บทที่ 9
เสียงสวด
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
แท่งไฟสิบแท่งที่วางเรียงอยู่บนเวทีเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกันในทันที
โรงละครไร้ผู้ชม เก้าอี้สองพันที่นั่งเงียบสงัดอยู่ในความมืด คืนวันอังคาร อีกสี่วันก็ถึงรอบแสดงวันเสาร์
“อย่าแตะ! ถอยออกมาจากแท่งนั่นเดี๋ยวนี้!”
นลินตะโกนมาจากทางเดินระหว่างที่นั่งผู้ชม ที่ริมเวที ชายหนุ่มในชุดทำงานสะดุ้งชักมือกลับ ทั้งที่เพิ่งจะยื่นไปหาแท่งสีแดง
“ขอบคุณครับ ถ้าเมื่อกี้หยิบขึ้นมา เสียงคงถูกดูดไปแล้ว”
เสียงของโนอาดังมาจากหูฟังข้างซ้าย สูงขึ้นและแข็งกว่าเดิมเล็กน้อย
“โนอา ไอ้ตัวนั้นยังอยู่ใช่ไหม”
“อยู่ครับ อยู่ในห้องควบคุมไฟที่อยู่หลังสุดของโรงละคร ในเครื่องที่ส่งสีไปยังแท่งไฟ พอเปิดไฟเพื่อตรวจเช็ก มันก็ส่งคลื่นมาที่แท่งไฟทดลองครับ”
นลินหันไปมอง ในห้องกระจกเล็กๆ ไฟบนกล่องเครื่องสีดำกะพริบเป็นสีแดงเหมือนหัวใจเต้น
“…ตรงนั้นเอง”
ไพลินคว้าแขนนลินจากทางขวา ปลายนิ้วเย็นเฉียบไปหมด
“งั้นก็ทุบเครื่องนั่นทิ้งไปเลยสิ! ดึงปลั๊กก็ได้ หรือจะทุบให้แตกเลยก็ได้!”
“โนอา ว่ายังไง”
“ทำได้ครับ แต่ถ้าทำอย่างนั้น ผีจะวิ่งไปตามคลื่นแล้วหนีไปที่อื่นอีก เหมือนตอนมินิไลฟ์ แล้วมันก็จะเอาเสียงของทั้งสี่สิบเอ็ดคนไปด้วยครับ”
“…เสียงสี่สิบเอ็ดคนอยู่ที่นี่เหรอ”
“ครับ ในเครื่องมีร่องรอยของเสียงอยู่สี่สิบเอ็ด จำนวนตรงกันครับ”
นลินนึกถึงเด็กชายที่เธอเอามือประคองไว้บนดาดฟ้า ใบหน้าที่อ้าปากขมุบขมิบอยู่ในอ้อมแขนของแม่
〈ฉันบอกแล้วนี่ว่าจะเอาคืนมาให้ได้〉
“มิมิ คิดว่ายังไง”
นลินถามมิมิที่ยืนอยู่ทางซ้าย วันนี้เธอไม่ได้สวมวิกสีเงิน ใต้ผมสั้นสีดำ เธอเม้มปากแน่น
“วันเสาร์ แท่งสองพันแท่ง ถ้ามา…อืม มันจะออกมา มากิน”
“ใช่ มันไม่หนี มันจะออกมาที่นี่แหละ”
นลินจ้องไฟสีแดงที่กะพริบอยู่
“เพราะงั้นเราจะไม่ยกเลิกการแสดง วันเสาร์เราจะจับมันที่นี่ สร้างกำแพงขึ้นมา แล้วเอาเสียงของทั้งสี่สิบเอ็ดคนคืนมา”
“แล้วจะสร้างกำแพงนั่นยังไงล่ะ!”
เสียงของไพลินแหลมสูงจนหลุด
“คนที่สามร้องไม่ได้นะ! แค่ฉันกับมิมิสองคนมันเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ!”
“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า! ก็เพราะอย่างนั้นไง ตอนนี้ถึงต้องไปถาม”
ชายในชุดทำงานปิดสวิตช์เครื่องอย่างหวาดๆ สีแดงบนเวทีดับวูบลง
“ผียังอยู่ในเครื่องครับ ต่อให้ปิดไฟก็ไม่มีท่าทีว่าจะออกไป”
〈อยู่ตรงนั้นแหละ จนถึงวันเสาร์ ห้ามไปไหนนะ〉
*
บ้านของยายอยู่ในซอยแคบๆ หลังวัดเก่า
เป็นบ้านที่นลินอาศัยอยู่ตั้งแต่อายุสิบสอง พอเดินผ่านประตูไม้เข้าไปก็ได้กลิ่นธูปและกลิ่นมะพร้าวหอมหวาน
“มาช้าจริงนะ นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย”
สมจิต วัฒนกุล โผล่หน้าออกมาจากครัว เธอเป็นแม่ของแม่ของนลิน ผมขาวโพลนรวบเก็บไว้ท้ายทอยอย่างเรียบร้อย
“ขอโทษค่ะยาย แวะที่โรงละครมา”
“ได้ยินทางโทรศัพท์แล้ว เอ้า นั่งลงทั้งสามคนเลย กินข้าวก่อนค่อยคุยกัน”
บนโต๊ะเตี้ยมีแกง ข้าว และปลาทอดวางเรียงอยู่ ไพลินคว้าช้อนก่อนจะทันไหว้ขอบคุณ ส่วนมิมิพนมมือไหว้เบาๆ ก่อนจะเริ่มกิน
ยายมองหน้ามิมิอยู่พักหนึ่ง แล้วใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยย่นลูบผมสั้นของมิมิเบาๆ
“ลูกบ้านชัยยพรสินะ เสียงกลับมาแล้ว ดีจริงๆ ดีจริงๆ เลย”
มิมิพยักหน้าหงึก มุมปากยกขึ้นนิดเดียว
คราวนี้ยายหันมาทางนลิน
“คนที่ได้ยินเสียงสุดท้ายของเด็กคนนั้น ก็มีแต่หนูคนเดียวสินะ”
“…ค่ะ”
“เสียงเป็นยังไงบ้าง”
“แหบค่ะ แหบแห้งเลย แต่เขายิ้มอยู่ เหมือนยืนอยู่ต่อหน้าคนดู”
ยายเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วใช้ชายผ้ากันเปื้อนซับที่หางตา
“อย่างนั้นเองสินะ สมกับเป็นเด็กคนนั้นจริงๆ…เอ้า กินปลาด้วยสิ ระวังก้างด้วยนะ”
“หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”
นลินหัวเราะ แล้วเอื้อมส้อมไปหาปลา มือของยายตบหลังนลินเบาๆ หนึ่งที
*
พอกินเสร็จ นลินก็นั่งเรียงเข่าให้เรียบร้อยอีกครั้งบนเสื่อที่ปูกับพื้น
“ยายคะ หนูร้องไม่ได้แล้ว แต่วันเสาร์ต้องมีกำแพง ถ้าไม่ร้อง มีวิธีที่จะเป็นเสียงของผู้พิทักษ์ได้ไหมคะ”
ยายวางถ้วยชาลง
“ทำนองปัดเป่าน่ะ แต่เดิมไม่ใช่เพลงหรอกนะ”
“…คะ?”
“ผู้พิทักษ์สมัยโบราณ เขาว่ากันว่าสวดถ้อยคำของทำนองด้วยเสียงพูด ที่มาร้องเป็นเพลงกันก็ทีหลัง เพราะเพลงไปได้ไกลกว่า”
“งั้นหนูก็สวดได้นี่คะ”
“ก็เป็นเสียงที่สามได้ แต่เสียงสวดอ่อนกว่าเสียงร้อง อาจไม่หนักเท่าเสียงของหนึ่งคนก็ได้นะ”
“หนูลองดูค่ะ”
นลินลุกขึ้นยืนไปแล้ว
*
โบสถ์ยามค่ำคืนสว่างด้วยแสงเทียนเท่านั้น
ไพลินกับมิมินั่งลงสองข้างของนลิน นลินเปิดสปีกเกอร์โทรศัพท์แล้ววางลงบนพื้น
“ไพ มิมิ สองคนร้องทำนองกล่อมเด็กนะ ส่วนฉันจะสวดคำเดียวกัน ด้วยความเร็วเท่ากัน”
“ไม่เอาแล้วนะ ไม่เอาอีกแล้วจริงๆ ซ้อมแล้วต้องใช้ไปหนึ่งครั้งในคืนเดียวเลยเนี่ย”
“นั่นสัปดาห์นี้กี่ครั้งแล้ว”
“อย่านับสิ!”
ไพลินสูดลมหายใจ มิมิก็สูดตาม
หลับเถิด หลับเถิด เรือลำน้อย
นลินสวดถ้อยคำไปทีละคำ ราวกับวางลงไปตามเสียงร้องของทั้งสอง ไม่มีเสียงดนตรีเลย เป็นเพียงเสียงพูดธรรมดา
ถึงอย่างนั้น อากาศในโบสถ์ก็ตึงขึ้นเล็กน้อย
ไม่ใช่ตึงอย่างหนังกลอง แต่เหมือนผ้าที่ขึงไว้หลวมๆ เปลวเทียนสามดวงตั้งตรงขึ้นพร้อมกัน
เมื่อสวดบรรทัดสุดท้ายจบลง เสียงพูดของนลินก็แหบแห้งไปหมด
“โนอา เป็นไงบ้าง”
คนที่ถามด้วยเสียงแหบคือไพลิน นลินเอามือกุมคอ มองจ้องไปที่โทรศัพท์
“…ช่วยนับให้หน่อย โนอา”
“ผมนับความตึงแล้วครับ ถ้าตอนร้องสามคนเป็นหนึ่งร้อย ตอนนี้ได้หกสิบสามเปอร์เซ็นต์ครับ”
“…หกสิบสาม”
เสียงของนลินเหมือนกระดาษขูดกัน
“อีกอย่าง เสียงพูดของนลินตอนนี้อ่อนล้ามากครับ การสวดก็ขอให้ทำได้แค่คืนละหนึ่งครั้งนะครับ”
“รู้แล้ว…แล้วมันพอไหม”
“ไม่พอครับ การสร้างกำแพงต้องใช้ความตึงของสามคน ขาดอยู่สามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ครับ ต่อให้วันเสาร์ที่นั่งผู้ชมมาครบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ด้วยความตึงเท่านี้ กำแพงก็ไม่ขึ้นครับ”
“…ขาดตั้งสามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ”
โบสถ์เงียบกริบ ไพลินใช้มือเย็นๆ กำข้อมือนลินไว้ มิมิเอนไหล่มาชิดกับไหล่ของนลินแนบสนิท
ยายพูดขึ้นข้างเสาที่ทางเข้า
“เมื่อก่อนนะ เขาเล่ากันว่าส่วนที่ขาด คนดูเคยช่วยเติมให้เต็ม”
“คนดูเหรอคะ ยังไงคะ”
“เขาว่าเรียกชื่อผู้พิทักษ์…แต่วิธีการไม่เหลือแล้วล่ะ ถ้าเป็นเด็กคนนั้น อาจจะรู้ก็ได้นะ”
นลินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
คืนแสดงครั้งแรกแบบใหม่ ที่สนามกีฬา หลังเสียงเพลงจบลง มิมิตะโกนเรียกชื่อของเธอ แล้วคนสี่หมื่นคนก็ร้องเรียกตามกัน
“โนอา คืนนั้นตอนที่ทุกคนเรียกชื่อฉัน นายนับอากาศไว้หรือเปล่า”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
“ผมนับความพร้อมเพรียงของเพลงครับ ได้เก้าสิบหกเปอร์เซ็นต์ แต่ความตึงของอากาศตอนที่ถูกเรียกชื่อหลังเพลงจบ ผมไม่ได้ตั้งไว้เป็นสิ่งที่ต้องนับครับ ขอโทษครับ”
“…อย่างนั้นเหรอ ไม่เป็นไรหรอก ที่บอกให้นับตลอดก็เป็นฉันเอง แต่ก็ไม่ได้ขอให้นับถึงขนาดนั้นนี่นะ”
นลินเอามือยันพื้นแล้วถอนหายใจยาว
“แต่ลองได้ ก่อนวันเสาร์ ที่ไหนสักแห่ง”
“ที่ไหนสักแห่งคือที่ไหน! จะรวบรวมคนดูมาให้เรียกชื่อเหรอ สี่วันเนี่ยนะ?”
“ไพ เรื่องแบบนี้เธอถนัดไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ได้ถนัด! …แต่จะทำก็ได้!”
มิมิเอื้อมมือไปขยี้หัวสีแดงของไพลินจนยุ่งเหยิง ไพลินปล่อยให้เป็นไปตามนั้น พลางทำปากยื่น ยายหลุดหัวเราะเบาๆ
นลินก็หัวเราะ แต่พอหัวเราะ ลำคอที่แหบก็เจ็บ
“โนอา ทางโรงละครเป็นไงบ้าง”
“ครับ มีเรื่องจะรายงานหนึ่งเรื่องครับ”
นลินยืดหลังตรง
“เสียงของทั้งสี่สิบเอ็ดคนในเครื่องกำลังอ่อนลงทีละน้อย กำลังจะละลายเข้าไปในตัวผีครับ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พอเลยเที่ยงคืนของคืนวันเสาร์ไปแล้ว จะเอาคืนไม่ได้อีกครับ”
── จบบทที่ 9 ──
