มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 19

สามเก้าอี้

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ฉึก

ปลายไม้เท้าไม้มะเกลือจมลงในโคลนจนมิดข้อเท้า

ฝั่งพม่าของแม่น้ำเมย เวลาห้าโมงห้าสิบนาทีเย็น ซากหมู่บ้านหนองแก้วมีเสาไหม้ดำโผล่ขึ้นมาหลายต้น หน้าเสาเหล่านั้นมีเก้าอี้ไม้วางเรียงกันสามตัว เหมือนในรูปที่ส่งมาจากเบอร์ของอานาไม่มีผิด

ธวินเกาะไม้เท้าของลุงเดินไปที่เก้าอี้ตัวกลาง ทั้งข้อเท้าขวาและหน้าแข้งซ้ายรับน้ำหนักตัวไม่ได้เลย แค่สิบเมตรก็ใช้เวลาไปหนึ่งนาที

เก้าอี้ตัวขวา มาริเซลผู้เป็นแม่นั่งอยู่ในชุดเดรสสีดำกับไข่มุกสองสาย มือถือพัดหวาย ส่วนเก้าอี้ตัวซ้ายเป็นที่นั่งของสิตี ใต้เสื้อกบายา ท้องของเธอป่องออกเป็นเหลี่ยม ข้างในมีสมุดบัญชีของพ่อกับตราประทับของแม่

ที่โคลนด้านหลัง แพรวยืนปักไม้พายตั้งขึ้น เธอพายเรือลำหนึ่งที่สมพลซ่อนไว้ใต้เสาสะพานมาจนถึงที่นี่ เธอยืนกรานว่าเรือที่ไปรับหลานต้องพายด้วยมือตัวเอง

พวกเขาออกจากกรุงเทพฯ เมื่อสองวันก่อนตอนเที่ยง บุญมีขับรถให้ ใช้เวลาเจ็ดชั่วโมง เมื่อวานทั้งวันธวินนอนแช่เท้าให้หายปวดอยู่ที่วัดในแม่สอด ตอนนี้บุญมีกับอาทิตย์ยืนอยู่ข้างรถตู้ที่ฝั่งไทย ในอกเสื้อของอาทิตย์มีซองกระดาษสีน้ำตาลใส่ปึกสำเนาเอกสาร ข้างๆ กัน พันตรีบุษบาคาบหลอดอยู่ ประเทศของฉันมีแค่ฝั่งนี้ของแม่น้ำนะ พันตรีบอกอย่างนั้นกับเรือที่กำลังออกจากฝั่ง

ประตูบานเล็กในกำแพงสีขาวเปิดออก

คนที่เดินออกมาคือโสรยุทธ เขาใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีดำ กับรองเท้าแตะยาง ข้างหลังมีผู้ชายตามมาสี่คน คนหนึ่งใช้ไม้เซลฟี่ด้ามยาวติดสมาร์ตโฟนหันมาทางนี้

“ยินดีต้อนรับขอรับ ท่านอาจารย์ คุณนาย คุณสิตี ที่นั่งถูกใจหรือไม่ขอรับ”

“เชิญมาก็มาแล้ว …คุณอานากับคุณมิเกลอยู่ไหน”

“อยู่หลังประตูขอรับ เมื่อท่านอาจารย์อ่านจบแล้ว กระผมจะพาออกมา เสียงนี้กำลังกระจายไปถึงคนสามร้อยคนในกำแพง และที่หมู่บ้านต้นน้ำ คุณแม่ของกระผมก็กำลังฟังอยู่ ท่านชื่อบัวคำ ท่านซ่อมหลังคาได้ด้วยเงินของคุณสิตีขอรับ”

สิตีเอามือทั้งสองข้างปิดปาก ฟันเขี้ยวสีเงินวาบอยู่ระหว่างนิ้ว

“ถ่ายไปเถอะ ผมตัดสินใจมาแล้วว่าจะยอมให้ไฟของคุณเผา”

ธวินยื่นมือออกไป สิตีก็ดึงสมุดบัญชีที่ห่อด้วยถุงพลาสติกออกมาจากชายเสื้อกบายา มันเป็นเล่มเมื่อเก้าปีก่อน มัดไขว้ด้วยเชือกเป็นรูปกากบาท

ตาซ้ายลืมได้แค่ครึ่งเดียว ธวินเลยเอาหน้าเข้าไปใกล้หน้ากระดาษ ลายมือของพ่อเอนไหลไปทางขวา

“ผมจะอ่านออกเสียงนะครับ วันที่ เก้า เมษายน หมู่บ้านหนองแก้ว ไม่ขายทาง เพื่อทางขนของ ให้จุดไฟ จ่ายคนงานสี่คน เงินปิดปากให้คนที่เหลืออยู่ในหมู่บ้าน”

มีเพียงเสียงแม่น้ำ

“คนที่เขียนคือพ่อของผม ประสุทธิ์ ศรีสวัสดิ์ ทายาทรุ่นที่สองของตระกูลศรีสวัสดิ์ พ่อสั่งให้จุดไฟเผาหมู่บ้านนี้และแย่งทางไป ไม่แย่งจากคนอ่อนแอ นั่นคือกฎที่ปู่วางไว้ แต่พ่อฝ่าฝืนมันที่หมู่บ้านนี้ ผมเป็นลูกชายของท่าน เป็นรุ่นที่สาม ตระกูลนี้แหละที่เผาบ้านของพวกคุณ”

แม่ปิดพัดแล้วลุกขึ้นยืน แผ่นหลังตั้งตรง

“ดิฉันเป็นภรรยาของเขาค่ะ ดิฉันเก็บสมุดบัญชีของเขาไว้ใต้กุญแจ โดยไม่เคยถามอะไรเลยจนมาถึงวันนี้ คุณบัวคำคะ ขอโทษด้วยนะคะ”

สิตีไม่พูดอะไรสักคำ เธอลงจากเก้าอี้ คุกเข่าลงบนโคลน แล้วก้มหัวต่ำ

“โสรยุทธ อ่านแล้ว ตามสัญญา”

โสรยุทธกำล็อกเก็ตที่คอไว้ ใต้ขนตายาว ดวงตากลมของเขาแดงก่ำ

“…เป็นเสียงของท่านอาจารย์จริงๆ ขอรับ”

โสรยุทธยกมือขึ้น จากหลังประตู มีสามคนถูกผลักออกมาบนโคลน

ผมสีน้ำตาลดำเข้มที่ปล่อยสยายแกว่งอยู่บนไหล่ เธอใส่รองเท้าสีแดงสดข้างซ้าย ส่วนข้างขวาเท้าเปล่า ข้างหลังเธอคือมิเกลที่ห้อยป้ายชื่อไว้ที่คอ และคนสุดท้ายเป็นชายหนุ่มสูงผอมเหมือนไม้ไผ่ คือสมพล

“คุณอานา…!”

“ธวิน!”

อานาวิ่งมาจนโคลนกระเซ็น ธวินพยายามจะลุกแต่เซไปทั้งไม้เท้า อานาคว้ามือขวาของเขาไว้ด้วยมือทั้งสอง เธอกุมข้อมือที่ยึดไว้ด้วยตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า และหนังยางไว้เบาๆ ไม่ให้เจ็บ

“คุณอานา …กินข้าวหรือยัง”

“ดีโยส โก! เรื่องแรกที่ถามคือเรื่องนี้เหรอ”

น้ำตาของอานาหยดลงมา แต่เธอก็ยังหัวเราะ

ข้างหลัง สมพลกำลังกอดแพรว แพรวตบหลังหลานไปพลางมองโสรยุทธด้วยตาซ้ายที่ขาวขุ่น แกพูดว่า จะเผาฉันไหมล่ะ โสรยุทธมองแพรวอยู่พักหนึ่ง แล้วตอบเสียงเรียบว่า วันนี้เป็นวันแห่งเสียงของท่านอาจารย์ขอรับ

ตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ก็คำรามขึ้นทางท้ายน้ำ

เรือยาวเรียวลำหนึ่งแล่นเอาหัวแทงเข้าฝั่งโคลน พร้อมกันนั้น ผู้ชายก็ลุกขึ้นจากเงาเสาไหม้ แขนซ้ายสวมปลอกแขนสีแดง ในมือถือมีดพร้าและท่อเหล็ก ธวินนับดู ทั้งหมดแปดคน

ที่หัวเรือมีชายหัวโล้นยืนอยู่ เขาใส่เครื่องแบบทหารสีเขียวไม่มีเครื่องหมายยศ คือซอ เอ โม

“คุณเอโม มีธุระอะไร”

“รุ่นที่สาม เสียงดีนี่ ท่านประธานคงยินดีสินะ ข้ามารับคุณนายกลับ แล้วก็ของในท้องยายแก่นั่นด้วย”

“คุณบอกเองว่าแค่ให้เช่าแม่น้ำ”

“ก็เพราะอย่างนั้น คืนนี้ข้าเลยให้ท่านประธานเช่า”

สีหน้าของโสรยุทธซีดลง ค่าน้ำมันเรือของกัปตัน กระผมเป็นคนจ่ายอยู่ขอรับ โสรยุทธพูดเสียงต่ำ เอโมก็หัวเราะด้วยริมฝีปากหนา

“เงินของท่านประธานมันหนักกว่าน้ำมัน”

“คุณอานา! พาแม่ผมกับคุณมิเกลขึ้นเรือ”

“ไม่เอา ฝั่งซ้ายฉันจะดูให้เอง”

อานายืนทางซ้ายของธวิน แม่จับแขนมิเกลแล้วเดินไปทางเรือ

ธวินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ถ้ายืนก็จะล้ม เขาจึงนั่งอยู่อย่างนั้นแล้วตั้งไม้เท้าไว้ระดับเอว เป็นท่าไม้ต่ำของกาลี

คนแรกวิ่งเข้ามาพร้อมยกมีดพร้าขึ้น เท้าติดโคลน ตัวลอยไปข้างหน้า ธวินแทงปลายไม้เท้าออกไป ไม้มะเกลือกระแทกกระบังหัวเข่าของชายคนนั้น แล้วเขาก็สะบัดไม้กลับ ตวัดขึ้นจากข้างล่างใส่ข้อมือที่กำมีดพร้า มีดพร้าปักลงโคลน

“ซ้าย!”

คนที่สองเข้ามาจากด้านที่มองไม่เห็นและจับปกเสื้อไว้ ธวินปล่อยให้ถูกดึงแล้วพุ่งไปข้างหน้า ใช้หน้าผากโขกจมูกของชายคนนั้น เป็นท่าโขกหัวของเรดลิต ตรงซี่โครงที่แอ่นไปข้างหลัง เขาซอกศอกซ้ายเข้าไปสั้นๆ สองครั้ง ต่ำกว่าไหล่ ชายคนนั้นทรุดลงที่ตีนเก้าอี้

ทางเก้าอี้ของสิตีมีเสียงตะโกน

ชายสองคนจับชายเสื้อกบายาของสิตีไว้ สิตีทรุดตัวลง งอเข่าทั้งสองลึก ลดเอวลงเกือบติดโคลน เป็นท่าต่ำของซีลัต บนโคลน คนที่ยืนสูงจะลื่นก่อน เท้าของสิตีกวาดจากด้านนอกใส่ขาหลักของชายข้างขวา เป็นการกวาดขา ชายคนนั้นหน้าทิ่มลงโคลน

ชายข้างซ้ายเอาแขนคล้องคอสิตี

เสื้อยืดสีขาวพุ่งเข้าไปที่หลังชายคนนั้น

โสรยุทธ มีเสียงลมหายใจพ่นออกมา ฟู่ เข่ากระแทกเอว ศอกขวาเข้าขมับ ศอกซ้ายฟาดลงจากข้างบนใส่ท้ายทอย

สามจังหวะ

〈หายใจออกก่อน แล้วค่อยตี〉

ชายคนนั้นจมลงในโคลนและไม่ขยับอีก โสรยุทธยืนอยู่หน้าสิตีโดยไม่หันกลับมา ใครก็ตามที่แตะต้องคุณสิตี ไม่ใช่แขกของกระผมขอรับ เขาพูด

ท่อเหล็กของคนที่สามฟาดต้นแขนซ้ายของธวินพร้อมกับพนักเก้าอี้

เก้าอี้ล้ม ธวินล้มตะแคงลงในโคลน ลมหายใจติดขัด ไม้เท้าหลุดจากมือ คนที่สี่เงื้อมีดพร้า

โป๊ก

ไม้พายของแพรวฟาดไหล่ชายคนนั้นจากด้านข้าง นี่คือค่าตอบแทนที่ได้หลานคืนมา แพรวตะโกน ชายคนนั้นเซ ธวินนอนอยู่บนโคลนแล้วซอกศอกซ้ายเข้าที่ด้านนอกของต้นขาชายคนนั้น ขาของเขาหัก จมลงในโคลน

อานาเก็บไม้เท้าขึ้นมาแล้วจับให้ธวินกำไว้ด้วยมือซ้าย

โสรยุทธพูดสั้นๆ กับประตูกำแพง สี่คนหน้าประตูถีบโคลนวิ่งมา พวกปลอกแขนแดงจึงถูกหนีบทั้งหน้าและหลัง พวกนั้นลากเพื่อนที่ล้มลงไปหนีขึ้นเรือ ขณะดันเรือออกจากฝั่ง เอโมตะโกนว่า จะไปบอกท่านประธานให้อย่างดี

โสรยุทธมองลงมาที่ธวินในโคลน

“โสรยุทธ”

“ท่านอาจารย์ ไฟวันนี้ท่านอาจารย์เป็นผู้จุด ไม่ใช่ไฟในรูปของท่านประธานขอรับ…วันนี้กระผมก็หายใจออกก่อนแล้วค่อยตีเหมือนกัน”

“…เห็นแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี นะขอรับ”

โสรยุทธพาคนสี่คนหายเข้าไปหลังประตู ประตูปิด ไฟบนกำแพงสว่างขึ้นทีละดวง

*

ที่ฝั่งไทย สิตีเปิดฝาหม้อใบใหญ่ เป็นหม้อที่บรรทุกมากับรถตู้ ข้าวเหนียวกับซุปไก่ ไอร้อนลอยไปตามลมแม่น้ำยามค่ำ

ธวินนั่งอยู่บนพื้นทั้งที่ตัวเปื้อนโคลน ต้นแขนซ้ายยกไม่ขึ้น ข้อมือขวาถูกตะเกียบยึดไว้ อานาหยิบช้อนตักซุป

“คุณอานา …ผมกินเองได้น่า”

“ไม่ได้ เรามีสัญญาว่าจะกินด้วยกันสามคน นี่นับด้วย”

อานาป้อนซุปเข้าปากธวิน แล้วป้อนปากมิเกล สุดท้ายเข้าปากตัวเอง

“ครั้งที่หนึ่งสินะ”

“ใช่ ครั้งที่หนึ่ง”

แก้มซ้ายเป็นลักยิ้มขึ้นมาหนึ่งข้าง แม่กางพัดออกและมองดูอยู่เงียบๆ

“คุณมิเกล กินข้าวดีๆ หรือเปล่า”

“…กำลังกินอยู่ครับ แต่ลูกทีมสิบสองคนยังอยู่บนเกาะ”

“เรื่องนั้นไว้กินเสร็จก่อนค่อยคุยกัน สิตีก็คงพูดแบบนี้แหละ”

สิตีสูดน้ำมูก อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนค่อยพูด เธอว่า

สมาร์ตโฟนในกระเป๋าสั่น มีรูปหนึ่งถูกส่งมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

บนโคลนหน้ากำแพง ผู้ชายตัวเปื้อนโคลนกำลังจับมือสาวเท้าเปล่า เป็นใบหน้าด้านข้างของธวิน ข้างหลังมีกำแพงขาวกับลูกน้องของมิสเตอร์ ลอว์ ติดอยู่ในภาพ เป็นรูปที่ถ่ายจากข้างบน ถ่ายจากบนกำแพง

ข้อความมีบรรทัดเดียว ดีมาก

ซู้ด

พันตรีเคี้ยวหลอดให้เกิดเสียง แล้วเดินลงจากคันดินมา

“พันตรี”

“รุ่นที่สาม เสียงของเธอไปออกทีวีที่กรุงเทพฯ แล้วนะ”

“…เสียงไหน”

“ให้จุดไฟเผาหมู่บ้าน ตระกูลนี้เผาบ้านของพวกคุณ ตัดมาเฉพาะตรงนั้น แล้วมีรูปอีกหนึ่งใบ รุ่นที่สามหน้ากำแพง กำลังรับผู้หญิงสาวมาจากลูกน้องของลอว์ ผู้ใหญ่ที่กองบัญชาการว่าจะขอหมายจับเธอตอนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้”

“แล้วพันตรีจะทำยังไง”

“ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่เธอเล่นเอามาเองเสียเลย ฉันไม่มีหน้าจะไปห้ามหรอก”

ซู้ด พันตรีมองแม่น้ำพลางเขย่าถุง

〈ใครปล่อยออกไป〉

เสียงที่ไหลไปถึงคนสามร้อยคนในกำแพงหรือ หรือรูปที่ถ่ายจากบนกำแพง ธวินยังไม่รู้

อานาจับมือซ้ายของธวิน หลังมือที่พันผ้าร้อนผ่าว

ต้นแขนซ้ายปวดตุบๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 19 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นสามผู้สารภาพบาปมิสเตอร์ลอว์ลูกศิษย์เก่ามิสเตอร์ ลอว์มาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้ขอโทษในความผิดอานาเรเยสทนายที่กลับมาสิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตรีผู้แจ้งการจับกุมซอ เอ โมผู้กองที่หันไปเข้าข้างประธานมิเกล เรเยสหัวหน้าหมู่ที่กลับมาอดีตลูกศิษย์ให้เขาอ่านสมุดบัญชีแม่สารภาพผิดไปด้วยกันNEWผู้ที่ได้คืนมามองไปทางซ้ายแม่ผู้เลี้ยงดูNEWตำรวจที่ไล่ตามNEWศัตรูที่เข้าโจมตีน้องชายของอานา

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 20

รุ่งสางของกุญแจมือตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 20) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ