มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

แสงไฟแห่งตลาดปลา

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“หยุดนะ ธวิน ศรีสวัสดิ์!”

สนามบินมะนิลา ฝูงคนในโถงผู้โดยสารขาเข้าแหวกออกเป็นสองฝั่งทันที

เจ้าหน้าที่สืบสวนในเสื้อสูทสีกรมท่าสองคนเข้ามาจับแขนทั้งซ้ายและขวา นิ้วของคนทางซ้ายจิกลงบนรอยเย็บที่ท่อนแขนซ้าย ธวินกลั้นหายใจ แต่ร่มสีกรมท่าคันนั้น เขาไม่ยอมปล่อยจากมือ

เจ้าของเสียงเป็นผู้หญิงร่างเล็ก ผมสีน้ำตาลดำเข้มยาวถึงอก ถักเปียแน่นปล่อยลงหลัง ผิวสีน้ำตาล ใบหน้าเล็กโหนกแก้มสูง คางแหลม คิ้วเรียวเล็กเฉียงขึ้นเฉียบคม ดวงตาตาชั้นเดียวหางตาชี้ขึ้น ตาดำโต มีไฝเม็ดเล็กๆ ข้างจมูกด้านซ้าย เธอสวมสูทกางเกงสีดำลายทางสีขาวเส้นเล็ก ใต้สูทเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวคอตั้ง รองเท้าส้นเตี้ยสีแดงแจ๋ ข้อมือขวาพันสร้อยประคำเงินเส้นเล็กสองรอบ และหนีบแฟ้มเอกสารสีเหลืองอวบอ้วนไว้ใต้แขน

〈เหมือนใบมีดเลย〉

“อานา เรเยส ทนายความจากสำนักงานอัยการ ฉันมีเรื่องจะสอบถามคุณเกี่ยวกับคดีค้ามนุษย์”

“ผมจะฟังให้จบ ...แต่ช่วยปล่อยแขนหน่อยได้ไหม เพิ่งเย็บแผลมา”

“ไม่รับข้อคัดค้าน เดิน”

*

ห้องสอบสวนเปิดแอร์เย็นเกินไป

อานาดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้ม แล้วฟาดลงบนโต๊ะ

“เดือนที่แล้ว มีเด็กหนุ่มสาวรวมสามสิบคนถูกส่งจากคลองเตยมาที่มะนิลา ตัวแทนตระกูลศรีสวัสดิ์ลงชื่อรับผิดชอบสินค้า ประสุทธิ์ ศรีสวัสดิ์ นั่นพ่อของคุณใช่ไหม ถ้าจะบอกว่าไม่ใช่ หลักฐานล่ะ”

ธวินมองลายเซ็น เป็นลายมือที่เอนไปทางขวา ลายมือของพ่อที่เขาคุ้นตา

“...เหมือนลายมือพ่อผมมาก”

“คุณยอมรับแล้วสินะ”

“พ่อผมเสียไปตั้งแต่ปีก่อน เดือนที่แล้วจะลงชื่อได้ยังไง”

มือของอานาชะงัก

“...ดิโยส โก! มีบันทึกการตายไหม”

“อยู่ที่ที่ว่าการเขตในกรุงเทพฯ แล้วก็—ดูนี่หน่อย”

ธวินวางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะ เป็นคลิปคำให้การของผู้เสียหายสิบเก้าคน ที่แม่ของเขาให้ถ่ายไว้ เด็กหนุ่มสาวบอกชื่อและประเทศของตัวเองทีละคน โรเวนาก็อยู่ในคลิปด้วย เธอบอกว่าถูกหลอกว่าเป็นงานคอลเซ็นเตอร์ที่กรุงเทพฯ แล้วพาสปอร์ตก็ถูกยึดไปตั้งแต่อยู่บนรถ ทุกคนพูดเรื่องเดียวกัน

นิ้วของอานากดหยุดคลิป

“คอลเซ็นเตอร์... ที่กรุงเทพฯ”

“...นึกอะไรออกเหรอ”

“น้องชายฉัน มิเกล อายุยี่สิบสอง เมื่อหกเดือนก่อนเขาบอกว่าจะไปทำงานคอลเซ็นเตอร์ที่กรุงเทพฯ แล้วก็ออกจากบ้านไป หลังจากนั้นไม่มีโทรศัพท์มาสักสาย”

เสียงที่คมกริบเมื่อครู่สั่นไหว เธอหยิบรูปใบหนึ่งออกมา ชายหนุ่มผมดำหยิกสั้น ตาชี้ขึ้นเหมือนพี่สาว ยิ้มจนเห็นฟัน

“เอกสารนี่ส่งมาจากเมืองไทยโดยไม่ระบุชื่อผู้ส่ง และฉันก็เชื่อมัน”

“คงมีใครทำเอกสารที่ชวนให้อยากเชื่อขึ้นมาล่ะมั้ง”

“ฉันไม่ได้ปล่อยคุณนะ แค่หลักฐานยังไม่พอ แล้วฉันขอบอกกฎของฉันไว้ด้วย ฉันไม่ให้ผู้ต้องสงสัยขึ้นรถของฉัน และไม่ร่วมงานกับผู้ต้องสงสัย”

“จะจำไว้”

*

ตอนเย็น ธวินโทรหาแม่ในแท็กซี่

“แม่ ในเอกสารมีลายเซ็นของพ่อ เอกสารของพ่อเก็บไว้ที่ไหน”

“อยู่ในกล่องไม้สักทั้งหมดค่ะ หลังงานศพ แม่ล็อกกุญแจเอง ตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครเปิดเลยนะ อานัก”

“แล้วกุญแจล่ะครับ”

“แม่ห้อยคออยู่ค่ะ ว่าแต่ลูกไปพบเออร์เนสโต กาเบรรา เสียสิ ท่าเรือตอนโดเป็นของเขานี่นา”

วางสายได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ก็ดังอีก เป็นลุง

“วิน! ไอ้โนยมันกัดรองเท้าแตะของข้า”

“โนยสิบสี่แล้วนะ ยังมีฟันเหลืออยู่อีกเหรอ”

“ก็เหลืออยู่น่ะสิมันถึงกัด ข้างขวาข้างเดียว กัดแต่ข้างขวา ข้างซ้ายปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ โอ๊ย ข้าวิ่งตามมัน หัวเข่าเลย”

“งั้นก็ใส่แต่ข้างซ้ายสิ”

“พูดบ้าๆ... มะนิลาร้อนไหม”

“ร้อน”

“อย่างนั้นหรือ งั้นแค่นี้นะ”

สายตัดไป ธุระของลุงมีแค่นั้นจริงๆ ธวินมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วยิ้มนิดๆ

*

สองทุ่ม ตรอกในตอนโดอบอวลด้วยกลิ่นหมูย่างและควันไอเสีย

อาคารที่เคยเป็นสำนักฝึกของราโมน วิยานูเอวา พี่ชายของแม่ผู้ล่วงลับ ตอนนี้กลายเป็นโกดังเก็บอวนจับปลาไปแล้ว ตอนวัยรุ่นในหน้าร้อนหนึ่ง ลุงเคยให้ธวินจับไม้หวายสองท่อนที่นี่ ลุงพูดทุกวันว่าท่าไม้นั้นใช้กับมือเปล่าหรือกับมีดก็ได้เหมือนกัน

หน้ากองอวนมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่

เออร์เนสโต กาเบรรา หัวล้านตรงกลาง ผมขาวที่เหลือไว้ยาวแล้วมัดรวบไปข้างหลัง หน้าแดง จมูกเป็นก้อนกลม ตาเล็กตกเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาล ข้อมือหนาสวมนาฬิกาทอง เสื้อเชิ้ตคอเปิดลายดอกไม้พุงยื่นกลมออกมา ทุกครั้งที่เอ่ยชื่อแม่เขาจะหรี่ตา ดูเป็นคนแก่ใจดีคนหนึ่ง

“ลูกชายคุณหนูมาริเซลนี่เอง! โตขึ้นเยอะเลยนะเจ้าหนู เจ้าหนูที่เคยโดนราโมนหวดด้วยไม้แล้วร้องไห้น่ะ”

“ผมไม่ได้ร้องไห้สักหน่อยครับ ผมกำลังตามหาเรือของมิสเตอร์ ลอว์”

“รู้สิเจ้าหนู คืนนี้ตีสอง จะเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือหลังตลาดปลา บรรทุกเด็กๆ มาด้วย ข้าจะให้ลูกน้องข้าไปขวางไว้ให้”

“...แล้ว ต้องการอะไรตอบแทนครับ”

“ให้เรือของศรีสวัสดิ์ขนข้าวกับเหล้าของข้าไปกรุงเทพฯ ผ่านเส้นทางที่ข้ามีเส้นสายในศุลกากร”

“ไม่ขนคน —ตกลงนะครับ”

“ข้าวกับเหล้าเท่านั้นเจ้าหนู ข้าสาบานต่อพระเจ้าเลย”

กาเบรราทำสัญลักษณ์กางเขนที่อก แล้วยื่นมือหนาๆ ออกมา ธวินจับมือนั้น

*

ตีหนึ่งสี่สิบห้านาที พื้นตลาดปลาเปียกชื้นด้วยน้ำแข็งและน้ำ

หลอดไฟเปลือยหลายดวงห้อยลงมาจากเพดาน ส่องเกล็ดปลาบนแผงให้ขาวแวววาว กลิ่นคาวปลาปนกลิ่นน้ำมันดีเซล ปลายท่าเรือเป็นทะเลมืดสนิท มองไม่เห็นเรือสักลำ

จากหลังแผง ชายกลุ่มหนึ่งเดินออกมา มีทั้งมีด ท่อเหล็ก และมีดพร้า รวมแปดคน

“ได้ยินจากเจ้านายกาเบรราแล้ว หัวของทายาทรุ่นสาม คุณลอว์ให้ราคาสูงเลยนะ”

ข้างรถบรรทุกด้านใน กาเบรรากำลังสูบบุหรี่อยู่

“คุณกาเบรรา ...แม่ผมบอกว่าแกเป็นเพื่อน”

“เงินสำคัญกว่าเพื่อนนะเจ้าหนู ข้าแจ้งตำรวจไว้แล้วด้วย เอ็งตายหรือถูกจับ ข้าก็ไม่เดือดร้อน”

ชายที่ถือมีดแทงเข้ามา

ธวินใช้ร่มที่พับอยู่เป็นไม้ ฟาดลงแบบกาหลี ด้ามหวายกระแทกข้อมือฝ่ายตรงข้าม มีดหล่นลงบนน้ำแข็ง ปลายร่มวาดกลับไปเคาะที่ขมับ

คนที่สองกับคนที่สามพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ธวินถอยหลังไปชนแผงขายปลา ข้างเสามีไม้หวายสองท่อนที่ใช้ค้ำผ้าบังแดดของแผงพิงอยู่ เขาปล่อยร่มลงที่เท้า แล้วคว้าไม้ทั้งสองท่อน

ขวา ซ้าย ขวา หมุนไม้สองท่อนเป็นรูปเลขแปด เป็นการตีต่อเนื่องแบบกาหลี ไม้ขวาฟาดข้อมือที่ถือมีดพร้า ไม้ซ้ายฟาดศอก ท่อเหล็กของคนที่สามถูกรับด้วยไม้สองท่อนพร้อมกัน แล้วเลื่อนไม้ขวาลงไปที่หัวเข่า ชายคนนั้นทรุดลง

คนที่สี่ใช้มีดฟันขวางมา ธวินทิ้งไม้ซ้าย ใช้มือที่ว่างกดข้อมือฝ่ายตรงข้ามจากด้านนอก ม้วนออกด้วยจังหวะเดียวกับตอนใช้ไม้ฟาดข้อมือ นิ้วคลายออก มีดก็ย้ายมาอยู่ในมือเขา

〈คนเยอะเกินไป〉

ธวินถอยเข้าไปในช่องระหว่างแผงสองแผง กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ที่นี่มาได้ทีละคนเท่านั้น

คนที่ห้า ไม้ขวาฟาดข้อมือที่ถือมีดพร้า แล้วใช้ด้ามมีดที่ยึดมาจิ้มลงที่ลิ้นปี่ คนที่หก ใช้ไม้ปัดตรงหน้า แล้วฟาดข้างหัวเข่า รู้สึกเหมือนรอยเย็บที่ท่อนแขนซ้ายปริออก ร้อนผ่าว

แรงกระแทกหนักๆ ซัดเข้ามาที่หลัง

มีอีกคนอ้อมมาจากอีกด้านของช่องนั้น เป็นท่อเหล็ก หายใจไม่ออก สูดอากาศเข้าไปไม่ได้ ธวินคุกเข่าข้างหนึ่งลงในน้ำแข็งที่เปียก

แสงจ้าสาดเข้ามาจากด้านข้าง

รถสีขาวพุ่งเข้ามา ชนกล่องโฟมกระเด็น น้ำแข็งกระจายเหมือนฝน พวกผู้ชายกระโจนหนี กาเบรราก็กลิ้งหลบไปหลังรถบรรทุก สมาร์ทโฟนหลุดจากมือ รถหยุดอยู่ตรงหน้ารถบรรทุกคันนั้นพอดี

กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง

“ขึ้นมา!”

เป็นอานา ธวินทิ้งไม้กับมีด เก็บร่มที่ตกอยู่ข้างแผงขึ้นมา เดินโซเซไปที่ข้างรถบรรทุกอีกไม่กี่ก้าว เก็บสมาร์ทโฟนที่เปล่งแสงอยู่บนน้ำแข็ง แล้วดันตัวเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ รถพุ่งออกไปทางตรงข้ามกับเสียงไซเรนที่ดังมาแต่ไกล

*

กว่าลมหายใจจะกลับคืนมาก็ใช้เวลาอยู่พักใหญ่

“ได้ยินว่าไม่ให้ผู้ต้องสงสัยขึ้นรถ—ไม่ใช่เหรอ”

“เงียบไปเลย! อะโน บา ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน! ตำรวจที่ฉันให้คอยจับตาคุณโทรมา บอกว่ากาเบรราแจ้งว่ามีทายาทรุ่นสามก่อเรื่องอยู่ที่ตลาดปลา”

“...ก็เลยมางั้นเหรอ”

“คนที่พาน้องชายฉันไป ก็คือพวกคุณนั่นแหละ พวกที่ขนคนเหมือนขนของไปตามทางหลังบ้าน!”

“ตระกูลผมก็ทำเรื่องไม่ดีมาเหมือนกัน เรื่องนั้นไม่ปฏิเสธ แต่เราไม่ปล้นคนที่อ่อนแอ นั่นคือกฎ”

“กฎของพวกคุณไม่ได้ทำให้มิเกลกลับมา!”

“เพราะงั้นผมจะเอาเขากลับมา”

อานากำพวงมาลัยแน่น สร้อยประคำที่ข้อมือขวาสะท้อนแสงไฟถนน

“...แล้วหลังคุณล่ะ”

“โดนตี ...หายใจได้อยู่”

“แขนก็เลือดออกด้วย ดิโยส โก เบาะจะเปื้อน”

“...โทษที”

“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษสักหน่อย!”

ธวินเปิดสมาร์ทโฟนที่เก็บมา หน้าจอไม่ได้ล็อกไว้ มีรูปเรียงอยู่เต็ม นิ้วของเขาหยุดลง

ชายหนุ่มคนหนึ่งห้อยป้ายชื่อที่คอ ยืนอยู่หน้าโกดัง ผมดำหยิก ตาชี้ขึ้น ไม่ได้ยิ้ม

อานาจอดรถข้างทาง มองรูปนั้นแล้วสูดลมหายใจเฮือก

“มิเกล...”

“รู้ไหมว่าที่ไหน”

“ป้ายหน้าโกดัง ท่าเรือตันจุงปรีอก จาการ์ตา วันที่ในรูปคือสามวันก่อน เขายังมีชีวิตอยู่ เมื่อสามวันก่อนยังมีชีวิตอยู่”

“ผมไป”

“ฉันไปด้วย”

“แล้วกฎของคุณไปไหนล่ะ”

“ฝ่าฝืนไปข้อหนึ่งแล้ว จะสองข้อสามข้อก็เหมือนกัน”

นาฬิกาบนแผงหน้ารถบอกเวลาสองนาฬิกาสามสิบนาที เลยเที่ยงคืนมาแล้ว

“อีกห้าวันก็ถึงกำหนดสินะ”

หลังของเขาปวดตุบๆ ตามจังหวะชีพจร

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นสามของตระกูลอาชญากรอานา เรเยสทนายฝ่ายอัยการแห่งมะนิลามาริเซล ศรีสวัสดิ์แม่ผู้คุมตระกูลวิชัย ศรีสวัสดิ์ลุงผู้บีบให้ตกลงดีลสิตี ราฮายูนางนมประจำคฤหาสน์ผู้ต้องสงสัยในสายตาเธอร่วมทางตามหาน้องแม่ลุงลูกน้องหักหลังNEWแม่ผู้เลี้ยงดูNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

ดาดฟ้าเหนือตรอกตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ