บทที่ 3
บรรทัดที่ถูกลบ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากกุฏิของวัดไคโชจิ
คืนวันที่ยี่สิบแปดเดือนเมษายน วัดเล็กๆ แห่งนั้นตั้งอยู่เหนือหมู่บ้านชาวประมงแห่งโคจิมะ Kibihiko ที่กำลังกำดาบไม้อยู่ตรงประตูวัดเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนั้น เสียงตะโกนดังขึ้นเพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็เหลือแต่เสียงคลื่น
Kibihiko วิ่งไป ประตูกุฏิเปิดอ้าอยู่ เชิงเทียนล้มลง น้ำมันที่หกบนเสื่อทาทามิลุกไหม้เป็นเปลวเล็กๆ เขาใช้เบาะรองนั่งตบไฟจนดับ
ที่ด้านในสุดของห้อง เจ้าอาวาสเรียวคังนอนคว่ำหน้าอยู่
บนเสาและบานเลื่อนมีรอยขีดสามเส้นหนาราวกับถูกกรงเล็บใหญ่ข่วน จีวรที่หลังของเรียวคังก็ฉีกขาดเป็นรูปเดียวกัน Kibihiko คุกเข่าลง เอามือแตะที่บ่าของท่าน ท่านไม่หายใจแล้ว
ตอนที่มาถึงในยามค่ำ เรียวคังเคยรินชาให้เขาในห้องนี้ ท่านเป็นพระรูปอ้วนท้วน อายุเลยหกสิบ ศีรษะกลมโกนเกลี้ยงเกลา แก้มอวบอิ่ม ติ่งหูใหญ่ห้อยยาน ดวงตาสีดำในดวงตาเรียวเล็กยิ้มง่าย อยู่ใกล้ท่านทีไร ไหล่ที่เกร็งก็คลายลงทุกที
ตอนที่เขาเอาสำเนาปฏิทินปีศาจให้ดู เรียวคังเอานิ้วไล้ไปตามเครื่องหมายที่คล้ายตัว “ทอง” แล้วพูดว่า
“นี่ไม่ใช่ทองธรรมดาหรอกนะขอรับ พรุ่งนี้เช้าจะพาไปดูของในคลัง เรื่องราวค่อยคุยกันหลังจากนั้น”
เช้าวันนั้นจะไม่มาถึงอีกแล้ว
Kibihiko ค่อยๆ พลิกใบหน้าของเรียวคังให้หงายขึ้น หน้าผากเรียบเกลี้ยง
“ไม่มีเขาครับ”
Akane ถือตะเกียงตะโกนวิ่งเข้ามาที่ประตู
“ท่านเรียวคัง! ไม่จริงน่า…”
“คุณ Akane ดูนี่สิครับ โยคิจิที่อาซากุสะ ตายแล้วเขายังคงอยู่ เขาจะหายไปก็ต่อเมื่อถูกแสงรุ่งอรุณเท่านั้น”
“งั้นนี่ก็ไม่ใช่ฝีมือปีศาจน่ะสิ”
“มีคนจัดฉากให้ดูเป็นอย่างนั้นครับ อืม…”
เงาร่างใหญ่ก้มตัวเข้ามาจากด้านหลัง Akane คือ Aragaki Gonroku เขาขยับจมูกฟุดฟิด
“กลิ่นแปลกๆ แฮะ”
“กลิ่นเหล็กหรือครับ”
“ไม่ใช่หรอก ถ้าเป็นปีศาจมันต้องมีกลิ่นเหล็ก นี่มันกลิ่นดินปืนกับน้ำมันตะเกียง เป็นกลิ่นคนเว้ย”
Gonroku ลงไปที่สวน เอาหน้าชิดพื้นดิน ใต้แสงจันทร์ มีรอยรองเท้าปรากฏชัดเจน
“รอยอะไรหรือครับ”
“รองเท้าตอกหมุด ทหารไม่ก็ตำรวจใส่กัน มุ่งหน้าไปทางชายหาด”
*
พอลอดผ่านป่าสนด้านหลังไป ก็ออกสู่หาดทราย ทางแยกออกเป็นสามสาย
“ไปทางไหนกัน พอจะบอกได้ไหมครับ”
พอ Kibihiko เปล่งเสียงถาม กิ่งสนเหนือหัวก็สั่นไหว Sasao Yaheiji ห้อยตัวอยู่บนกิ่งที่สูงที่สุดตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“โอ๊ะ เรื่องนั้นง่ายจะตาย มีเงาดำวิ่งไปทางโขดหินด้านขวาคนหนึ่ง ตรงไปทางหลักที่ผูกเรือนั่นแหละ เฮ่ๆ”
“ขอบคุณมากครับ!”
ก่อนถึงโขดหิน ชายในเครื่องแบบสีดำกำลังแก้เชือกเรืออยู่ พอหันมาก็ชักปืนสั้นที่เอวออกมา Kibihiko ใช้ดาบไม้ฟาดข้อมือเขา ปืนหล่นลงบนทราย ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะหนี Gonroku ก็โผเข้ากอดรัดจากด้านหลัง แขนที่ใหญ่เหมือนท่อนซุงรัดแน่น ชายคนนั้นล้มลงบนทรายอย่างง่ายดาย
เป็นตำรวจร่างผอมสูง อายุราวยี่สิบห้า ผมตัดสั้นเหนือใบหู กรามเป็นเหลี่ยม ริมฝีปากบาง ดวงตาดำเล็กๆ กวัดแกว่งอย่างหวาดกลัว ไม่เหมือนคนที่เพิ่งฆ่าคนมาเลย เหมือนเด็กที่ขวัญเสียมากกว่า
Kibihiko ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของชายคนนั้น สิ่งที่ดึงออกมาคือสายหนังที่ตอกเล็บเหล็กเรียงกันสามเล็บ ปลายเล็บเปื้อนสีดำ
“บอกชื่อมา”
“ย…ยามาคาเงะ เซ็นโซ…ตำรวจขอรับ…”
“ทำไมถึงฆ่าท่านเรียวคัง”
“ข…ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าทำตามที่สั่งมาเท่านั้น! พระรูปนั้นรู้เหตุผลของเครื่องหมายในสมุดบันทึกผู้ล่วงลับ เลยให้ปิดปากเสีย ให้ทำในวันตามปฏิทินปีศาจ แล้วทำให้เหมือนฝีมือปีศาจ”
“ใครสั่งหรือครับ”
“คำสั่งของท่าน Shishido!”
Kibihiko มองกรงเล็บเหล็กในมือ
ทั้งที่อาซากุสะและที่คิโนโจ ปีศาจปรากฏตัวจริงๆ ในวันตามปฏิทินปีศาจ เขาจึงเชื่อมาตลอด ว่าถ้าเทียบสมุดบันทึกผู้ล่วงลับกับทะเบียนบ้าน ก็จะรู้วันที่ปีศาจปรากฏ
“คุณ Akane ปฏิทินปีศาจไม่ได้แม่นเฉยๆ นะครับ”
เขาบอกกับ Akane ที่ตามมาทัน
“บางครั้งก็มีการก่อเหตุฆาตกรรมขึ้นเพื่อให้มันแม่นครับ”
*
การเก็บกวาดวัดใช้เวลาสองวัน
คำสารภาพของเซ็นโซ Watanuki Fumi เป็นคนจดไว้ ลายมือของ Fumi ก็ยังสวยน่าทึ่งเหมือนเคย เซ็นโซประทับลายนิ้วหัวแม่มือลงไป แล้วเอกสารก็ถูกฝากไว้กับผู้ใหญ่บ้าน
“แล้วๆ ล่ะคะ เอกสารนี้ ลงเป็นข่าวได้ไหมคะ”
“ไม่ได้ครับ นี่ไม่ใช่ข่าว แต่เป็นหลักฐานครับ”
“โธ่ ใจร้ายจัง แต่สักวันคงมีวันที่ดิฉันได้เขียนใช่ไหมคะ”
คืนวันที่สามสิบเมษายน ทุกคนนอนกันในห้องรับแขกของวัด เสียงกรนของ Gonroku ดังจนบานเลื่อนสั่น Yaheiji ขว้างหมอนใส่ก็ไม่หยุด แม้อย่างนั้นเวลานอนเขาก็ไม่ยอมถอดผ้าขนหนูที่คาดหน้าผาก
เช้าวันรุ่งขึ้น Gonroku โบกมือเรียกที่บนทรายในลานวัด
“เอ็งน่ะ Momoi ข้าจะสอนวิธีอ่านรอยเท้าให้”
“รบกวนด้วยครับ”
“นี่ ดูสิ นี่รองเท้าแตะของ Akane ปลายเท้าลึกใช่ไหมล่ะ คนที่เดินเร็วจะเป็นแบบนี้ ส่วนตรงนี้ที่ส้นจมลงไป เป็นคนที่แบกของหนัก”
“แล้วอันนี้ที่ตื้นๆ แล้วก้าวห่างกันล่ะครับ”
“Yaheiji ไง ไอ้หมอนั่นแทบไม่แตะพื้นเลย”
“อย่างนี้นี่เอง แล้วคุณ Gonroku ไปเรียนมาจากที่ไหนหรือครับ”
“ที่ภูเขา ข้าเคยเป็นนายพราน แต่ไม่ยิงสัตว์หรอก แค่ตามรอยเท้าแล้วดูเฉยๆ”
Gonroku พูดแล้วก็ขยับจมูกฟุดฟิดอีกครั้ง
*
เที่ยงวันที่หนึ่งพฤษภาคม Kibihiko กับ Akane เข้าไปในคลังของวัด
พวกเขาต้องหาของที่เรียวคังบอกว่าจะให้ดู ในความมืดอับกลิ่นราขึ้น มีกล่องเก่าๆ กองสูงจรดเพดาน แสงเส้นบางๆ ลอดเข้ามาจากหน้าต่างบานเล็ก
Kibihiko หยุดมือที่กำลังยกกล่องลง
“คุณ Akane มีเรื่องที่ผมต้องบอกครับ”
“อะไรกัน อยู่ๆ ก็พูดเป็นพิธีขึ้นมา”
“ในสำเนาปฏิทินปีศาจ มีชื่อของคุณอยู่ครับ คืนวันที่สามพฤษภาคม นอกชายฝั่งบิเซ็น คือมะรืนนี้ ผมรู้มาตั้งแต่ก่อนออกจากอาซากุสะแล้วครับ”
สีหน้าของ Akane ซีดเผือด
“…ล้อเล่นหรือเปล่า ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้”
“ผมไม่อยากให้คุณกลัวครับ ขออภัย”
“คนอะไรเนี่ย จริงๆ เลย”
Akane นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง แล้วเอื้อมมือไปที่ผ้าสีกรมท่าบนหน้าผาก ค่อยๆ แก้ออก
ในแสงจากหน้าต่าง เห็นรอยแผลเป็นขนาดเท่าปลายเล็บ เป็นรอยที่มีบางอย่างถูกมีดตัดออกไป
“ได้ยินว่าตอนเด็กๆ ตรงนี้เคยมีเครื่องหมายนะ แม่ของฉันเป็นคนตัดเครื่องหมายบนหน้าผากฉันทิ้งไป ไม่เคยได้ถามเหตุผลเลย เพราะไม่นานหลังจากนั้นแม่ก็ตายไปแล้ว”
“เครื่องหมาย…หรือครับ”
“คำว่าสาวปีศาจน่ะ ไม่ใช่แค่ชื่อไว้โชว์หรอกนะ พวกในคณะเขาขนลุกกับหน้าผากฉัน เจ้าของโรงละครก็เลยบอกว่า ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็เอาไปขายเสียเลย ฮ่าๆ”
เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความขำอยู่เลยแม้แต่น้อย
Kibihiko รับผ้าจากมือของ Akane แล้วพันกลับไปที่หน้าผากอีกครั้ง นิ้วที่ผูกปมสั่นเล็กน้อย
“คืนมะรืนนี้ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณครับ หินพีชก็อยู่ตรงนี้ด้วย”
“…อ๋อ งั้นเหรอ”
Akane ก้มหน้าลง เปียยาวสัมผัสถูกหลังมือของ Kibihiko
*
ตอนเย็น ชาวประมงคนหนึ่งนำปลามาส่งที่วัด
เขาชื่อชิโอมิ คาเฮ อายุราวห้าสิบ ใบหน้าเหลี่ยมไหม้แดดเป็นสีแดงคล้ำ ผมหยิกสลับขาวมัดไว้ด้วยผ้าขนหนู แขนหนามีรอยแผลเล็กๆ คล้ายรอยตาข่ายอยู่หลายแห่ง ดวงตาสีน้ำตาลจะคมขึ้นก็ต่อเมื่อพูดถึงทะเลเท่านั้น เป็นคนพูดน้อยแต่ดูเหมือนจะไม่โกหก
“คุณชิโอมิ ได้ยินว่านอกชายฝั่งนี้มีเกาะที่เรียกว่าโอนิงาชิมะใช่ไหมครับ”
“มีอยู่ แต่ปกติข้ามไปไม่ได้ รอบเกาะมีแต่โขดหินกับน้ำวน ที่จะข้ามไปด้วยเรือได้ก็มีแต่คืนน้ำเกิดที่น้ำลดลงมากเท่านั้น”
“น้ำเกิดครั้งหน้าคือเมื่อไรครับ”
“คืนมะรืนนี้ วันที่สามพฤษภาคม”
Kibihiko กดสำเนาในอกเสื้อไว้ นอกชายฝั่งบิเซ็น คืนวันที่สามพฤษภาคม วันของ Akane
“คืนนั้น ช่วยนำเรือออกให้หน่อยได้ไหมครับ”
“จะไปล้างแค้นให้ท่านเรียวคังหรือ”
“ส่วนหนึ่งก็ใช่ครับ แต่ยังมีเรื่องที่ผมอยากไปพิสูจน์ให้แน่ใจครับ”
คาเฮจ้องหน้า Kibihiko อยู่พักหนึ่ง แล้วพยักหน้าสั้นๆ
“ได้ เมื่อตะวันตกดินแล้วก็มาที่หลักบนหาด”
*
หลังตะวันตกดิน Fumi ก็พบกล่องไม้พอลาวน์เนียทรงยาวอยู่ในสุดของคลัง
“ท่าน Momoi คะ! อันนี้ที่ป้ายหัวม้วนเขียนว่า ‘ตำนานโมโมทาโร่’ ค่ะ”
“ขอดูหน่อยครับ”
พอเปิดออกก็เป็นม้วนภาพเก่า ลูกพีชใหญ่ที่ลอยมาตามแม่น้ำ คู่สามีภรรยาชราหลังโกง ชายหนุ่มพาบริวารสามคนขึ้นเรือ บนเกาะ เหล่าปีศาจนอนคว่ำหน้าล้มระเนระนาด
เหมือนกับเรื่องที่ Kibihiko ได้ฟังมาตั้งแต่เด็กทุกประการ
เพียงแต่คำบรรยายบรรทัดเดียวถูกทาทับด้วยสีขาวโกะฟุนจนหนาเตอะ
“เฉพาะตรงนี้ถูกลบไปครับ”
“ที่ท่านเรียวคังอยากให้ดู คือสิ่งนี้หรือเปล่านะ”
Akane ยกตะเกียงขึ้น
“คุณ Akane ช่วยส่องไฟจากด้านหลังกระดาษหน่อยครับ”
“ได้เลย”
Akane เอาตะเกียงไปไว้ด้านหลังม้วนภาพ แสงทะลุผ่านกระดาษ ตัวอักษรหมึกดำปรากฏขึ้นใต้สีโกะฟุนสีขาว
Kibihiko อ่านทีละตัวอักษร
“‘โมโมทาโร่มิได้เกิดจากลูกพีช แต่ชิงเอาพีชที่ปีศาจพิทักษ์ไว้ แล้วตั้งชื่อตนว่าโมโมทาโร่’”
ในคลังเงียบสนิท
เสียงของโยคิจิที่ตายไปที่อาซากุสะ ก้องกลับมาในหู Momoi…คืนพีชมา
Kibihiko เอามือแตะกล่องไม้พอลาวน์เนียในอกเสื้อ หินพีชสีแดงคล้ำอยู่ในนั้น รอยร้าวมีทั้งหมดสี่เส้น
“สมบัติของบ้านเธอ แต่เดิมเป็นของปีศาจนี่เอง”
เสียงของ Akane ไม่ได้โทษเขา เพียงแต่เงียบสงบ
“…ผมจะไปพิสูจน์ให้แน่ใจครับ”
Kibihiko ม้วนภาพกลับ แล้วจดบรรทัดที่ถูกลบลงในสมุดบันทึก ตัวอักษรเบี้ยวไปเล็กน้อย
คืนที่จะข้ามไปยังเกาะ คือคืนมะรืนนี้
── จบบทที่ 3 ──
