บทที่ 1
คืนพีชมา
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
หลังโรงแสดงของแปลก หน้าผากของชายผู้หนึ่งแยกออกเป็นรอย
คืนวันที่ 10 เมษายน ปีเมจิที่ 15 ที่ด้านหลังโรงแสดงในย่านโอคุยามะ อาซากุสะ ซึ่งเรียงรายด้วยป้ายรูปคนคอยาวและงูยักษ์ Sakamaki Yokichi ช่างทำรองเท้าเกี๊ยะ กำลังเอามือกุมหัวกลิ้งไปมาบนพื้นโคลน เขาเป็นชายร่างเล็กหลังค่อม อายุราวสี่สิบเศษ ผมบางสีดอกเลาแซมขาว ใบหน้าตาตก ดูใจดี เป็นหน้าที่ถ้าเดินกลางวันแสก ๆ ก็คงไม่มีใครหันมามอง
จากกลางหน้าผากนั้น เขาสีดำก็งอกยาวออกมาหนึ่งเล่ม พร้อมเสียงลั่นเอี๊ยด
“อะ อา... หิว... หิวเหลือเกิน...”
ดวงตาของ Yokichi เปลี่ยนเป็นสีเหลืองขุ่น ที่ปลายนิ้วมีเล็บสีดำเหมือนเหล็กงอกยาวออกมา
〈เป็นไปตามที่เขียนไว้ในปฏิทินอสูรทุกอย่าง〉
Momoi Kibihiko ชักดาบไม้ออกจากถุงผ้าสีกรมท่าที่สะพายไว้ด้านหลัง เป็นดาบไม้ที่ทำจากไม้พีช ซึ่งได้รับมาจากปู่ เขาสวมเครื่องแบบคอตั้งสีดำกับถุงมือขาว ร่างสูงกว่าคนทั่วไปหนึ่งหัวและกำยำ ยืนขวางหน้าอสูรไว้ นี่เป็นวันที่สามแล้วนับแต่เขาถูกย้ายมาประจำแผนกลับที่สืบสวนคดีอสูร
อสูรกระโจนเข้ามา Kibihiko หลบไปทางข้าง แล้วฟาดดาบไม้ลงที่ข้อมือของมัน เกิดเสียงแห้งดังก้อง แขนของอสูรห้อยร่องแร่งลงมาราวกับสายขาด
〈ได้ผล ไม้พีชได้ผลจริง ๆ〉
ทว่าอสูรกลับสะบัดมืออีกข้างเข้ามา เล็บขวนฉีกถุงมือซ้ายของ Kibihiko ความเจ็บร้อนแล่นขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง เงาสีแดงเพลิงก็พุ่งออกมาจากประตูหลังของโรง
เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง นางกระดกกระป๋องสังกะสีที่เอวอมน้ำมันไว้ในปาก แล้วพ่นพรวดไปทางคบไฟในมือ เปลวไฟพองโตขึ้นและแตกกระจายตรงหน้าอสูร อสูรเอามือกุมตาแล้วเซหงายหลัง
ปลายเปลวไฟลามไปติดธงผืนยาวหน้าโรง ผ้าขาวที่พิมพ์ตัวอักษรว่า “สาวอสูร” ม้วนตัวเป็นสีแดงเหนือท้องฟ้ายามค่ำคืน
ตรงเชิงเท้าของอสูร มีเด็กชายวัยราวห้าขวบนั่งขาอ่อนอยู่ นางคว้าคอเสื้อเด็กคนนั้น แล้วผลักออกไปนอกประตูทางเข้า
“วิ่งไป! ไปหาแม่เลย ห้ามหันกลับมาเด็ดขาด!”
Kibihiko อาศัยจังหวะนั้นอ้อมไปด้านหลังอสูร เขาพาดดาบไม้ไว้บนไหล่ทั้งสองข้างของมัน แล้วทิ้งน้ำหนักทั้งตัวกดมันลงติดพื้น เขารู้สึกได้ว่าแรงของอสูรค่อย ๆ ไหลออกไป
“เชือก! ถ้ามัดไว้จนฟ้าสาง บางทีเขาอาจกลับเป็นคนได้!”
เสียงรองเท้าบู๊ตดังใกล้เข้ามาจากส่วนลึกของตรอก ชายในเสื้อคลุมสีเทาสามคน ในมือถือปืน เป็นลูกน้องของใต้เท้า Shishido Sadaomi เลขาธิการใหญ่กระทรวงมหาดไทย
“หลีกไปเสีย สารวัตรช่วย”
“ชายคนนี้ยังไม่เคยกินใครเลยนะครับ!”
“นี่เป็นคำสั่งของใต้เท้า อีกอย่าง ทำไมคุณถึงไม่ชักกระบี่ล่ะ”
“ผมยังหาเหตุผลที่จะฟันไม่เจอครับ!”
แทนคำตอบ เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่องสามนัด
นัดแรกกับนัดที่สองสะท้อนกับไหล่แข็งของอสูร พอถึงนัดที่สาม ร่างใต้แขนของ Kibihiko ก็กระตุกขึ้นอย่างแรง แล้วก็หนักอึ้งไป
Kibihiko ปล่อยดาบไม้ ดวงตาสีเหลืองของอสูรเคลื่อนช้า ๆ มันกำลังมองมาที่เอวของเขา
ระหว่างที่ปล้ำกัน อินโร ใบเล็กหลุดออกมาจากข้างในสาย ขอบเอว เป็นอินโรรูปผลพีช มีตราประจำตระกูล Momoi ประทับอยู่
“Momoi...”
เสียงแหบแห้งหลุดออกมาจากปากอสูร
“ทำไมถึงรู้จักชื่อนั้น”
“คืนพีชมา”
นั่นคือคำสุดท้าย หน้าผากที่มีเขางอกตกลงบนโคลนดังตุ้บเบา ๆ
ชายเสื้อเทาเอาเสื่อฟางคลุมศพอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่แม้แต่จะชายตามองหน้า Kibihiko เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอยู่นานจนขยับไม่ได้
〈คืนพีชมา คำว่าคืน หมายความว่าอย่างไร〉
บรรพบุรุษของตระกูล Momoi คือโมโมทาโร่ผู้ถือกำเนิดจากผลพีชและปราบอสูรนั่น ที่บ้านเล่าสืบกันมาอย่างนั้น คนที่ชิงสมบัติคืนมาจากอสูร ควรจะเป็นฝ่ายตระกูล Momoi ไม่ใช่หรือ
*
“นี่ มือนายเลือดออกนะ”
เมื่อหันกลับไป ก็เห็นหญิงสาวเมื่อครู่ยืนอยู่
เป็นหญิงสาวร่างสูงและผอมบางจนน่าตกใจ แขนขายาว แม้อยู่ใต้กิโมโนก็ยังเห็นกระดูกไหล่นูนขึ้นมา ผมสีแดงทองแดงหยักศกแรง ถักเป็นเปียหนาห้อยยาวถึงเอวลงมาด้านหลัง ที่หน้าผากพันผ้าสีกรมท่าผืนแคบเหมือนผ้าคาดหัว ใบหน้ายาวรี คางแหลม ใต้คิ้วหนาที่เฉียงขึ้น ตาโตหางตกชี้ขึ้นกำลังเงยมองมาทางเขา ในดวงตาสีดำมีวงแหวนสีน้ำตาลทองซ่อนอยู่ แก้มซ้ายสีข้าวสาลีมีจุดหมึกจากการแต่งหน้าเวทีเหลืออยู่หนึ่งจุด กิโมโนสีแดงเพลิงซีดจางสั้นแค่ใต้เข่า เท้าสวมผ้าพันแข้งสีดำกับรองเท้าฟาง ที่ฝากระป๋องสังกะสีข้างเอวมีรอยตอกเป็นรูปวงแหวนเหล็ก
“แค่แผลถลอกครับ”
“ว้า งั้นหรือ แผลถลอกที่เลือดหยดลงถึงพื้นน่ะนะ เอ้า ยื่นมือมา”
นางหยิบผ้าเช็ดมือออกมาจากกระเป๋าแขนเสื้อ แล้วใช้ฟันฉีก จับมือซ้ายของ Kibihiko พันให้อย่างชำนาญ นิ้วของนางเรียวเล็ก หยาบกร้าน และอบอุ่น
ตอนที่นางก้มลง ผ้าที่หน้าผากเลื่อนไปเล็กน้อย ใต้ผ้ามีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ โผล่ให้เห็น ขนาดเท่าปลายเล็บ เป็นรอยเหมือนมีอะไรถูกขูดออกไป
พอสังเกตเห็นสายตาของ Kibihiko นางก็รีบดึงผ้ากลับเข้าที่
“อย่ามาจ้องแบบนั้นสิ”
“ขออภัยครับ ว่าแต่ เด็กเมื่อครู่นี้...”
“กลับไปหาแม่แล้ว ร้องไห้โฮเลยล่ะ ฮ่า ๆ”
“ต้องขอบคุณคุณเลยครับ ขอทราบนามของคุณได้ไหมครับ”
“Sugo Akane ที่โรงนี้เขาเรียกกันว่าสาวอสูร”
Akane แหงนมองธงที่ไหม้ร่วงลงมา แล้วสูดจมูกฟึดฟัด จากนั้นก็ชายตาไปยังกองเสื่อฟางที่นูนขึ้นมา
“ลุง Yokichi เป็นคนที่ซ่อมรองเท้าเกี๊ยะให้คณะเราฟรี ๆ นะ ไม่เห็นจะตลกเลยสักนิด”
“...ผมไม่ทราบเลยครับ”
Kibihiko กำมือที่ถูกพันไว้ นางพูดจาปากเสีย แต่คนที่พ่นไฟ และคนที่พาเด็กหนีไปก่อนใครเพื่อน ก็คือนางนี่เอง
จู่ ๆ Akane ก็มองไปทางปากตรอกแล้วขมวดคิ้ว
“ตัวยุ่งมาแล้ว ไปล่ะนะ คุณตำรวจ”
“ตัวยุ่งหมายถึงอะไรครับ”
ตอนที่เขาถามกลับ Akane ก็หายเข้าไปทางประตูหลังโรงเสียแล้ว
แทนที่จะเป็นนาง กลับมีหญิงอีกคนหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา เป็นหญิงไหล่กลม รูปร่างอวบอิ่ม ผมดำเกล้าสูงทรงโซกุฮัตสึตามสมัยนิยม เสียบขนหางนกกระทุงยาวไว้หนึ่งเส้น ใบหน้ากลม แก้มแดง คิ้วโก่งเขียนเส้นบาง ดวงตาชั้นเดียวดูเฉียบ มีไฝดำเล็ก ๆ ที่ใต้ริมฝีปากด้านขวา เธอสวมกิโมโนลายยาคาซุริ ทับด้วยเสื้อคลุมสีดำของผู้ชาย เท้าสวมรองเท้าหนังผูกเชือก ห้อยนาฬิกาพกทองเหลืองไว้ที่คอ มือหนึ่งถือสมุดจด อีกมือถือกล่องหมึกยาดาเตะ
“ดิฉัน Watanuki Fumi จากหนังสือพิมพ์โทโตะเอะอิริชิมโปค่ะ เมื่อครู่นี้ที่ถูกยิงเป็นอสูรใช่ไหมคะ มีเขาด้วยนี่นา แล้ว แล้วล่ะคะ”
“ตอบไม่ได้ครับ”
“โธ่ ใจร้ายจัง แต่ว่า ตราพีชนั่น ท่านคือคุณ Momoi ใช่ไหมคะ”
Kibihiko รีบยัดอินโรกลับเข้าไปในสายเอว สายไปเสียแล้ว Fumi กำลังเขียนพรืด ๆ อยู่แล้ว
“ขอร้องอย่าลงข่าวเลยครับ”
“ดิฉันสงสัยอยู่เรื่องเดียวค่ะ คุณสารวัตรช่วยรออยู่หลังโรงนี้ก่อนที่อสูรจะปรากฏเสียอีกนะคะ ทำไมถึงรู้ว่าคืนนี้อสูรจะโผล่ที่นี่คะ”
“อืม...”
Kibihiko ครางในลำคอ ตอบไม่ได้แน่นอน
Fumi กอดสมุดจดไว้แนบอกแล้วยิ้มกว้าง เขาเหลือบเห็นตัวอักษรในสมุดวาบหนึ่ง ทั้งที่เป็นหญิงที่ไม่รู้จักคำว่าเกรงใจ แต่ลายมือกลับสวยอย่างน่าประหลาดใจ
“ดิฉันจะขอเขียนนะคะ สวัสดีค่ะ คุณ Momoi”
*
เช้าวันรุ่งขึ้น Kibihiko ถูกเรียกไปยังห้องหนึ่งในส่วนลึกของกระทรวงมหาดไทย เป็นห้องที่มีหน้าต่างบานเล็ก ทั้งที่เป็นตอนเช้า ก็ยังจุดตะเกียงโคมอยู่
Shishido ยืนอยู่หลังโต๊ะ เป็นชายผอมสูง ไหล่บาง ผมดำแซมสีเงินหวีเรียบแปล้ติดศีรษะไปทางด้านหลังด้วยน้ำมันใส่ผม ใบหน้ายาวแคบแก้มโหนก หนวดเส้นใหญ่งอนเด่ขึ้นสองข้าง คิ้วบาง ดวงตาเรียวยาวเปลือกตาหนักสีเทาอ่อน ตาขวาสวมแว่นข้างเดียวกรอบทอง สวมเสื้อโค้ตฟร็อกสีเทา มือซ้ายสวมถุงมือสีเทา เฉพาะนิ้วนางของถุงมือนั้นแบนราบราวกับไม่มีอะไรอยู่ข้างใน ที่โซ่ข้างเอวห้อยสมุดปกหนังสีดำไว้
“เมื่อคืนเหนื่อยแย่เลยนะ คุณ Momoi อาการมือเป็นอย่างไรบ้างล่ะ”
น้ำเสียงอ่อนโยน อ่อนโยนเกินไปจน Kibihiko รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
“ใต้เท้าครับ Sakamaki Yokichi ยังไม่เคยกินใครเลย ถ้ามัดไว้จนฟ้าสาง...”
“อาจกลับเป็นคนได้ หรืออาจไม่กลับก็ได้ คุณจะเอาชีวิตเด็กในอาซากุสะไปเดิมพันกับเรื่องนั้นหรือ”
“...นั่นมัน”
“ลองดูนี่สิ นี่คือปฏิทินอสูร”
Shishido ปลดสมุดออกจากโซ่ แล้วเปิดวางบนโต๊ะ ตัวอักษรเส้นเล็กเรียงเป็นวันที่ สถานที่ และชื่อ ข้างชื่อทุกชื่อมีตราเล็ก ๆ คล้ายอักษร 金 กำกับไว้
ในนั้นมีบรรทัดหนึ่งเขียนว่า คืนวันที่ 10 เมษายน โอคุยามะ อาซากุสะ ช่างทำรองเท้าเกี๊ยะ Sakamaki Yokichi ที่ปลายบรรทัดมีตัวเล็ก ๆ ว่า ‘บันทึกเมื่อ 10 มีนาคม’
“เขียนไว้ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนเลยหรือครับ”
“ใช่ ทำขึ้นจากการเทียบสมุดบันทึกผู้วายชนม์ของวัดกับทะเบียนบ้าน ต้องใช้แรงมากทีเดียวนะ”
“แล้วทำไมถึงแม่นยำล่ะครับ สมุดบันทึกผู้วายชนม์กับทะเบียนบ้าน ทำไมถึงรู้ได้แม้แต่วันที่คนจะกลายเป็นอสูร”
“บันทึกไม่โกหกหรอก”
Shishido พูดเพียงเท่านั้นแล้วปิดสมุด เขาไม่ตอบอะไรอีก
“เอาละ งานต่อไป คืนวันที่ 26 เมษายน ที่หมู่บ้านเชิงปราสาทอสูร คิโนะโจ แห่งบิตชู อสูรจะปรากฏตัว คุณไปสืบดู”
“รับทราบครับ คราวนี้ผมจะหาวิธีที่ไม่ต้องใช้ปืน”
“เชิญตามสบาย ถ้าจัดการได้ตามบันทึก จะใช้วิธีไหนก็ไม่ว่า นี่เป็นสำเนาสำหรับเก็บไว้ที่แผนก คัดไว้แค่ถึงเดือนพฤษภาคม หน้าถัดจากนั้นอยู่ในมือผมเท่านั้น เอาไปเถอะ”
Shishido ยื่นเล่มบางที่เย็บด้วยเชือกกระดาษมาให้
“ขอรับไว้ครับ”
Shishido หยิบหมวกทรงสูงขึ้นมาแล้วเดินไปทางประตู ตรงนั้นเขาหยุดเท้า แล้วพูดโดยไม่หันกลับมา
“อ้อ จริงสิ โอคายามะเป็นบ้านเกิดของคุณนี่นะ ได้ยินว่าที่บ้านคุณมีสมบัติอยู่ด้วยสินะ”
“...ใต้เท้าไปรู้มาจากไหนครับ”
ไร้คำตอบ ประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ เสียงรองเท้าห่างออกไป
Kibihiko เปิดดูสำเนาอยู่เพียงลำพัง
ทุกบรรทัดเขียนด้วยมือเดียวกัน ด้วยหมึกเดียวกัน หมึกทุกบรรทัดซีดจางลงเล็กน้อย ออกสีน้ำตาล
มีเพียงบรรทัดเดียวที่ต่างออกไป เขียนว่า คืนวันที่ 28 เมษายน โคจิมะ เจ้าอาวาสวัดไคโชจิ Ryokan
บรรทัดนั้นเพียงบรรทัดเดียว หมึกดำเข้มข้น พอยกขึ้นส่องกับตะเกียงโคม ก็เรืองแสงจาง ๆ เหมือนหมึกที่เพิ่งเขียนใหม่
〈บรรทัดนี้บรรทัดเดียว ถูกเขียนเพิ่มเข้ามาทีหลัง〉
ทำไมต้องเป็นเจ้าอาวาสรูปนี้รูปเดียว Kibihiko หยิบสมุดเล่มดำออกมาจากอกเสื้อ แล้วคัดวันที่ ชื่อวัด และชื่อเจ้าอาวาสลงไป
จากนั้นก็พลิกไปหน้าถัดไป
มือของเขาชะงัก
คืนวันที่ 3 พฤษภาคม นอกชายฝั่งบิเซ็น Sugo Akane
ข้างชื่อมีตราเล็ก ๆ คล้ายอักษร 金 เหมือนชื่ออื่น ๆ
วันนี้คือวันที่ 11 เมษายน วันที่ 3 พฤษภาคม นับจากวันนี้ไปอีก 22 วัน
Kibihiko ก้มมองผ้าเช็ดมือที่พันอยู่ที่มือซ้าย เป็นผ้าที่เมื่อคืนนางใช้ฟันฉีกและพันให้เขา
── จบบทที่ 1 ──
