บทที่ 7
เช้าที่ส่งไม่ได้
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น ตุ๊บ
เป็นเสียงขี้เถ้าธูปที่ร่วงลงในกระถางธูป
บ่ายสองโมงวันอาทิตย์ มิโอะนั่งอยู่คนเดียวในส่วนด้านนอกของโถงหลักวัด เครื่องอัดเสียงบนเสื่อทาทามิมีไฟสีแดงสว่างอยู่ ไส้เทียนส่งเสียงฉึ่ก ๆ เป็นครั้งคราว ควันธูปกลายเป็นเส้นด้ายเส้นเล็กเส้นเดียว ลอยขึ้นไปสู่ความมืดใต้เพดาน
ควันไม่มีเสียง ถึงอย่างนั้น ห้องที่มีควันลอยอยู่ก็มีความเงียบเฉพาะของห้องนั้น มิโอะอยากบันทึกความเงียบนั้นไว้
ข้างเข่ามีสมาร์ตโฟนคว่ำหน้าวางอยู่ ทั้งก่อนเที่ยงและหลังบ่ายโมงไปแล้ว มันก็ไม่สั่นสักครั้ง อีเมลของเซลิมที่อ่านเมื่อเช้ายังติดตาอยู่ไม่หาย ห้ามติดต่อเรื่องส่วนตัวทุกรูปแบบเป็นเวลาหนึ่งปี ถ้าฝ่าฝืน จะฟ้องทั้งคุณและสตูดิโอของคุณ
เสื่อทาทามิส่งเสียงเอี๊ยดอยู่ข้างหลัง
เมื่อหันไป ก็เห็นเอชิน พ่อของเธอ ยืนอยู่ที่ทางเข้า สายตาเขาไปหยุดที่ไฟแดงของเครื่องอัดเสียง แล้วก็ชะงักนิ่งไปทันที
ถ้าเป็นปกติ ตอนนี้เสียงตะโกนคงดังมาแล้ว แต่พ่อกลับปิดปากเงียบ เขาเดินบนเสื่อด้วยเท้าที่สวมถุงเท้าทาบิอย่างแผ่วเบา ไม่ให้มีเสียง นั่งลงตรงหน้ากระถางธูป แล้วปักธูปดอกใหม่หนึ่งดอก ทั้งตอนจุดไม้ขีดและตอนดับไฟ เขาเอาฝ่ามือป้องไว้เพื่อกลบเสียง
จากนั้นพ่อก็พนมมืออย่างเงียบ ๆ
ควันธูปเพิ่มเป็นสองสาย
มิโอะไม่ได้หยุดเครื่องอัดเสียง พ่อก็ไม่พูดอะไรเหมือนกัน ผ่านมาเพียงวันเดียวนับจากที่ทะเลาะกันหน้าหลุมศพ ถึงอย่างนั้นเวลาในห้องนี้ก็อ่อนโยนเหลือเกิน
ครู่หนึ่งพ่อก็ลุกขึ้น เดินออกไปเหมือนตอนที่เข้ามา มือข้างหนึ่งกดพวงกุญแจที่เอวไว้เบา ๆ ไม่ให้มันส่งเสียง
มิโอะปิดไฟของเครื่องอัดเสียง แล้วตั้งชื่อไฟล์ว่า ‘เช้าที่ส่งไม่ได้ ๒’ ไฟล์แรกคือเสียงระฆังสิบแปดครั้งที่บันทึกไว้ริมหน้าต่างเมื่อเช้า
*
ตีสี่ห้าสิบนาทีวันจันทร์
มิโอะยืนอยู่ริมแม่น้ำใกล้อพาร์ตเมนต์ ลมหายใจกลายเป็นไอขาว ปลายนิ้วในถุงมือเย็นเฉียบแล้ว
ตรงหน้ามีสะพานเหล็ก สะพานที่เธอได้ยินเสียงมันแว่วมาจากในห้องทุกเช้า เมื่อคืนหลังกลับมาโตเกียวเธอแทบไม่ได้หลับ ถ้าอย่างนั้นก็ไปฟังมันเสียเลยสิ คิดอย่างนั้น เธอจึงออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังมืด
เธอตั้งเครื่องอัดเสียงไว้ที่รั้วริมตลิ่ง ห่างจากสะพานราวยี่สิบเมตร
ตีสี่ห้าสิบแปดนาที ไกลออกไป รางรถไฟเริ่มร้องเพลงเสียงบาง ๆ ครืดดด เสียงสูง พอเข้าใกล้เสียงก็ต่ำลง กลายเป็นเสียงหนักแน่นว่า กึก โกร๊ก แสงไฟจากหน้าต่างเรียงเป็นแถวเดียว ข้ามผืนน้ำสีดำไป
รถเที่ยวแรกแทบไม่มีผู้โดยสารเลย
พอแสงไฟห่างออกไป เสียงน้ำในแม่น้ำก็กลับมา ที่ไหนสักแห่งมีเสียงมอเตอร์ไซค์ส่งหนังสือพิมพ์จอดลง
‘เช้าที่ส่งไม่ได้ ๓’
มันต่างจากเสียงระฆังที่ชิโอมิมาจิโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างนั้น ทั้งสองก็เป็นเสียงที่เริ่มต้นวันใหม่เหมือนกัน
*
วันจันทร์ ก่อนเที่ยงก็ไม่มีข้อความเสียงมาเหมือนกัน
วันอังคารก็ไม่มี
เที่ยงวันอังคาร มิโอะนั่งกำสมาร์ตโฟนอยู่หน้าโต๊ะในห้องควบคุม บนหน้าจอมีสามไฟล์เรียงกัน ระฆัง โถงหลักกับควันธูป รถไฟเที่ยวแรกบนสะพานเหล็ก
นิ้วโป้งเกือบแตะปุ่มส่งแล้ว
“คุณมิโอะคะ!”
ประตูกันเสียงเปิดออก Koharu โผล่หน้าเข้ามา วันนี้เสียงก็สูงขึ้นอีกขั้น
“ผู้จัดการให้ส่งตารางงานเดือนหน้าค่ะ! …อ้าว หน้าตาน่ากลัวอีกแล้วนะคะ”
“หน้าตาน่ากลัวเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ! ตั้งแต่วันจันทร์เลย คิ้วจะชนกันอยู่แล้วนะคะ”
Koharu ใช้สองมือดันคิ้วของตัวเองให้ขมวดเข้าหากันให้ดู มิโอะเกือบหลุดหัวเราะ แล้วคว่ำสมาร์ตโฟนลง
〈ถ้าสตูดิโอนี้ต้องถูกฟ้องไปด้วย〉
เสียงสูงของ Koharu ตารางงานของผู้จัดการ ทุกอย่างที่นี่จะเดือดร้อนหมด นั่นคือสิ่งที่เธอทำไม่ได้เด็ดขาด
“ตารางงาน ฉันจะส่งวันนี้ค่ะ ขอบคุณนะ Koharu”
“ค่า~! คุณมิโอะ นอนให้เพียงพอด้วยนะคะ!”
ประตูปิดลง มิโอะวางฝ่ามือทาบบนสมาร์ตโฟนที่คว่ำอยู่
*
สิบเอ็ดนาฬิกาห้าสิบแปดนาทีวันพุธ
สมาร์ตโฟนบนโต๊ะสั่นสั้น ๆ
คนส่งคือยูซุฟ มิโอะสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วเสียบหูฟัง หลับตา และกดเล่น
เป็นเสียงน้ำ แต่ใกล้กว่าปกติ คลื่นซัดก้อนหินริมฝั่งอยู่ตรงปลายเท้าพอดี เสียงนางนวลดังขึ้นเหนือศีรษะ
แล้วเสียงเรียกสวดก็เริ่มขึ้น
ไม่ใช่เสียงอย่างที่เคยได้ยิน แหบเล็กน้อย เริ่มจากโทนต่ำแล้วค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปช้า ๆ ไม่ใช่เสียงดังที่ก้องไปทั่วเมือง แต่เป็นเสียงกลมกล่อมที่กระทบผนังไม้ก่อนหนหนึ่งแล้วค่อยลอยออกไปเหนือผืนน้ำ
เมื่อเสียงสวดสิ้นสุดลง เสียงของยูซุฟก็ซ้อนขึ้นมาเหนือเสียงคลื่น
“คุณมิโอะ สามวัน ขอโทษครับ”
เสียงของเขาแหบไปนิดหน่อย
“เรื่องอีเมลของเซลิม ผมรู้แล้ว เซลิมบอกว่าจะฟ้องสตูดิโอของคุณมิโอะด้วย ผมก็เลยส่งไม่ได้ ผมไม่อยากทำลายงานของคุณมิโอะ”
ในหูฟัง ยูซุฟถอนหายใจยาว
“แล้วสามวันนั้น ผมคุยกับเซลิม Big voice เสียงดังมาก ทั้งผมและเซลิม เมื่อคืนเซลิมพูดว่า ถ้าเป็นเสียงสำหรับงาน ก็ได้ ถ้าไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ก็ได้ จะเลิกฟ้องสตูดิโอ …ผมเอากลับมาได้แล้ว เช้าของพวกเรา”
มีเสียงฮัมเพลงแทรกเข้ามานิดหน่อย เป็นเสียงฮัมที่ไม่ได้ยินมาสี่วันแล้ว
“เสียงเช้านี้ ไม่ได้อัดจากหน้าต่างบ้านนะครับ ผมอัดหน้ามัสยิดเล็ก ๆ ข้างน้ำ มัสยิดที่แม่ชอบที่สุด แม่บอกว่าเสียงที่นี่อ่อนโยนที่สุด วันนี้ผมก็เลยอยากให้คุณมิโอะได้ฟังเช้าของที่นี่”
เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงก็พูดต่ออย่างเขิน ๆ
“ผมก็อยากฟังเช้าของคุณมิโอะเหมือนกัน สามวันที่ผ่านมา”
ข้อความเสียงจบลง
มิโอะยังหลับตาอยู่อย่างนั้น หลังเปลือกตาร้อนผ่าว มีบางสิ่งไหลลงมาตามแก้มเป็นสายหนึ่ง
เธอเลือกสามไฟล์ ระฆัง โถงหลักกับควันธูป รถไฟเที่ยวแรกบนสะพานเหล็ก แล้วบันทึกเสียงของตัวเองต่อท้ายเป็นอย่างสุดท้าย
“นี่คือเช้าที่ส่งไม่ได้ค่ะ ฉันเก็บไว้ให้สามเช้า …ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ”
เธอกดปุ่มส่ง คราวนี้นิ้วไม่ลังเลเลย
*
พักเที่ยง มิโอะออกไปที่ชานพักบันไดหนีไฟ
แสงแดดฤดูหนาวส่องราวบันไดเป็นสีขาว กลิ่นหวานของรถเข็นขายมันเผาลอยขึ้นมาจากถนนด้านล่าง ที่ไหนสักแห่งมีเสียงงานก่อสร้างดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่ไกล ๆ
เธอเอนตัวพิงราวบันได แล้วฟังข้อความเสียงอีกครั้ง เสียงแหบของมัสยิดหลังเล็ก คลื่นที่ซัดปลายเท้า เสียงฮัมที่ไม่ได้ยินมาสี่วัน
สามวันที่ผ่านมา ตัวเองรออะไรอยู่กันแน่ ตอนนี้มิโอะรู้แล้ว
ไม่ใช่เสียงสำหรับงาน แต่เป็นเสียงของเขา
เธอใช้นิ้วคลำดูว่าไฟของเครื่องอัดเสียงที่คอดับอยู่ แล้วเอ่ยเบา ๆ ในชานพักที่ไม่มีใคร
“ฉันน่ะ ชอบเขาเข้าแล้วล่ะ”
พอพูดออกไป อะไรบางอย่างในอกก็ดังเงียบ ๆ ลงไป เงียบสงบเหมือนหลังตีระฆังเสร็จ
ประเทศต่างกัน ภาษาต่างกัน เสียงสวดตอนเช้าก็ต่างกัน เขามีคู่หมั้นที่พ่อเป็นคนกำหนด ส่วนเธอมีวัดกับครอบครัวผู้อุปถัมภ์วัด เธอรู้ดี ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำเป็นไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว
กลิ่นมันเผาลอยตามลมผ่านไป
*
สิบโมงเช้าวันพฤหัสบดี
“คุณมิโอะ! คุณมิโอะ คุณมิโอะ!”
Koharu วิ่งมาตามทางเดิน โบกกระดาษที่พิมพ์ไว้ไปมา เสียงสูงขึ้นไปอีกสามขั้น
“สำนักงานของคุณอักชัยส่งคำขออย่างเป็นทางการมาแล้วค่ะ! ผู้จัดการอนุมัติไปเรียบร้อยแล้วด้วย!”
“คำขอเหรอคะ”
“งานอัลบั้มค่ะ! แล้วก็ที่อิสตันบูลด้วย! ระบุชื่อคุณมิโอะเลย!”
มิโอะรับกระดาษมา ใช้นิ้วไล่อ่านข้อความภาษาอังกฤษทีละบรรทัด
ผู้ว่าจ้าง ยูซุฟ อักชัย บันทึกเสียงรุ่งอรุณของช่องแคบบอสฟอรัสสำหรับอัลบั้ม ระยะเวลาเจ็ดวัน เริ่มในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ค่าเดินทางและที่พักสำนักงานเป็นผู้รับผิดชอบ ผู้รับผิดชอบงานระบุชื่อ มิโอะ คาวาเสะ
ด้านล่างมีประโยคสั้น ๆ เพิ่มเข้ามา หนังสือแจ้งก่อนหน้านี้ถือเป็นอันยกเลิก แต่ข้อตกลงหนึ่งปีในสัญญากับยูซุฟยังคงเดิม ผู้ประสานงาน เซลิม ยัลชึน
ล่างสุดมีหมายเหตุต่อท้าย
การระบุชื่อเป็นความประสงค์อันแรงกล้าของเขา ไม่ใช่ความประสงค์ของผม
เธอรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพูดเร็ว ๆ และเสียงดีดนิ้วแห้ง ๆ นั้นลอยมาจากอีกฟากของกระดาษ
“คุณมิโอะไปใช่ไหมคะ! งานอัดเสียงต่างประเทศนะคะ!”
“…อยากไปค่ะ”
เสียงของตัวเองชัดกว่าที่คิดไว้
“แต่ก่อนอื่นต้องบอกพ่อก่อน ถ้าวันเสาร์อาทิตย์กลับบ้านไม่ได้ ก็ต้องบอกเรื่องระฆังด้วยน่ะ”
“อ๊ะ มาแล้ว สำเนียงถิ่น!”
Koharu ยิ้มกริ่ม มิโอะเอากระดาษพัดหน้าเพื่อกลบเกลื่อน
*
สองทุ่ม ในห้องอพาร์ตเมนต์ มิโอะโทรหาพ่อ
เสียงรอสายดังสามครั้ง แล้วก็ต่อติด
“มิโอะเหรอ! อะไรกัน โทรมาดึกป่านนี้”
“พ่อ ตอนนี้ว่างไหม มีเรื่องงานจะบอกน่ะ”
“ว่ามา”
“อีกสองสัปดาห์ฉันต้องไปอัดเสียงต่างประเทศเจ็ดวัน เพราะอย่างนั้นสุดสัปดาห์ช่วงนั้นก็กลับไม่ได้”
“ต่างประเทศ? ที่ไหน”
“ตุรกี อิสตันบูล”
ปลายสายเงียบกริบ
ได้ยินเสียงนาฬิกาลูกตุ้มบนเสา ตึก ตึก
“เป็นงานอัลบั้มของเขาน่ะ อัดเสียงยามเช้าของทะเลฝั่งโน้น เป็นคำขออย่างเป็นทางการ แล้วสตูดิโอก็อนุญาตแล้วด้วย เขาระบุชื่อฉันเลยนะ”
“ของผู้ชายคนนั้นน่ะเรอะ”
“…ค่ะ”
ในหูโทรศัพท์ ลมหายใจของพ่อหนักขึ้น
“ไม่ได้!”
รู้สึกเหมือนกระจกหน้าต่างในห้องสั่นสะท้านวืด
“ไม่ให้ไปตุรกี! ประเทศอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่ประเทศนั้นไม่ได้เด็ดขาด!”
“ทำไมล่ะ นี่มันงานนะ บอกเหตุผลมาสิ”
พ่อไม่ตอบ ปลายสายมีเพียงนาฬิกาลูกตุ้มที่ยังดังต่อไป ตึก ตึก
── จบบทที่ 7 ──
