มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 2

ปราสาทอสูรใต้จันทร์แดง

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

บนยอดเสากระโดงเรือกลไฟ มีชายคนหนึ่งห้อยหัวลงมาอยู่ตัวเดียว

เช้าวันที่ 19 เมษายน ที่ท่าเรือโยโกฮาม่า บนดาดฟ้าเรือกลไฟที่มุ่งหน้าสู่โกเบ ควันดำและเสียงของฝูงคนมุงดูลอยฟุ้งไปทั่ว ชายคนนั้นเกี่ยวเชือกไว้แค่หลังเท้า กางแขนสองข้างหัวเราะร่วน ลูกเรือตะโกนด่าขึ้นมาจากข้างล่าง

ชายผู้นั้นบิดตัวพลิกกลับอย่างว่องไว ไต่เชือกลงมาแล้วกระโดดลงตรงหน้าคิบิฮิโกะ

เขาเป็นชายตัวเล็กผอมบาง สูงแค่ระดับไหล่ของคิบิฮิโกะ มีแต่แขนขาที่ยาวเฟื้อย ผมฟอกเป็นสีเหลืองดินตัดสั้นตั้งชี้ หูใหญ่กางออก ใบหน้าเรียวมีฟันหน้าใหญ่ ตากลมเล็กเบียดชิดกันเป็นสีน้ำตาลอมเทา ใต้จมูกเขียนหนวดด้วยหมึกข้างละสามเส้น สวมเสื้อกันเปื้อนลายทาง กางเกงรัดรูปสีกรมท่า และปลอกแขนสีแดง ที่เอวห้อยเชือกเส้นเล็กกับขอเหล็ก ส่วนมือขวานั้นไม่มีนิ้วก้อย

“อุ๊ย ขอโทษทีขอรับ ข้าน้อยคือ Sasao Yaheiji นักกายกรรมประจำคณะ ท่านคือตำรวจที่ยัยสาวอสูรเล่าให้ฟังใช่ไหมขอรับ เฮ้ย ๆ”

“ผม Momoi ครับผม คณะของท่านก็จะเดินทางไปทางตะวันตกด้วยหรือครับ”

“บ้าเอ๊ย ธงก็ไฟไหม้ ทางการก็จับตาดู ที่อาซากุสะน่ะทำมาหากินไม่ได้แล้วขอรับ จะไปหาเงินใหม่ทางตะวันตกนั่นแหละ”

“ลำบากแย่เลยนะครับ”

ด้านหลัง Yaheiji นั้น อาเนะเขย่าผมเปียยกมือขึ้น วันนี้เธอก็ยังคาดผ้าสีกรมท่าไว้ที่หน้าผากเช่นเดิม

หัวใจของคิบิฮิโกะหนักอึ้ง ในสำเนาที่เก็บไว้ในอกเสื้อ มีชื่อ Sugo Akane เขียนไว้ว่า คืนวันที่ 3 พฤษภาคม ที่ทะเลนอกบิเซ็น นั่นคือทะเลที่คณะจะต้องข้ามด้วยเรือต่อจากนี้ และคิบิฮิโกะก็ยังไม่กล้าบอกเจ้าตัว

〈ถ้าบอกไป ก็มีแต่จะทำให้นางกลัว อยู่ข้างกายคอยปกป้องก็พอแล้ว〉

เงาตัวใหญ่ทางด้านหลังขยับจมูกฟุดฟิด

“ได้กลิ่นแฮะ กลิ่นน้ำมันกับหมึก”

เขาคือผู้ที่ Shishido ส่งมาให้ Aragaki Gonroku ร่างหนาใหญ่ดั่งหมี แขนอวบเท่าท่อนซุง บนหัวโกนเกลี้ยงมีขนสั้นสีดำเริ่มงอกขึ้นมา คาดผ้าเช็ดหน้าสกปรกไว้ที่หน้าผาก ใบหน้าซีกซ้ายมีปานสีน้ำตาลจางขนาดใหญ่ จมูกแบนบี้ ตากลมเล็ก ม่านตาสีน้ำตาลอ่อน คางล่างยื่นออกมาเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมไร้แขนทำจากหนังสัตว์ กางเกงรัดรูปที่เก่าขาดวิ่น และรองเท้าฟาง ที่เอวห้อยมีดพร้าล่าสัตว์

ตอนพบกันที่ท่าเรือ Gonroku พูดเพียงว่า ท่านเจ้าคุณสั่งให้ตามไปด้วย คิบิฮิโกะคิดว่าคงมาเป็นคนคอยจับตาดู เขาเป็นคนพูดห้วน

“น้ำมันนั่นคงเป็นน้ำมันพ่นไฟครับ แล้วหมึกล่ะครับ”

“นั่นไง”

Gonroku ใช้คางชี้ไปทางหนึ่ง ตรงนั้นมี Fumi ยืนอยู่ ผมทรงเกล้าสูงปักขนหางไก่ฟ้า มือข้างหนึ่งถือสมุดจด อีกข้างหิ้วกรงไม้ไผ่ใบเล็ก ในกรงมีนกพิราบตัวหนึ่งส่งเสียงขันครูก ๆ

“คุณ Watanuki ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ”

“ดิฉันตามมาเองค่ะ นกพิราบตัวนี้เป็นนกสื่อสารสำหรับส่งข่าวกลับไปโตเกียวน่ะค่ะ แล้ว ๆ ทางตะวันตกจะเกิดอะไรขึ้นคะ”

“ตอบไม่ได้ครับ อืม…”

อาเนะหัวเราะพรืดออกมา

“ฮ่า ๆ ๆ พวกเจ้านี่เหมือนนิทานเลยนะ ชายร่างใหญ่จมูกไว คนตัวเบาหวิว แล้วก็ผู้หญิงขนไก่ฟ้า หมา ลิง ไก่ฟ้าชัด ๆ”

“จริงด้วยครับ โมโมทาโร่บรรพบุรุษของผมก็พาพรรคพวกอย่างนั้นข้ามไปเกาะอสูรเหมือนกัน เป็นมงคลนักครับ”

*

คืนนั้น เมื่อคิบิฮิโกะออกไปบนดาดฟ้า อาเนะก็ยืนพิงราวเรืออยู่คนเดียว กำลังมองทะเลสีดำ

“นี่ ตำรวจ ทำไมถึงไม่ฟันล่ะ ดาบที่เอวเอาไว้ประดับหรือไง”

“ผมยังหาเหตุผลที่จะฟันไม่พบครับ”

“อสูรนะ มันกินคนนะ”

“คุณ Yokichi ยังไม่ได้กินใครเลยครับ อีกอย่าง ท่านปู่สอนผมว่าตระกูล Momoi เป็นตระกูลที่ปกป้อง มากกว่าจะฟัน”

คิบิฮิโกะยืดอกขึ้นเล็กน้อย

“โมโมทาโร่บรรพบุรุษของผมชิงสมบัติที่อสูรแย่งไปกลับคืนมา แล้วตระกูลก็ปกป้องรักษาสมบัตินั้นเรื่อยมา แม้ปราบอสูรก็มิใช่ฟันพร่ำเพรื่อ แต่ทำเพื่อปกป้องหมู่บ้าน ผมภาคภูมิใจเรื่องนี้มาตลอดครับ”

อาเนะเงียบไปครู่หนึ่ง ลมทะเลพัดผมเปียไหว นิ้วมือเธอแตะผ้าที่หน้าผากเบา ๆ

“อ้อ อย่างนั้นเหรอ บรรพบุรุษของเจ้าก็เก่งนะสิ”

“ครับ”

“งั้นเจ้าก็จงเก่งเหมือนกัน โดยไม่ต้องฟันไงล่ะ”

อาเนะจับมือซ้ายของคิบิฮิโกะ ผ้าเช็ดหน้าที่พันไว้ถอดออกแล้ว แผลกลายเป็นรอยเส้นจาง ๆ

“เห็นไหม หายดีแล้วนี่”

มือนั้นไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ คิบิฮิโกะพูดอะไรไม่ออก

*

พวกเขาเปลี่ยนไปขึ้นเรือกลไฟลำเล็กที่โกเบ แล้วไปถึงโอคายาม่าในวันที่ 22 เมษายน

ในห้องพักของโรงแรม คิบิฮิโกะเปิดกล่องขนมคิบิดังโงะจากบ้านเกิดหนึ่งกล่องต่อหน้าทุกคน

“ของขึ้นชื่อของโอคายาม่าครับ เชิญเลย”

Gonroku ใช้นิ้วหนา ๆ หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม ใส่ปากไปเงียบ ๆ

“คุณ Gonroku ชอบหรือครับ”

“…อร่อยแฮะ”

เมื่อยิ้ม ก็เห็นเขี้ยวโผล่ออกมา ตอนมื้อเย็นมีไก่ต้มมาในสำรับ Gonroku ไม่แตะตะเกียบเลย ผลักถาดนั้นไปให้ Yaheiji

“ไม่ถูกปากหรือครับ”

“ข้าไม่กินเนื้อ”

Yaheiji ยื่นตะเกียบมาคีบทันที ตอนนอนก็เช่นกัน Gonroku ไม่ยอมถอดผ้าเช็ดหน้าที่หน้าผาก

*

วันรุ่งขึ้น คิบิฮิโกะไปเพียงลำพัง เยี่ยมคฤหาสน์เก่าที่ชายขอบเมือง

Hyogo ผู้เป็นปู่รออยู่ที่ระเบียง ตัวเล็กผอม หลังโก่งงอ ผมขาวโพลนรวบไว้เป็นกระจุกเล็ก ๆ ที่ท้ายทอย ใต้คิ้วขาวที่ยาวห้อยลงมา มีเพียงตาซ้ายที่ส่องประกายคมกริบ ส่วนตาขวาขาวขุ่นมองไม่เห็น ใบหน้าแก้มตอบ จมูกงุ้มใหญ่ ที่มุมปากมีหนวดเคราขาวรุงรัง สวมกิโมโนสีครามเก่าซีด กับเสื้อคลุมสีน้ำตาลที่มีตราตระกูลลูกพีช มือถือไม้เท้าที่ถากจากไม้พีช

“กลับมาแล้วหรือ Kibihiko นี่ กินเข้าไป”

บนจานมีคิบิดังโงะกองเป็นภูเขา ทุกครั้งที่กลับมาก็จะมีสิ่งนี้ออกมาเสมอ

“ท่านปู่ ได้เห็นท่านสบายดีก็ดีใจที่สุดครับ”

“สบายที่ไหนเล่า เดือนก่อนมีเจ้าหน้าที่จากโตเกียวมาสองคน เป็นพวกใส่เสื้อคลุมสีเทา พวกมันบอกให้เอาสมบัติออกมาดู ข้าไล่กลับไปแล้ว”

“เสื้อคลุมสีเทา คือคนของท่านเจ้าคุณ Shishido หรือครับ”

Hyogo ไม่ตอบ หยิบกล่องไม้ทองหลางออกมาจากลิ้นชักหิ้งพระ ข้างในมีหินขนาดเท่ากำปั้นเด็กอยู่ก้อนหนึ่ง เป็นหินสีแดงคล้ำรูปทรงลูกพีช บนผิวมีรอยร้าวบางเท่าเส้นผมพาดอยู่ คิบิฮิโกะนับดู ทั้งหมดสามเส้น

“นี่คือสมบัติที่บรรพบุรุษชิงกลับมาจากอสูร เล่ากันว่าเป็นเครื่องรางที่สยบพลังของอสูร ทุกครั้งที่ใช้ รอยร้าวจะเพิ่มขึ้นเส้นหนึ่ง”

“สยบ…อสูรหรือครับ”

“จำไว้นะ Kibihiko ห้ามเอาเลือดไปโดนหินนี้เด็ดขาด เหตุผลข้าไม่รู้ ปู่ของข้าเองก็บอกไว้แค่นี้แล้วก็ตายไป”

“…รับทราบครับ”

“คฤหาสน์นี้เก็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว เจ้าเอาไปเก็บเถอะ”

Hyogo ยัดกล่องใส่มือคิบิฮิโกะทั้งกล่อง

“ผมจะปกป้องไว้ให้ดีครับ”

คิบิฮิโกะพนมมือไหว้หิ้งพระ แล้วเปิดสมุดบันทึกรายนามบรรพบุรุษเล่มเก่า มีรายชื่อบรรพบุรุษเรียงกันอยู่ ในนั้นข้างชื่อ Momoi Seibei ชื่อหนึ่ง มีตราเล็ก ๆ อยู่

คิบิฮิโกะหยิบสำเนาออกจากอกเสื้อมาวางเทียบดู มันเป็นรูปร่างเดียวกับตราที่คล้ายตัวอักษร “金” นั้นเอง

“ท่านปู่ ตรานี้คืออะไรหรือครับ”

“ติดอยู่มาแต่โบราณ ความหมายไม่ได้ส่งต่อกันมา”

คิบิฮิโกะปิดสมุดบันทึกลงโดยที่ยังไม่มีคำตอบ

*

คืนวันที่ 26 เมษายน จันทร์สีแดงลอยขึ้นเหนือยอดเขาของปราสาทอสูร

Yaheiji บอกว่าเป็นทางลัดแล้วนำหน้าไป เขาเดินขึ้นทางภูเขามืด ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีท่าทีลังเลเลย

“คุณ Yaheiji รู้จักทางนี้ดีจังเลยนะครับ”

“เฮ้ย ๆ นักกายกรรมน่ะชอบทางแคบขอรับ”

เมื่อไปถึงหมู่บ้านตีนเขา ก็พบว่าพวกเสื้อคลุมสีเทาล้อมบ้านหลังหนึ่งอยู่แล้ว มีทั้งหมดห้าคน ถือปืน จุดกองไฟไว้

Gonroku ขยับจมูกฟุดฟิด

“ได้กลิ่นแฮะ กลิ่นเหล็ก มันมาแล้วนะ”

ประตูบ้านหลังนั้นแตกกระเด็นออกมาจากด้านใน

ที่กลิ้งออกมาคือเด็กหญิงอายุสิบขวบชื่อโอซาโตะ ผมประบ่า แขนขาเรียวเล็ก จากหน้าผากมีเขาสีดำงอกออกมาหนึ่งอัน ดวงตาเรืองเป็นสีเหลืองขุ่น ปลายนิ้วเรียวมีเล็บสีดำ จากในบ้านได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้เป็นแม่

พวกผู้ชายยกปืนขึ้นเล็งพร้อมกัน

“เดี๋ยวก่อน! ท่านเจ้าคุณรับสั่งว่า ถ้าเรื่องจบตามบันทึกได้ จะใช้วิธีไหนก็ไม่ถือสา!”

“งั้นถ้าก่อนรุ่งสางยังไม่จบ เราจะยิง”

โอซาโตะกระโจนเข้ามา คิบิฮิโกะใช้ดาบไม้ตีที่ไหล่ของนางเบา ๆ ร่างเล็กหมดแรง ทรุดเข่าลง ถึงอย่างนั้นเด็กหญิงก็ยังตวัดเล็บและขบฟันกรอด

“ใจเย็น ๆ ก่อน ผมจะไม่ให้ใครยิงเธอเด็ดขาด”

“หิว…จัง…”

คิบิฮิโกะเปิดกล่องในอกเสื้อ แล้วเอาหินพีชทาบที่หน้าอกของเด็กหญิง

หินอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ มือของเด็กหญิงหยุดลง ดวงตาสีเหลืองค่อย ๆ หลับลง

“…แม่จ๋า”

“อดทนอีกนิดนะครับ”

คิบิฮิโกะนั่งลงบนโคลน อุ้มเด็กหญิงไว้ แล้วกดหินไว้ไม่ปล่อย อาเนะนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ ใช้ชายแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผากเด็กหญิง

“ไม่เป็นไรหรอก ตำรวจอยู่ข้าง ๆ นะ”

“คุณอาเนะ ช่วยเรียกแม่ของเด็กมาที่นี่ได้ไหมครับ”

“ได้เลย”

ผู้เป็นแม่กุมมือลูกสาวไว้ และเรียกชื่อตลอดทั้งคืน ปากกระบอกปืนยังคงหันมาทางนี้ตลอดเวลา

ท้องฟ้าทางตะวันออกเริ่มขาว เมื่อแสงสาดต้องหน้าผากของเด็กหญิง เขาก็สลายเป็นผงทรายแล้วหายไป เด็กหญิงหลับอยู่ด้วยใบหน้าของเด็กอายุสิบขวบธรรมดา

พวกผู้ชายลดปืนลง แล้วเงียบ ๆ ถอนตัวกลับไป

คิบิฮิโกะมองหินในมือ รอยร้าวบางเพิ่มขึ้นอีกเส้นหนึ่ง รวมเป็นสี่เส้นแล้ว

อาเนะชะโงกมองหิน

“นี่ สมบัติที่ชิงกลับมาจากอสูร ทำไมถึงทำให้อสูรเชื่องได้ล่ะ อย่างนั้นก็เหมือนเครื่องรางของอสูรน่ะสิ”

“…อืม”

คิบิฮิโกะตอบไม่ได้

*

ตอนเช้า คิบิฮิโกะให้ Yaheiji นำทางขึ้นไปที่กำแพงหินของปราสาทอสูร

“ลึกเข้าไปทางโน้นมีถ้ำเก่าขอรับ ข้าน้อยจะลงไปข้างล่างแล้วไปปลุกทุกคนมา”

“รับทราบครับ ฝากด้วยนะครับ”

Yaheiji รีบลงจากเขาไปทันที

ลึกเข้าไปในรอยแยกของกำแพงหิน มีผนังหินปกคลุมด้วยตะไคร่ มีภาพสลักอยู่ ผู้คนที่มีตราบนหน้าผากกำลังชูหินรูปพีชขึ้นสูง ที่ริมภาพ มีมนุษย์สามคนคุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มคนหนึ่ง

“หินนั้นเป็นของพวกเรา”

มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นชายร่างใหญ่ยืนอยู่บนโขดหิน สูงยิ่งกว่าคิบิฮิโกะเสียอีก กล้ามเนื้อพองนูนดั่งก้อนหิน ผมสีทองแดงตัดสั้นจนเห็นหนังศีรษะ ตรงกลางหน้าผากมีรอยตราเผาเป็นวงกลมราวกับกดวงแหวนเหล็กลงไป ตั้งแต่แก้มขวาของใบหน้าเหลี่ยมลงไปถึงลำคอ มีรอยแผลไฟไหม้เก่าแผ่กว้าง ตาสามเส้าเรียวเล็ก ม่านตาสีน้ำตาลทอง ใต้เสื้อคลุมฟางสีดำ สวมผ้ากันเปื้อนหนังหนาของช่างตีเหล็ก มือถือกระบองเหล็กอันหนา ที่แขนซ้ายพันโซ่ไว้

เป็นชายที่น่ากลัว แต่ไม่รู้ทำไมกลับดูโศกเศร้า

“ท่านคือใครครับ”

“Akaza Mondo ลูกพีชนั่น ข้าจะเอาคืน”

คิบิฮิโกะกำด้ามดาบไม้

“หินก้อนนี้เป็นสมบัติที่บรรพบุรุษของผมชิงกลับมาจากอสูรครับ”

“ชิงกลับมา งั้นหรือ คนตระกูล Momoi ก็พูดอย่างนี้กันทุกคน ข้าจะบอกอีกเรื่องหนึ่งให้ คนที่เขียนชื่อ Sugo Akane ลงในบันทึกอสูร คือเจ้าหน้าที่ของทางการ”

“ทำไมท่านถึงรู้ชื่อคุณอาเนะครับ”

“ถ้าอยากรู้ว่า Shishido ลบอะไรทิ้งไป ก็ไปที่วัดในโคจิม่าเถอะ”

“เดี๋ยวก่อนครับ วัดในโคจิม่าคือ…”

จากทางเดินด้านล่าง มีเสียงของ Gonroku ดังขึ้น

“Momoi! อยู่ไหน!”

คิบิฮิโกะเหลือบมองไปทางนั้นเพียงชั่วพริบตา บนโขดหินก็ไม่มีใครอยู่แล้ว

คิบิฮิโกะเปิดสำเนาในอกเสื้อ คืนวันที่ 28 เมษายน โคจิม่า เจ้าอาวาสวัดไคโชจิ เรียวกัง บรรทัดที่หมึกเข้มข้นนั่นเอง

วันนี้คือวันที่ 27 เมษายน ถึงวันของอาเนะ คือคืนวันที่ 3 พฤษภาคม เหลืออีกเพียงหกวันเท่านั้น

── จบบทที่ 2 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

Momoi KibihikoรองสารวัตรกระทรวงมหาดไทยSugo AkaneสาวปีศาจในโรงมหรสพMomoi Hyogoผู้พิทักษ์หินพีชShishido Sadaomiเลขาธิการใหญ่กระทรวงมหาดไทยAkaza Mondoชายร่างใหญ่ผู้หมายตาหินคนที่อยากปกป้องไม่กล้าบอกชื่อNEWปู่ผู้ได้รับมอบหินหัวหน้าไว้ใจไม่ได้NEWบีบให้คืนหินชายลึกลับใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 3

บรรทัดที่ถูกลบตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 3) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ