บทที่ 6
ริมตลิ่งโคลน
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แกร๊ก
กุญแจที่ถอดมาจากคอแม่หมุนเข้าไปในแม่กุญแจของหีบไม้สัก
ห้องด้านในของคฤหาสน์ธนบุรี เก้าโมงเช้า ผมกลับจากกัวลาลัมเปอร์มาได้แค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น กลิ่นท่าเรือที่ถูกไฟเผาลอยตามลมแม่น้ำเข้ามาทางหน้าต่าง
ที่ชั้นสองของร้านค้านั้น พันตรีบุษบา วงศ์ประดิษฐ์จดชื่อกับที่อยู่ของสิตี ราฮายูไว้เท่านั้นก็ปล่อยกลับ “เอาหลักฐานมาให้ได้ก่อนสิ” เธอพูดพลางเคาะหลอดดูดอีกครั้ง เรื่องที่สิตีเล่าไว้ที่กัวลาลัมเปอร์ ผมเล่าให้แม่กับลุงฟังหมดแล้วระหว่างนั่งรถจากสนามบิน ตลอดเวลานั้นสิตีนั่งเงียบอยู่ตลอด
มาริเซล ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นแม่เปิดฝาหีบ ข้างในมีสมุดปกดำรวมทั้งหมดเจ็ดเล่ม มีเพียงเล่มล่างสุดเล่มเดียวที่ถูกมัดเชือกไขว้เป็นรูปกากบาท
“ปีบนปก คือเมื่อเก้าปีก่อนนะคะ”
แม่แก้เชือกออกแล้วส่งสมุดให้ธวิน ศรีสวัสดิ์ เป็นลายมือเอนไปทางขวาของคุณพ่อประสาทธิ์ นิ้วที่พลิกหน้ากระดาษหยุดอยู่ที่วันที่หนึ่ง
“ผมจะอ่านออกเสียงนะ วันที่เก้าเมษายน หมู่บ้านหนองแก้ว ไม่ยอมขายทาง เพื่อทำเส้นทางขนส่ง จึงให้จุดไฟ จ่ายค่าจ้างลูกหาบสี่คน จ่ายเงินปิดปากคนที่เหลืออยู่ในหมู่บ้าน”
มีเพียงเสียงพัดลมที่หมุนอยู่
วิชัย ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นลุง เอาไม้เท้าไม้มะเกลือกระแทกพื้น
“ไม่จริงน่า พี่ชายข้าจะไปทำอย่างนั้น… ข้าไม่เคยได้ยิน ไม่เคยได้ยินอะไรทั้งนั้น”
“ลายมือพ่อนั่นแหละ ถ้าไม่มีกุญแจของแม่ ก็ไม่มีใครเขียนเพิ่มได้หรอก”
“…บ้าไปแล้ว”
“ไม่ปล้นคนที่อ่อนแอ …กฎของคุณปู่ ถูกฝ่าฝืนไปนานแล้ว ภายในบ้านที่สร้างกฎนั้นขึ้นมาเอง”
แม่พับพัดลง ริบบิ้นสีดำที่ด้ามพัดไหวเบา ๆ ริมฝีปากแดงจัดสั่นเพียงเล็กน้อย
“เลือดข้นกว่าน้ำ แต่กฎข้นยิ่งกว่านั้นอีกนะ… เขาก็พูดอย่างนั้นทุกคืนแท้ ๆ อานัก”
“พ่อเขียนตัวอักษรพวกนี้ไปพลาง พูดคำนั้นไปพลางสินะ”
แม่ไม่ตอบ
ลุงชี้ไม้เท้าไปที่สิตีซึ่งยืนอยู่ริมกำแพง สิตีใช้นิ้วลูบหนังยางที่ข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“แล้วผู้หญิงคนนี้จะเอายังไง เอาสมุดให้คนนอกดู เอาเลขประตูออกไปข้างนอก คนในตระกูลทรยศ ข้าไม่ยอม นั่นแหละกฎ ไม่ใช่รึ”
“ผมไม่ลงโทษสิตีหรอก และจะไม่ให้ออกจากคฤหาสน์ด้วย จากนี้ไปจะให้อยู่ข้างตัวผม”
“ทายาทรุ่นที่สามจะบิดกฎเองรึ!”
“ไม่ได้บิด คนที่ปล้นคุณบัวคำก่อนคือบ้านเรา สิตีใช้หนี้ก้อนนั้นมาสี่ปี ด้วยตัวคนเดียว คนทรยศไม่ใช่สิตี —แต่เป็นพ่อ”
“โอ๊ย เข่าข้า… ตามใจเอ็งเถอะ!”
ลุงลุกขึ้นเดินไปทางประตู ธวินหันไปทางสิตี
“สิตี… กินข้าวยัง”
“…อาดู๊ ในเวลาแบบนี้ ถามอะไรของเอ็ง ฉันกำลังจะเก็บของออกไปอยู่แล้ว”
“งั้นกินก่อนแล้วค่อยพูด คุณเองก็พูดแบบนี้มาตลอดนี่”
น้ำตาร่วงจากดวงตาเรียวเล็กของสิตี เห็นเขี้ยวเงินเล็ก ๆ วับขึ้นมา
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
“จากมิสเตอร์ ลอว์ …พรุ่งนี้หกโมงเย็น ที่ริมตลิ่งหนองแก้ว ว่าจะคุยเรื่องส่งคืนเด็กหนุ่ม”
ที่หน้าประตู เท้าของลุงชะงัก
“ข้าไปด้วย”
“เข่าลุงก็ไม่ดีแท้ ๆ”
“เข่าไม่ดี แต่ตากับหมัดไม่ได้เสีย เรื่องที่พี่ชายข้าก่อไว้ จะปล่อยให้หลานคนเดียวไปเก็บกวาดได้ยังไง”
*
ใต้ต้นมะม่วงกลางลานบ้าน อานา เรเยสรออยู่ เธอกอดแฟ้มสีเหลืองไว้แนบอก
ธวินยื่นปึกกระดาษที่ถ่ายสำเนาจากเครื่องในสำนักงานให้
“สำเนาสมุดของพ่อ เก็บไว้นะ”
“ดิโยส์ โก… นี่มันหลักฐานบาปของบ้านคุณนะ ฉันเป็นทนายฝ่ายอัยการ ถ้าฉันถือสิ่งนี้ไว้ ฉันอาจเอาผิดบ้านคุณก็ได้”
“รู้ คุณถามผมทุกครั้งว่าหลักฐานล่ะ นี่ไงคำตอบ”
“คัดค้าน… ทำไมถึงให้ฉัน”
“ถ้าผมปิดบัง ผมก็ไม่ต่างจากมิสเตอร์ ลอว์”
อานาเสียบกระดาษเข้าในแฟ้ม แล้วค่อย ๆ วางนิ้วลงบนรอยเย็บที่แขนซ้ายของธวิน
“ถ้าได้มิเกลคืนมา เราสามคนต้องไปกินอะไรด้วยกันนะ สัญญาสิ”
“สัญญา”
*
เย็นวันรุ่งขึ้น แม่น้ำเมยที่ไหลเป็นเส้นกั้นพรมแดนไทยกับพม่า ขุ่นเป็นสีน้ำตาล กว้างราวหกสิบเมตร
ที่ตลิ่งฝั่งไทยมีรถบรรทุกของบ้านจอดอยู่ ข้างกระบะท้าย สิตีกดฝาหม้อใบใหญ่ไว้
ลูกน้องเก่าของลุงพายเรือลำยาวพาทั้งสี่คนข้ามไปอีกฝั่ง ธวิน อานา ลุง และลูกน้องเก่าอีกคน
ฝั่งโน้นเป็นโคลนที่จมถึงข้อเท้า สุดแถบโคลนมีกำแพงสีขาวสูงตั้งอยู่ ด้านบนเป็นลวดหนาม ระหว่างกำแพงกับแม่น้ำห่างกันไม่ถึงสิบเมตร เสาไหม้ดำหลายต้นโผล่ขึ้นมาจากโคลน
นี่คือกำแพงด้านหลังของโลตัสการ์เดน และเป็นซากของหมู่บ้านหนองแก้ว
หน้าประตูเหล็ก โสรยุทธยืนอยู่ ในเสื้อยืดสีขาวกับชุดวอร์มสีดำ ด้านหลังมีผู้ชายสี่คน
“ยินดีต้อนรับครับ คุณหมอ บ้านของกระผม เคยอยู่แถวเสาพวกนั้นแหละครับ”
“เปิดหีบแล้ว”
“อย่างนั้นหรือครับ”
“คืนเด็กหนุ่มมา ในกำแพงนี้มีกี่คน”
“ทั้งหมดสามร้อยกว่าคนครับ”
“…แล้วคุณต้องการอะไรเป็นการแลก”
“อย่างที่เรียนไว้ตั้งแต่แรก ทางขนส่งของบ้านคุณครับ”
“ทางไม่ให้ ผมจะอยู่เอง แลกกับการคืนเด็กหนุ่มมา”
อานาดึงแขนเสื้อธวินแรง ๆ
“คุณหมอคนเดียวกับสามร้อยคน มันไม่สมดุลกันครับ… แต่วันนี้ กระผมจะคืนให้หนึ่งหมู่ก่อน ให้หัวหน้าหมู่พาเข้าไปถึงในประตูครับ”
“…หัวหน้าหมู่ที่ว่านั่นน่ะ”
โสรยุทธไม่ตอบ หันหลังแล้วหายเข้าไปทางประตูบานเล็กข้างกำแพง
แทนที่ จากประตูนั้นมีชายหนุ่มเดินออกมา ผมสั้นสีดำหยิกเป็นลอน ตาเรียวชี้ขึ้นเหมือนพี่สาว แก้มตอบ และมีป้ายชื่อห้อยคอ บนป้ายเขียนว่า หัวหน้าหมู่
อานาตะโกนเรียกชื่อน้องชาย แล้ววิ่งลุยโคลนกระเซ็นเข้าไปหา มิเกลรับพี่สาวไว้ในอ้อมกอด แต่ก็ผละออกทันที
“พี่ ทางนี้ ทุกคนอยู่ในประตูแล้ว”
“คุณมิเกล คนข้างในปลอดภัยดีไหม”
“…เร็วเข้า ไม่มีเวลาแล้ว”
มิเกลปลดกลอนประตู มือสั่น
ประตูเปิดออก
คนที่อยู่ข้างในไม่ใช่เด็กหนุ่ม แต่เป็นผู้ชายถือมีดพร้าและท่อเหล็ก จากริมกำแพงทั้งซ้ายขวาก็มีเสียงเท้าย่ำโคลนใกล้เข้ามา ธวินนับ ทั้งหมดเก้าคน
“ขอโทษนะพี่ ถ้าผมไม่พามา เด็กในหมู่อีกเจ็ดคนจะถูกฆ่า”
“คุณอานา ไปที่เรือ!”
ธวินย่อตัวลง
กางเท้าทั้งสองกว้างกว่าไหล่ ย่อเข่าลึก ลดสะโพกต่ำ เป็นท่าตั้งต่ำของสิลัต ถ้าวางฝ่าเท้าราบกับโคลนก็จะไม่ลื่น เข่าขวายกขึ้นไม่ได้อีกแล้ว แต่ท่านี้ไม่จำเป็นต้องยก
คนแรกยกมีดพร้าขึ้นแล้วก้าวเข้ามา เท้าติดโคลน ตัวลอย ธวินมุดเข้าไปใต้ตัวมัน ใช้หลังเท้าเกี่ยวส้นเท้าข้างที่รับน้ำหนักจากด้านนอก เตะกวาดขา ชายคนนั้นคว่ำหน้าลงโคลน
คนที่สองฟาดท่อเหล็กในแนวขวาง ธวินหลบต่ำลงไปอีก ใช้สองขาหนีบขาขวาของมันจากหน้าและหลังแล้วบิด ท่ากรรไกรขา ชายคนนั้นหมุนไปตามน้ำหนักตัวเอง หลังกระแทกเสาที่ไหม้
มีดพร้าของคนที่สามฟันลงมาจากข้างบน ธวินควักกรามบิตจากกระเป๋าด้านในเสื้อ เอาใบมีดรูปจันทร์เสี้ยวเกี่ยวด้านในข้อมือที่ฟันลงมา แล้วสะบัดออกด้านนอก มีดพร้าปักลงโคลน เอาไหล่ชนสะโพกมัน ผ่อนน้ำหนักที่พุ่งไปข้างหน้าแล้วทุ่มลง วิทยุสื่อสารหล่นจากเอวมัน ธวินเก็บมันแล้วยัดใส่กระเป๋า
คนที่สี่ คนที่ห้า หายใจหอบ ชายโครงร้อนเหมือนถูกไฟลวก ท่อเหล็กเข้าที่ไหล่ซ้าย ธวินคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับโคลน
ข้างหลังมีเสียงกรีดร้องของอานา
พอหันไป ก็เห็นเด็กหนุ่มกลิ้งออกมาบนโคลนจากประตูบานเล็กข้างกำแพง มิเกลดันหลังพวกเขาออกมาทีละคน ทั้งหมดเจ็ดคน พอดันคนสุดท้ายออกมาแล้ว มิเกลก็ถอยกลับเข้าไปในประตู ประตูปิดลง
“มิเกล!”
“คุณอานา พาเด็ก ๆ ไปที่เรือ!”
ชายกลุ่มใหม่วิ่งมาตามริมกำแพง ทางถอยไปยังเรือเหลือเพียงช่องแคบกว้างราวสองเมตรระหว่างเสาไหม้กับกำแพง ถ้าถูกพวกมันฝ่าไปได้ ก็จะไล่ตามถึงเรือ
ลุงไปยืนอยู่ตรงช่องนั้น
“โอ๊ย เข่าข้า! เข้ามาเลย ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!”
ไม้เท้าไม้มะเกลือฟาดหน้าแข้งของคนแรก หมัดเก่า ๆ จากแขนที่สักลายพุ่งตรงเข้าหน้าคนที่สอง ข้าง ๆ ลูกน้องเก่าก็ออกหมัดเช่นกัน
บนกำแพงมีผู้ชายคนหนึ่ง เล็งปืนพกอยู่
“ลุงครับ!”
เปรี้ยง
เสียงแห้งดังข้ามผิวน้ำ ร่างของลุงสั่นไหวครั้งหนึ่งในช่องแคบ แต่ก็ไม่ล้ม ยังฟาดไม้เท้าต่อ ล้มคนอีกคนลงได้ แล้วจึงทรุดนั่งลงบนโคลน ชายบนกำแพงหายไปทางหลังกำแพง
ธวินถีบโคลนวิ่ง เตะกวาดขาล้มไปคนหนึ่งแล้วพุ่งเข้าไปในช่องแคบ
หน้าอกเสื้อคอจีนสีขาวของลุงเปื้อนแดง
“วิน… ยื่นมือมา”
“ลุง”
พอธวินยื่นมือไป ลุงก็แบมือซ้าย วางไพ่นกกระจอก ‘ตง’ ลงบนฝ่ามือนั้น แล้วใช้มือกดให้ธวินงอนิ้วทีละนิ้วกำไว้
“ในที่สุดข้าก็เข้าใจเหตุผลของเตี่ยแล้ว ไอ้นี่มันไม่ใช่ของที่ให้คนที่นั่งเก้าอี้ แต่เป็นของที่ให้คนที่ปกป้อง… ไอ้บ้า ยังเร็วไป ใช่ไหมล่ะ”
“…อย่าพูดเลย”
“ข้าเคยอยากได้เก้าอี้ แต่ข้าเลือกฝ่ายปกป้อง”
“เรื่องเล่าข้างเรือครั้งที่ยี่สิบสอง ผมยังไม่ได้ฟังเลยนะ”
“…ครั้งที่ยี่สิบสอง เงียบแล้วฟังซะ”
ลุงยิ้ม เผยฟันหน้าที่บิ่น แล้วก็ไม่หายใจอีกเลย
*
เรือแล่นข้ามแม่น้ำที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมสี
ที่ก้นเรือ ร่างของลุงถูกคลุมด้วยเสื้อคลุม รอบ ๆ นั้นมีเด็กหนุ่มเจ็ดคนนั่งกอดเข่า ไหล่ซ้ายของธวินชา ชายโครงส่งเสียงลั่นทุกครั้งที่หายใจ ในมือขวาที่กำไว้ มุมของไพ่ฝังลงในฝ่ามือ
อานาเกาะขอบเรือแน่น มองกำแพงที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ ยังกอดแฟ้มสีเหลืองไว้กับอก
ที่ตลิ่งฝั่งไทย สิตีลงมาในโคลน พอเห็นหน้าลุงก็เอามือทั้งสองปิดปาก
“อาดู๊…”
“สิตี ฝากลุงด้วยนะ”
วิทยุสื่อสารในกระเป๋าส่งเสียงซ่า เป็นเสียงหนุ่มที่แหบเล็กน้อย ไม่ผ่านเครื่องแปลงเสียง
“คุณหมอครับ ได้ดูสมุดของคุณพ่อแล้วสินะครับ จะเปิดเผยให้โลกรู้ หรือจะร่วมมือกับกระผม เชิญเลือกตามกฎของคุณหมอเถอะครับ”
“คุณมิเกลอยู่ไหน”
“หัวหน้าหมู่อยู่ข้างหมู่ของเขาครับ เอาล่ะ ‘หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี’ นะครับ”
วิทยุตัดไป
อานาเปิดแฟ้ม สำเนาลายมือของพ่อสั่นไหวอยู่ในแสงอาทิตย์ตก เธอไม่พูดอะไร แล้วปิดมันลง
ที่ฝั่งโน้นของแม่น้ำ ไฟบนกำแพงถูกจุดขึ้นทีละดวง ข้างในนั้น มิเกลยังอยู่
ธวินกำไพ่ไว้ ไม่อาจแบมือออก ชายโครงปวดตามจังหวะชีพจร
── จบบทที่ 6 ──
