มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 4

บันไดแห่งโชลอน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ตุบ!

ร่างของชายคนหนึ่งถูกโยนลงบนพื้นไม้กระดาน

โฮจิมินห์ โชลอน ห้องพักห้องหนึ่งในโรงแรมราคาถูก บนถนนสายเก่าที่เรียงรายด้วยร้านทองของชาวจีน บ่ายสามโมง นอกหน้าต่าง เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ดังไม่ขาดสาย

ชายบนพื้นใช้สองมือกอดหัวล้านเลี่ยนของตัวเองไว้ ฟันเหยิน ตัวอ้วนเตี้ย เขาคือบุญมี ชัยสิทธิ์ หัวหน้าท่าเรือ

ข้างหลังเขา มีชายคนหนึ่งยืนค้ำไม้เท้าไม้มะเกลือ ผมขาวตัดเกรียน สวมเสื้อคอตั้งสีขาวสะอาด นิ้วมือซ้ายกลิ้งไพ่นกกระจอกตัว ‘ตะวันออก’ ไปมา

“โอ๊ย เข่าข้า เก้าอี้บนเครื่องบินทำไมมันแคบอย่างนั้นวะ”

“คุณอา! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

ธวินทำท่าจะลุกจากเก้าอี้ แต่ก็หยุดไว้ ซี่โครงด้านขวาที่ร้าวมาตั้งแต่ที่จาการ์ตาลั่นเอี๊ยดขึ้นมา

จากดาดฟ้าที่จาการ์ตา ผ่านมาแค่ครึ่งวันเท่านั้น สิตีบินเที่ยวเช้าสุดกลับกรุงเทพฯ ไปคนเดียว เรื่องใบโอนเงินนั้น เธอไม่พูดอะไรเลยจนวินาทีสุดท้าย ส่วนธวินกับอานามาที่นี่ด้วยเที่ยวบินอื่น เพราะในมือถือของคาเบรรามีข้อความทิ้งไว้ว่า ‘เงินส่งไปที่ร้านของฮวาในโชลอนเหมือนเดิม’

“มาริเซลบอกข้ามา ไอ้นี่มันหลบอยู่ในเมืองนี้ตั้งแต่เมื่อคืน ลูกน้องของมิสเตอร์ ลอว์บอกว่าจะจ่ายเงินให้ที่ร้านฮวา พวกเก่าแก่ของข้าไปดักจับมันไว้ที่ประตูหลัง”

“บุญมี ผมจะฟังให้จบ ...แกได้เลขประตูมาจากใคร”

“โทรศัพท์ครับ ทายาทรุ่นสาม ผู้ชายที่ไม่รู้จัก บอกเบอร์ใหม่มา แล้วบอกว่าถ้าปิดประตู จะลบหนี้ให้หมดทุกบาท”

“หนี้งั้นเหรอ”

“พนันครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ”

“ไอ้หมอนั่นบอกว่ารู้เลขมาจากไหน”

“บอกว่ามีเพื่อนอยู่ในบ้าน แค่นั้นครับ”

“คุณอา ...คุณอารู้หรือเปล่า”

“พูดบ้าอะไร! ข้าอยากได้เก้าอี้ผู้นำ เรื่องนี้ข้าไม่ปิด แต่เงินที่ได้จากการขายเด็ก ข้าไม่เอา”

“งั้นคนที่ปล่อยเลขออกไปก็ไม่ใช่คนของคุณอา เป็นญาติคนอื่น”

“ก็คงเป็นอย่างนั้น... วิน สมุดบัญชีของสิตีน่ะ สมุดสีดำเล่มนั้น เขียนทั้งค่าข้าวพวกยามรักษาความปลอดภัย ทั้งเลขประตู ข้าเคยเห็นกับตา”

ตึง

มือของธวินฟาดลงบนโต๊ะ ชายโครงเจ็บเหมือนจะฉีกขาด

“คุณอา สิตีคือคนที่เลี้ยงผมมา”

“เลี้ยงมาหรือไม่เลี้ยง มันก็คนละเรื่องกับสมุดบัญชีไม่ใช่รึ”

“ไม่ใช่คนละเรื่องครับ อย่าพูดอีกเป็นครั้งที่สอง”

เสียงของเขาต่ำและสุภาพ คุณอากำไพ่แน่น แล้วเงียบไป

*

หลังคุณอาพาบุญมีออกไปแล้ว อานาที่นั่งอยู่ริมเตียงก็ปิดแฟ้มสีเหลืองลง

“คุณไม่ได้บอกเรื่องใบโอนเงินนะ”

“ถ้าบอก คุณอาจะกลับกรุงเทพฯ ทันที แล้วไปเอาเรื่องสิตี”

“อย่างนั้นเขาเรียกว่าปกป้องเธอนะ”

“...รู้”

“คัดค้าน ถ้ารู้อยู่แล้ว ยิ่งแย่ไปใหญ่”

อานาลุกขึ้น แล้วแบมือที่ถลอกให้ดู

“แต่ฉันก็ปกป้องน้องชายเหมือนกัน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่ก็ตาม ฉันเลยไม่ตำหนิคุณ”

“...กินข้าวยัง คุณอานา”

“เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ ยังจ้ะ”

“งั้นไปกัน”

*

สี่ทุ่ม อานาอยู่ที่โรงแรม เธอบอกว่าจะโทรไปสำนักงานอัยการที่มะนิลา เพื่อรายงานเรื่องมิเกลกับหัวหน้า ที่แผงขายของริมตรอก คุณอาที่ฝากบุญมีไว้กับลูกน้องเก่าแก่ไปรอก่อนแล้ว

ที่แผงในตรอกมีเก้าอี้พลาสติกเตี้ย ๆ เหมือนเก้าอี้เด็กวางเรียงอยู่

กาแฟหยดลงมาทีละหยดจากกรองโลหะอันเล็ก ในแก้วด้านล่างมีนมข้นหวานสีขาวกองอยู่หนาสองนิ้ว คุณอาทรุดตัวลงนั่ง แล้วกอดเข่าไว้ด้วยสองมือ

“เก้าอี้นี่มันอะไรกัน เข่าข้าจะขึ้นมาถึงหูอยู่แล้ว”

“ที่เมืองนี้ใครๆ ก็นั่งแบบนี้แหละ”

“เข่าของทุกคนมันยังหนุ่มน่ะสิ”

คุณอาซดกาแฟเย็นใส่น้ำแข็งแล้วหน้านิ่วคิ้วขมวด

“หวาน เสียวฟัน เสียวฟันที่บิ่นอยู่นี่”

“ฟันซี่นั้นบิ่นตอนไหนเหรอ”

“สี่สิบปีก่อน เล่นไพ่นกกระจอกกับปู่เอ็ง ข้าจะกินไพ่ด้วยตัว ‘ตะวันออก’ ปู่เอ็งก็ขว้างไพ่ตัวนี้ใส่หน้าข้า แล้วว่า ไอ้บ้า ยังเร็วไป”

“ตัวนี้เหรอ”

“ตัวนี้แหละ ก่อนปู่เอ็งตาย ท่านวางมันไว้ในมือข้า ไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งแต่นั้นข้าก็กลิ้งมันเล่นมาตลอด จนบัดนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร”

“หรือว่าเป็นการขอโทษเรื่องฟันบิ่นล่ะ”

“ขอโทษอะไรช้าเสียจริง”

คุณอายิ้ม โชว์ฟันหน้าที่บิ่น ธวินก็หัวเราะ มีลักยิ้มขึ้นที่แก้มซ้ายหนึ่งข้าง

“เส้นตายคือเที่ยงคืนพรุ่งนี้นะ วิน”

“รู้แล้วน่า”

“ร้านฮวา ข้าจะไม่โผล่หน้าไป ยายแก่นั่นรู้จักหน้าข้า ถ้าข้าอยู่ด้วย มันไม่พูดความจริงหรอก ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจไม่ได้มาตั้งแต่สมัยปู่เอ็งแล้ว สังเกตให้ดี”

*

เย็นวันรุ่งขึ้น ร้านทองตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน

ในตู้กระจกมีสร้อยคอทองคำกับทองแท่งวางเรียงอยู่ ใต้พัดลมเพดาน เจ้าของร้านกำลังดีดลูกคิดอยู่

ลัม ง็อก ฮวา ผู้หญิงอายุเลกหกสิบ ตัวเล็กอ้วนกลม ผมย้อมดำเกล้าเป็นมวยแน่น ปักปิ่นหยกหนึ่งอัน ใบหน้ากลมประแป้งขาว คิ้วเขียนเรียวบาง ดวงตาเรียวเล็กหลังแว่นกรอบทองเป็นสีน้ำตาลเข้ม จากแขนเสื้ออ๊าวหญ่ายสีแดง กำไลทองโผล่ออกมาข้างละห้าวง ธวินคิดว่า นี่เป็นคนที่ชั่งน้ำหนักทุกอย่าง

แป๊ะ แป๊ะ

“คุณชายตระกูลศรีสวัสดิ์สินะ ตาคล้ายคุณพ่อเลย”

“งั้นเหรอครับ ขอบคุณ เงินของมิสเตอร์ ลอว์ ผ่านที่นี่ใช่ไหมครับ”

“ผ่านสิ เงินของท่านลอว์ ที่ร้านฉันจะกลายเป็นทองแท่ง แล้วไปพนมเปญ ไปสิงคโปร์ ไปฮ่องกง ทุกเดือนมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ”

แป๊ะ

“คุณชายกำลังตามหาเด็กผู้ชายชาวฟิลิปปินส์ใช่ไหม ที่อยู่น่ะ อยู่ในสมุดบัญชีที่ห้องบัญชีของร้านฉัน”

“แลกกับอะไรครับ”

“เส้นทางของตระกูลศรีสวัสดิ์ เส้นทางที่ส่งทองแท่งของร้านฉันออกไปจากท่าเรือกรุงเทพฯ”

“ถ้าเป็นทอง ผมฟัง แต่คนผมไม่ขน”

“เอาแค่เงินก็พอ”

ตอบเร็วเกินไป อานาดึงแขนเสื้อธวินจากด้านข้าง

“หลักฐานล่ะ หลักฐานว่าที่อยู่นั้นของจริง”

“ขอดูสมุดบัญชีหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้สิ คุณชาย ห้องบัญชีอยู่ชั้นสี่ของอพาร์ตเมนต์เก่าฝั่งตรงข้าม ตามมาสิ”

*

บันไดของอพาร์ตเมนต์กว้างแค่เมตรกว่า ๆ เท่านั้น

ผนังสีเหลืองลอกร่อน ราวบันไดขึ้นสนิม ชานพักทุกชั้นมีประตูติดลูกกรงเหล็กชั้นละสองบาน กลิ่นกระเทียมเจียวลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง

ฮวาเดินขึ้นนำ อานาตามหลัง ธวินอยู่ท้ายสุด

ที่ชานพักชั้นสาม ฮวาก็ลื่นหายเข้าไปในประตูบานหนึ่ง

พร้อมกันนั้น ประตูฝั่งตรงข้ามก็เปิดออก มีแขนยื่นออกมาจับทั้งเปียและปากของอานา

“อึก!”

ร่างของอานาถูกลากขึ้นไปชั้นบน อีกด้านหนึ่ง พวกผู้ชายเดินลงมาจากบันไดขั้นบน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากขั้นล่างเช่นกัน ข้างบนห้าคน ข้างล่างห้าคน รวมสิบคน

ฮวาดีดลูกคิดดังกริ๊กอยู่หลังลูกกรงของประตู

“ท่านลอว์น่ะ ท่านอยากได้คุณหนูอัยการเป็นของฝาก ส่วนคุณชายน่ะ แถมมา”

“ได้ยินว่าสัญญาคือแค่ทองไม่ใช่เหรอ”

“แค่เงินแหละ คุณหนูคนนั้นน่ะ มันแลกเป็นเงินได้นี่นา”

คนแรกขึ้นมาจากข้างล่าง

ธวินเอาหลังพิงมุมชานพัก ตรงนี้จะมีคนเข้ามาได้แค่ทีละคนจากข้างบนและข้างล่าง

ชายข้างล่างเหวี่ยงหมัดขวา ธวินยกแขนซ้ายตั้งขึ้น วางปลายศอกไว้ตรงหน้าหมัด นี่คือศอกของเลิศฤทธิ์ที่รับพร้อมทำลาย หมัดกระแทกกับกระดูกศอก ชายคนนั้นร้องลั่น เขาโอบคอเขาไว้ แล้วอัดเข่าเข้าที่ต้นขา ชายคนนั้นกลิ้งตกบันได ลากอีกคนหนึ่งไปด้วย

คนที่สองเตะมาจากข้างบน ธวินรับด้วยไหล่ แล้วก้าวไปข้างหน้าทันที ใช้หัวพุ่งขึ้นใต้คาง แล้วฟาดศอกขวาลงบนกระดูกไหปลาร้าที่เซไป

คนที่สาม เข้ามากอดจากข้างล่าง เขาอัดเข่าเข้าท้อง อีกครั้ง

เขาบิดตัวเพื่อจะหันไปมองข้างบน

ชายโครงดังลั่น

หายใจไม่ออก เข่าขวายกไม่ขึ้น ในเสี้ยววินาทีนั้น หมัดของคนข้างบนก็เข้าที่ชายโครง ตาเบื้องหน้าขาวโพลน

เขาเหวี่ยงศอกใส่คอคนที่สี่ ช้าเกินไป แขนถูกจับไว้ มีใครสักคนขึ้นขี่หลังจากด้านหลัง ตรงที่ถูกต่อยที่มะนิลา นิ้วมือจิกลงไปในรอยเย็บที่แขนซ้าย

ธวินถูกกดหน้าลงกับกระเบื้องชานพัก แขนถูกคนหนึ่งจับ หลังมีสองคนทับ ขามีอีกคน ขยับไม่ได้ พยายามจะหายใจออก ก็ออกได้แค่ครึ่งเดียว

“ไว้ชีวิตมันไว้”

เสียงของฮวาดังมาจากเหนือศีรษะ

“ท่านลอว์ท่านบอกว่าจะพูดด้วยตัวเองตอนเที่ยงคืน”

ตอนนั้นเอง เสียงอีกเสียงหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง

“โอ๊ย เข่าข้า! ไอ้ห่าตัวไหนมันสร้างบันไดวะ!”

โป๊ก เสียงไม้เท้าไม้มะเกลือฟาดลงบนหัวของชายคนหนึ่งข้างล่าง

คุณอานั่นเอง ข้างหลังมีลูกน้องเก่าอายุเลยหกสิบอีกสี่คน หัวขาว หูแหว่ง รอยสักที่แขนซีดจางแล้ว ถึงอย่างนั้น หมัดของพวกเขาก็ยังตรงแน่ว พวกผู้ชายหันกลับไป น้ำหนักบนหลังก็หายไปหนึ่งคน

ธวินใช้ท้ายทอยกระแทกใส่หน้าของคนที่จับแขนอยู่ มือคลายออก เขาหมุนตัว เหวี่ยงศอกเข้าไปจากด้านข้าง แล้วลุกขึ้นยืน

“วิน! ข้างบน ยัยหนูอยู่ข้างบน!”

ธวินเกาะราวบันไดขึ้นไปชั้นสี่ ประตูห้องบัญชีแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ข้างใน ชายคนหนึ่งกำลังกดอานาไว้กับพื้น บนหลังมือของเขามีรอยฟันแดงเป็นแนว

ธวินทิ้งเข่าลงบนหลังของชายคนนั้น แล้วอัดศอกเข้าที่ท้ายทอยหนึ่งที ชายคนนั้นก็ไม่ขยับอีก

“ดีโยส โก...! ช้าไป!”

“...โทษที”

อานาลุกขึ้นเอง แล้วใช้รองเท้าสีแดงสดเตะหน้าแข้งชายคนนั้นไปหนึ่งที จากนั้นก็เอาหน้าผากซบลงบนอกของธวิน เปียเกือบจะหลุดลุ่ย

ชั้นล่างมีเสียงประตูปิด ไม่เห็นเงาของฮวาที่ไหนอีกแล้ว

บนโต๊ะในห้องบัญชี ไม่มีสมุดบัญชี มีแค่ชั้นว่างเปล่ากับลูกคิดหนึ่งอัน

“ที่อยู่น่ะ ไม่เคยมีมาตั้งแต่แรกสินะ”

“อืม ...ผมตัดสินใจประมาทไป”

*

บนดาดฟ้าของโรงแรม ลมชื้นยามค่ำพัดมา

คุณอานั่งบนเก้าอี้เตี้ย เอากระป๋องเบียร์เย็น ๆ แนบกับเข่า พวกลูกน้องเก่าแก่อยู่ในห้องข้างล่าง ทายาให้กันและกัน

“คุณอา บอกว่าจะไม่โผล่หน้าไปร้านฮวาไม่ใช่เหรอ”

“ข้าไม่ได้ไปที่ร้านหรอก ข้าแค่นั่งกินกาแฟเย็นอยู่ฝั่งตรงข้ามเท่านั้น หวานเกินไป เสียวฟันอีกแล้ว”

“...ขอบคุณ”

“ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก บุญมีเป็นคนของข้า ข้าแค่ใช้หนี้ก้อนเลวร้ายคืนไปก้อนหนึ่ง”

คุณอาค้ำไม้เท้าลุกขึ้น ลูบเข่าแล้วเดินไปทางบันได

อานานั่งลงข้างธวิน ที่ฝ่ามือมีแผลถลอกใหม่เพิ่มขึ้นมาอีก

“พอเห็นคุณถูกกดไว้ ฉันหายใจไม่ออกเลย”

“...ผมก็หายใจไม่ออกเหมือนกัน”

“ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น”

อานาจับมือธวินไว้ นิ้วของเธออุ่นกว่าตอนที่ติดผ้าประคบให้บนดาดฟ้าที่จาการ์ตา ลูกประคำที่ข้อมือขวากระทบกันดังกริ๊กระหว่างมือทั้งสอง

มือถือของธวินสั่นขึ้น

นาฬิกาบนหน้าจอเปลี่ยนเป็น 0:00 เบอร์ที่ไม่รู้จัก

“ธวินพูด”

“สวัสดีขอรับ ทายาทรุ่นสาม ผมลอว์ขอรับ”

เป็นเสียงเรียบ ๆ

“คืนวันที่เจ็ด เที่ยงคืนตรง เวลาตอบคำถามผ่านไปแล้วขอรับ”

“ผมตอบไปตั้งแต่แรกแล้ว ปฏิเสธ”

“อย่างนั้นหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้น ทางนี้จะเป็นฝ่ายไปหาเองขอรับ ขอให้ดูแลบาดแผลให้ดีด้วยนะขอรับ หายใจออกก่อนแล้วค่อยต่อย ขอรับ”

สายถูกตัดไป

ไม่นานก็ดังขึ้นอีก เป็นแม่

“ลูก ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“โฮจิมินห์ แม่ เกิดอะไรขึ้น”

“โกดังที่ท่าเรือไฟไหม้ ทั้งหมดสามหลัง ดับเพลิงยังฉีดน้ำอยู่เลย”

ไม่มีเสียงพัดเลย เสียงของแม่เร็วขึ้นเล็กน้อย

“แล้วสิตีก็ออกไปแล้ว หอบของไปด้วย เด็กหนุ่มที่ขับรถให้เล่าว่าไปขึ้นเที่ยวบินไปกัวลาลัมเปอร์”

“สิตี... ไปกัวลาลัมเปอร์”

“ลูกรู้อะไรอยู่ใช่ไหม”

ธวินไม่ตอบ ชายโครงเจ็บทุกครั้งที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 4 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นสามของตระกูลอาชญากรลัม หง็อก ฮวาผู้ฟอกทองของมิสเตอร์ลอว์มาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ชาวฟิลิปปินส์อานา เรเยสอัยการแห่งมะนิลาวิชัย ศรีสวัสดิ์ลุงผู้หมายตาตำแหน่งมิสเตอร์ ลอว์หัวหน้าอาณาจักรหลอกลวงถูกล่อเข้ากับดักรายงานเพลิงไหม้โกดังจับมือกันตามหาน้องด้วยกันNEWถูกช่วยบนบันไดNEWปฏิเสธดีลถูกประกาศศึกNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 5

ชั้นสองบนถนนปูตาลิงตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 5) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ