บทที่ 17
พัดบนชั้นสี่สิบ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ปี๊บ
ไม้ตรวจจับโลหะส่งเสียงดังตรงหน้าอกของธวิน
หอคอยนกกระสาทองริมแม่น้ำในพนมเปญ ชั้นสี่สิบ เวลาสามทุ่ม หน้าประตูลิฟต์ ชายชุดสูทดำสอดนิ้วเข้าไปที่คอเสื้อของธวิน สิ่งที่ถูกดึงออกมาคือตลับทองที่ห้อยคอ ข้างในมีพระพุทธรูปองค์เล็กที่ตกทอดมาจากคุณปู่ ชายคนนั้นดีดตลับด้วยนิ้วเพื่อตรวจดู แล้วยัดกลับเข้าไปในเสื้อ จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อนอก สิ่งที่ออกมาคือด้ามร่มที่หักกับไพ่นกหงส์ “ตะวันออก”
ชายคนนั้นวางด้ามร่มลงบนโต๊ะในทางเดิน ส่วนไพ่ เขากลิ้งบนฝ่ามือครั้งหนึ่ง แล้วใส่กลับลงในกระเป๋าเสื้อหน้าอกของธวิน
“ไพ่นกกระจอกหรือ เก็บไว้ได้”
“…ขอบใจ”
ในทางเดินมีผู้ชายทั้งหมดสี่คน ตรงกับที่คุซุมิเขียนไว้บนกระดาษเช็ดปากเมื่อกลางวันวานเป๊ะ
ข้างตัว คุซุมิเช็ดเหงื่อ ผ้าพันแผลโผล่ออกมาจากแขนเสื้อซ้ายของเชิ้ตคอเปิดสีขาว
“โธ่ๆๆ ขอให้สบายใจเถอะครับ ทายาทรุ่นสาม ส่วนผมน่ะ สบายใจไม่ได้หรอก”
“ตอนลง เราลงด้วยกัน ผมสัญญาไว้แล้วนี่”
“รถข้างล่างจะรอเราไหมนะ”
“มีอาทิตย์กับบุญมีอยู่ สำเนาของคุณอานา ผมก็ฝากสองคนนั้นไว้แล้ว”
ปลายทางเดินเป็นห้องกระจก ใต้หน้าต่างที่หันออกสู่แม่น้ำ เห็นแสงไฟของท่าเรือเล็กๆ ตรงเชิงหอคอยอยู่ลิบๆ
*
ที่โต๊ะยาวกลางห้อง มาริเซลผู้เป็นแม่นั่งอยู่ ชุดเดรสสีดำ ไข่มุกสองสาย ในมือถือพัดหวาย ริบบิ้นสีดำสองเส้นที่ด้ามพัดไหวไปตามลมแอร์
ชายตรงข้ามประดับเหรียญเกียรติยศทองเล็กๆ ไว้ที่หน้าอก ส่องประกายวับ
“ยินดีต้อนรับ ทายาทรุ่นสาม ผมชวน ริทธี ประธานครับ ดีๆ ดีมาก มาจนได้จริงๆ”
“ผมจะฟังให้จบ คุณอานากับคุณมิเกลอยู่ไหน”
“ตอนนี้กำลังมาทางนี้ด้วยเรือของหัวหน้าพ่อบ้าน สี่ทุ่มจะถึงท่าเรือนั่น ผมขอแค่ให้ทายาทรุ่นสามลงไปที่ท่า แล้วรับทั้งสองคนด้วยมือของตัวเอง เท่านี้ก็พอ”
“ถ้าเป็นเอกสารท่าเรือ ผมไม่ได้เอามา”
“ดี ท่าเรือน่ะ ผมได้รับจากคุณนายแล้ว”
“งั้นเรียกผมมาทำไม”
ประธานชี้นิ้วไปที่ท่าเรือใต้หน้าต่าง
“ผมอยากเห็นตอนที่คุณรับตัวพวกเขา”
“ไม่ใช่ดู ถ่ายรูปต่างหากล่ะ”
นิ้วของประธานชะงัก
“ที่ท่ามีคนรอถ่ายรูปอยู่ ทายาทรุ่นสามของตระกูลศรีสวัสดิ์ที่รับตัวคนมาจากเรือ เอกสารในนามพ่อ กำแพงที่ตั้งอยู่บนที่ดินหมู่บ้านที่พ่อเผา และลายเซ็นของแม่ พอครบทั้งหมด หัวหน้าห้องที่หลอกคนแก่ชาวญี่ปุ่นก็จะกลายเป็นตระกูลศรีสวัสดิ์ แล้วก็ส่งให้ตำรวจญี่ปุ่น ที่ผมได้ยินมา แผนมันเป็นแบบนั้น”
พัดของแม่หยุดนิ่ง
“อานัก… จริงหรือคะ”
“ลายเซ็นของแม่… ไม่ใช่กระดาษที่ทำให้เปื้อนแค่มือแม่คนเดียวหรอก”
แม่มองประธาน ประธานลูบเหรียญเกียรติยศด้วยนิ้ว
“ดี ดี คุณนายคิดว่าจบได้ด้วยมือของตัวเองคนเดียว แต่ชื่อที่ถือครองนั้นเป็นของตระกูล ตำรวจญี่ปุ่นอยากได้หัวหน้าสักคน ตระกูลเก่าแก่ก็เหมาะพอดี”
“ผมปฏิเสธ พาทั้งสองคนขึ้นมาที่ห้องนี้ ผมจะรับตัวที่นี่”
“อย่างนั้นก็ไม่เป็นภาพถ่ายน่ะสิ”
“ไม่เป็นหรอก ผมถึงพูดแบบนี้ไง”
ประธานมองไปทางผู้หญิงในชุดสูทสีเทา ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปที่ทางเดิน
“ถ้าอย่างนั้น ทายาทรุ่นสามก็ต้องเดินลงไปเอง คุณคุซุมิ คุณมาได้แค่นี้ ตำรวจญี่ปุ่นใกล้เข้ามาแล้ว ผมไม่เก็บของที่ใกล้เข้ามาไว้ข้างตัว”
สีหน้าของคุซุมิซีดเผือด
“คุณคุซุมิ ผมจะพาลงไปเอง ผมสัญญาไว้แล้ว”
“สัญญาก็เป็นเรื่องดี แต่ในหอคอยของผม สัญญาของผมมาก่อน”
ประตูเปิด ชายทั้งสี่ในทางเดินเดินเข้ามา
*
ห้องกระจกกว้างขวาง รอบโต๊ะ เข้าหาได้จากสี่ด้าน
ธวินถอยไปที่มุมด้านในประตู ถ้าถูกกำแพงกับกระจกหนีบไว้ ศัตรูเข้ามาได้แค่สองคนจากด้านหน้ากับด้านข้าง เขาใช้ตัวบังคุซุมิไว้ข้างหลัง
ในมือไม่มีอะไรเลย ข้อเท้าขวายังพลิกอยู่เหมือนเมื่อวาน ปัดขาทำไม่ได้แล้ว
แม่เลื่อนพัดที่พับปิดไว้ไถลมาบนโต๊ะ
“อานัก ถึงจะสั้นกว่าไม้ของพี่ราโมนมากก็เถอะ”
“พอแล้วล่ะ”
มือซ้ายคว้าพัด เป็นพัดที่มัดกระดูกหวายเข้าด้วยกัน ยาวราวสามสิบเซนติเมตร ไหล่ยกไม่ขึ้น เขาจึงตั้งท่าระดับเอว เป็นท่าไม้สั้นของคาลี
คนแรกหวดกระบองลงมา โคนพัดสวนขึ้นจากข้างล่างตีด้านในข้อมือ หวายดังลั่น กระบองกลิ้งไปบนโต๊ะ ปลายพัดที่สะบัดกลับจิ้มใต้ลำคอ ชายคนนั้นไอสำลักถอยหลัง
คนที่สองคว้าคอเสื้อจากด้านข้าง ธวินก้าวเข้าไป เอาหน้าผากโขกจมูกของเขา เป็นการโขกหัวของเรดลิต ตอนอีกฝ่ายเอนตัวไปข้างหลัง เขาก็ใช้ศอกซ้ายกระแทกซี่โครงสองครั้งสั้นๆ ต่ำกว่าไหล่ ชายคนนั้นไถลลงไปติดกระจกหน้าต่าง
คนที่สามถือมีดมาจากทางซ้าย เป็นด้านที่มองไม่เห็น
ข้างหลัง คุซุมิตะโกนว่า ซ้ายครับ ซ้าย
ธวินใช้พัดฟาดข้อมือที่ถือมีดจากด้านบนให้ตกลง ใบมีดปักลงบนพรม เขาพุ่งไหล่ทั้งตัวชนเข้าที่อกของชายคนนั้น เป็นการกระแทกไหล่ของเรดลิต
ข้อเท้าขวาที่ก้าวเข้าไปงอพับลงทันที ตัวเอียงไถลไปด้านข้าง
ตรงนั้นเอง เข่าของคนที่สี่ก็กระแทกเข้าที่สีข้างขวา
เสียงกร็อบ ต่ำลงมาจากรอยร้าวที่จาการ์ตาหนึ่งซี่ ลมหายใจสะดุดหยุด ธวินยังกำพัดไว้ ทิ้งเข่าทั้งสองลงกับพื้น
เหนือศีรษะ คนที่สี่ชักปืนพกออกมา
“อย่ายิง กระจกแพง ให้ลุกขึ้นแล้วพาไปที่ท่า”
เป็นเสียงของประธาน
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของประธานบนโต๊ะก็ดังขึ้น เสียงผู้หญิงในชุดสูทสีเทาพูดอะไรบางอย่างรัวเร็ว ประธานมองไปที่หน้าต่าง
ในแม่น้ำใต้หน้าต่าง แสงไฟดวงเล็กดวงหนึ่งกำลังจะเทียบท่า แสงนั้นเปลี่ยนทิศก่อนถึงท่า แล้วแล่นห่างออกไปทางท้ายน้ำที่มืดมิด
นิ้วของประธานชะงักอยู่บนเหรียญเกียรติยศ
ในกระเป๋าเสื้อนอกของธวิน โทรศัพท์สั่น เป็นเบอร์ของอานา ปากกระบอกปืนเบนออกไปเล็กน้อย ประธานใช้คางบอกให้รับสาย
“ธวิน”
“สวัสดีค่ะ อาจารย์”
เป็นเสียงหนุ่มแหบเล็กน้อยที่ไม่ผ่านเครื่อง
“โสรยุทธ เรือจะไปไหน”
“ในสัญญาระหว่างท่านประธานกับคุณนาย ไม่มีชื่อของดิฉันค่ะ ดิฉันเรียนไว้แล้ว ที่ท่ามีคนถือกล้องทั้งหมดสิบคน ดิฉันไม่อยากเห็นอาจารย์ถูกถ่ายด้วยใบหน้าของคนที่ซื้อคนค่ะ”
“ทำไม คุณเคยบอกเองนี่ว่าอยากเห็นบ้านนี้ถูกไฟเผา”
“ใช่ค่ะ ถ้าจะไหม้ ก็ขอให้เป็นไฟของอาจารย์เอง ไม่ใช่ไฟจากภาพถ่ายของท่านประธานค่ะ”
“ให้คุณอานามารับสายที”
เงียบไปครู่หนึ่ง ได้ยินเสียงคลื่น
“ธวิน?”
เป็นเสียงแหบและเร็ว
“คุณอานา …ปลอดภัยไหม”
“ปลอดภัย มิเกลก็ด้วย คุณสมพลก็ด้วย… นี่ กินข้าวหรือยัง”
ที่แก้มซ้ายเกิดลักยิ้มหนึ่งรอย สีข้างปวดตุบ
“…ยังเลย”
“ดิโยส โก! ฉันฝากให้บอกไอ้โง่นั่นให้กินข้าวดีๆ แล้วไม่ใช่เหรอ หลักฐานล่ะ เอาหลักฐานว่ากินแล้วมาให้ดูซิ”
“จะเอาไปให้ แน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น ขอคุยกับอาจารย์นะคะ”
เสียงกลับไปเป็นของโสรยุทธ
“ดิฉันจะส่งทั้งสองท่านคืนที่ริมแม่น้ำหนองแก้วค่ะ หากอาจารย์ยอมอ่านสมุดบัญชีของคุณพ่อด้วยปากของอาจารย์เอง หน้าเสาไหม้ในหมู่บ้าน ไม่ใช่ด้วยภาพถ่ายของท่านประธาน แต่ด้วยเสียงของอาจารย์ กำหนดคือพลบค่ำอีกสามวันข้างหน้าค่ะ หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี นะคะ”
สายถูกตัด
ธวินเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าเสื้อนอก
“ท่านประธาน ภาพที่ท่าเรือ ถ่ายไม่ได้แล้วล่ะ”
“หัวหน้าพ่อบ้านตัดสินใจปลายทางของเรือเอง ดี… ไม่ใช่สิ ไม่ดีเลย ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องเปลี่ยนการคำนวณ ทายาทรุ่นสามกับคุณคุซุมิ ขออยู่ที่นี่ต่อ”
แม่ลุกขึ้นยืน แผ่นหลังตั้งตรง
“แม่ครับ”
“เงียบไว้ อานัก ท่านประธานคะ การเปลี่ยนชื่อผู้ถือครองท่าเรือจะเกิดขึ้นเช้าพรุ่งนี้ใช่ไหมคะ ที่สำนักงานราชการของไทย เจ้าของชื่อต้องประทับตราด้วยตัวเอง คนที่ประทับคือมือของฉันนะคะ”
ประธานหยุดนิ้วที่ลูบเหรียญเกียรติยศ หากแตะต้องลูกชายกับคุณคุซุมิแม้แต่นิ้วเดียว ฉันจะไม่ประทับตรา แต่แลกกันนี้ ฉันจะเป็นแขกของประธานจนกว่าจะขึ้นรถของท่านประธานไปสนามบินเช้าพรุ่งนี้ แม่พูดต่อไปทั้งที่ยังยิ้มอยู่
ประธานมองแม่อยู่นาน แล้วพูดว่า ดี เพียงครั้งเดียว ปากกระบอกปืนลดลง
“แม่ ผมอยู่เอง”
“ไม่ ต้องรักษากำหนดสัญญา นั่นคือกฎข้อที่สามของบ้านเรา สัญญาของแม่คือจนถึงเช้าพรุ่งนี้ที่ขึ้นรถของท่านประธานไปสนามบิน สัญญาของลูกคือพลบค่ำอีกสามวัน ต่างคนต่างรักษาสัญญาของตัวเองนะ”
“…กินข้าวแล้วเหรอ แม่”
“กินแล้วจ้ะ อาหารของท่านประธานเค็มไม่พอเสียหน่อย”
แม่ไม่ได้บอกให้คืนพัด
*
ธวินหยิบด้ามร่มที่หักจากโต๊ะในทางเดิน ไม่มีใครห้าม
ตัวเลขในลิฟต์ลดลงทีละหนึ่งจากสี่สิบ ข้อเท้าขวาลงน้ำหนักไม่ได้ ธวินยืนเอนไหล่ซ้ายพิงผนัง ผ้าที่หลังมือซึ่งกำพัดอยู่กลับแดงอีกครั้ง
“โธ่ๆๆ… ผมไม่พูดอีกแล้วนะครับว่าขอให้สบายใจ ทายาทรุ่นสาม พาผมลงมาได้จริงๆ ด้วย”
“ผมสัญญาไว้แล้ว และก็บอกด้วยว่าเรื่องหลังลงมา ผมจะตัดสินเอง”
“…จะทำยังไงครับ”
“จะพากลับไทย ตำรวจญี่ปุ่นรอคุณอยู่แล้ว”
คุซุมิอ้าปาก แล้วก็หุบ เขาพูดเบาๆ ว่า ยังสบายใจกว่าถูกท่านประธานตัดทิ้งเยอะเลย
ประตูเปิด ที่ลานจอดรถใต้ดิน รถตู้สีขาวที่อาทิตย์เช่ามาจอดอยู่ บุญมีเงยหน้าขึ้นที่ที่นั่งคนขับ อาทิตย์เปิดประตูข้างแล้วกระโดดลงมา ขณะดันแว่นกรอบดำให้เข้าที่ ก็อุ้มซองสีน้ำตาลที่ใส่สำเนาเอกสารไว้แนบอก
“ขออภัยครับ ทายาทรุ่นสาม คุณนายล่ะครับ”
“ท่านอยู่ต่อน่ะ พรุ่งนี้เช้าจะขึ้นรถของประธานไปสนามบิน แล้วไปประทับตราที่สำนักงานราชการของไทย”
“สำนักงานที่ดิน ผมตรวจไว้แล้วครับ เป็นสำนักงานที่ดูแลเขตคลองเตยในกรุงเทพฯ เปิดตอนแปดโมงครึ่งเช้าครับ”
บุญมีโชว์ฟันหน้าที่ยื่นออกมา พูดว่า ทายาทรุ่นสาม ถ้าเป็นกรุงเทพฯ ก็เป็นถิ่นของพันตรีสินะครับ
ธวินไม่ตอบ ฝืนตัวเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ
พรุ่งนี้เช้า แม่จะประทับตราในกรุงเทพฯ อีกสามวันข้างหน้าตอนพลบค่ำ หน้าเสาไหม้ที่หนองแก้ว ตัวเขาจะอ่านตัวอักษรของพ่อ ทั้งสองอย่าง ก็ยังมองไม่เห็นมือที่จะหยุดได้
ไพ่ “ตะวันออก” ในกระเป๋ากระทบกับหวายของพัดจนดังกริ๊ก ข้อเท้าขวากับสีข้างปวดตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง
── จบบทที่ 17 ──
