บทที่ 8
ถ้วยชาที่แตกร้าว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“นี่คือสิบวินาทีแรกของเทปของแม่ผมครับ”
ในหูฟัง เสียงของยูซุฟเอ่ยขึ้น ทันทีหลังจากเสียงน้ำที่คุ้นเคยและเสียงเรียกยามรุ่งอรุณจบลง
เช้าวันเสาร์ สิบเอ็ดโมงห้าสิบนาที มิโอะนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าในครัวของกุฏิวัดโจออนจิ เธอนั่งเรือเที่ยวสุดท้ายกลับมาเมื่อคืนก็เพื่อคุยเรื่องไปตุรกีกับพ่อต่อหน้า แต่เอชิน คาวาเสะ พ่อของเธอ พอตีระฆังเช้าและสวดทำวัตรเสร็จ ก็ออกไปเยี่ยมบ้านศรัทธาโดยไม่พูดสักคำ
“คุณมิโอะบอกว่าจะไปถามคนเก่าแก่ในเมือง แต่ถ้าไม่มีเสียงก็ถามไม่ได้ ผมเลยให้แค่สิบวินาทีครับ”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“จะให้คนในเมืองฟังก็ได้ครับ แต่อย่าเอาเครื่องมือไปแตะต้องมันนะครับ ขอให้เป็นเสียงอย่างที่แม่ผมเคยฟัง”
มีเสียงแกร๊กเบา ๆ คงเป็นเสียงปุ่มของเครื่องเล่นสีเงินเครื่องนั้น
เสียงซ่าาา ราวสายฝนบาง ๆ แผ่ออกมา เป็นเสียงฮิสของเทปเก่า ลึกเข้าไปด้านใน เสียงครางก้องของระฆังเส้นหนึ่งกำลังจะเลือนหาย
แล้วเสียงของใครบางคนก็แทรกเข้ามา
ทุ้มต่ำ ต่ำมาก ช้า ๆ และบางช่วงก็บิดเบี้ยวราวกับดังมาจากก้นน้ำ เสียงนั้นอ่านวางลงทีละคำ ว่า ระฆังดัง ทะเลขานรับ
หลังจากนั้นก็เหลือเพียงเสียงฮิสอีกครั้ง สิบวินาทีจบลงตรงนั้น
มิโอะหลับตาอยู่อย่างนั้นแล้วกดเล่นอีกรอบ ฟังเป็นครั้งที่สามด้วย
〈เสียงนี้... เคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง〉
เธอรู้สึกว่าเคยได้ยิน แต่นึกไม่ออกว่าเมื่อไรและที่ไหน มันขึ้นมาถึงคอหอยแล้วก็ติดอยู่ตรงนั้น เหมือนจำได้แค่กลิ่นของดอกไม้ที่นึกชื่อไม่ออก
นิ้วเกือบจะขยับไปเอง ถ้าต่อเข้ากับมิกเซอร์ในสตูดิโอ ก็ลบเสียงฮิสและทำให้เสียงชัดขึ้นได้ ถ้าเป็นงาน เธอคงทำอย่างนั้นทันที
มิโอะวางมือกลับลงบนเข่า นี่คือสมบัติของแม่เขา
*
ประตูครัวด้านหลังเลื่อนเปิดดังครืด พ่อเดินเข้ามาพร้อมลมทะเลเย็นเฉียบ เสื้อฮาโอริบุนวมสีน้ำตาลอบอวลไปด้วยความหนาวจากข้างนอก
พ่อไม่มองมิโอะ เทน้ำร้อนจากกระติกใส่กาน้ำชา แล้วหยิบถ้วยชาสีขาวใบใหญ่ที่ใช้ทุกเช้าลงจากชั้น ไอชาหอมกรุ่นลอยขึ้นทั่วครัว
“พ่อ มีเสียงหนึ่งที่หนูอยากให้พ่อฟังหน่อย”
“...อะไรล่ะ”
“เทปที่แม่ของคุณยูซุฟทิ้งไว้ค่ะ เขาส่งมาให้แค่สิบวินาทีแรก เป็นเสียงเมื่อสามสิบห้าปีก่อน แต่ถ้าเป็นพ่อ อาจจะรู้ว่าเป็นใคร”
พ่อไม่ตอบ หยิบถ้วยชาขึ้นมา มิโอะถอดหูฟังออก วางสมาร์ทโฟนบนโต๊ะ แล้วกดปุ่มเล่น
ซ่าาา เสียงครางก้องของระฆัง แล้วเสียงทุ้มต่ำบิดเบี้ยวก็อ่านขึ้น ระฆังดัง ทะเลขานรับ
เพล้ง
เศษสีขาวกระจายเต็มพื้นไม้กระดาน ชาที่หกลามไปบนพื้นทั้งที่ยังมีไอระอุ
พ่อยืนอยู่ทั้งที่มือว่างเปล่า ใต้คิ้วขาวยาว ดวงตาเรียวเบิกกว้างสุด สิ่งที่จ้องอยู่คือสมาร์ทโฟนบนโต๊ะ
“พ่อ! ลวกมือหรือเปล่า”
“หยุดมันซะ”
เสียงแหบพร่า
“หยุดมันเดี๋ยวนี้!”
หน้าต่างครัวสั่นสะเทือน มิโอะรีบกดหยุด เสียงฮิสหายไป
“พ่อรู้จักเสียงนี้ใช่ไหม”
พ่อไม่ตอบ ก้มลงเก็บเศษถ้วย มือใหญ่ข้อนิ้วหนาสั่นอยู่
“หนูเพิ่งเคยเห็นพ่อทำถ้วยชาตกเป็นครั้งแรกในชีวิต ตอนคุณยูซุฟถามเรื่องสามสิบห้าปีก่อน พ่อก็หันหลังให้ ตอนหนูสะกดคำว่าอักชัย พ่อก็เงียบไปในโทรศัพท์ เมื่อวานซืนพ่อก็บอกว่าประเทศนั้นห้ามไปเด็ดขาด ทั้งหมดนี้เกี่ยวกับเสียงนี้ใช่ไหม”
“อย่าไปตุรกี”
“บอกเหตุผลมา”
“บอกว่าอย่าไปก็คืออย่าไป!”
“หนูอายุยี่สิบแปดแล้วนะ ไม่ใช่เด็กที่ใช้ชีวิตทำแต่สิ่งที่พ่อสั่งอีกแล้ว”
“ก็เพราะยังเป็นเด็กถึงได้พูดอยู่นี่ไง! สำหรับพ่อแม่ ลูกก็คือลูกไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่!”
เสียงของพ่อกระแทกเข้ากับคานเพดาน มิโอะไม่หวั่นไหว
“งั้นก็พูดให้ลูกเข้าใจสิ หนูจะฟัง ไม่ว่าเรื่องอะไรหนูก็จะฟังให้ดี”
พ่อวางเศษที่เก็บได้ไว้บนฝ่ามือแล้วนิ่งเงียบ นอกหน้าต่าง นกนางนวลส่งเสียงร้อง
เป็นความเงียบที่ยาวนาน
“...ไม่รู้”
พ่อพูดเพียงเท่านั้นเบา ๆ แล้ววางเศษถ้วยลงในอ่าง หันหลังเดินออกทางประตูครัว กุญแจที่เอวดังกริ๊กอยู่อีกฟากของประตู
มิโอะยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น
“ขอนับถึงสามนะ”
เธอเอ่ยออกมาในครัวที่ไม่มีใครอยู่ หนึ่ง สอง สาม เสียงหัวใจยังปั่นป่วน ถึงอย่างนั้น คำตอบก็ไม่เปลี่ยน
〈จะไป ไม่ว่าจะเป็นเสียงของใคร ฉันก็จะไปฟังให้ถึงที่〉
มิโอะกางหนังสือพิมพ์ ห่อเศษที่เหลือทีละชิ้น เป็นถ้วยชาที่พ่อใช้ทุกเช้ามาหลายสิบปี
ตกกลางคืน มิโอะเกือบอัดเสียงเล่าเรื่องพ่อเป็นคำตอบถึงยูซุฟ แต่แล้วก็ลบทิ้ง
“ยังไม่ทราบค่ะ ขอลองถามต่ออีกหน่อยนะคะ”
เธอส่งไปเพียงเท่านั้น
*
สองสัปดาห์ผ่านไปในพริบตา
พ่อไม่รับโทรศัพท์ ครั้งเดียวที่สายติด พ่อก็แค่ถามว่ามีธุระอะไร แล้วก่อนที่มิโอะจะตอบ ก็พูดว่า “อย่าให้ร่างกายโดนความเย็น” แล้ววางสายไป
คืนก่อนออกเดินทาง มิโอะกลับไปเมืองชิโอมิอีกครั้ง พ่อเข้านอนไปก่อนแล้ว ประตูห้องปิดสนิทอยู่อย่างนั้น
หกโมงเช้าวันรุ่งขึ้น มิโอะได้ยินเสียงระฆังทั้งที่ยังนอนอยู่ในที่นอน
ก้องงง
เป็นระฆังของพ่อ มิโอะหลับตานับ ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม แล้วก็สังเกตเห็น ก่อนที่เสียงครางก้องจะเลือนหายไปในทะเลจนหมด การตีครั้งต่อไปก็มาถึงเสียแล้ว จังหวะห่างสั้นกว่าปกติ
สิบแปดครั้ง จบเร็วกว่าปกติมาก
〈ระฆังของพ่อ จังหวะรวนไปหมด〉
เป็นเสียงระฆังที่เธอไม่เคยได้ยินเลยสักครั้งตั้งแต่เด็ก
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่โถงหลัก พ่อก็กำลังสวดพระสูตรอยู่แล้ว เปลวเทียนไหวระริก ควันธูปลอยขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ แผ่นหลังในจีวรสีดำไม่หันมาทางนี้
มิโอะคุกเข่าตรงทางเข้าส่วนนอกของโถง ก้มศีรษะให้แผ่นหลังนั้น
“หนูไปนะคะ”
เสียงสวดไม่หยุด เพียงแต่ตรงจุดเดียว มันแหบพร่าลงเพียงเล็กน้อย
*
พอออกจากซุ้มประตูวัด ก็เห็นรถกระบะเล็กสีขาวจอดอยู่ตรงเชิงเนิน ผมสั้นสีน้ำตาลแดงโผล่ออกมาจากหน้าต่างฝั่งคนขับ
“พี่มิโอะ! ขึ้นมาเลย เดี๋ยวผมไปส่งที่ท่าเรือ”
เป็นทาคุมะ กล่องปลาเปล่าบนกระบะท้ายสั่นกึกกัก
“ทาคุมะ ทำไมถึง...”
“ท่านเจ้าอาวาสฝากไว้น่ะ โทรมาก่อนฟ้าสาง บอกให้ผมไปส่ง”
“พ่อเหรอ...”
“อ๊ะ แย่แล้ว ท่านสั่งไว้ว่าให้เก็บเป็นความลับ ทำเป็นว่าไม่ได้ยินละกันนะ”
ทาคุมะหดคอหนา ๆ มิโอะขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ มีกลิ่นปลา น้ำมันเก่า และทะเล
รถกระบะเล็กไหลลงเนินริมทะเลช้า ๆ แสงตะวันฤดูหนาวส่องระยิบอยู่บนผิวน้ำ
“ไปต่างประเทศ ไม่กลัวเหรอ”
“กลัวสิ ภาษาก็เข้าใจแค่ครึ่งเดียว”
“แต่ก็ยังจะไปใช่ไหม”
“อื้ม อยากไปน่ะ”
“งั้นก็ต้องไปสิ”
พอถึงท่าเรือ ทาคุมะยกกระเป๋าเดินทางลงด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย จากกระเป๋าเสื้อด้านอก มีคัมภีร์สวดเล่มเล็กที่มุมสึกกร่อนโผล่ออกมา
“พี่มิโอะ เรื่องระฆังผมตีให้เอง”
“ทาคุมะ ระฆังน่ะ คนในตระกูลของวัดเท่านั้นที่ตีได้นะ”
“จริงด้วย จริงด้วย ฮ่า ๆ ๆ!”
ทาคุมะเกาหัว แล้วสีหน้าก็จริงจังขึ้นมา
“งั้นทุกเช้าผมจะไปยืนฟังระฆังของท่านเจ้าอาวาสใต้หอระฆัง ถ้าจังหวะรวนก็จะไปลูบหลังให้ก็แล้วกัน”
“...ฝากด้วยนะ”
มิโอะก้มศีรษะลึก เสียงหวูดเรือดังยาวไปทั่วท่า
*
อีกด้านของกระจก หิมะโปรยปราย
บินราวสิบสามชั่วโมง มิโอะก็ลงที่สนามบินอิสตันบูล นอกหน้าต่างเป็นเช้าสีเทา หิมะละเอียดถูกลมพัดขวางปลิวเฉียงลงมา
พอผ่านทางออกขาเข้า เสียงประกาศภาษาที่ไม่รู้จักก็ร่วงลงมาจากเพดาน ล้อกระเป๋าเดินทางกลิ้งไปบนพื้นทุกทิศ เป็นเสียงเดียวกับในบันทึกเสียงแรกที่ยูซุฟส่งมาจากสนามบิน
หน้าทางออกมีคนยืนเรียงแถวถือกระดาษเขียนชื่อ มิโอะเดินตรวจตัวอักษรบนกระดาษทีละคน ชื่อภาษาอังกฤษ ชื่อในตัวอักษรที่ไม่รู้จัก แต่ชื่อ มิโอะ คาวาเสะ ไม่มีอยู่ที่ไหนเลย
กลิ่นกาแฟชงใหม่หอมกรุ่นลอยมาจากร้านสักแห่ง
มิโอะเปิดเครื่องสมาร์ทโฟน
เครื่องสั่นสั้น ๆ มีข้อความเสียงหนึ่งฉบับ ผู้ส่งคือยูซุฟ
เธอกดเล่น ไม่มีเสียงน้ำ ไม่มีเสียงนกนางนวล เป็นเสียงเหมือนคนพูดอยู่ในห้องเล็ก ๆ โดยเอามือปิดปาก
“ผมไปรับไม่ได้ครับ มีนักข่าวอยู่”
ข้อความเสียงจบลงเพียงเท่านั้น
── จบบทที่ 8 ──
