บทที่ 1
เส้นทางที่ถูกอ่านขาด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ฝนตกกระหน่ำลงบนหลังคารถบรรทุกอย่างรุนแรง
ลานจอดรถบรรทุกชานเมืองเซาเปาลู สามทุ่มห้าสิบนาที เงาดำสี่คนต่อหนึ่งแถว สองแถว เคลื่อนผ่านระหว่างตู้คอนเทนเนอร์ที่เรียงรายอยู่
คนนำหน้าคือราฟาเอล ดูอาร์เต อายุสามสิบหกปี หัวหน้าหน่วยพิเศษของตำรวจรัฐ ไหล่และแขนหนา คอสั้น สายฝนสาดกระเซ็นเป็นประกายขาวเหนือร่างที่ย่อต่ำ หนวดเคราสีดำบนใบหน้าเหลี่ยมมีเส้นสีขาวแซมอยู่เส้นเดียวตรงคางซ้าย ใต้คิ้วหนาที่หางตกลง ดวงตาเรียวเล็กสีเทาอมฟ้าสว่างกวาดมองไปในความมืด
ราฟาเอลยกมือซ้ายขึ้น ชูนิ้วสองนิ้ว เป็นสัญญาณว่า 〈ไปทีละสองคน ตรวจมุมให้ชัวร์〉
ลูกทีมแนบตัวกับมุมตึก ยื่นออกมาแค่ปากกระบอกปืน ไม่มีอะไรผิดปกติ ไปมุมต่อไป
ตามข่าวที่ได้มา เที่ยงคืนตรงจะมีการส่งมอบอาวุธหน้าโกดังด้านใน ทางเข้าคือรอยขาดของรั้วลวดตาข่ายด้านหลัง เป็นเส้นทางเดียวที่สายตาของยามมองไม่ถึง
วิทยุส่งเสียงเบาๆ
“ราฟา นี่รถนะ ถนนด้านหน้าเงียบสงบ นอกจากฝนแล้วไม่มีอะไรเลย อีร์เมา”
เสียงของจิลเบร์โต ไปเซา รองหัวหน้าทีม อีร์เมาเป็นภาษาโปรตุเกสแปลว่าพี่น้อง เป็นคำติดปากของจิล
“รับทราบ เดินหน้า”
ทันทีที่เลี้ยวพ้นมุมสุดท้าย
ไฟสีขาวบนตู้คอนเทนเนอร์ตรงหน้าก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
ตาพร่ามัว เสียงแห้งๆ ดังรัวติดกัน เสียงปืน
“หมอบ!”
ราฟาเอลคว้าปกเสื้อลูกทีมที่อยู่ข้างๆ ดึงลงกับพื้น กระสุนสะท้อนแผ่นเหล็ก ประกายไฟแตกกระจายกลางสายฝน
คนยิงมาไม่ได้มีแค่ด้านหน้า แต่จากหลังคาซ้าย จากเงารถบรรทุกทางขวา
〈พวกมันรออยู่ มันรู้ว่าเราจะมาที่นี่〉
“ระเบิดแสง!”
ลูกทีมขว้างออกไป แสงขาวกับเสียงระเบิดที่สะเทือนถึงท้อง เสียงปืนของศัตรูหยุดไปชั่วขณะ
“ถอย! ทีละสองคน ยิงคุ้มกันกัน!”
เสียงร้องสั้นๆ ดังขึ้นข้างหลัง
ลูคัส เปอิโชโต ลูกทีมหนุ่ม ล้มลงในแอ่งน้ำ อายุยี่สิบสี่ ร่างผอมสูงโย่ง ผมสั้นสีน้ำตาลแดง ใบหน้ามีกระจางๆ ดวงตากลมสีเขียวอ่อน เด็กหนุ่มที่เดินตามหลังราฟาเอลอยู่เสมอเหมือนลูกหมา เลือดสีดำไหลออกมาจากต้นขาของเขา
เสียงของกองบัญชาการแทรกเข้ามาในวิทยุ
“ทุกหน่วย ถอนกำลัง ทิ้งผู้บาดเจ็บไว้ ย้ำ ถอนกำลังทันที”
“ไม่ได้ยิน”
ราฟาเอลปิดวิทยุ แล้วคลานเข้าไป คว้าหูจับที่หลังเสื้อเกราะของลูคัส
“ไม่ทิ้งใครไว้ทั้งนั้น”
“หัวหน้า ผม ไม่เป็นไรหรอก…”
“หุบปาก วาโมส ไปกัน”
ลากไป หนัก ฝนทำให้มือลื่น รอยเย็บเก่าที่ฝ่ามือซ้ายเจ็บจี๊ดเหมือนถูกดึงรั้ง เสียงกระสุนผ่านเหนือหัวไป
ตอนนั้นเอง รถตู้หุ้มเกราะสีเทาพุ่งทะลุรั้วลวดตาข่ายเข้ามา จอดขวางตัวรถเป็นกำแพง
“ขึ้นมา ราฟา! เร็วเข้า เร็วเข้า!”
จิลยิงสวนอยู่จากหน้าต่างที่นั่งคนขับ
“ทุกคน เข้าหลังรถตู้!”
ลูกทีมวิ่งเข้ามา ราฟาเอลยกลูคัสขึ้นไปบนรถ แล้วหันกลับไปยิง เงาหนึ่งบนตู้คอนเทนเนอร์ร่วงลงมากลางสายฝน
ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์ก็ห่างออกไป รถบรรทุกของศัตรูหนีไปทางถนนด้านหน้า
“นับ!”
เสียงตอบกลับมา หนึ่ง สอง สาม ทั้งหมดแปดคน ครบทุกคน
ราฟาเอลเดินเข้าไปหาชายที่ร่วงลงมา ส่องไฟใส่ เขาไม่ขยับอีกแล้ว แขนซ้ายโผล่ออกมาจากแขนเสื้อที่ขาด ด้านในแขนมีรอยสักสีดำ ตัวใหญ่ว่า “MS 31” ด้านล่างมีตัวเล็กๆ ว่า “SS 7” และ “22 N”
จิลมายืนข้างๆ แล้วสูดลมหายใจเฮือก
“MS-31 แก๊งจากเอลซัลวาดอร์นะ ราฟา ทำไมถึงมาอยู่บราซิล”
“มันอ่านทางเราออก มันรู้ว่าเราจะมาทางรั้วด้านหลัง”
“สายข่าวขายเราหรือเปล่า ให้ตายสิ… ช่างเถอะ ทุกคนรอดมาได้ก็ดีแล้ว อีร์เมา”
มือใหญ่ของจิลตบลงบนไหล่ราฟาเอล
*
เช้าวันรุ่งขึ้น วันที่สิบเจ็ด ห้องหนึ่งในกองบัญชาการตำรวจรัฐ
ผู้บัญชาการโอตาวีโอ มาชาโด เป็นชายร่างสูงผอม ใบหน้าเรียวยาว ผมสีเงินหวีเรียบแปล้ ดวงตาสีเทาอ่อน ในสายตาของราฟาเอล มันคือใบหน้าของคนที่ไม่เคยถูกฝนในสนามรบสักครั้ง
“ฝ่าฝืนคำสั่ง ดูอาร์เต สั่งพักงานสามสิบวัน”
“ลูคัสยังมีชีวิตอยู่ครับ”
“นั่นกับนี่เป็นคนละเรื่องกัน วางบัตรไว้เลย”
“รับทราบครับ”
ตอนที่วางบัตรลงบนโต๊ะ ประตูก็เปิดออกโดยไม่มีเสียงเคาะ
คนที่เดินเข้ามาเป็นผู้หญิงตัวเตี้ย สูงราวหนึ่งร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร แต่อกกับไหล่หนาแน่น ผมดำแซมขาวรวบตึงไปด้านหลังไม่หลุดสักเส้น เกล้าเป็นมวยเล็กแข็งๆ ตรงโคนคอ ใบหน้ากลม คิ้วหนาตรง ตาดำเล็กคมกริบ เครื่องแบบสีเขียวเข้มเป็นของตำรวจแห่งชาติโคลอมเบีย
“พันเอกเตเรซา เบลตราน ไกเซโด ผู้ชายคนนี้ สามสิบวันของเขา ฉันขอรับไป เรื่องคุยกันที่ห้องดับจิต คำถามค่อยถามทีหลังเมื่อจบเรื่อง แค่นี้”
มาชาโดไม่พูดอะไร แค่ยักไหล่
*
ห้องดับจิตหนาวเย็น ใต้แสงไฟสีขาว ชายเมื่อคืนนอนอยู่บนแท่น
มีผู้หญิงคนหนึ่งก้มอยู่เหนือแขนของเขา
เธอเป็นผู้หญิงแขนขายาว ร่างผอมเห็นกระดูก ผมดำแข็งยาวประบ่าแสกกลาง มีผมหงอกสีเงินเป็นกลุ่มเดียวไหลลงมาจากไรผมด้านซ้าย โหนกแก้มสีน้ำตาลเด่น หลังแว่นกรอบดำบางๆ ดวงตาดำเรียวยาวกลอกไปมา ห้อยแว่นขยายเล็กๆ ไว้กับสร้อยเส้นบางที่คอ หยิบกระดาษไขจากกระเป๋าสีเหลืองมาลอกลายรอยสักด้วยดินสอสั้นๆ เมื่อลอกเสร็จก็ถ่ายรอยสักหนึ่งรูปด้วยสมาร์ตโฟนสีดำ
ราฟาเอลคิดว่า ผู้หญิงที่เหมือนเครื่องคิดเลขเย็นชา แต่เฉพาะปลายนิ้วที่ไล้ไปตามรอยสักนั้นช้าราวกับกำลังสวดภาวนา
เตเรซารินกาแฟเข้มจากกระติกสีเงินใส่แก้วกระดาษ มือขวาที่ยื่นมาให้ นิ้วก้อยขาดไปตั้งแต่ข้อแรก
“แนะนำให้รู้จัก นักวิเคราะห์ อิซาเบล โมราเลส มาจากเอลซัลวาดอร์”
“อ่านรอยสักออกเหรอ”
ภาษาสเปนของราฟาเอลมีโปรตุเกสปนอยู่ หญิงสาวตอบโดยไม่เงยหน้า
“ถ้าอ่านไม่ออก คุณคิดว่าฉันจะถูกเรียกมาที่นี่ทำไม”
“…งั้นก็อ่านให้ฟังหน่อย”
“วิธีอ่านมีกฎตายตัว ฉันพูดครั้งเดียว ฟังให้ดี ‘MS 31’ ข้างบนคือชื่อองค์กร ‘SS 7’ ข้างล่างคือกลุ่มย่อยที่ผู้ชายคนนี้สังกัด SS คือซานซัลวาดอร์ เลข 7 คือกลุ่มที่เจ็ด ส่วน ‘22 N’ สุดท้ายคือวันนัดที่พวกเดียวกันตกลงกันไว้ ตัวเลขคือวัน N คือโนเชเตอร์ ‘คืน’ หมายถึงคืนวันที่ยี่สิบสอง”
เธอพูดเร็วมาก ตัวเลขเรียงต่อกันมาเป็นชุด
“วันนี้วันที่สิบเจ็ด”
“เก่งลบเลขไหม อีกห้าวัน ตอนกลางคืน ที่ซานซัลวาดอร์ กลุ่มที่เจ็ดจะลงมือทำอะไรสักอย่าง”
“ทำไมคนเอลซัลวาดอร์ถึงมาถือปืนอยู่ในบราซิล”
“เรื่องนั้นพวกเราก็อยากรู้เหมือนกัน รอยสักไม่โกหก คนต่างหากที่โกหก”
อิซาเบลเงยหน้าขึ้นในที่สุด ใช้นิ้วดันแว่นขึ้น ใต้ริมฝีปากล่างด้านขวามีไฝเม็ดเล็กๆ
“พันเอก คุณอยากให้ผมทำอะไร”
เตเรซาจิบกาแฟจากแก้วกระดาษหนึ่งอึก
“คอนดอร์ หน่วยปฏิบัติการพิเศษร่วมละตินอเมริกา บราซิล เอลซัลวาดอร์ เม็กซิโก เปอร์โตริโก โคลอมเบีย เป็นหน่วยที่ไล่ล่าพวกที่หนีข้ามพรมแดน โดยข้ามพรมแดนตามไป ฉันอยากให้คุณเป็นหัวหน้าชุดบุกเข้าจู่โจม”
“ผมถูกพักงานอยู่”
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงมา ผู้หัวหน้าชุดที่ไม่สนคำสั่งถอนกำลัง แล้วพาลูกทีมกลับมาครบทั้งแปดคน ฉันต้องการผู้ชายแบบนั้นแหละ มีโฮ คำตอบให้ภายในหกโมงเช้าพรุ่งนี้ แค่นี้”
เตเรซายัดนามบัตรที่เขียนเบอร์ของตัวเองใส่มือราฟาเอล
“มีโฮ?”
“แปลว่า ‘ลูกของฉัน’ น่ะ”
อิซาเบลพูดเบาๆ
“พันเอกจะเรียกแบบนั้นเฉพาะคนที่ถูกใจเท่านั้น”
*
ในโถงทางเดินนอกห้องดับจิต ราฟาเอลเดินตามหลังอิซาเบลไปไม่กี่ก้าว
กระเป๋ากางเกงด้านขวาของเธอสั่นเบาๆ
อิซาเบลหยุดเดิน หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ไม่ใช่สมาร์ตโฟนสีดำที่ใช้ถ่ายรอยสักเมื่อครู่ แต่เป็นโทรศัพท์พับเก่าๆ ราคาถูก ด้านหลังที่ใกล้จะแตกแปะเทปไว้
เธอมองหน้าจอแค่ครั้งเดียว แล้วปิดทันที ยัดกลับเข้ากระเป๋า ดวงตากวาดมองซ้ายขวาราวกับตรวจสอบ
สายตาคู่นั้นสบเข้ากับสายตาของราฟาเอล
“มีอะไรหรือ”
“ไม่มีอะไร”
อิซาเบลทำหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเลี้ยวผ่านมุมทางเดินไป
*
กลางคืน จิลมาที่ห้องเล็กๆ ของราฟาเอล
พุงป่องกลมแต่แขนหนา ผมสีน้ำตาลเกาลัดสว่างบางตรงกลางศีรษะ ใบหน้ากลมแดงมีรอยย่นยิ้มลึกทั้งสองแก้ม ตาสีฟ้าสว่างค่อนข้างกลม หนวดเคราขึ้นประปรายมีสีทองปน สวมเสื้อโปโลปกสีเหลืองตัวเก่า นิ้วนางซ้ายสวมแหวนแต่งงาน และหนีบกระติกน้ำร้อนอันคุ้นตาไว้ข้างตัว
จิลเดินเข้าครัวเอง ใส่ใบชาลงในภาชนะน้ำเต้า เทน้ำร้อน เสียบหลอดเงินแล้ววางลงตรงหน้าราฟาเอล
“เอ้า ดื่มเลย ดื่มเลย ชามาเตอุ่นถึงก้นท้องเลยนะ”
“ขม”
“ขมนี่แหละดี”
จิลหัวเราะ มองสายฝนนอกหน้าต่าง
“ตอนที่เตียโกอายุสิบหก ได้ลองดื่มเป็นครั้งแรก ทำหน้าเบ้บอกว่ารสเหมือนดิน จำได้ไหม”
“จำได้ มันดื่มหมดในสามอึก”
“ก็ขี้แพ้ไม่ได้นี่นะ เหมือนพี่ชายเลย”
ดวงตาสีฟ้าของจิลหรี่ลง ราฟาเอลใช้สองมือโอบภาชนะไว้
เตียโก ดูอาร์เต น้องชายที่อ่อนกว่าหกปี ตายตอนอายุยี่สิบสี่ นี่ก็หกปีแล้ว
“ในรายงานเขียนไว้แค่ว่า กระสุนหลงจากการปะทะของแก๊ง”
“…อือ ดวงซวยเท่านั้นเอง ราฟา ไม่ใช่ความผิดของใคร”
จิลรับภาชนะมา แล้วจิบเองหนึ่งอึก
“ฉันเจอพันเอกจากโคลอมเบียแล้วนะ เขาว่าคอนดอร์ต้องมีผู้ประสานงานฝั่งบราซิลหนึ่งคน ถ้านายไป ฉันก็ไปด้วย”
“อย่างนั้นเหรอ”
“แหงอยู่แล้ว ข้างหลังของนาย ฉันดูให้เอง”
จิลหัวเราะแล้วลุกขึ้น หนีบกระติกน้ำร้อนไว้ข้างตัว
“แล้วเจอกันนะ ราฟา นอนซะ”
ประตูปิด เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดไป
ห้องเงียบลง
ราฟาเอลสอดนิ้วเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโปโลสีกรมท่า ถุงใสมีซิป ข้างในมีโทรศัพท์มือถือเก่าจอแตกอยู่เครื่องหนึ่ง
ของที่ระลึกของเตียโก
หกปีมาแล้วที่แบตเตอรี่หมดค้างอยู่อย่างนั้น ไม่เคยชาร์จเลยสักครั้ง คนที่รู้ลายปลดล็อกมีแค่ราฟาเอลคนเดียว เรื่องที่เขาพกโทรศัพท์เครื่องนี้ติดตัวอยู่ ไม่เคยบอกใคร
เขารู้สึกว่าถ้าชาร์จ น้องชายที่หยุดนิ่งอยู่ที่วันนั้นจะเคลื่อนไหวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะอย่างนั้นจึงได้แต่สัมผัสเท่านั้น
เขาใช้นิ้วโป้งไล้จอที่แตกผ่านถุง
〈คืนวันที่ยี่สิบสอง ซานซัลวาดอร์〉
ราฟาเอลหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา พิมพ์สั้นๆ ไปยังเบอร์บนนามบัตรของเตเรซา
“ไป”
ส่ง ฝนนอกหน้าต่างยังไม่หยุดตก
เมื่อหลับตาลง ภาพมือที่เห็นในโถงทางเดินก็ผุดขึ้นมา โทรศัพท์อีกเครื่องที่แปะเทปไว้ นิ้วที่รีบเก็บอย่างว่องไว สายตาที่กวาดมองซ้ายขวา
〈ผู้หญิงคนนั้น ปิดบังอะไรอยู่〉
เหลืออีกห้าวันก่อนถึงคืนวันที่ยี่สิบสอง คำตอบยังไม่อยู่ที่ไหนเลย
── จบบทที่ 1 ──
