บทที่ 6
คำทักทายของรองเท้าบู๊ต
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงยางเปียกเสียดสีดัง เอี๊ยด เอี๊ยด ไต่ขึ้นมาตามบันไดหิน
เช้าวันเสาร์ เก้าโมง มิโอะ คาวาเสะยืนต้มน้ำชาโฮจิฉะอยู่ที่พื้นดินอัดในครัวของกุริ
เงาร่างใหญ่ปรากฏขึ้นที่ประตู ศีรษะแทบจะชนกับคานบนวงกบ เจ้าของเงารีบหดคอลง
“พี่มิโอะ! อรุณสวัสดิ์ครับ!”
เป็นเสียงที่ดังมาจากก้นบึ้งของท้อง กลิ่นทะเลกับกลิ่นเกล็ดปลาไหลทะลักเข้ามาเต็มพื้นดินอัด
“ทาคุมะคุง...”
ทาคุมะ ซาเอกิ เด็กชายที่เมื่อก่อนเคยวิ่งตุ๊กตุ๊กตามหลังเธอต้อยๆ แต่ตอนนี้ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมองก็มองไม่เห็นใบหน้า มิโอะรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า
พอก้มลงมองที่เท้า เขายังสวมรองเท้าบู๊ตยางอยู่เลย โคลนกับน้ำทะเลทำให้พื้นดินอัดเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ
“กลับจากออกเรือก็รีบมาเลยครับ ไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย”
เสียงฝีเท้าตึงตังดังมาจากทางเดินด้านใน
“ทาคุมะ! ใครเขาใส่รองเท้าบู๊ตมาทักทายกันบ้างเล่า!”
“ฮ่าๆ ขอโทษครับ ท่านเจ้าอาวาส!”
ทาคุมะหัวเราะ ฟันหน้าซี่ใหญ่โผล่ออกมา ที่จมูกและแก้มซึ่งตากแดดจนคล้ำมีกระกระจายอยู่
“...เอาเถอะ ขึ้นมาสิ ถอดรองเท้าบู๊ตด้วยล่ะ”
เอชิน คาวาเสะพูดจบ โทรศัพท์ที่ทางเดินก็ดังขึ้น เป็นสายจากครอบครัวศรัทธาของวัดบนเกาะฝั่งตรงข้าม พ่อคุยเพลินแล้วหายเข้าไปด้านใน
*
เตาน้ำมันก๊าดในห้องโถงส่งเสียงดังปริ๊ดๆ
ทาคุมะนั่งพับเพียบตัวแข็งอยู่บนเสื่อทาทามิ ร่างใหญ่ยังอยู่ในเสื้อแจ็กเก็ตทำงานสีกรมท่า ถุงมือผ้าโผล่ออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกง
“พี่มิโอะ ผมขอพูดตรงๆ ก่อนนะครับ”
“อื้อ ฟังจนจบเลย”
“ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่มิโอะหรอกครับ ผมอยากสวดมนต์ในวัดนี้ต่างหาก”
มิโอะถือถ้วยชาค้างอยู่กับที่
“...สวดมนต์เหรอ?”
“จริงๆ ครับ ตั้งแต่เด็กแล้วที่ผมชอบเสียงของท่านเจ้าอาวาส ทุกครั้งที่มีพิธี เสาจะสั่นสะเทือนเลยใช่ไหมครับ ผมอยากลองทำเสียงแบบนั้นให้ได้บ้าง”
“เรื่องนี้เคยบอกพ่อหรือยัง?”
“จะกล้าบอกได้ยังไงครับ ลูกชายชาวประมงอยากเป็นพระ พ่อผมเป็นคนเอาเรื่องนี้มาเสนอเองแหละครับ บอกว่าถ้าเข้ามาเป็นลูกเขยก็จะได้อยู่วัด ผมก็เลยรู้สึกจุกอยู่ในอกมาตลอด เหมือนกำลังใช้พี่มิโอะเป็นเครื่องมือ”
ทาคุมะเกาผมสั้นด้วยนิ้วมือหนาๆ เป็นผมที่ถูกน้ำเค็มเผาจนเป็นสีน้ำตาลแดง
“ขอบคุณที่พูดตรงๆ นะ งั้นฉันก็จะพูดตรงๆ เหมือนกัน ฉันแต่งงานไม่ได้หรอก ฉันอยากทำงานด้านเสียงต่อที่โตเกียว”
“ฮ่าๆ ผมก็รู้อยู่แล้วครับ เหมือนมาให้ถูกปฏิเสธเลย”
“ทาคุมะคุง เสียงดีนะ ทุ้มแล้วก็ก้องดี”
“จริงเหรอครับ! ...พี่มิโอะ เรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ ช่วยเก็บเป็นความลับจากท่านเจ้าอาวาสด้วยนะครับ พ่อผมก็ด้วย”
“อื้อ จะเก็บเป็นความลับ”
ทาคุมะเอามือแตะพื้นเสื่อ ก้มศีรษะลงลึก มุมหนังสือเล่มเล็กโผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตตรงหน้าอก มุมนั้นสึกจนกลมมน
*
ก่อนเที่ยง สมาร์ตโฟนสั่นขึ้น เป็นเมมโมเสียงจากยูซุฟ
ที่ระเบียงไม้ มิโอะหลับตาลงแล้วกดเล่น เสียงคลื่น นกนางนวล เสียงเรียกยาวที่ข้ามผืนน้ำมา เป็นยามเช้าเหมือนทุกวัน
มิโอะนึกถึงเมมโมตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เมมโมวันอังคาร ยูซุฟพูดไว้ว่า
“ท่านพ่อไม่ได้โกรธครับ ท่านตัดสินใจอย่างเงียบๆ ท่านบอกว่าเพื่อเกียรติของตระกูล ส่วนผมยังไม่ได้ตอบรับครับ”
มิโอะตอบกลับไปว่าตัวเองก็มีเรื่องลูกเขยเข้ามาเหมือนกัน เมมโมวันพุธมีน้ำเสียงเหมือนหัวเราะเล็กน้อย
“สัปดาห์เดียวกันเลย ทั้งสองคน ...แปลกจังนะครับ”
ท้ายเสียงเช้านี้ ยูซุฟพูดว่า
“คุณมิโอะ ได้ยินไหมครับ? วันนี้เป็นวันทักทายนะครับ สู้ๆ”
มิโอะรีบอัดเสียงตอบทันที
“ฉันปฏิเสธไปแล้วค่ะ ด้วยปากของตัวเองเลย”
*
ช่วงบ่าย มิโอะขึ้นไปที่สุสานหลังวัดกับพ่อ
จากบนเนินมองเห็นทะเลได้ชัดเจน ผิวน้ำต้องแสงแดดฤดูหนาวเป็นประกายละเอียด ลมพัดกิ่งสนส่งเสียงดัง
หน้าหินสลักคำว่า ‘สุสานตระกูลคาวาเสะ’ เอชินใช้กระบวยตักน้ำรดลงไป หินสีดำเปียกจนสีเข้มลึก มิโอะจุดธูป ควันถูกลมพัดเอนไปด้านข้าง
เป็นหลุมศพที่แม่หลับอยู่
“พ่อคะ ฉันแต่งงานกับทาคุมะคุงไม่ได้ค่ะ เขาเองก็บอกว่าไม่เป็นไร”
“ปฏิเสธไปแล้วรึ!”
เสียงของพ่อก้องไปทั่วสุสาน อีกาตัวหนึ่งบินขึ้นจากกิ่งสน
“ต่อให้เด็กนั่นพูดยังไง แล้ววัดจะเป็นยังไง! ครอบครัวศรัทธามีทั้งหมดสองร้อยหลังคาเรือน ถ้าพ่อล้มลง ใครจะสวดมนต์ ใครจะตีระฆังยามเช้า”
“ฉันรู้ค่ะว่าพ่อทะนุถนอมวัดมากแค่ไหน ฉันก็รักค่ะ ทั้งระฆังของวัดนี้ ทั้งบทสวด”
“ถ้างั้นก็กลับมาสิ!”
“แต่ฉันอยากมีชีวิตอยู่ด้วยหูของตัวเองค่ะ ที่โตเกียว ในที่สุดเสียงก็กลายเป็นงานได้แล้ว ฉันเก็บเสียงที่ใครสักคนอยากเก็บไว้ได้อย่างดีแล้วนะคะ”
“หูรักษาวัดไม่ได้!”
“พ่อจะให้ฉันเก็บหูของตัวเองซ่อนไปเพื่อวัดงั้นเหรอคะ?”
เอชินกำลูกประคำจนมือสั่น
“ไม่ได้ ตราบใดที่พ่อยังลืมตาอยู่ พ่อจะปล่อยให้วัดนี้ขาดช่วงไม่ได้”
“พ่อคะ ฟังฉันให้จบก่อนค่ะ จริงๆ แล้วพ่ออยากให้ฉันทำอย่างไรคะ”
พ่อมองหลุมศพอยู่นาน แล้วพูดสั้นๆ
“ไม่รู้”
เอชินหันหลังกลับ เดินลงเนินไป กุญแจที่เอวดังกริ๊กแผ่วๆ ขณะห่างออกไป
มิโอะยืนอยู่หน้าหลุมศพเพียงลำพัง ควันธูปยังคงพัดเอนไปด้านข้าง
〈แม่คะ ฉันควรทำยังไงดี〉
หินไม่ตอบอะไร ที่ท่าเรือเบื้องล่าง เรือลำหนึ่งลั่นหวูดขึ้นหนึ่งครั้ง
*
หกโมงเย็น ขณะจัดสัมภาระอยู่ในห้อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอขึ้นว่า ‘พี่สาว’
เป็นพี่สาวที่แต่งงานออกไปจากเมือง ยาโยอิ โอคาโนะ เป็นคนที่เสียงหัวเราะดังทะลุมาถึงปลายสายได้เสมอ
“มิโอะ? ได้ยินจากพ่อแล้วนะ เรื่องลูกเขย เมื่อกี้พ่อโทรมาร้องไห้ขอให้ช่วยพูดกับเธอหน่อย”
“พี่คะ ข่าวเร็วจังเลย”
“แต่พี่อยู่ข้างเธอนะ”
“...ขอบคุณค่ะ”
“เพราะพี่แต่งงานออกไปก่อนใช่ไหม ทุกอย่างเลยตกอยู่กับเธอคนเดียว ขอโทษนะ เดี๋ยวพี่จะพูดกับพ่อเอง ว่าการสืบทอดวัดน่ะ ไม่ใช่สิ่งที่จะเอาไปแลกกับชีวิตของลูกสาว”
ตาของมิโอะร้อนผ่าวขึ้นมา
“พี่คะ ขอถามอย่างหนึ่งได้ไหมคะ เรื่องคุณซาเอกิ มีมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วเหรอคะ”
“ไม่นะ พี่เพิ่งได้ยินครั้งแรก กะทันหันเนอะ ที่ท่าเรือมีข่าวลือว่าคนต่างชาติมาที่วัด คุณซาเอกิเลยร้อนใจรึเปล่าก็ไม่รู้”
“...อาจจะใช่ค่ะ”
วางสายแล้ว มิโอะมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักหนึ่ง
คุณซาเอกิร้อนใจเพราะข่าวลือ ข้อนั้นเข้าใจได้ แต่พ่อของยูซุฟที่อยู่อีกฟากทะเลก็ตัดสินใจเรื่องคลุมถุงชนในสัปดาห์เดียวกัน ถ้าเป็นความบังเอิญก็ดูซ้อนกันเกินไป มิโอะอดรู้สึกติดอยู่ในอกตรงจุดนั้นไม่ได้
*
สี่ทุ่ม ต่อให้เข้านอนแล้วก็ยังนอนไม่หลับ
ได้ยินเสียงทุ้มต่ำลอดมาจากช่องหน้าต่าง ไม่ใช่เสียงลม เป็นเสียงคน อ่านทีละท่อน หยุด แล้วก็เริ่มอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น
มิโอะสวมเสื้อคลุมแล้วออกไปข้างนอก ไม่ได้เปิดไฟฉาย มีพระจันทร์ส่องอยู่
ที่บันไดหินใต้หอระฆัง มีแผ่นหลังใหญ่โค้งงออยู่ เป็นทาคุมะ เขาใช้แสงจากสมาร์ตโฟนส่องหนังสือเล่มเล็ก เป็นเล่มที่มุมสึกนั่นเอง
เป็นหนังสือสวดมนต์
ลมหายใจของทาคุมะลอยเป็นไอขาว เสียงยังแข็งและสะดุดเป็นช่วงๆ ถึงอย่างนั้น บางจังหวะก็ซ้อนทับกับทำนองสวดของพ่อได้พอดี
มิโอะไม่ได้เอ่ยทัก ย่องเงียบๆ กลับเข้ากุริ
〈กำลังจะกลายเป็นเสียงที่ดีแล้วนะ〉
*
เช้าวันอาทิตย์ ตีห้า มิโอะตื่นขึ้นมาเหมือนเช่นทุกวัน
ที่สมาร์ตโฟนข้างหมอนมีอีเมลเข้ามาหนึ่งฉบับ ส่งมาตอนตีสามกว่าๆ ของกลางดึก ทางโน้นเป็นสามทุ่มกว่าๆ ของคืนวันเสาร์ ผู้ส่งคือ เซลิม ยัลชึน
มิโอะอ่านข้อความภาษาอังกฤษทีละบรรทัด
คุณมิโอะ คาวาเสะ
ในสัญญาระหว่างยูซุฟ อักชัยกับสำนักงานของเรา มีข้อตกลงว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องความรักเป็นเวลาหนึ่งปี
อีกทั้งในสัญญาจ้างงานระหว่างสตูดิโอของคุณกับสำนักงานของเรา มีข้อกำหนดให้รักษาความลับของผู้ว่าจ้าง
ดังนั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเป็นเวลาหนึ่งปี ห้ามติดต่อเป็นการส่วนตัวกับยูซุฟโดยเด็ดขาด ‘เสียงยามเช้า’ ที่ว่านั้นก็รวมอยู่ในข้อห้ามนี้ด้วย
หากฝ่าฝืน เราจะดำเนินคดีกับคุณและสตูดิโอของคุณตามสัญญา
เซลิม ยัลชึน
มิโอะจ้องหน้าจออยู่อย่างนั้นโดยขยับตัวไม่ได้
〈เปิดเผยเรื่องความรัก〉
แล้วก็คิดว่า 〈แม้แต่สตูดิโอของฉันก็...〉 เสียงสูงขึ้นอีกระดับของโคฮารุดังก้องอยู่ในหัว
หกโมง เสียงระฆังที่พ่อตีกลิ้งไปสู่ทะเลที่ยังมืด หนึ่งครั้ง สองครั้ง มิโอะที่ริมหน้าต่างหมุนเครื่องอัดเสียงที่ห้อยคอ เป็นนิสัยจากงาน ต่อให้อัดครบสิบแปดครั้งแล้ว ก็ยังกดปุ่มส่งไม่ได้
สิบเอ็ดโมงห้าสิบนาที
เที่ยง
บ่ายโมง
สมาร์ตโฟนไม่สั่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
วันนั้น เมมโมของยูซุฟไม่มา
── จบบทที่ 6 ──
