มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 3

ดาดฟ้าเหนือตรอก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ตึง!

พื้นไม้ดังสะเทือน เป็นเสียงหลังของธวินที่กระแทกลงไป

ย่านเมืองเก่าทางเหนือของจาการ์ตา สำนักสิลัตของฮาร์โทโน สุกิยันโต เป็นตึกสองชั้นที่มีหน้าต่างบานเล็ก อบอวลด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นบุหรี่กานพลูหวานๆ แผ่นหลังที่เคยถูกท่อเหล็กฟาดที่มะนิลายังปวดระบมอยู่บนพื้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนมองลงมาจากด้านบน เดเด กูร์เนียวัน ตัวสูง แขนหนาแต่ยืดหยุ่น ผมยาวรวบไว้ข้างหลังเป็นหางเดียว สันจมูกมีรอยหักคดเป็นแผลเป็น ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเป็นประกายยิ้ม เขาเก่ง แต่เป็นสายตาของคนที่รีบร้อนอยากชนะ ธวินคิด

“ลุกขึ้นมาสิ ทายาทรุ่นสามจากเมืองไทย ยกแรกข้าได้ไป”

“ยังเหลืออีกสองยก”

บากุส ประตามา ปรบมืออยู่บนเก้าอี้ริมกำแพง หัวโล้น คอหนา ริมฝีปากหนา ตาเรียวเล็กสีดำ สร้อยทองสามเส้นห้อยคอ เสื้อลายพรางเปิดอกกว้าง โกดังท่าเรือทางเหนือของจาการ์ตาอยู่ในกำมือของชายคนนี้ทั้งหมด เขาเป็นคนที่บอกราคาก่อนจะยิ้ม

“ชนะสองในสามยก แล้วข้าจะเปิดโกดังให้ ว่าเด็กฟิลิปปินส์อยู่ที่นั่นหรือเปล่า ไปดูกับตาตัวเองเลย”

“ผมจะฟังให้จบ แต่คุณต้องรักษาสัญญา”

ธวินลุกขึ้น คราวนี้เขาจมลงต่ำ

งอเข่าทั้งสองลึก ลดสะโพกลงจนเกือบแตะพื้น ท่าตั้งต่ำของสิลัต ท่าที่เขาถูกบังคับให้ฝึกบนพื้นนี้ทุกวันสมัยวัยรุ่น

เดเดเหวี่ยงเตะวงเดือนด้วยขาขวา ธวินหมอบต่ำลงไปอีก แล้วใช้หลังเท้าของตัวเองกวาดส้นเท้าข้างที่เป็นหลักของอีกฝ่ายจากด้านนอก กวาดขา ร่างของเดเดลอยเอียงขวางกลางอากาศแล้วตกลงบนพื้น ที่ทางเข้า สิตีตบมือ ได้ยินเสียงเบาๆ ว่า “อาดูห์”

ยกที่สาม เดเดไม่เตะ แต่เข้ามากอดรัด ธวินไม่ขัดขืน ปล่อยตัวล้มหงายไปตามแรงที่ดันมา ขณะล้มก็หนีบขาซ้ายของเดเดไว้ด้วยขาทั้งสองจากหน้าและหลังแล้วบิด ท่าหนีบขา เดเดหมุนไปตามน้ำหนักตัวเอง ร่วงลงไปนอนคว่ำบนพื้น

ธวินลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือให้ เดเดลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจับมือนั้น

“…ขาดีนี่ ทายาทรุ่นสาม”

“ลูกเตะของนายก็เร็วนะ”

บากุสลุกขึ้นยืน

“ได้ดูแล้ว ข้าชอบคนแกร่ง แต่ชอบเงินมากกว่านะ โกดังจะเปิดให้คืนพรุ่งนี้ ทุ่มตรง… เอ้ย สี่ทุ่ม ตอนนั้นเอาเงินดอลลาร์สหรัฐห้าหมื่นมา ตกลงนะ”

“ได้ อีกสี่วันก็ถึงกำหนดแล้ว อย่าให้ช้าแม้แต่วันเดียว”

*

ฮาร์โทโน เจ้าของสำนัก เป็นชายชราร่างเล็ก ผมขาวตัดสั้น ตัวดำผอม แขนยาว ตาลึกโบ๋ ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ฟันหน้าหายไปสองซี่ สวมหมวกเปอจิสีดำ เขาคือคนที่เหวี่ยงธวินวัยสิบสี่ล้มลงพื้นไปเป็นร้อยๆ ครั้ง จนถึงวันนี้ อยู่ต่อหน้าชายผู้นี้ เข่าของธวินก็ยังชิดกันเองโดยอัตโนมัติ

“เท้ายังสูงอยู่ สูงไปสามเซนติเมตร”

“ครับ อาจารย์”

สิตีวางจานเรียงบนพื้น ซุปไก่ เทมเป้ทอด ซัมบัลสีแดง ผ่านไอร้อนไป ฟันเขี้ยวสีเงินของเธอแวววาว

“เอ้า นั่งลง! อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนค่อยพูด”

“สิตี ผมบอกแม่แล้วนี่ว่าจะมาคนเดียว”

“ก็เลยมาน่ะสิ จะปล่อยให้แกเดินเมืองนั้นคนเดียวได้ยังไง”

“...ขอบคุณ”

อานากัดเทมเป้จิ้มซัมบัล แล้วหน้าแดงทันที

“ดิโยส โก! เผ็ด! ลิ้นฉันกำลังฟ้องศาลแล้วนะ!”

“นี่ ดื่มน้ำสิ”

“หนูวินน่ะนะ ตอนอายุสิบสี่ ลองเลียซัมบัลนั่นไปช้อนเดียว ร้องไห้ทั้งคืนเลย”

“ผมไม่ได้ร้องสักหน่อย”

“หลักฐานล่ะ?”

อานาหรี่ตาเฉียงขึ้นมองมาทางนี้

“...ไม่มี”

“ฉันนี่แหละคือหลักฐาน คืนไหนที่ถูกฮาร์โทโนเหวี่ยงล้ม เด็กคนนี้ละเมอว่า ‘อีกรอบ’ ทุกที”

อานาหัวเราะพรืดออกมา เปียสั่นไหว เป็นใบหน้าที่ไม่เคยเห็นที่สนามบิน ห้องสอบสวน หรือในรถ

“คุณอานา กินได้ไหม”

“…ค่ะ กำลังกินอยู่ เผ็ดจนจะตายแล้วก็เถอะ”

“ดีแล้วครับ”

สิตีกดถุงยาพอกใส่มือของอานา

“เอาไว้เถอะ เด็กคนนี้ยังไงก็ต้องบาดเจ็บอยู่แล้ว”

*

สี่ทุ่มคืนถัดมา โกดังอยู่ลึกเข้าไปในตรอกย่านเมืองเก่าหลังท่าเรือ

สิตีกับฮาร์โทโนยืนยันว่าจะรออยู่ที่โรงน้ำชาตรงปากตรอก ธวินไม่ห้าม ต่อให้ห้ามสองคนนี้ก็ไม่ฟัง

ประตูม้วนที่เป็นสนิมเลื่อนขึ้นเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ข้างในว่างเปล่า

เสื่อบางๆ เรียงรายอยู่ ชามพลาสติกกลิ้งเกลื่อน กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นข้าวเก่ายังคงอบอวล อานาชะโงกดูชามใบหนึ่ง

“โจ๊กก้นชามยังไม่แห้ง เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอยู่ที่นี่เลย”

“...คุณบากุสอยู่ไหน”

คนที่ตอบคือเสียงไซเรน

แสงไฟฉายสาดมาจากสองข้างตรอก ตำรวจในเครื่องแบบถือกระบอง ด้านหลังมีกลุ่มชายถือมีดและมีดพร้า คนที่อยู่หน้าสุดหัวเราะ

“นายบากุสน่ะ เปลี่ยนไปเข้าข้างคนที่ให้ราคาสูงกว่าแล้ว”

“ตำรวจก็มาด้วยกันเชียวเหรอ”

ตำรวจในเครื่องแบบคนหนึ่งตะโกน

“อย่ายิง! สั่งมาว่าให้จับเป็นส่งตัว!”

ธวินนับ ข้างหน้าเจ็ดคน ข้างหลังห้าคน รวมสิบสองคน

“คุณอานา ถือนี่ไว้—ไปที่บันไดตรงกำแพงนั่น!”

เขายื่นร่มสีกรมท่าให้ อานากอดร่มไว้กับอกแล้ววิ่งไป

ตรอกกว้างราวหนึ่งเมตรครึ่ง เดินเรียงกันมาได้อย่างมากแค่สองคน ธวินจมตัวลงในตำแหน่งที่ปิดทางใต้บันได

สองคนฟาดกระบองลงมา ธวินหมอบต่ำ กวาดข้อเท้าของคนทางขวา กวาดขา คนที่ล้มลงทำให้คนทางซ้ายสะดุด เขาใช้ไหล่ดันเอวคนนั้น ปล่อยแรงที่พุ่งไปข้างหน้าไหลต่อไปเอง แล้วทุ่มลงพื้น

คนที่สามแทงมีดเข้ามา

เขาดึงคารัมบิตแบบพับได้ออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อนอก ใบมีดเล็กรูปพระจันทร์เสี้ยว เขาเกี่ยวส่วนโค้งของใบมีดเข้ากับด้านในข้อมือที่แทงมา แล้วสะบัดออกด้านนอก ข้อมือบิด มีดหลุดร่วง

หนีบขาคนที่สี่ด้วยขาทั้งสองแล้วบิด ท่าหนีบขา ร่างที่ล้มลงขวางเท้าของคนที่ห้าไว้

คนที่หก คนที่เจ็ด ลมหายใจเริ่มหอบ แผ่นหลังเจ็บเหมือนถูกไฟเผา รอยเย็บที่แขนซ้ายมีเลือดซึมออกมาอีก

กระบองกระแทกเข้าที่สีข้างขวา

เสียงลั่นในร่างกายดังว่า “เมี๊ยะ” หายใจเข้าได้เพียงครึ่งเดียว แต่เขาก็ไม่ทิ้งท่าตั้งต่ำ กวาดขาล้มคนถือกระบอง

“ขึ้นมา! เร็วเข้า!”

เสียงอานาดังมาจากข้างบน ธวินคว้าบันได ทุกขั้นที่ปีน สีข้างเจ็บเหมือนถูกแทง

*

บนดาดฟ้ามีถังเก็บน้ำและผ้าตากเรียงรายอยู่

ไกลออกไปเห็นไฟแดงของเครนที่ท่าเรือ เมื่อข้ามจากหลังคาหนึ่งไปอีกหลังคาหนึ่งสองครั้ง ไฟฉายข้างล่างก็ไม่ตามมาอีก

อานายื่นร่มสีกรมท่าคืนให้ ฝ่ามือของเธอถลอกเป็นสีแดง คงเพราะถูกสนิมบนบันไดครูด ธวินรับร่มมา แล้วเอนหลังพิงเงาของถังน้ำนั่งลง

“ซี่โครงร้าว ...ผมรู้”

“ขอดูหน่อย”

อานาให้เขาปลดกระดุมเสื้อ แล้วแปะยาพอกที่สีข้าง นิ้วของเธอเย็น

“...เย็น”

“ทนหน่อย คุณสิตีพูดถูกจริงๆ ยังไงก็ต้องบาดเจ็บ”

“สิตีถูกเสมอแหละ”

อานามองนาฬิกาข้อมือ

“เลยเที่ยงคืนแล้ว อีกสองวันก็ครบกำหนด”

“อืม”

“นี่ กฎที่ว่าไม่เอาจากคนอ่อนแอ ใครเป็นคนตั้ง”

“ปู่ผม พ่อก็รักษากฎนั้นไว้”

“ถ้ารักษาไม่ได้ล่ะ?”

“ผมจะรักษา”

อานาเงียบ มือที่กดยาพอกไว้ไม่ยอมละออก ใบหน้าอยู่ใกล้กัน เขามองเห็นไฝข้างจมูกของเธอ สร้อยลูกประคำเงินแตะอกของธวิน

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น

อานารีบชักมือกลับ เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก

“ธวินพูด”

“…เดเดเอง จากสำนัก”

“รู้เบอร์นี้ได้ยังไง”

“ที่สำนักน่ะ เจ้านายมันรับเบอร์เอ็งไป เมื่อกี้ข้าได้ยินเจ้านายคุยโทรศัพท์ มันขายเอ็งให้ไอ้คนชื่อลอว์ ข้าไม่รู้เรื่อง สาบานได้”

“ผมจะฟังให้จบ”

“พวกเด็กๆ ออกไปกับเรือเมื่อตอนเย็น ปลายทางคือเมืองไทย ที่เขาเรียกว่าสวนบัว ริมแม่น้ำตรงชายแดนพม่า”

“สวนบัว”

“เจ้านายบอกว่า ที่นั่นเดิมเป็นหมู่บ้านชื่อหนองแก้ว ตอนนี้หมู่บ้านไม่มีแล้ว”

“หมู่บ้านหนองแก้ว...ขอบใจ”

“ตอนข้านอนกลิ้งอยู่บนพื้น คนที่ยื่นมือมาให้ก็มีแต่เอ็งคนเดียว แค่นั้นแหละ”

สายถูกตัดไป

“ดูเหมือนพวกเด็กๆ จะถูกส่งกลับเมืองไทย”

“สวนบัว มิเกลก็อยู่ที่นั่น…”

*

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เงาเล็กๆ ก็ข้ามมาจากหลังคาข้างๆ ถุงผ้าที่เอวแกว่งไกว

“สิตี! ปลอดภัยดีใช่ไหม”

“อาดูห์ อย่าให้คนแก่ต้องเดินบนหลังคาสิ ตอนอยู่โรงน้ำชา เห็นพวกแกปีนบันไดขึ้นมา ฮาร์โทโนอยู่ข้างล่าง คอยหลอกตำรวจอยู่”

“ช่วยดูมือคุณอานาด้วยนะ”

สิตีเริ่มล้างฝ่ามือถลอกของอานาด้วยน้ำ

“หนูวิน ยาแก้ปวดอยู่ในถุง หยิบเองเลย”

ธวินเปิดถุงผ้า สมุดจดเล่มดำ กล่องยาแก้ปวดใบเล็ก

ข้างใต้นั้นมีกองกระดาษอยู่

เป็นใบสำเนาการโอนเงิน เขานับ ทั้งหมดสี่สิบแปดใบ วันที่เดือนละหนึ่งใบ ชื่อผู้รับเหมือนกันทุกใบ เป็นชื่อผู้หญิง บัวคำ ช่องปลายทางทุกใบมีตัวหนังสือเดียวกัน

หมู่บ้านหนองแก้ว

เสียงของเขาต่ำลง

“...สิตี นี่มันอะไร หมู่บ้านหนองแก้ว ชื่อเดียวกับที่ตั้งฐานของพวกนั้น”

มือของสิตีหยุดนิ่ง น้ำหยดลงจากฝ่ามือของอานา

สิตีไม่มองมาทางนี้

“…ไปถามพ่อแกเถอะ …แต่เขาก็ไม่อยู่แล้วนี่นะ”

ไฟแดงของเครนที่ท่าเรือส่องแสงวาบ สีข้างของเขาเจ็บตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง

── จบบทที่ 3 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามอานา เรเยสทนายฝ่ายอัยการแห่งมะนิลาสิตี ราฮายูนางนม ผู้ร่วมทางวิชัย ศรีสวัสดิ์ลุงผู้หมายตาตำแหน่งมิสเตอร์ ลอว์หัวหน้าแหล่งหลอกลวงตามหาน้องด้วยกันเริ่มรู้สึกผูกพันNEWแม่ผู้เลี้ยงดูปริศนาเงินโอนNEWลุงลูกน้องหักหลังปฏิเสธดีลของเขารู้ท่าสามกระบวนใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 4

บันไดแห่งโชลอนตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 4) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ