บทที่ 5
ชั้นสองบนถนนปูตาลิง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ถ้าหัวหน้าทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่ว่าประเทศไหน ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเราครับ”
ทันทีที่ธวินพูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกลางโต๊ะกลม
กริ๊ง กริ๊ง
ชั้นสองของโรงน้ำชาเก่าที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนปูตาลิง กัวลาลัมเปอร์ เวลาสองทุ่ม โคมแดงเรียงรายอยู่ระหว่างเสาสีแดงต้นใหญ่ ย้อมห้องโถงกว้างให้เป็นสีเลือด
หัวหน้าที่นั่งล้อมโต๊ะกลมมีทั้งหมดสี่คน คือพนมเปญ เวียงจันทน์ ยะโฮร์บาห์รู และเมดาน หลังวางสายแม่บนดาดฟ้าที่นครโฮจิมินห์ ธวินก็โทรศัพท์ต่อเนื่องจนเช้า คำตอบที่ได้คือสี่คนนี้ ส่วนลุงพาลูกน้องเก่ากับบุญมีกลับกรุงเทพฯ ไปดูท่าเรือที่ถูกไฟไหม้
คนที่ให้ยืมที่นั่งคือเจ้าของร้าน ตัน เคงฮก อายุแปดสิบ ตัวผอมสูงแต่หลังค่อมงออย่างมาก หวีผมขาวเสยไปด้านหลัง คิ้วขาวยาวทิ้งลงมาบังตา ดวงตาเรียวเล็กมีแววสีเทาขุ่น สวมเสื้อแพรไหมสีกรมท่า ข้างเก้าอี้มีกรงนกไม้ไผ่ เลี้ยงนกตัวเล็กสีขาวไว้หนึ่งตัว เขาเป็นเพื่อนเก่าของคุณปู่ และเป็นคนที่ธวินอยากเชื่อใจ
ตันวางโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วเปิดลำโพง
“สวัสดีครับทุกท่าน กระผมมิสเตอร์ ลอว์ครับ ถ้าหัวหน้ารวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่ว่าประเทศไหนก็ไม่มีใครแตะต้องได้ ทายาทรุ่นสามพูดได้สมเป็นผู้นำจริง ๆ ครับ”
เสียงนั้นราบเรียบ พูดทวนคำที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่ราวกับเดินตามรอยเดิม
〈ฟังอยู่หรือ〉
“คุณตัน ทำไมมิสเตอร์ ลอว์ถึงรู้เบอร์นี้ครับ”
“ลุงไม่รู้หรอกเจ้าหนู โทรศัพท์มันก็ดังของมันเอง”
ตันใช้นิ้วลูบประตูกรงนก ธวินหันกลับไปทางโทรศัพท์
“...ว่ามา มีธุระอะไร”
“ถ้าอย่างนั้น กระผมขอพูดบ้างนะครับ คุณแก้ว โสเพีย”
หัวหน้าจากพนมเปญสะดุ้งไหล่ ผมสั้นย้อมสีทอง คอหนา มีห่วงทองที่หูซ้าย ตาเรียวเล็กดวงตาสีดำ ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวมีเครื่องคิดเลข ธวินเคยคิดว่าเป็นคนที่ถามราคาก่อนใคร
“หนี้ค่าท่าเรือแห่งใหม่ที่พนมเปญ เท่าไรนะครับ พรุ่งนี้เช้ากระผมจะจ่ายให้ทั้งหมดเองครับ”
“คุณแก้ว นั่งอยู่ก่อน ผมจะฟังให้จบ”
“คำพูดของทายาทรุ่นสาม ฉันฟังมาพอแล้ว เรื่องเงินคุยกับฝั่งนี้เร็วกว่า”
แก้วเก็บเครื่องคิดเลขกลับเข้าอกเสื้อ แล้วเดินลงบันไดไป
มิสเตอร์ ลอว์เรียกชื่อไปทีละคน บอกหัวหน้าเวียงจันทน์ว่าจะส่งลูกค้าไปคาสิโนต้นน้ำโขงด้วยรถบัสทุกคืน หัวหน้ายะโฮร์บาห์รูได้ปึกธนบัตรดอลลาร์สหรัฐ หัวหน้าเมดานได้รายชื่อตำรวจ เสียงเก้าอี้ถูกลากดังขึ้นสามครั้งรวด
“ทุกคน นั่งลงก่อน”
ไม่มีใครหันกลับมา
“คุณตัน ของที่รับปากกันไว้ พรุ่งนี้เช้าครับ ส่วนทายาทรุ่นสาม จำไว้นะครับ หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี”
สายถูกตัดไป
“คุณตัน”
“ขอโทษนะเจ้าหนู ลุงก็แปดสิบแล้ว หลานเยอะ”
ตันยกกรงนกขึ้น
เสียงโครมคราม ดังกึกก้อง
ชั้นล่างมีเสียงประตูม้วนปิดลง ตามด้วยเสียงกุญแจสองครั้ง มีผู้ชายขึ้นมาตามบันได ถือมีดพร้า ท่อเหล็ก มีดแล่เนื้อ ธวินนับได้ทั้งหมดสิบสองคน
อานาลุกขึ้นพร้อมแฟ้มเอกสารสีเหลืองที่กอดอยู่ในอ้อมแขน เธอตามมาด้วยเพราะบอกว่าจะเก็บชื่อที่โยงไปถึงมิเกลจากปากหัวหน้าเหล่านั้นให้ได้สักชื่อหนึ่ง
“คุณอานา ไปอยู่ข้างหลังผม”
“ดิโยส โค! มาอีกกว่าสิบคนเหรอ”
“สิบสองคน หลังครัวมีประตูหลัง ตอนมาผมดูไว้แล้ว เปิดจากข้างในได้ พอผมให้สัญญาณก็วิ่งเลยนะ”
“แล้วคุณล่ะ”
“เดี๋ยวตามไป”
ธวินถือร่มสีกรมท่าไว้ในมือขวา เหยียบขาเก้าอี้ที่ล้มอยู่ให้หักหนึ่งขา แล้วกำไว้ในมือซ้าย
ห้องโถงกว้าง ระหว่างเสากับเสากว้างสี่เมตร ถ้าอยู่ตรงนี้จะถูกล้อม ฉะนั้นต้องไม่ให้เข้าใกล้
คาลี ร่มในมือขวากับขาเก้าอี้ในมือซ้าย หมุนเป็นเลขแปด ด้ามหวายของร่มฟาดข้อมือคนแรกที่ถือมีดพร้า ใบมีดไถลไปบนพื้น ขาเก้าอี้ที่ตวัดกลับฟาดเข้าที่ขมับ คนที่สองใช้ท่อเหล็กสองท่อ ธวินรับไว้พร้อมกัน แล้วเอาปลายร่มแทงเข้าด้านข้างหัวเข่า ชายคนนั้นทรุดลง มีดแล่เนื้อของคนที่สามพุ่งมาจากด้านข้าง เขาใช้ขาเก้าอี้ฟาดข้อมือ แล้วใช้ร่มปัดตรงหน้า
สีข้างขวาร้องลั่น รอยร้าวจากจาการ์ตา ลมหายใจตื้นเข้า
ก่อนแขนจะล้า ธวินเข้าไปหลบหลังเสาสีแดง เมื่อพิงหลังกับเสา ผู้ที่เข้ามาได้ก็มีเพียงข้างซ้ายข้างขวาข้างละคน
หมัดของคนที่สี่ เขารับไว้ด้วยปลายข้อศอกซ้าย เป็นศอกของเรดลิต ที่รับพร้อมกับทำลาย กระดูกหมัดดังลั่น เขาโอบคอคนนั้นไว้แล้วใช้เข่าซ้ายกระแทกท้องสองครั้ง เข่าขวายกไม่ได้ เพราะสีข้างเจ็บจนขยับไม่ไหว คนที่ห้าเข้ามาจากทางขวา เขาใช้ไหล่ชน เงยศีรษะกระแทกใต้คาง แล้วตวัดศอกขวาเข้าจากด้านข้าง
ที่ปลายเท้า คนที่สองกอดเข่าพยายามลุกขึ้น ธวินทรุดตัวลงต่ำ ท่าตั้งต่ำของซีลัต ใช้หลังเท้าเกี่ยวขาหลักของเขาจากด้านนอก เตะกวาด ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นอีกครั้ง คนที่หกพุ่งเข้ามา เขาหนีบขาของมันด้วยสองเท้าจากหน้าและหลังแล้วบิด ท่าขาคีม คนที่หกหมุนไปตามน้ำหนักตัวเอง ล้มทับคนที่สอง
“ตอนนี้!”
อานาวิ่งไปทางครัว คนที่เจ็ดพยายามไล่ตาม ธวินโยนขาเก้าอี้ไปที่เท้าของมัน โดนหน้าแข้ง ชายคนนั้นล้ม
ยังยืนอยู่ทั้งหมดหกคน ธวินเข้าครัวตามหลังอานาไป ระหว่างโต๊ะสแตนเลสกับโต๊ะสแตนเลสกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร เข้ามาได้ทีละคน เขาแทงปลายร่มใส่หน้าชายคนแรกที่ไล่ตามมา ชายคนนั้นหงายหลังชนคนที่อยู่ข้างหลัง
ประตูเหล็กหลังครัวเปิดอยู่ ในซอยด้านนอก อานาหันกลับมา
“เร็วสิ!”
“ออกไปถนนใหญ่แล้วเรียกตำรวจที”
“ให้อัยการเรียกตำรวจเพื่อผู้ต้องสงสัยเนี่ยนะ คัดค้านค่ะ!”
“เรื่องคัดค้านไว้ฟังทีหลัง ...เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันนะ”
แววตาของอานาไหวไปครู่หนึ่ง เปียถักปลิวสะบัด แล้วเธอก็วิ่งไป
ธวินปิดประตูจากด้านนอก สอดด้ามไม้ถูพื้นที่ตกอยู่ในซอยเข้าไปในมือจับ หลังประตูมีเสียงผู้ชายพุ่งชนตัวเข้ามา
*
ตลาดกลางคืนถนนปูตาลิงแน่นขนัดไปด้วยผู้คนใต้โคมแดง กลิ่นเกาลัดคั่ว นาฬิกาปลอม เสียงต่อราคา
ในกลุ่มคนนั้น เขาเห็นฮิญาบลายดอกสีแดงซีดจาง
แผ่นหลังเล็ก ๆ ฝีเท้าเร็ว ถุงผ้าที่เอว
“สิตี!”
เสียงไปไม่ถึง สิตีเดินเข้าไปในตึกแถวสองชั้นเก่าลึกเข้าไปสุดถนน ประตูม้วนชั้นล่างลงมาครึ่งหนึ่ง ตัวหนังสือบนป้ายถูกฝนชะจนเกือบเลือน
ธวินกุมสีข้างไว้แล้วตามไป
บันไดไม้ลั่นเอี๊ยดทุกขั้น ชั้นสองมีหลอดไฟเปลือยดวงเดียว บนโต๊ะเล็กมีถ้วยชาสามใบ สิตีนั่งอยู่หน้าโต๊ะ
ริมหน้าต่างมีชายหนุ่มยืนอยู่
ร่างผอมบาง แต่คอกับท่อนแขนหนา เหมือนมัดลวดเข้าด้วยกัน ซีกซ้ายของศีรษะโกนเกรียนย้อมสีฟ้า ผมดำฝั่งขวาปล่อยยาวตรงลงถึงคาง หูทั้งสองข้างบวมผิดรูปเพราะการฝึกซ้อม ใบหน้ากลมเหมือนเด็ก ตากลมโตขนตายาว ดวงตาสีดำ จมูกเล็ก ปากเผยอเล็กน้อย สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีดำ รองเท้าแตะยางราคาถูก หลังมือขวาไปจนถึงข้อมือมีรอยแผลไฟไหม้เก่า ที่คอมีล็อกเกตอะลูมิเนียมเล็ก ๆ
บนโต๊ะมีสมาร์ตโฟนกับเครื่องเล็ก ๆ สีดำ
เป็นใบหน้าที่เคยประจันหน้ากันมาหลายร้อยครั้งบนพื้นไม้ของกองร้อย
“...โสรยุทธ”
“ไม่ได้พบกันนานเลยครับ อาจารย์”
เป็นเสียงที่ไม่ผ่านเครื่อง เป็นเสียงของคนหนุ่มที่แหบเล็กน้อย มีเพียงสำนวนการพูดที่เหมือนในโทรศัพท์
โสรยุทธ กันตวรรณ ศิษย์เอกของกองร้อย
“...เธอคือมิสเตอร์ ลอว์งั้นเหรอ”
“ครับ ทั้งสามท่า ทั้งหายใจออกก่อนแล้วค่อยตี ผมเรียนมาจากอาจารย์ทั้งหมด ส่วนพวกคนที่ท่าเรือ ผมเป็นคนสอนเองครับ”
“สิตี ...รู้อยู่แล้วเหรอ”
“อาดู… ป้าเพิ่งเห็นเครื่องนี่เมื่อกี้ เขาบอกว่าอยากคุยกับอาจารย์ ให้มาที่เมืองนี้ ป้าก็แค่ถูกเด็กคนนี้เรียกมา”
“ผมจะฟังให้จบ เล่ามาให้หมด”
สิตีวางถุงผ้าที่เอวลงบนโต๊ะ
“เด็กคนนี้หลังปลดประจำการก็อยู่บ้านเราหนึ่งปีครึ่ง นั่งข้างหนูกินวันละสามถ้วยทุกคืน เมื่อสี่ปีก่อน คืนหนึ่งเขาบอกป้าในครัว ว่าคนที่เผาหมู่บ้านของเขาคือตระกูลศรีสวัสดิ์ หมู่บ้านหนองแก้วนั่นแหละ แล้วเขาก็ออกไป”
“หมู่บ้านหนองแก้ว...ที่ที่ฐานของเราตั้งอยู่”
“จริงหรือเปล่า ป้าก็ไม่รู้ แต่แม่ของเด็กคนนี้เสียทั้งบ้านทั้งไร่ ป้าก็เลยส่งเงินให้คุณบัวคำทุกเดือน รวมแล้วสี่สิบแปดครั้ง”
“เลขรหัสประตูล่ะครับ”
มือของสิตีหยุดนิ่งบนถุงผ้า
“ป้าเป็นคนให้เอง สองวันก่อนคืนที่ท่าเรือ เด็กคนนี้โทรมา บอกว่าจำเป็นต้องใช้เพื่อพาพี่สาวกลับมา คืนนั้นเขาแอบมาที่ครัว ป้าเปิดสมุดบัญชีให้ถ่ายรูป หน้าที่อยู่ถัดจากค่าข้าวของเด็ก ๆ ยามนั่นแหละ”
ฟันเขี้ยวเงินวาวขึ้น สิตีจ้องตรงมาที่เขา
“ป้าเชื่อเขา หนูวิน”
ธวินมองโสรยุทธ ชายหนุ่มใช้นิ้วหยิบล็อกเกตที่คอ
“พี่สาวอยู่ที่ไหน”
ไม่มีคำตอบ โสรยุทธซ่อนล็อกเกตเข้าไปในเสื้อ
“อาจารย์ เคยบอกว่าบ้านเรามีกฎสามข้อ ห้ามเอาของจากคนอ่อนแอ”
“อืม ผมพูดเอง”
“ถ้าอย่างนั้น ขอตรวจสอบหน่อยครับ”
โสรยุทธก้าวพรวดเข้ามา
เข่ามาแล้ว ธวินก็ยกเข่าขวาออกไป สีข้างลั่น ช้าไปเสี้ยววินาที เข่ากระทบเข่า กระดูกดังลั่น ศอกขวา ธวินก็ศอกขวา ปลายศอกสะท้อนกัน ศอกซ้ายฟาดลงมาจากด้านบน ธวินก็ฟาดศอกซ้ายลงไป
สามท่ากับสามท่า
ลำดับเดียวกัน มีเพียงเข่าแรกเท่านั้นที่ธวินช้ากว่า ถึงอย่างนั้นศอกซ้ายของทั้งสองก็ชนกัน ทั้งคู่ถอยไปครึ่งก้าว
สีข้างร้อนจัดเหมือนถูกไฟเผา หายใจเข้าได้แค่ครึ่งเดียว โสรยุทธเองก็กุมศอกขวาอยู่
“หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี อาจารย์พูดทุกวัน”
“เธอตีโดยไม่หายใจออก ตั้งแต่ก่อนแล้ว แก้ไม่หายแค่ตรงนี้นะ”
ปากของโสรยุทธยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาตั้งท่าอีกครั้ง ธวินก็ตั้งท่า
บันไดดังสนั่น มีเสียงตะโกนว่า อย่าขยับ ตำรวจ
ตำรวจในเครื่องแบบมาเลเซียกรูเข้ามา ข้างหลังมีผู้หญิงร่างใหญ่ถือชานมในถุงพลาสติกเดินขึ้นมา
ซู้ด
“ทายาทรุ่นสาม อัยการสาวจากมะนิลาโทรเรียกตำรวจฝั่งนี้ ส่วนฉัน ตามติดแกมาตั้งแต่แกลงมาที่เมืองนี้แล้ว”
“พันตรี ผู้ชายที่หน้าต่าง! นั่นแหละมิสเตอร์ ลอว์!”
ตำรวจวิ่งไปที่หน้าต่าง โสรยุทธเอาเท้าพาดขอบหน้าต่างเรียบร้อยแล้ว ด้านล่างมีหลังคาของตึกแถวข้างเคียงอยู่
“อาจารย์ ที่หมู่บ้านหนองแก้วเกิดอะไรขึ้น ลองเปิดกล่องของท่านพ่อดูสิครับ”
รองเท้าแตะยางเหยียบหลังคาสังกะสีดังก้อง เสียงฝีเท้าเลือนหายไปกับเสียงตลาดกลางคืนในพริบตา ตำรวจสองนายข้ามหน้าต่างตามไป
ธวินก้าวไปทางหน้าต่าง แต่กุมสีข้างแล้วหยุด
“พันตรี ชื่อจริงของมันคือโสรยุทธ กันตวรรณ ...คนที่ผมเคยสอนในกองทัพ”
พันตรีบุษบาหยิบเครื่องสีดำบนโต๊ะขึ้นมา
“นี่เหรอเสียงของมิสเตอร์ ลอว์ ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่ที่เหลือมีแค่เครื่องกับชื่อชื่อเดียวสินะ”
เสียงหลอดดูดดังซู้ด พันตรีมองสิตีที่ยังนั่งอยู่
“แล้วยายแก่คนนี้ล่ะ”
“...คนในบ้านผม”
สิตีไม่ลุก ไม่คิดจะหนี เอานิ้วไล้หนังยางที่ข้อมือ แล้ววางสองมือเรียงกันบนโต๊ะ
“ป้าไม่หนีหรอก หนูวิน กฎของบ้านเรา ป้าก็รู้”
ไม่ขายคนในครอบครัว และไม่ให้อภัยการหักหลังคนในครอบครัว
คุณปู่เป็นผู้กำหนด คุณพ่อรักษาไว้ และธวินตั้งใจจะสืบทอด กฎข้อนั้นบัดนี้อยู่บนมือของคนที่เลี้ยงดูเขามา
“สิตี ...กินข้าวหรือยัง”
“…ยังเลย หนูวินก็ยังใช่ไหม”
เสียงของสิตีสั่นเป็นครั้งแรก
สีข้างปวดตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง ธวินยังไม่อาจเอ่ยคำตอบออกมาได้
── จบบทที่ 5 ──
