มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 1

ท่าเรือใต้สายฝน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ก๊อง ก๊อง ก๊อง

เสียงเคาะเหล็กดังก้องท่ามกลางสายฝน มันดังมาจากข้างในตู้คอนเทนเนอร์ด้านหลัง

ท่าเรือคลองเตย กรุงเทพฯ ห้าทุ่ม ท่าเรือของตระกูลศรีสวัสดิ์มีเพียงแสงไฟสีส้มกับสายฝนเท่านั้น

ธวิน ศรีสวัสดิ์ยืนกางร่มด้ามยาวสีกรมท่า ด้ามร่มพันด้วยหวาย เขาสวมสูทผ้าลินินสีเทาอ่อนกับเสื้อเชิ้ตสีดำคอปิด ผมดำตัดสั้นเท่าความยาวหนึ่งนิ้ว ผิวสีเข้มแบบแทนสีน้ำผึ้ง ใบหน้ายาวรี โครงหน้าชัดลึก ดวงตาโตสองชั้นหางตาชี้ขึ้น ที่คอมีพระเครื่องที่ได้รับสืบทอดมาจากปู่แกว่งไกวอยู่ในกรอบทอง

คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามคือลูกน้องของมิสเตอร์ ลอว์ ชื่อศักดา ภูมิพันธ์ ตัวผอม คอยาว หวีผมเปียกเสยไปด้านหลัง หนวดเส้นบาง ตาสามเหลี่ยมที่ตาขาวเยอะ ดวงตาสีดำเทา ทุกครั้งที่เขายิ้ม สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังนับราคาของอีกฝ่าย ด้านหลังมีบอดี้การ์ดรวมทั้งหมดหกคน

“...ข้างในมีกี่คน”

“ทั้งหมดสิบเก้าคน เวียดนาม ลาว ฟิลิปปินส์ หนุ่มสาวทั้งนั้นเลยนะ”

ศักดาหัวเราะแล้วยื่นสมาร์ตโฟนมาให้ ใต้หน้าจอมีเครื่องเล็กๆ สีดำติดอยู่

“ใคร”

“นายใหญ่ไง มิสเตอร์ ลอว์จะคุยกับคุณเองเลย”

ธวินเปลี่ยนร่มไปถือมือซ้าย แล้วยกสมาร์ตโฟนขึ้นแนบหู

“ธวินพูด”

“ยินดีที่ได้รู้จัก ทายาทรุ่นที่สาม ข้าพเจ้าชื่อลอว์”

เสียงราบเรียบ แยกไม่ออกว่าชายหรือหญิง แก่หรือหนุ่ม

“...มีธุระอะไร”

“ข้าพเจ้าอยากขอให้ท่านอนุญาตให้พวกเราใช้เส้นทางขนส่งภายในประเทศไทยของตระกูลศรีสวัสดิ์ ค่าตอบแทนคือสามสิบเปอร์เซ็นต์ของกำไรจากฐานที่ชายแดน”

“ผมจะฟังให้จบ —ที่จะขนคือเด็กหนุ่มสาวแบบสิบเก้าคนนี้งั้นเหรอ”

“เป็นแรงงาน คำตอบนั้นข้าพเจ้าจะรอจนถึงเที่ยงคืนของคืนวันที่เจ็ดนับจากคืนนี้”

“ไม่ต้องรอ ตระกูลเรามีกฎสามข้อ ข้อแรกคือ ไม่ปล้นคนที่อ่อนแอ —ผมปฏิเสธ”

“เช่นนั้นหรือ”

เคร้ง

ประตูท่าเรือปิดลง ถูกปิดจากข้างนอก เหนือซี่เหล็กออกไป แผงตัวเลขของประตูส่องแสงสีแดง ชายในเสื้อกันฝนดึงนิ้วออกจากแผงแล้ววิ่งหนีไป หัวล้านเลี่ยน ฟันยื่น ตากลมเล็กสีดำ ตัวอ้วนเตี้ย

คือบุญมี ชัยสิทธิ์ หัวหน้าท่าเรือของตระกูล ลูกน้องของวิชัย ผู้เป็นอา เขาดูแลท่าเรือทั้งแห่งมาสิบปีแล้ว เป็นคนใจดีที่ยิ้มอยู่ข้างหลังอาเสมอ

“บุญมี! แกทำอะไร...!”

คนที่ตอบเสียงของธวินคือศักดา

“น่าเสียดายนะ ทายาทรุ่นที่สาม จัดการมัน”

ศักดาถอยออกไป พวกบอดี้การ์ดก้าวออกมาข้างหน้า ธวินโยนสมาร์ตโฟนลงบนโคลน พับร่มแล้วพิงไว้กับตู้คอนเทนเนอร์ จากนั้นถอยเข้าไปในช่องแคบระหว่างตู้สองตู้ ช่องกว้างไม่ถึงสองเมตร ที่นี่มีคนเข้ามาได้ทีละสองคนเท่านั้น

คนแรกง้างหมัดขวามา ธวินรับด้วยแขนซ้าย พร้อมกันนั้นก็ตวัดศอกขวาลงใส่ข้อพับแขนด้านในของอีกฝ่าย เป็นศอกแบบเลิศฤทธิ์ที่รับไปพร้อมกับทำลายไป กระดูกลั่นดังก๊อบ เขากอดคอชายคนนั้นด้วยสองมือ ยกเข่ากระแทกท้องสองครั้ง ชายคนนั้นทรุดลงในน้ำโคลน

คนที่สองยกท่อนเหล็กขึ้น ก่อนที่แขนนั้นจะฟาดลงมา ธวินก็พุ่งชนด้วยไหล่ทั้งตัว เขาเอาหัวสวนขึ้นใต้คางของอีกฝ่าย พอมันเซก็ใส่ศอกขวาจากด้านข้าง

คนที่สามเป็นชายร่างสูง

เข่าพุ่งมา ธวินใช้หน้าแข้งกันไว้ จากนั้นศอกขวาตามมาทันที เขายกแขนตั้งขึ้นหน้าผากรับไว้ แล้วศอกซ้ายก็ฟาดลงมาจากด้านบน

เป็นลำดับที่ร่างกายจำได้ขึ้นใจ เข่า ศอกขวา ศอกซ้ายฟาดลง

〈คอมโบนี้ ฉันเป็นคนคิดขึ้นเอง〉

“สามขั้น” ที่เขาเคยสอนในกองทัพให้เฉพาะลูกศิษย์ในหน่วย ธวินเบี่ยงออกไปครึ่งก้าวแล้วปัดศอกที่ฟาดลงมาด้วยไหล่ จากเงานั้นเองที่มีดวาบขึ้น

เส้นร้อนแล่นผ่านท่อนแขนซ้าย

เขาระบายลมหายใจ ก้าวเข้าไปแล้วศอกขึ้นใต้คางของชายคนนั้นจากด้านล่าง ตามด้วยเข่าเข้าอก ชายคนนั้นชนตู้คอนเทนเนอร์ด้านหลัง แล้วค่อยๆ ไหลลงไปนั่งกับพื้น

อีกสามคนที่เหลือเบียดกันอยู่ตรงปากช่อง ธวินล้มสองในสามคนนั้นทีละคนด้วยศอกและเข่า คนสุดท้ายหันหลังวิ่งหนี ศักดาเองก็ปีนรั้วหายไป

จากแขนซ้าย ฝนกับเลือดผสมกันหยดลงที่ปลายนิ้ว

ไกลออกไปมีเสียงไซเรนดังขึ้น

ธวินหยิบร่มที่พิงไว้ขึ้นมา ในโคลน สมาร์ตโฟนเครื่องนั้นยังส่องสว่างอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาด้วย

“ยอดเยี่ยม ทายาทรุ่นที่สาม งั้นพบกันคืนวันที่เจ็ด ‘หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี’ มิใช่หรือ”

สายถูกตัดไป น้ำเสียงตอนพูดประโยคนั้นยังก้องอยู่ในหู

ธวินหยิบกุญแจจากเอวของบอดี้การ์ดที่ล้มอยู่ ไขกุญแจตู้คอนเทนเนอร์ กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นปัสสาวะลอยออกมา ใบหน้าอ่อนเยาว์เรียงรายอยู่ข้างใน รวมทั้งหมดสิบเก้าคน

“ไม่เป็นไรแล้ว มา ออกไปกันเถอะ”

เขาให้ทั้งสิบเก้าคนขึ้นรถกระบะมีผ้าใบของตระกูล แล้วนั่งลงที่ที่นั่งคนขับ เหยียบคันเร่งพุ่งเข้าใส่ประตูที่ปิดอยู่ ซี่เหล็กกระเด็นแตก แสงสีน้ำเงินของไซเรนเริ่มปรากฏให้เห็นอยู่ไกลๆ ผ่านสายฝน

*

คฤหาสน์ที่ธนบุรีตั้งอยู่หันหลังให้แม่น้ำเจ้าพระยา

เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ในครัว สิตี ราฮายูก็ร้อยด้ายเข้ารูเข็ม ร่างเล็ก ผ้าฮิญาบลายดอกไม้สีแดงซีดจาง ผิวคล้ำเพราะตากแดด คิ้วหนาเข้ม ตาเรียว ข้อนิ้วมือใหญ่ มียางรัดผมสองเส้นที่ข้อมือขวา เป็นเหมือนแม่อีกคนที่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ยกจานมาให้ก่อนเสมอ

“อาดูห์! คุณหนูวิน ไปทำแขนเป็นรูมาอีกแล้วนะ”

“สิบเก้าคนอยู่ในยุ้งข้าวแล้ว ...ช่วยหาอะไรให้พวกเขากินหน่อยได้ไหม”

“รู้แล้วน่า ตั้งหม้อไว้แล้ว นั่งนิ่งๆ ไว้”

เข็มทิ่มผ่านผิวหนัง ธวินกัดฟันกรามไว้

“สิตีล่ะ กินข้าวแล้วจริงๆ หรือยัง”

“จะกินลงได้ยังไงกว่าคุณหนูจะกลับมา ถ้ามีอะไรจะพูด กินเสร็จแล้วค่อยพูด”

พอเย็บเสร็จ สิตีก็หยิบสมุดเล่มดำออกมาจากถุงผ้าที่เอว ปกพลาสติกลอกออกแล้ว เธอจดอะไรบางอย่างลงไป แล้วใส่กลับเข้าถุง เขี้ยวขวาบนวาวเป็นประกายสีเงิน

*

พัดลมในห้องรับแขกหมุนอยู่ช้าๆ

มาริเซล ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นแม่ นั่งอยู่โดยหุบพัดหวายไว้ ผมสั้นสีเงินเปิดใบหู ใบหน้ากลมอวบอิ่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน มีไฝใหญ่ที่ขมับซ้าย ลิปสติกสีแดงสด ชุดเดรสสีเทอร์ควอยซ์ สร้อยไข่มุกสองชั้น ด้ามพัดผูกริบบิ้นดำไว้ทุกข์ ธวินรู้ดีว่าเธอเป็นคนที่ตัดสินใจเด็ดขาดที่สุดทั้งที่ยังยิ้มอยู่

“คนที่รู้เลขประตูมีแต่คนในบ้านนะคะ ฉัน วิชัย แล้วก็คนเก่าแก่ในคฤหาสน์ เลขเพิ่งเปลี่ยนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ยังไม่ได้ให้บุญมีเลย”

“งั้นแม่ บุญมีรู้เลขได้ยังไง”

“ไม่รู้ค่ะ ตัวเขาหายไปแล้ว โทรไปก็ติดต่อไม่ได้”

“คุณอา ...บุญมีเป็นคนของคุณอาไม่ใช่เหรอ”

วิชัย ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นอา ใช้ไม้เท้าไม้มะเกลือยันตัวลุกขึ้นยืน ผมขาวตัดสั้นเกรียน ใบหน้าเหลี่ยมโหนกแก้ม ตาสามเหลี่ยมเปลือกตาหนา ดวงตาสีดำ ตลอดแขนทั้งสองข้างถึงหัวไหล่มีรอยสักคาถาเต็มไปหมด เสื้อคอจีนสีขาวบริสุทธิ์ นิ้วมือซ้ายกลิ้งไพ่นกกระจอกสีงาช้างที่เขียนว่า “ตง” อยู่ เป็นคนเสียงดังและโลภ แต่ก็เป็นคนที่เคยให้ขี่คอตอนเด็กๆ

“โอ๊ย เข่าข้า แกสงสัยข้างั้นหรือ วิน ไอ้นั่นมันไปทำอะไรไว้ ข้าไม่รู้เรื่องด้วยหรอก”

“งั้นบุญมีปิดประตูเพื่อใคร”

“ช่างเถอะ เรื่องสามสิบเปอร์เซ็นต์ต่างหาก เงินไม่หักหลังใครหรอก รับไปซะ”

“ปฏิเสธไปแล้ว”

“กฎน่ะเอามากินเป็นข้าวได้รึไง!”

“ก็กินมาแล้วไง สามสิบสองปี”

พอเขาพูดด้วยเสียงต่ำ ผู้เป็นอาก็เงียบ แม่กางพัดออก

“เลือดข้นกว่าน้ำ แต่กฎข้นยิ่งกว่านั้นอีกนะ อานัก คำตอบให้ลูกตัดสินใจเอง ภายในเที่ยงคืนของคืนวันที่เจ็ด”

*

ตีสองกลางดึก แผงลอยริมแม่น้ำมีไอน้ำลอยขึ้น

ก๋วยเตี๋ยวเรือน้ำข้นสีน้ำตาลในถ้วยใบเล็ก ผู้เป็นอาซดไปถึงถ้วยที่สามแล้วก็ลูบเข่า

“ถ้วยนี่ทำไมมันเล็กอย่างนี้วะ เล็กกว่าเข่าข้าอีก”

“อย่าเอาถ้วยไปเทียบกับเข่าสิ”

“เสียงดังจริง ปู่แกน่ะนะ กินที่แผงนี้ไปสิบห้าถ้วย ข้ากินสิบสองถ้วยท้องเสีย”

“เรื่องนี้ฟังมายี่สิบรอบแล้ว”

“รอบที่ยี่สิบเอ็ด เงียบแล้วฟังไป”

ผู้เป็นอากลิ้งไพ่ “ตง” อยู่บนโต๊ะพับ

“อันนี้นะ เป็นไพ่ที่ปู่แกไม่เคยยอมให้ข้าชนะสักครั้งตอนเล่นไพ่นกกระจอก ก่อนตายเขาวางมันไว้ในมือข้า ทั้งที่ยกตำแหน่งให้พ่อแกแท้ๆ”

ผู้เป็นอาหัวเราะ ฟันหน้าซี่ซ้ายหนึ่งซี่บิ่น ธวินก็ยิ้มเล็กน้อยตาม เกิดลักยิ้มขึ้นที่แก้มซ้ายหนึ่งรอย

*

รุ่งเช้า มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์

พันตำรวจตรีหญิงบุษบา วงศ์ประดิษฐ์ โครงกระดูกใหญ่ ไหล่กว้าง ผมปนเทาเซ็ตเป็นทรงเสยสั้น คางเหลี่ยม ตาชั้นเดียวเรียวเล็ก ดวงตาสีดำ มีฝ้าสีน้ำตาลอ่อนที่แก้มซ้าย เสื้อโปโลสีดำตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ กุญแจมือเหน็บอยู่ที่เอวด้านหลัง ในมือมีถุงพลาสติกใส่ชานม ทั้งที่เป็นศัตรู แต่ก็เป็นคนที่คุยกันง่ายที่สุด

“ทายาทรุ่นที่สาม ประตูท่าเรือคลองเตยโดนรถกระบะพุ่งชนพังแล้วนะ”

เสียงหลอดดูดดังดึ๊ดๆ

“แต่เช้าเลยนะ ลำบากแย่”

“มีรอยเลือด แล้วก็คนนอนเหยียดอยู่ห้าคน ไม่มีใครปริปากสักคน ข่าวว่ามีการขนคนที่ท่าเรือของคุณก็ถึงผู้ใหญ่ข้างบนแล้ว”

“คนที่คิดจะขนไม่ใช่ผม ...มิสเตอร์ ลอว์ ชื่อนี้คุณรู้จักใช่ไหม”

“รู้สิ เลยมาบอกนี่ไง คนที่พูดชื่อนั้นออกมา ปีที่ผ่านมามีสามคนแล้วนะที่ลอยแม่น้ำ”

“ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่มีหลักฐาน...สินะ”

“ไม่มี เอาหลักฐานมาสิ แล้วจะจับให้ ทั้งลอว์ แล้วก็คุณด้วย”

ดึ๊ด พันตำรวจตรีหญิงสะบัดถุงแล้วหันหลังเดินไป

*

ในยุ้งข้าวมีกลิ่นข้าวสุก สิบเก้าคนกำลังซดโจ๊กของสิตี

เด็กสาวคนหนึ่งลุกขึ้นยืน โรเวนา เบาติสตา จากฟิลิปปินส์ ไหล่เล็กบาง ผมดำที่ยังเปียกอยู่รวบเป็นมัดเดียว จมูกกลม ดวงตาสีน้ำตาล ทั้งที่ตาบวมเพราะร้องไห้ แต่ก็ดูเป็นเด็กที่พูดสิ่งที่ควรพูดได้

“นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีอีกค่ะ อีกกลุ่มหนึ่ง คนมากกว่านี้อีก”

“เด็กพวกนั้นไปไหน”

“ยามบอกว่าจะขนผ่านมะนิลา เด็กที่มากับหนูก็อยู่ทางนั้นด้วย”

“ผมจะฟังให้จบ ค่อยๆ พูดก็ได้นะ”

ตอนนั้นแม่ก็เข้ามาในยุ้ง ยื่นสมาร์ตโฟนมาให้

“อานัก สำนักงานอัยการที่มะนิลาประกาศเมื่อเช้านี้ค่ะ ตัวการค้ามนุษย์คือตระกูลศรีสวัสดิ์”

บนหน้าจอมีสำเนาเอกสาร ที่ล่างสุดมีลายเซ็น

อานา เรเยส

“ทนาย...ที่มะนิลา งั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ ของสำนักงานอัยการ อีกหกวันก็ครบกำหนดแล้วนะคะ”

ธวินใช้นิ้วโป้งกดรอยเย็บที่แขนซ้าย ความเจ็บปวดยังเต้นเป็นจังหวะอยู่

── จบบทที่ 1 ──

ORIGINAL NOVEL COMICS📖 อ่านบทนี้แบบมังงะบทนี้มีฉบับมังงะแล้ว (35 หน้า) อ่านฟรี ไม่ต้องสมัครสมาชิกอ่านบทที่ 1 ฟรี ›

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามมาริเซล ศรีสวัสดิ์แม่ผู้คุมตระกูลวิชัย ศรีสวัสดิ์ลุงผู้ดันส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์สิตี ราฮายูนางนมผู้เลี้ยงดูบุษบา วงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยแม่ลุงลูกน้องปิดประตูแม่อีกคนตำรวจที่ตามล่าศัตรูที่พูดตรง

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 2

แสงไฟแห่งตลาดปลาตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 2) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ