มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 18

ตราประทับของสำนักงานที่ดิน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

แกร๊ก

กุญแจมือดังขึ้นที่ข้อมือบนแขนเสื้อเชิ้ตคอเปิดสีขาว

สนามบินสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ เจ็ดโมงสี่สิบนาทีตอนเช้า หลังเสาในโถงผู้โดยสารขาเข้า พันตำรวจตรีบุษบาให้ Seiji Kuzumi ยื่นสองมือมาข้างหน้า เที่ยวบินแรกจากพนมเปญเพิ่งลงจอดได้สิบนาที

ซู้ด เธอใช้มือที่ว่างดูดชานม

“ย่างเท้าลงบนแผ่นดินไทยแล้วนี่ ตามที่บอกไว้ ฉันจับได้แล้วนะ ทายาทรุ่นสาม”

“ขอบคุณ เมื่อคืนโทรไปกลางดึก ขอโทษทีนะ”

“โทรกลางดึกฉันชินแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

“คุณ Kuzumi ของที่สัญญาไว้ ส่งให้พันตำรวจตรีเลย”

Kuzumi ยื่นสมาร์ทโฟนออกมาด้วยแขนที่พันผ้าพันแผล

“โธ่ ๆ ๆ วางใจได้เลยครับทายาทรุ่นสาม วางใจกว่าถูกท่านประธานตัดหางทิ้งเยอะ…นี่ครับ ของฝากที่สัญญาไว้”

“คุณพันตำรวจตรี ในนี้มีที่คุยกับสำนักงานท่านประธานเก็บไว้อยู่ แผนยกบ้านศรีสวัสดิ์ให้เป็นหัวหน้าห้องโทรศัพท์”

เธอรับสมาร์ทโฟนมา คาบหลอดไว้แล้วไล่เลื่อนดูหน้าจอ

“ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่คราวนี้อาจไม่หายไปในระดับบนก็ได้ ผู้ชายคนนี้ตำรวจหกจังหวัดของญี่ปุ่นต่างก็ต้องการตัว พรุ่งนี้ตำรวจฝั่งโน้นจะมา ต่อหน้าตำรวจญี่ปุ่น ไม่มีหลักฐานชิ้นไหนที่โทรศัพท์สายเดียวจะลบทิ้งได้หรอก”

“สำนักงานที่ดินเปิดแปดโมงครึ่ง”

“รู้แล้ว แต่นั่นมันเรื่องบ้านของเธอ ฉันจะพาผู้ชายคนนี้ไปส่งที่กองบัญชาการ ส่วนจะประทับตราหรือไม่ ก็ต้องให้คนที่ต้องประทับเป็นคนตัดสิน”

ซู้ด เธอผลักหลังของ Kuzumi ให้เดินไป Kuzumi หันกลับมามองครั้งเดียว ปากขยับว่า โธ่ ๆ

*

แปดโมงยี่สิบห้านาที ที่เชิงบันไดหินหน้าสำนักงานเขตที่ดูแลคลองเตย ผ้าฮิญาบลายดอกไม้สีแดงซีดรออยู่

บุญมีจอดรถตู้สีขาวไว้ริมถนน ธวินเปิดประตูข้างคนขับแล้วก้าวลงพื้นด้วยเท้าซ้ายข้างเดียว ข้อเท้าขวายังลงน้ำหนักตัวไม่ได้

“อาดู้! มีที่ไหนเดินมาด้วยขาข้างเดียวล่ะเรา เอ้า ถือนี่ไว้”

สิ่งที่สิตียื่นให้คือไม้เท้าไม้มะเกลือ ด้ามจับสึกเป็นรูปมือคน

“ไม้เท้าของ…ลุงสินะ”

“ไปเอากลับมาจากวัดน่ะ ถ้าเป็นลุงเขา ก็คงบ่นว่าเข่าเจ็บไปพลาง ให้ยืมไปพลางแหละ”

ธวินกำไม้เท้าด้วยมือซ้าย เลือดซึมออกมาที่ผ้าบนหลังมือ ถึงอย่างนั้น ขาที่ใช้ยืนก็เพิ่มมาอีกหนึ่งข้าง

สิตีมองข้อมือขวาที่รัดไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วขมวดคิ้ว เธอปลดหนังยางเส้นใหม่สองเส้นจากข้อมือขวาของตัวเอง แล้วรัดตะเกียบทับบนผ้าเช็ดหน้าให้แน่นอีกรอบ

“สิตี กินข้าวยัง”

“กินแล้ว คุณผู้หญิงอยู่ข้างใน มาถึงเมื่อสิบนาทีก่อน ด้วยรถสีดำ สมุดบัญชียังพันอยู่ที่พุงฉันนี่แหละ”

“ขอบใจนะ อาทิตย์ บุญมี อยู่ข้างสิตีไว้”

อาทิตย์กอดซองกระดาษสีน้ำตาลไว้แนบอกแล้วพยักหน้า ในนั้นมีปึกสำเนาเอกสารอยู่

*

ในสำนักงาน พัดลมเพดานหมุนอยู่ มีเครื่องออกบัตรคิว เก้าอี้ยาวหุ้มพลาสติก หลังช่องรับเรื่อง เจ้าหน้าที่หญิงกำลังเปิดฝาตลับหมึกประทับสีแดง

หน้าช่องรับเรื่อง มาริเซลผู้เป็นแม่นั่งอยู่ ในชุดเดรสสีดำกับไข่มุกสองชั้น มือไม่มีพัด พัดอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกของธวิน

ทางขวาของแม่ มีหญิงในชุดสูทสีเทา ทางซ้ายคือพิรัฐ แสนสมบูรณ์ ขาแว่นกรอบสีเงินยังคงงอเหมือนเดิม

“แม่ครับ”

“อ้าว อานัก ใบหน้าเสียโฉมเหลือเกินนะคะ ตาข้างหนึ่งปิดอยู่เลยค่ะ”

“อีกข้างยังเห็นอยู่น่า”

พิรัฐลุกขึ้นยืนทันที

“ทายาทรุ่นสาม อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้เป็นวันทำเรื่องอย่างก้าวหน้าของมาดาม ส่วนการส่งครอบครัว ขอให้อยู่ข้างนอกได้ไหมครับ”

“ผมจะฟังให้จบ …ขอคุยกับแม่หน่อย”

พิรัฐเกือบจะพูดว่า ลายเซ็นของมาดามอยู่บนโต๊ะท่านประธานแล้ว เหลือแค่ให้ท่านประทับตราหนึ่งครั้ง

“คุณพิรัฐ”

แม่พูดช้า ๆ ปากของพิรัฐหยุดชะงัก

“ท่านประธานรับปากว่าจะส่งอานากับมิเกลไปที่ท่าเรือตอนสี่ทุ่มเมื่อคืน ส่งมาถึงหรือเปล่าคะ”

พิรัฐเกือบจะพูดว่า เป็นเพราะหัวหน้าคนเรือเปลี่ยนทิศทางเรือเอาเอง

“ไม่ถึงค่ะ ฉันเห็นอยู่ที่หน้าต่าง คนที่ผิดสัญญาก่อนคือฝั่งโน้นต่างหากค่ะ”

แม่หันไปทางเจ้าหน้าที่หลังช่อง

“สัญญาของฉันคือ เป็นแขกของท่านประธานจนกว่าจะขึ้นรถของท่านไปสนามบิน ข้อนั้นฉันรักษาแล้วค่ะ รักษากำหนดสัญญา นั่นคือกฎข้อที่สามของบ้านเรา ดังนั้นวันนี้ฉันจะไม่ประทับตราค่ะ”

เจ้าหน้าที่ทำหน้าลำบากใจ ปิดฝาตลับหมึกประทับ แล้วพูดเสียงเบาว่า ถ้าไม่มีตราของเจ้าของชื่อ ก็เปลี่ยนชื่อไม่ได้ค่ะ

หญิงชุดสูทสีเทาอุ้มกระเป๋าสีดำขึ้นมาใหม่

เธอพูดว่า กระดาษที่เซ็นแล้วยังอยู่ในมือท่านประธาน รวมถึงค่าทางขนส่งสามปีด้วย

“กระดาษก็คือกระดาษค่ะ ที่เปลี่ยนชื่อที่ดินได้ คือตราดวงนี้ต่างหาก”

แม่หยิบตราประทับเล็กสีงาช้างออกจากกระเป๋า แล้ววางลงบนฝ่ามือซ้ายของธวิน

“อานัก ส่งให้สิตีนะ พันไว้ที่พุงพร้อมกับสมุดบัญชี”

“แม่ เมื่อคืนแม่ไม่ยอมให้ผมพูด …ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณตอนนี้ยังเร็วไปค่ะ…ไอ้บ้า ยังเร็วไป ถ้าเป็นวิชัยก็คงพูดอย่างนี้ใช่ไหมคะ”

แม่หัวเราะด้วยริมฝีปากสีแดงสด แต่ดวงตาไม่ได้หัวเราะ

*

ลานจอดรถหลังสำนักงานมีกลิ่นรถที่ตากแดดอยู่ บุญมีเอารถตู้มาจอดรอไว้ที่นี่ระหว่างที่รอ

อีกสิบเมตรจะถึงรถตู้ ระหว่างนั้น ชายใส่เสื้อโปโลสีดำก็ออกมาจากหลังรถ บนอกปักรูปนกสีทอง กระบอง สามอัน มีดหนึ่งเล่ม รวมสี่คน

จากข้างหลัง มีเสียงของพิรัฐดังมา

มาดามยังเป็นแขกของท่านประธานอยู่ เชิญขึ้นรถครับ อย่างก้าวหน้า

“สัญญาของฉันมีถึงแค่สนามบินค่ะ หูตึงหรือเปล่าคะ”

พวกผู้ชายเดินเข้าหาแม่

ธวินก้าวออกมาข้างหน้าแม่ ระหว่างรถกับรถกว้างราวสองเมตร ยืนเคียงกันมาได้อย่างมากสองคน

ถ้าใช้ไม้เท้าเป็นอาวุธ ขาที่ยืนจะเหลือข้างเดียว ด้ามร่มในกระเป๋ายาวแค่สามสิบเซนติเมตร ถ้าเกาะไม้เท้าอยู่แล้วเหวี่ยงด้ามสั้น ก็ไม่ถึงข้อมือของอีกฝ่าย ไม้เท้ามะเกลือยาวกว่าและหนักกว่า

ธวินยืนด้วยเท้าซ้าย ตั้งไม้เท้าไว้ที่ระดับเอว ไหล่ยกไม่ขึ้น จึงไม่ฟาดจากข้างบน เป็นการตีต่ำด้วยไม้ของกาลี

คนแรกยกกระบองขึ้น ธวินแทงปลายไม้เท้าไปที่เข่าของขาหน้า มะเกลือหนัก เกิดเสียงแห้ง ๆ ที่กะบังหน้าเข่า ขาของชายคนนั้นพับลง แล้วไม้เท้าก็ตวัดกลับ ตีข้อมือที่กำกระบองจากข้างล่างขึ้นบน กระบองกระเด็นไปกระทบหลังคารถ

คนที่สองเข้ามาคว้าปกเสื้อ ธวินกระโดดไปข้างหน้าด้วยเท้าซ้าย เอาหน้าผากโขกจมูกของชายคนนั้น เป็นการโขกหัวแบบเรดลิต ที่ซี่โครงซึ่งแอ่นไปข้างหลัง ธวินใช้ศอกซ้ายกระแทกสองครั้งสั้น ๆ ที่ระดับต่ำกว่าไหล่ ชายคนนั้นไหลลงไปกองที่ข้างลำตัวรถ

เท้าของคนที่สามพุ่งมาจากข้างล่าง

หน้าแข้งซ้ายถูกเตะเข้าเต็ม ๆ นั่นคือขาข้างเดียวที่ยืนอยู่ ธวินเกาะไม้เท้า แต่เข่าทั้งสองข้างก็ทรุดลงบนยางมะตอย ข้อเท้าขวากับหน้าแข้งซ้าย ไม่มีข้างไหนรับน้ำหนักตัวได้

คนที่สามยกกระบองขึ้นสุดแขน

ข้าง ๆ นั้น เงาเล็ก ๆ ทรุดต่ำลง

คือสิตี เธองอเข่าทั้งสองข้างลึก ย่อเอวลง เป็นท่าต่ำของสีลัต เท้าของสิตีกวาดส้นเท้าของขาหลักของชายคนนั้นจากด้านนอก เป็นการกวาดขา ชายคนนั้นล้มตะแคง กระบองกลิ้งไปบนพื้น

อาดู้ เอวฉันปวด อย่ามาให้คนแก่ทำซ้ำแล้วซ้ำอีกนะ สิตีตะโกน

มีดของคนที่สี่พุ่งไปทางแม่

บุญมีก้มศีรษะล้านเข้าพุ่งชน แต่ชายคนนั้นหลบไปครึ่งก้าว ร่างของบุญมีฟันลมเปล่า มีดยื่นไปถึงหน้าอกของแม่

“แม่ครับ!”

ธวินดึงพัดหวายออกจากกระเป๋าเสื้อนอกแล้วขว้างไป มือของแม่รับมันไว้กลางอากาศ

แม่ถอยหนึ่งก้าว ตั้งพัดที่พับอยู่ไว้หน้าอก ปลายมีดกระทบซี่หวายแล้วเฉไปด้านข้าง สิตีที่ยังย่อต่ำอยู่คว้าข้อมือนั้นจากข้างล่าง บิดแล้วดึงไปข้างหน้า มีดกระทบยางมะตอยดังก้อง ชายคนนั้นหน้าคะมำลงบนฝากระโปรงรถ

แม่ใช้นิ้วจัดริบบิ้นสีดำที่รุ่งริ่งของพัดให้เข้าที่

“พัดน่ะ มีไว้โบกลมนะคะ”

ยามของสำนักงานเป่านกหวีดวิ่งมา พิรัฐขึ้นรถไปแล้ว รถสีดำทิ้งชายที่ล้มอยู่แล้วออกจากลานจอดไป

*

ในรถตู้ แอร์เย็นเกินไป

สิตีแจกห่อข้าวเหนียวสี่ห่อ ของธวินแกะให้ก่อนแล้วจับใส่มือ หน้าแข้งซ้ายดังตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจร

สิตีรับตราประทับจากแม่ แล้วยัดไว้ใต้กาบายา ก้อนสี่เหลี่ยมที่พุงใหญ่ขึ้นอีกนิดหน่อย

ต้องพันตราด้วยเหรอ พุงฉันไม่ใช่ตู้เซฟนะ สิตีบ่น

“ฝากได้แต่สิตีคนเดียวค่ะ”

แม่พูดช้า ๆ แล้วหันมามองธวิน

“อานัก กินข้าวหรือยังคะ”

“กำลังกินอยู่นี่ไง”

แม่พยักหน้า แล้วพูดว่า ดีค่ะ

อาทิตย์ดันแว่นขึ้น

“ขออภัยครับ ทายาทรุ่นสาม ชื่อบนโฉนดยังเป็นของคุณผู้หญิงอยู่ แต่ผมคิดว่าท่านประธานจะไม่ยอมแพ้ครับ”

“ผมรู้ กำหนดของโสรยุทธคือตอนพระอาทิตย์ตกวันมะรืน ที่หน้าเสาที่ไหม้ไฟของหนองแก้ว ผมจะอ่านสมุดบัญชีของพ่อด้วยปากของผมเอง”

แม่ไม่ได้กางพัด

“คนอ่านคือปากของลูก แต่ฉันก็จะไปฟังค่ะ ฉันเป็นภรรยาของเขาค่ะ”

ในกระเป๋า สมาร์ทโฟนสั่น เป็นเบอร์ของอานา ข้อความหนึ่งข้อความ รูปภาพหนึ่งรูป

รูปคือริมฝั่งแม่น้ำตอนเย็น เสาที่ไหม้ดำโผล่ขึ้นมาจากโคลน ข้างหน้านั้นมีเก้าอี้ไม้วางเรียงกันสามตัว

มีตัวอักษรต่อท้าย

ดิฉันจัดที่นั่งไว้สามที่หน้าเสา สำหรับคุณหมอ คุณผู้หญิง และผู้เฝ้าสมุดบัญชีค่ะ ในวันมะรืนนี้ตอนพระอาทิตย์ตก หายใจออกก่อนแล้วค่อยตีนะคะ

สิตีใช้สองมือกดสมุดบัญชีที่พุง

ที่นั่งของฉันก็มีด้วยเหรอ สิตีพึมพำ

ธวินมองเก้าอี้ในรูปภาพ เลยเก้าอี้ทั้งสามตัวไปมีกำแพงสีขาวตั้งอยู่ อานาอยู่ในนั้นหรือ มิเกลล่ะ สมพลล่ะ ในรูปไม่มีใครปรากฏอยู่เลย

หน้าแข้งซ้ายเจ็บทุกครั้งที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 18 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามSeijiKuzumiผู้บงการแก๊งหลอกลวงที่ถูกจับมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้ไม่ยอมประทับตราอาทิตย์คำลบเสมียนประจำคฤหาสน์สิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีและตราประทับบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยพิรัฐ แสนสมบูรณ์คนของสำนักงานนกยางทองบุญมี ชัยสิทธิ์หัวหน้าท่าเทียบเรือจับกุมตามสัญญาให้เอาหลักฐานมาNEWแม่ปกป้องตราประทับNEWเก็บไว้ใกล้ตัวถือสำเนาNEWแม่ผู้เลี้ยงดูฝากสมุดบัญชีและตราส่งตัว SeijiKuzumiศัตรูหมายเอาชีวิตแม่พวกเดียวกันขับรถและพุ่งชนNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 19

สามเก้าอี้ตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 19) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ