บทที่ 1
แท่งไฟสีแดง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แท่งไฟสี่หมื่นแท่งเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกันในชั่วพริบตา
เป็นสีที่ไม่มีอยู่ในแผนการแสดง สนามกีฬาแห่งชาติกรุงเทพฯ ที่ผู้ชมเต็มทุกที่นั่ง สีแดงราวกับเลือดไหลเป็นคลื่นพุ่งจากปลายสุดของอัฒจันทร์ไปจนถึงอีกปลายหนึ่ง
นลิน วัฒนกุล หยุดเท้ากลางเวทีทั้งที่ยังร้องเพลงอยู่ เธออายุยี่สิบสอง เป็นหัวหน้าวงเกิร์ลกรุ๊ปสามคนที่ชื่อ “ลูเมน” ผมดำที่ตัดเสมอไหล่เปียกเหงื่อแนบติดแก้ม ดวงตาสีน้ำตาลจ้องเขม็งไปยังความมืดเหนือที่นั่งชั้นบน
มันอยู่ที่นี่ มาแล้ว ตัวนั้น
เสียงสงบนิ่งดังออกมาจากหูฟังเม็ดเล็กที่เสียบลึกในหู
“นลิน อยู่เหนือที่นั่งชั้นสามฝั่งเหนือค่ะ ผีหนึ่งตนแทรกเข้าไปในคลื่นสัญญาณของแท่งไฟแล้ว”
เจ้าของเสียงคือโนอา สมาชิกคนที่สี่ของลูเมน และไม่ใช่มนุษย์ เธอเป็นไอดอลเสมือนจริงที่บริษัทสร้างขึ้นด้วย AI บนเวทีเธอเต้นในร่างที่ประกอบขึ้นจากแสง ส่วนเบื้องหลังก็คอยเฝ้าดูสิ่งที่ตามนุษย์มองไม่เห็นด้วยกล้องและไมโครโฟนทั่วสนาม ผี ในภาษาของประเทศนี้ หมายถึงวิญญาณร้าย
“ตนเดียวเหรอ ทั้งที่แดงขนาดนี้เนี่ยนะ ไม่จริงน่า”
“ผีตนเดียวกำลังควบคุมแท่งไฟสี่หมื่นแท่งพร้อมกันค่ะ มันดูดเสียงไปจากข้อมือของคนที่ถืออยู่”
นลินมองไปที่อัฒจันทร์ เด็กสาวแถวหน้าสุดที่เมื่อครู่ยังร้องเพลงด้วยกันอยู่ ตอนนี้อ้าปากค้าง เอามือกุมคอ ไม่มีเสียงใดหลุดออกมาเลย ผู้ชายที่นั่งข้างเธอก็เป็นเหมือนกัน คนด้านหลังก็เหมือนกัน หลุมแห่งความเงียบขยายกว้างออกไปพร้อมกับคลื่นสีแดง
“พอทีเถอะ…! พวกนี้เป็นแฟนคลับของพวกเราเลยนะ!”
ไพลิน สุขสวัสดิ์ วิ่งเข้ามาจากทางขวา เธอเป็นนักร้องนำ สูงกว่านลินหนึ่งหัว ผมยาวย้อมสีแดงรวบเป็นหางเดียว และทุกครั้งที่โกรธเสียงจะแหลมสูงขึ้นมาเสมอ
“ลิน ทำไงดี! ร้องบทปัดเป่าเลยไหม”
“ยังก่อน ยังไม่ใช่ตอนนี้ ไพ ถ้าทำตอนนี้เราแพ้”
สามสาวแห่งลูเมนเกิดมาในตระกูลผู้พิทักษ์วัดเก่าแก่ทุกคน พวกเธอได้เรียน “บทปัดเป่า” มาจากคุณยาย เมื่อร้องบทนั้นแล้วเสียงของผู้ชมเปล่งออกมาพร้อมกัน เสียงที่ซ้อนทับกันจะกลายเป็นกำแพงผลักวิญญาณถอยกลับไป แต่มีข้อกำหนดอยู่สองข้อ ข้อแรก ร้องบทนี้ได้แค่หนึ่งครั้งต่อคืน เพราะลำคอจะทนไม่ไหว ข้อที่สอง ถ้าผู้ชมมากกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ร้องท่อนเดียวกันพร้อมกัน กำแพงก็จะไม่เกิดขึ้น
“โนอา ตอนนี้เสียงพร้อมกันเท่าไหร่แล้ว”
“ความพร้อมเพรียงของการร้องประสานอยู่ที่หกสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ค่ะ จำนวนคนที่ถูกดูดเสียงเพิ่มขึ้นนาทีละสองพันคน”
“ไม่พอเลยนี่ ไม่พอเลยสักนิด”
เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้นด้านหลัง มิมิ ชัยยพร สมาชิกคนที่สามไต่ขึ้นโครงเหล็กที่แขวนไฟส่องสว่างอย่างคล่องแคล่ว เธออายุสิบเก้า เป็นน้องเล็กสุด ใบหน้าใต้วิกสีเงินยังคงว่างเปล่าไร้สีหน้าเหมือนทุกวัน แม้เสียงกรีดร้องจากอัฒจันทร์ก็ไม่ทำให้คิ้วของเธอกระดิกสักนิด
บนยอดโครงเหล็ก มิมิยกมือข้างหนึ่งชี้ไปที่ที่นั่งชั้นสามฝั่งเหนือ ปลายนิ้วของเธอมีกระดิ่งที่ได้จากวัดผูกด้วยเชือกอยู่เจ็ดใบ
ทุกครั้งที่กระดิ่งดังหนึ่งใบ คลื่นสีแดงจะหยุดชะงักไปชั่วขณะ และเฉพาะตรงที่หยุดนั้น เสียงของผู้ชมก็กลับคืนมา
“มิมิซื้อเวลาให้เราอยู่ โนอา ช่วยขึ้นเนื้อเพลงให้คนดูหน่อย ตัวใหญ่ ๆ ขึ้นทุกจอเลย”
“ทำได้ค่ะ แต่ขอให้ขึ้นแค่บรรทัดเดียว ถ้ามีสองบรรทัดสายตาของผู้ชมจะลังเล”
“บรรทัดเดียวก็พอ บรรทัดสุดท้ายของท่อนฮุก”
บนจอใหญ่ทั้งสี่ของสนามกีฬา ตัวอักษรสีขาวปรากฏขึ้นเพียงบรรทัดเดียว เป็นบรรทัดสุดท้ายจากเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของลูเมน เพลงที่คนทั้งสี่หมื่นต่างรู้จัก
นลินสูดลมหายใจเข้า
“ความพร้อมเพรียงของการร้องประสานอยู่ที่หกสิบแปดเปอร์เซ็นต์ค่ะ เหลืออีกสองเปอร์เซ็นต์ กระดิ่งของมิมิเหลืออีกสามใบ”
“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า ไม่ต้องนับก็ได้!”
ไพลินคว้ามือนลินไว้ แม้แต่ปลายเล็บก็ยังเย็นเฉียบ
“ลิน ถ้าเป็นแม่ของเธอ เธอคิดว่าแม่จะทำยังไงตอนนี้”
“ไม่รู้หรอก ไม่รู้เรื่องแบบนั้นหรอก แม่หายไปแล้วนี่ ตั้งสิบปีก่อน”
พอพูดจบ นลินก็แปลกใจที่เสียงของตัวเองไม่สั่น แม่ของนลินก็เป็นผู้พิทักษ์เช่นกัน คืนหนึ่งแม่ออกจากบ้านไปตามล่าวิญญาณ แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ตอนนั้นนลินอายุสิบสองขวบ
“แต่แม่น่าจะยิ้มอยู่นะ แม่เป็นคนที่ยิ้มอยู่เสมอต่อหน้าแฟนคลับ”
นลินยิ้ม เธอกางแขนทั้งสองข้างให้ผู้ชมพร้อมรอยยิ้มที่กว้างที่สุด
“ทุกคนคะ ขอยืมเสียงหน่อย! แค่บรรทัดสุดท้าย ร้องไปพร้อมกันนะคะ!”
ผู้ชมสี่หมื่นคนบางส่วนยิ้มตาม และเสียงก็กลับมาจากคนที่ยิ้ม
“เจ็ดสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ค่ะ”
เสียงของทั้งสามสาวกับเสียงของคนสี่หมื่นคนซ้อนทับกันบนบรรทัดเดียวกัน
บรรยากาศในสนามกีฬาตึงเปรี๊ยะราวกับหนังกลอง เหนือที่นั่งชั้นสามฝั่งเหนือ บางสิ่งกรีดร้องออกมา แต่สำหรับหูมนุษย์ มันได้ยินเป็นแค่เสียงหวูดแว่ว ๆ จากที่ไกล ๆ แสงสีแดงค่อย ๆ กลับเป็นสีขาวจากปลายสุดทีละแห่ง ตอนที่แท่งสุดท้ายกลับเป็นสีขาว กระดิ่งของมิมิก็เหลืออยู่ใบเดียว
ผู้ชมดูเหมือนจะคิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับจะแตกออก
พอถอยเข้ามาในปีกเวที ไพลินก็ทรุดนั่งลงตรงนั้น
“ตายแล้ว คิดว่าจะตายซะแล้ว… ไม่เอาแล้วนะ จริง ๆ นะ ไม่เอาอีกแล้ว แบบนี้น่ะ”
“พูดแบบนี้ทุกรอบเลยนะ”
“ก็พูดจริงทุกรอบเลยไง!”
มิมิไต่ลงมาจากโครงเหล็ก ยื่นขวดน้ำให้ไพลินโดยไม่พูดอะไร ไพลินรับไว้ แล้วลูบหัวสีเงินของมิมิจนยุ่งไปหมด มิมิไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ทำตามใจ
เสียงของโนอาดังมาจากหูฟัง มีช่วงเว้นจังหวะนานกว่าปกติอยู่นิดหนึ่ง
“นลิน ก่อนที่ผีตนนั้นจะถูกปัดเป่า มีเสียงบันทึกเสียงหนึ่งหลุดออกมาจากตัวมันค่ะ เป็นเสียงผู้หญิงกำลังร้องเพลงกล่อมเด็ก”
“เพลงกล่อมเด็กเหรอ”
“ฉันนำไปเทียบกับเสียงในบันทึกของฉันแล้ว ตรงกับเสียงที่บันทึกไว้ที่บ้านของเธอเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016 ค่ะ ความตรงกันอยู่ที่เก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์”
นลินหยุดยืนนิ่งในความมืดของปีกเวที
มีนาคม ค.ศ. 2016 หนึ่งเดือนก่อนที่แม่จะหายไป
“…โนอา เปิดให้ฟังอีกรอบสิ”
“เปิดได้ค่ะ แต่ขอบอกอย่างหนึ่งก่อน ตอนท้ายของเสียงบันทึก เสียงนั้นเรียกชื่อเธอ แล้วบอกวันที่หนึ่งวัน วันที่ที่พูดคือวันที่ของคืนนี้ค่ะ”
── จบบทที่ 1 ──
