
อิซาเบลหัวเราะคิกออกมา เป็นใบหน้าที่เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“เมื่อกี้คุณพูดว่า ‘วึ’ นะ ด้วยการกัดริมฝีปากล่าง”
“เหรอ”
“คนพูดภาษาสเปนออกเสียง v กับ b เป็นเสียง ‘บึ’ เหมือนกัน ส่วนคนพูดภาษาโปรตุเกสอย่างพวกคุณจะกัดริมฝีปากล่าง ทางวิทยุก็รู้ทันทีเลยค่ะ”
“แก้ไม่ได้”
“ไม่ต้องแก้ก็ได้มั้งคะ ตั้งแต่มาที่นี่ มีแต่เสียงคุณคนเดียวที่ฉันไม่เคยฟังผิด”
อิซาเบลเบือนสายตาหนี แล้วดันแว่นขึ้น ผมสีเงินที่ชายผมด้านซ้ายพลิ้วไปตามลมยามเช้า
ราฟาเอลไม่รู้จะตอบอะไรดี จึงพูดเป็นภาษาโปรตุเกสออกไป
“โอบรีกาโด”
“แปลว่าขอบคุณ ใช่ไหมคะ แค่นั้นฉันก็เข้าใจ”
อิซาเบลหยิบสมาร์ตโฟนออกมา หันหน้าจอให้ราฟาเอลดู เป็นข้อความในมือถือของอัลเฟรโดที่เพิ่งถ่ายไว้
มีเพียงบรรทัดสั้นๆ บรรทัดเดียว เขียนเป็นภาษาสเปน ไร่กันเดลาริอา วันศุกร์
“ที่ไหน”
“ในเทือกเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก ใกล้บ้านเกิดของคีโนค่ะ”
ราฟาเอลนึกถึงรอยสักที่บวมแดง รอยตราของแก๊งอันธพาลบนแขนผู้ชายของแก๊งค้ายา กับเสียงที่หวาดกลัว 〈คนที่จะถูกฆ่าคือพวกเรา〉
“ทำไมผู้ชายของแก๊งค้ายาถึงถูกสักตราของแก๊งอันธพาล”
“เรื่องนั้นไงคะ ที่คุณจะไปพิสูจน์ให้ได้ก่อนวันศุกร์”
แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องทางวิ่งให้ขาวโพลน
── จบบทที่ 2 ──
