มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

โต๊ะอาหารเดียวกัน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“อยู่นิ่ง ๆ ห้ามออกจากฐานนี้แม้แต่ก้าวเดียว แค่นี้”

เสียงของเตเรซาทะลุเสียงใบพัดเครื่องบินลำเลียงออกมา

เช้าวันพฤหัสบดีที่ยี่สิบห้า สนามบินเล็ก ๆ ของกองทัพบกในหุบเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเม็กซิโก ท่ามกลางฝุ่นทรายที่ฟุ้งขึ้นมา เหล่าสมาชิกหน่วยคอนดอร์หยุดเดิน

“ทำไมครับ พันเอก”

ราฟาเอล ดูอาร์เต ปาดหนวดเคราที่สากไปด้วยเม็ดทราย

“เจ้าหน้าที่ประสานงานฝั่งเม็กซิโกยังมาไม่ถึง ทางภูเขาถูกดินสไลด์ปิด ได้ข่าวว่าจะมาถึงตอนกลางคืน”

“ฟาร์มอยู่ถัดจากสันเขาลูกนี้ไปแค่ลูกเดียวเองครับ”

“ในประเทศที่ไม่มีเจ้าหน้าที่ประสานงาน พวกเราก็เป็นแค่ชาวต่างชาติที่พกอาวุธ กฎคือกฎ มิโฮ แค่นี้”

〈วันศุกร์ก็คือพรุ่งนี้〉

ใต้ท้องฟ้าที่แผดแดดจ้า หนึ่งวันผ่านไปโดยทำอะไรไม่ได้เลย

*

ช่วงบ่าย กีโนสวมหมวกฟางปีกกว้างมายืนข้างรั้วลวดตาข่าย หัวเข็มขัดหนังสีเงินอันใหญ่สะท้อนแสงแดดวูบวาบ

“ออราเล ไหน ๆ ก็ขยับไปไหนไม่ได้ ข้าจะพาดูที่ดินของข้าเอง เกวย์”

ปลายนิ้วชี้ไปยังภูเขาสีน้ำตาลที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ

“หลังสันเขานั่นคือกันเดลาเรีย สมัยก่อนมีวัวรวมกันราวพันตัว ปู่ข้าเป็นคนต้อนวัวอยู่ที่นั่นแหละ พี่น้อง ส่วนรอยขาว ๆ นั่นคือร่องรอยของแม่น้ำ มีน้ำไหลเฉพาะหน้าฝน แล้วก็…”

“เฮ้ กีโน หยุดก่อน พูดมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ปานา”

ยาดิเอลใช้นิ้วใหญ่ ๆ ดีดปีกหมวกของกีโน

“หุบปากน่า ไอ้ตัวโต เรื่องที่ดินน่ะ ตอนต่อจากนี้แหละที่สนุก”

กีโนควักลูกอมเคลือบผงสีแดงออกมาจากกระเป๋าแจกให้ทุกคน เป็นลูกอมพริกกับมะขาม

“ก่อนยิงให้อมสักเม็ด มือจะหายสั่น เป็นเคล็ดนะเว้ย”

“งั้นข้าก็ขอ”

ราฟาเอลหยิบเข้าปากหนึ่งเม็ด เปรี้ยว พอผ่านไปแวบเดียวลิ้นก็ร้อนผ่าวด้วยความเผ็ด เขาสำลักไอออกมาโดยอัตโนมัติ

“ร้องไห้เหรอคะ หัวหน้าชุด”

อิซาเบลที่อยู่ข้าง ๆ หรี่ตาลงหลังแว่น ทั้งที่อมลูกอมเม็ดเดียวกัน สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

“แค่เผ็ด”

“ร้านแผงลอยที่ซานซัลวาดอร์เผ็ดกว่านี้อีกค่ะ คราวหน้าไปไหมคะ”

“…เดี๋ยวจะลองคิดดู”

อิซาเบลไม่ตอบ เธอพับกระดาษห่อลูกอมให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ

*

ตอนเย็น หลังที่พัก จิลกำลังรินน้ำร้อนจากกระติก

“นี่ ๆ ดื่มซะ ดื่มซะ ราฟา ที่นี่มันแห้งแล้ง”

ราฟาเอลรับถ้วยน้ำเต้ามา ชาขมซึมลงในลำคอที่ยังเผ็ดระคายอยู่

“เจ้าหน้าที่ประสานงานยังไม่มาอีกเหรอ”

“ได้ข่าวว่าตอนกลางคืนนะ อย่าร้อนใจไปเลย อีร์เมา เทียโกเองก็เคยพูดไม่ใช่เหรอ ว่าพี่ชายน่ะรอไม่เก่ง”

“มันนั่นแหละที่รอไม่เก่งกว่า”

“ฮ่า ๆ จริงของนาย”

รอยตีนกาที่หางตาของจิลลึกขึ้น ราฟาเอลแตะนิ้วลงบนซองในกระเป๋าเสื้อด้านอกเบา ๆ

*

สองทุ่ม ในที่สุดเจ้าหน้าที่ประสานงานก็มาถึง

กุสตาโว เรย์โนโซ ชายวัยราวสี่สิบ คอหนา ผมสั้นสีดำที่มีสีขาวแซม ใบหน้าเหลี่ยมผิวคล้ำ ดวงตาสีดำลึกโหล เป็นผู้ชายที่ไม่เคยขอโทษเรื่องที่มาช้าสักครั้ง ราฟาเอลคิด

สามทุ่ม คนที่เข้าไปในห้องเล็กมีเพียงเตเรซากับหัวหน้าชุดทั้งสามคนเท่านั้น

“เป้าหมายคือลานกลางของฟาร์มกันเดลาเรีย ออกเดินทางตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ แจ้งสมาชิกกับเจ้าหน้าที่ประสานงานหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั้น คือสิบเอ็ดโมง บุกเข้าตอนสี่โมงเย็น แค่นี้”

สี่โมง ราฟาเอลเก็บตัวเลขนั้นไว้ลึกในหัว

*

ดึกสงัด ใต้หอสังเกตการณ์ มีเสียงหัวเราะรวมตัวกันอยู่

ยาดิเอลที่เฝ้ายามอยู่ใช้นิ้วเคาะหมวกเหล็ก ตึง ตึงตึง ตึง เป็นจังหวะกลองของบ้านเกิดเขา แล้วเอาเสียงทุ้มใหญ่ร้องเพลงทับเข้าไป เป็นเพลงของเกาะที่แม่เขาจากมา ผสมทั้งภาษาอังกฤษกับสเปน

กีโนผิวปากเสียงแหลม สมาชิกชาวเม็กซิโกหนุ่ม ๆ ปรบมือ ชาวโคลอมเบียร้องตามไปทั้งที่ไม่รู้ความหมาย

“เวปา! ถึงฟังภาษาไม่รู้เรื่อง แต่เสียงกลองน่ะฟังรู้เรื่องใช่ไหมล่ะ ปานา!”

ราฟาเอลพิงกำแพงอยู่เฉย ๆ พึมพำเบา ๆ ว่า “เบเลซา” พอรู้ตัวอีกที อิซาเบลก็ยืนอยู่ข้างตัวเขา

“ขอถามได้ไหมคะ ว่าพรุ่งนี้ที่ไหน”

“บอกไม่ได้”

“รู้ค่ะ แค่ลองถามดู”

“ถ้างั้นถามทำไม”

“เพราะคุณใช้เท้าเคาะจังหวะอยู่ตั้งสามครั้ง ถ้าอารมณ์ดี ปากก็อาจจะหลวมตามไปด้วย”

“…ไม่ได้เคาะ”

อิซาเบลหัวเราะเบา ๆ เพลงยังดำเนินต่อไป

*

วันศุกร์ บ่ายสามโมงครึ่ง

หลังโขดหินบนสันเขา ราฟาเอลมองผ่านกล้องส่องทางไกล ลมร้อนพัดต้นหญ้าแห้งดังซู่ซ่า ในหุบเขาเบื้องล่างคือฟาร์มกันเดลาเรีย บ้านหลังหลักผนังสีขาว ลานด้านหน้าบ้านมีโต๊ะอาหารตัวยาวอยู่ใต้หลังคาสังกะสี

ทางขวามือ กุสตาโวนอนคว่ำอยู่

ที่โต๊ะ มีผู้ชายนั่งเรียงกัน ฝั่งหนึ่งสวมเสื้อวอร์มสีขาวตัวใหญ่เกินตัว มีรอยสักสีดำที่คอและแขน อีกฝั่งสวมหมวกปีกกว้างกับหัวเข็มขัดเงิน

พวกเขาหยิบเนื้อจากจานเดียวกัน รินเหล้าจากขวดเดียวกัน

“พวกรอยสักกับพวกหมวก อยู่โต๊ะเดียวกัน”

“เข็มขัดนั่นมันซีนาโลอา ให้นั่งกินข้าวที่เดียวกับ MS-31 งั้นเรอะ เป็นไปไม่ได้ ปีที่แล้วพวกนี้ฆ่ากันเองไปหลายสิบคนนะ”

เสียงของกุสตาโวแหบพร่าเป็นครั้งแรก

“กีโน ตำแหน่งตอนนี้”

“บนหอส่งน้ำเก่าด้านหลังบ้านหลังหลัก ห่างจากลานกลางราวร้อยเมตร ลูกอมยังอยู่ในปากเลยเว้ย พี่น้อง”

เขามองนาฬิกาข้อมือ สามโมงห้าสิบ อีกสิบนาทีก็ถึงเวลาบุก

ทันใดนั้น ยามเฝ้าประตูก็วิ่งออกมา

เขาแนบโทรศัพท์ไว้ที่หู ตะโกนอะไรบางอย่างไปทางโต๊ะ เหล่าผู้ชายลุกพรวดพร้อมกัน จานแตก เครื่องยนต์รถบรรทุกติด

“หัวหน้าชุด พวกมันจะหนี!”

〈ข่าวรั่ว〉

ถ้ารอ ทุกคนจะหายไปหมด

“พันเอกครับ ข้อมูลรั่วแล้ว ผมจะเข้าตอนนี้”

“กำหนดการคือสี่โมง”

“ถ้ารอ มันหนีได้ บาโมส!”

เงียบไปหนึ่งวินาที

“…อนุญาต ไปได้ แค่นี้”

ราฟาเอลยื่นกำปั้นออกไปชี้ลงหุบเขา สามชุด ชุดละสี่คน วิ่งลงตามไหล่เขา

รถบรรทุกที่ประตูเริ่มเคลื่อน จากหอส่งน้ำมีเสียงปืนหนึ่งนัด ยางหน้าแตก รถชนเสาประตูแล้วหยุดนิ่ง

“แฟลชแบง!”

แสงขาวสว่างวาบในลานกลาง เสียงระเบิดสะเทือนถึงท้อง ผู้ชายที่โต๊ะอาหารยกมือกุมตา ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ

“หมอบลง! ทิ้งอาวุธ!”

ภาษาสเปนปนโปรตุเกสหลุดออกมา ถึงอย่างนั้น ทิศทางของปากกระบอกปืนก็สื่อความหมายได้

หน้าประตูบ้านหลัก ยาดิเอลตั้งท่าถือชะแลง ขวา ซ้าย หลัง เขานับตำแหน่งเพื่อนร่วมทีมด้วยสายตา แล้วจึงงัดประตูให้แตก

มุมขวา ไม่มีใคร มุมซ้าย มีคนยิงมาจากริมหน้าต่าง ราฟาเอลยิงสวนกลับ ชายคนนั้นล้มลง ห้องด้านใน ไม่มีใคร บนโต๊ะมีแล็ปท็อปเปิดทิ้งไว้

“เคลียร์!”

ตอนนั้นเอง มีเสียงสั้น ๆ ดังมาจากวิทยุ

“ให้ตายสิ…มันอ้อมมาจากด้านหลังหอส่งน้ำ โดนที่ขา เกวย์”

เสียงปืนจากหอส่งน้ำหยุดลง

“ยาดิเอล ฝากที่นี่ด้วย”

“ไปเลย ปานา! ที่นี่ปล่อยให้ข้าจัดการ!”

ราฟาเอลวิ่งอ้อมข้างบ้านหลักไป หอส่งน้ำอยู่ห่างราวร้อยเมตร เท้าเขาถีบพื้นดินแห้งผาก ตรงเงามุมใต้หอ มีผู้ชายสองคนเล็งไปที่บันได

กลางบันไดเหล็ก กีโนเกาะอยู่แน่น เขาลากขาที่ถูกยิงพยายามไต่ลงมา

ราฟาเอลยิงคนหนึ่ง อีกคนหันมา ไหล่ของมันถูกสมาชิกชาวเม็กซิโกที่ตามมายิงทะลุ

มือของกีโนหลุดจากบันได ราฟาเอลวิ่งเข้าไปรับร่างที่ร่วงลงมา แล้วทั้งสองก็นั่งทรุดลงที่โคนหอ กางเกงตรงต้นขาขวาของกีโนเปียกเป็นสีดำ

“กีโน!”

“เฮ้อ…ลูกอมหล่นหายซะแล้ว พี่น้อง”

“อย่าพูด”

ราฟาเอลพาดแขนของกีโนไว้รอบคอแล้วแบกขึ้นบ่า เขาเบากว่าที่คิดไว้มาก

“จะไม่ทิ้งใครไว้สักคน”

กระสุนกระทบแผ่นเหล็กของหอ เขาก้มตัวต่ำ ถอยไปถึงผนังบ้านหลัก ยาดิเอลยิงจากหน้าประตูเปิดทางให้

“นับด้วย!”

หนึ่ง สอง สาม สมาชิกสิบสองคนที่บุกเข้าไป กับกีโน ครบทุกคน

ขาของกีโนถูกพันด้วยสายรัดห้ามเลือด หน่วยแพทย์บอกว่ากระดูกไม่เป็นอะไร แต่คงเดินไม่ได้สักพัก

จากผู้ชายที่โต๊ะอาหาร จับได้เจ็ดคน พวกที่น่าจะเป็นหัวหน้าหนีออกทางด้านหลังไปนานแล้ว ทั้งเจ็ดคนถูกกุสตาโวส่งตัวให้ตำรวจเม็กซิโกตามระเบียบ

*

ที่ลานกลางซึ่งแสงตะวันเริ่มเอียง อิซาเบลลงมาจากรถบัญชาการ แล้วเปิดแล็ปท็อป ตามระเบียบต้องส่งมอบให้ตำรวจของประเทศนี้เช่นกัน แต่ก่อนหน้านั้นต้องคัดลอกข้อมูลไว้

บนหน้าจอมีวิดีโอหนึ่งไฟล์ เป็นลานกลางนี้เอง ที่หน้าโต๊ะอาหารตัวเดิม ผู้ชายสองคนกำลังจับมือกัน

“คนซ้าย ที่คอมีรอยสัก ‘MS 31’ กับ ‘SS 1’ เป็นกลุ่มหมายเลขหนึ่งของซานซัลวาดอร์ คนที่ตั้งกลุ่มหมายเลขหนึ่งได้ มีแต่หัวหน้าเท่านั้นค่ะ”

“แล้วคนหมวกทางขวาล่ะ”

“มือสองของซีนาโลอา ผมเห็นหน้านี้ในภาพประกาศจับมาหลายครั้งแล้ว”

กุสตาโวพูดเสียงต่ำ

“แล้วเรื่องเส้นทางเงิน”

“มีสมุดบัญชีด้วยค่ะ เส้นทางลักลอบรวมเก้าสาย ทุกสายแบ่งส่วนแบ่งคนละครึ่งเป๊ะ”

อิซาเบลไล่ตัวเลขเร็วปรื๋อ

“จับมือกันจริง ๆ งั้นเหรอ”

“เห็นหลักฐานแล้วยังจะถามอีกหรือคะ”

เวลานั้น สมาชิกชาวเม็กซิโกคนหนึ่งถือโทรศัพท์มาเครื่องหนึ่ง เป็นเครื่องที่ยามเฝ้าประตูแนบหูไว้ก่อนวิ่งออกมา

บนหน้าจอมีข้อความเสียงฝากไว้หนึ่งรายการ เวลาที่ส่งมาถึงคือสามทุ่มห้าสิบสองนาทีคืนวันพฤหัสบดี ตรงนั้นเขียนไว้ว่าสามทุ่ม…

“เปิดฟัง”

ท่ามกลางเสียงรบกวนคล้ายลม มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำอู้อี้ดังขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร

“ชาโบสจะมาถึงวันพฤหัสบดี คอนดอร์คือสี่โมง”

ลานกลางเงียบกริบ

“ชาโบส?”

“ชาโบสน่ะ หมายถึงพวกหนุ่ม ๆ ในเม็กซิโกเขาเรียกกันแบบนั้นแหละ ก็คือพวกหนุ่มจะมาถึงวันพฤหัสบดีนั่นเอง พี่น้อง”

กีโนพูดมาจากบนเปลหาม

“พวกหนุ่ม ๆ จะมาวันพฤหัสบดี…”

มีเพียงยาดิเอลที่เงียบอยู่

มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ไปแนบหู เปิดฟังอีกครั้ง

“ชาโบสจะมาถึงวันพฤหัสบดี คอนดอร์คือสี่โมง”

ยาดิเอลหลับตาฟัง ไม่ได้ยิ้ม ฟันหน้าสีทองก็ไม่โผล่ออกมา

“ยาดิเอล มีอะไรหรือเปล่า”

ยาดิเอลเพียงส่ายหน้า แล้วคืนโทรศัพท์ให้อิซาเบล

ราฟาเอลจ้องมองเวลาบนหน้าจอ

“สามทุ่มห้าสิบสองนาทีคืนวันพฤหัสบดี ตอนนั้นคนที่รู้เรื่องสี่โมง น่าจะมีแค่พันเอกกับหัวหน้าชุดสามคน”

“สมาชิกกับเจ้าหน้าที่ประสานงานก็ไม่รู้ด้วยหรือคะ”

“เพิ่งแจ้งไปตอนสิบเอ็ดโมงวันนี้”

“ถ้างั้น เจ้าของเสียงก็อยู่ในกลุ่มคนไม่กี่คนนั้น คุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้นนะคะ”

ดวงตาสีดำของอิซาเบลจ้องมองราฟาเอลตรง ๆ

แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเศษจานแตกให้เป็นสีแดง โต๊ะที่ชายรอยสักกับชายหมวกเคยกินจากจานเดียวกัน

〈เจ้าของเสียงนั้น อยู่ในหน่วยของเรา〉

และในวันพฤหัสบดีหน้า จะมีบางสิ่งมาถึง

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ราฟาเอล ดูอาร์เตหัวหน้าชุดบุกคอนดอร์อิซาเบล โมราเลสนักวิเคราะห์รอยสักเตเรซา เบลตรานไกเซโดผู้บัญชาการคอนดอร์จิลเบร์to ไปเซาผู้ประสานงานชาวบราซิลยาดิเอลโรซารีโอ เบกาผู้พังประตูคู่หูที่น่าสนใจมือถือลับNEWผู้บังคับบัญชาเรียกเขาว่ามีโฆคู่หูเหมือนพี่ชายลูกทีมร่าเริงเงียบตอนมีเสียงบันทึกNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 4

อุโมงค์ว่างเปล่าตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ