มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 6

ลำดับธรรมดา

ผู้เขียนบทนี้: ทีมงาน Original Novel

เครื่องถ่ายเอกสารพ่นกระดาษออกมาไม่หยุด

พรึ่บๆๆ กระดาษสีขาวพุ่งขึ้นเหมือนน้ำพุ แล้วปลิวร่วงลงมาทั่วห้องรอของสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง

“หยุดก่อน! หยุดเดี๋ยวนี้! แค่สามแผ่นก็พอแล้ว!”

“ทั้งหมดอย่างละร้อยแผ่นครับผม! เผื่อไว้ครับผม!”

ชายร้านถ่ายเอกสารที่มุมห้องรอ หนวดเกลือพริกไทยของเขาที่ปลายสองข้างชี้ตั้งขึ้นเป็นเส้นตรงสั่นระริก ใต้เคาน์เตอร์มีถุงเท้าขาวสะอาดยาวถึงข้อเท้าโผล่ออกมา

เป็นตอนเที่ยงของวันที่เจ็ด รากากลับมาถึงสุราบายาแล้วก็พาฮามายื่นขอพาสปอร์ตทันที บัตรคิวของเขาคือหมายเลขแปดสิบเจ็ด ระหว่างรอ คุณตาคุณยายที่ใส่หมวกสีขาวนั่งอยู่ข้างๆ กำลังจนใจกับเอกสารตรงหน้า ทั้งสองจะไปหาหลานที่เกิดในมาเลเซีย แต่เขียนเอกสารไม่เป็น แถมสำเนาก็ไม่พอ

“เดี๋ยวนะครับ”

มือไวกว่าปาก รากาเขียนเอกสารใหม่ให้ แล้ววิ่งไปร้านถ่ายเอกสารเพื่อทำสำเนา แล้วก็กลายเป็นอย่างที่เห็น

เครื่องดังโครกหนึ่งครั้ง กระดาษก็หยุด แต่แทนที่จะเป็นกระดาษ ผงสีดำกลับพ่นฟุ้งออกมาจากช่องข้างเครื่อง หน้าของชายหนวดดำสนิทไปหมด

“…ภารกิจ…ดำเนินต่อไป…”

“อย่าดำเนินต่อสิ!”

รากาเปิดฝาเครื่อง กระดาษสามแผ่นพับซ้อนเป็นรูปหีบเพลงติดอยู่ข้างใน พอดึงออกมา สปริงของตัวหนีบที่กดกระดาษก็หลุดออกมาดังเปาะ

รากาหยิบหนังยางจากกระเป๋าหลังมาพันตัวหนีบสองรอบแทนสปริง ปิดฝา แล้วกดปุ่ม

หวีดดด สำเนาออกมาครบสามแผ่นพอดี

“เรียบร้อย! …เอ๊ะ? หนวดนั่น ใช่พนักงานเรือเฟอร์รี่หรือเปล่า?”

“หนวดร้านถ่ายเอกสารครับผม!”

พอรากาวิ่งกลับไปห้องรอ คุณตาคุณยายก็กำลังจะถูกเรียกเข้าไปที่เคาน์เตอร์พอดี เขายื่นสำเนาให้ ทั้งสองโค้งศีรษะขอบคุณหลายต่อหลายครั้ง

จากนั้นรากาก็เงยหน้าขึ้นมองป้ายแสดงหมายเลข

เก้าสิบสอง

“…แล้วแปดสิบเจ็ดล่ะ?”

ฮาลุกจากม้านั่งยาว กดนาฬิกาข้อมือปิ๊บๆๆ

“ถูกเรียกไปเมื่อสามนาทีก่อนค่ะ สามครั้ง คุณกำลังสู้กับเครื่องถ่ายเอกสารอยู่ค่ะ แค่นี้ค่ะ”

“โอ๊ย!”

*

พอไปรับบัตรคิวใหม่ ได้หมายเลขสองร้อยสิบสี่

“ตอนนี้เก้าสิบสอง ต้องรออีกร้อยยี่สิบสองคน…”

รากากำลังจะนับนิ้ว เจ้าหน้าที่แนะนำในเครื่องแบบสีกรมท่าก็เดินเข้ามาเงียบๆ หลังตรงเสียจนเกินไป ใต้หมวกมีหนวดเกลือพริกไทยชี้ตั้งขึ้นเป็นเส้นตรง ข้างจมูกยังมีผงสีดำเหลืออยู่นิดหน่อย

“เอ๊ะ? คุณคนร้านถ่ายเอกสารเมื่อกี้ใช่ไหม?”

“พะ พี่ชายฝาแฝดครับผม!”

เจ้าหน้าที่แนะนำทำท่าจะวันทยหัตถ์ แต่รีบเปลี่ยนเป็นเกาหัวแทน แล้วลดเสียงลง

“มีบริการด่วนครับ พรุ่งนี้ก็รับได้ครับผม”

“บริการด่วน! เท่าไหร่ครับ?”

“เพิ่มอีกหนึ่งล้านรูเปียห์ครับผม”

“ห-หนึ่งล้าน!?”

ตาของรากาเบิกกลมโต

“ส่วนค่าใช้จ่าย เอ่อ ทางนี้จัดการให้เองก็ได้ครับ…”

“ของฟรีแพงที่สุด! ธรรมดานี่แหละ ผมชินกับการรอแล้ว ผมรอเส้นลวกสุกทุกวันอยู่แล้ว”

รอยย่นแนวตั้งระหว่างคิ้วของเจ้าหน้าที่แนะนำลึกขึ้นอีก

รากานั่งลงบนม้านั่งยาวอีกครั้ง ฮาเปิดสมุดบันทึกอยู่ข้างๆ

“ถ้าไม่ได้ไปถ่ายสำเนา ป่านนี้เสร็จไปแล้วค่ะ”

“แต่คุณตาคุณยายสองคนนั้นได้เจอหลานนะ”

“ลองคิดดูค่ะ คุณได้อะไร”

“ไม่ใช่ศูนย์หรอกน่า ได้หน้าหลานมาหนึ่งหน้า”

ฮาถอนหายใจยาว…เฮ้อ

ฮาปิดสมุดบันทึก แล้วไม่พูดอะไรอีก แต่จนถึงเวลาปิดทำการ เธอก็ไม่เคยคิดจะกลับเลยสักครั้ง

หมายเลขสองร้อยสิบสี่ถูกเรียกเมื่อเหลืออีกห้านาทีก็จะปิดทำการตอนสี่โมงเย็น

หญิงที่เคาน์เตอร์ ก่อนจะถ่ายรูป ชี้ไปที่กลางกระหม่อมของรากา

“ผมตรงนั้นล้นกรอบค่ะ”

พอรากาแกะหนังยางออก ผมที่รวบไว้ก็ฟูกางออกไปทุกทิศ

“…เมื่อกี้ยังเข้ากรอบได้มากกว่านี้อีกค่ะ”

สุดท้ายก็ต้องรัดหนังยางกลับเข้าไปแล้วถ่ายอยู่ดี ค่าธรรมเนียมสามแสนห้าหมื่นรูเปียห์ รากานับออกมาจากกระเป๋าสตางค์ปากกิ๊บทีละใบ

“รับได้วันมะรืนค่ะ”

“มะรืน…วันที่เก้า! วันนี้วันที่เจ็ด เหลืออีกห้าสิบสี่วัน เอาล่ะ! สองวันนี้ต้องหาค่าเดินทางให้ได้!”

*

กลางคืน ที่ม้านั่งยาวหน้าร้านแผงลอย ฮากางสมุดบันทึกออก มื้อวันนี้คือบะหมี่ของพ่อ รากาเป็นคนเลี้ยง

“เส้นทางที่ถูกที่สุดค่ะ”

ฮาใช้ปลายปากกาลูกลื่นชี้ไปทีละบรรทัด

“จากสุราบายาไปจาการ์ตา รถไฟชั้นประหยัด สองแสนห้าหมื่นรูเปียห์ จากจาการ์ตาไปโฮจิมินห์ เที่ยวบินโลว์คอสต์ที่ถูกที่สุด หนึ่งล้านหกแสน ค่ารถบัสไปสนามบินและอื่นๆ ห้าหมื่น รวมทั้งหมดหนึ่งล้านเก้าแสนค่ะ”

รากาเปิดกระป๋องบิสกิตเปล่าที่เอามาจากใต้เตียง หลังจ่ายค่าพาสปอร์ตแล้ว เหลือหนึ่งล้านสี่แสนห้าหมื่น

“…ขาดสี่แสนห้าหมื่น”

“มองความจริงหน่อยค่ะ”

“มองอยู่ มองอยู่เลยจนแสบตา”

รากาปิดฝากระป๋อง แล้วมองไปที่ชั้นของแผงลอย

มีวิทยุเก่าอยู่เครื่องหนึ่ง ปุ่มหมุนหายไปหนึ่งปุ่ม ฝาด้านหลังใช้หนังยางรัดไว้ ทุกเช้าเขาฟังถ่ายทอดสดฟุตบอลจากเครื่องนี้ระหว่างเตรียมของ

อีกฟากของหม้อ พ่อกำลังขยับกระชอนตักเส้น ไม่พูดอะไรเลย

พอถึงสามทุ่ม พ่อเอาผ้าที่คล้องคอเช็ดมือ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือแบบพับเก่าๆ ออกมาจากแถวเอว เดินอ้อมไปหลังแผงลอย ทุกคืนพอถึงสามทุ่มพ่อก็ทำแบบนี้

“คงโทรหาปักโยโนล่ะมั้ง พ่อไม่ยอมให้ผมได้ยินเรื่องหนี้เลย”

ฮาวางมือบนปากกระเป๋าของตัวเอง ไม่พูดอะไร

*

หลังแผงลอยมืด

เฮนดราเปิดโทรศัพท์มือถือแบบพับ เสียงเรียกยังไม่ทันดังครบหนึ่งครั้ง ปลายสายก็รับ

“ขอรายงานครับ ใบสมัครของคุณหนู พรุ่งนี้เช้าตรู่จะเปลี่ยนเป็นบริการด่วน ตามแผนที่…”

“ไม่ต้อง”

“แต่อย่างนั้นจะต้องรอถึงสองวัน…”

“ช้าๆ ก็ได้”

“…หมายความว่าอย่างไรครับ”

“ให้มันได้มาด้วยเงินของมัน ตามลำดับของมันเอง อย่าให้เงินมันด้วย ตกลงกันไว้แล้วนี่”

“…รับทราบครับ”

เฮนดราปิดโทรศัพท์ จากอีกฟากของแผงลอย มีเสียงหัวเราะของรากาลอยมา เฮนดรายืนอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่

*

เช้าวันที่แปด รากาอุ้มวิทยุไปที่ตลาดของเก่า

ชายเจ้าของแผงที่ใส่เสื้อกล้ามพลิกวิทยุกลับไปกลับมา แล้วพูดว่า

“หนึ่งแสนห้า”

“ขอเพิ่มอีกหน่อย!”

“…คนขายเป็นคนพูดเหรอนั่น”

“พูดสิ! ดูสิ เสียงดี หนังยางก็รัดสวย สองแสนแปด!”

“สองแสน”

“สองแสนห้า! แถมสอนวิธีซ่อมปุ่มหมุนที่หายไปให้ด้วย!”

“…สองแสนห้า เอาไป ไม่สิ วางไว้นี่แหละ”

ก่อนส่งให้ รากาหมุนปุ่มเพียงครั้งเดียว มีเสียงซ่าขึ้นมา แล้วเสียงถ่ายทอดสดฟุตบอลก็ลอยออกมา รากากดปิดสวิตช์แล้วยื่นให้ชายคนนั้น

“ตอนขายก็ต่อราคาด้วยนะคะ” ฮาพูด

จากนั้นเธอก็เสริมด้วยเสียงเบาลงเล็กน้อย

“…เป็นของสำคัญหรือเปล่าคะ”

“ตั้งแต่แม่ไม่อยู่แล้ว เปิดทุกเช้ามาตลอด เพราะบ้านเงียบเกินไป”

ฮาเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หยุดไว้ แล้วเอามือวางเบาๆ บนกระเป๋าสตางค์ปากกิ๊บที่ห้อยคอรากาแทน

“สองแสนห้า จดบันทึกไว้แล้วค่ะ”

คืนนั้นกับคืนก่อนหน้า รากาลวกบะหมี่อยู่ที่แผงลอยจนดึก พ่อหักค่าวัตถุดิบออกจากยอดขาย แล้วยื่นซองให้พร้อมพูดว่า นี่ส่วนของแรงมือเอ็ง สองคืนได้สองแสนสามหมื่นรูเปียห์

*

หลังสี่ทุ่ม พอลูกค้าซาลง ฮาก็กลับที่พัก พ่อวางชามสองใบเรียงกัน

“เอ้า กินซะ”

สองคนซดเส้นดังซู้ดซ้าด รสเปอติสซ่อนอยู่ลึกเข้าไปข้างใน พอรู้รสหนึ่งแล้ว กลิ่นที่ยังบอกไม่ได้ว่าคืออะไรก็ยิ่งทำให้คาใจ

“พ่อ ที่เวียดนาม ผมจะไปตามหาครอบครัวของคุณร็อก ในนั้นเขียนไว้ว่า ด้วยน้ำบ่อ”

“อืม”

“ผมเอากระป๋องของแม่ไปได้ไหม ไว้เป็นเครื่องราง”

มือพ่อชะงัก

“…เอาไปเถอะ แม่แกเกิดที่เมืองไทย”

“เอ๊ะ?”

“เป็นคนไม่มีญาติพี่น้อง มาที่ประเทศนี้คนเดียว”

“ไทย…ผมไม่รู้เลย งั้นตัวอักษรบนฝากระป๋องก็…”

“…เส้นจะอืดนะ”

“ทำไมพ่อไม่เคยบอกเลย”

“ก็ไม่มีใครถามนี่”

“ถามสิ! ตอนเด็กๆ ผมถามว่าแม่มาจากไหน”

“…จริงด้วยสินะ”

พ่อตักไข่ต้มจากชามตัวเองออกครึ่งฟอง ย้ายไปใส่ชามของรากา

“เอ้า กินซะ”

รากาถามต่อไม่ได้อีก ไข่เค็มกว่าปกตินิดหน่อย

*

เย็นวันที่เก้า รากายกพาสปอร์ตที่เพิ่งรับมาส่องกับแสงไฟของแผงลอย ในรูปมีผมกระจุกตั้งชี้อยู่กลางกระหม่อม

“เหลืออีกห้าสิบสองวัน ผมกลายเป็นคนต่างชาติแล้ว!”

“ยังเป็นคนอินโดนีเซียอยู่ค่ะ”

ฮาปิดสมุดบันทึก ตั๋วรถไฟและตั๋วเครื่องบินอยู่ในสมาร์ตโฟนของรากาเรียบร้อยแล้ว

“เงินในกระเป๋าสตางค์เหลือสามหมื่นรูเปียห์ค่ะ เพราะคุณเป็นคนจ่าย มื้ออาหารหนึ่งมื้อของฉันจึงเท่ากับสองวันค่ะ”

“อยู่ได้สองวัน! คุ้มเลย!”

ไม่คุ้มหรอกค่ะ ฮาพูด

ตอนนั้นเอง รถสีขาวคันหนึ่งมาจอดที่ปากซอย คนที่ลงมาไม่ใช่ดีมา แต่เป็นเลขาหนุ่มคนนั้น ที่ถือกระป๋องชาเขียวมะลิเย็นๆ ไว้ในสองมือ

“ผมจะแจ้งข้อความฝากจากคุณดีมาครับ”

เลขาอ่านกระดาษด้วยสีหน้าจริงจัง

“‘น้องชาย ไปก่อนนะ เช้านี้ฉันบินไปเวียดนามด้วยเครื่องบินส่วนตัวแล้ว Deal?’”

“เค-เครื่องบินส่วนตัว…”

รากากำลังจะนับนิ้ว แล้วก็หยุด

“อันนั้นราคาเท่าไหร่?”

“ไม่ใช่สิ่งที่มีราคาครับ”

เลขาวางกระป๋องชามะลิไว้บนแผงลอย แล้วกลับไป

ฮายังคงกดปากกระเป๋าไว้ มองไปทางทางออกของซอย

รากาหยิบสมุดโน้ตออกมาจากกระเป๋าสตางค์ปากกิ๊บ เขียนลงบรรทัดใหม่

วันที่เก้า เหลืออีกห้าสิบสองวัน พี่ชายไปเวียดนามแล้ว

จากนั้นเขาก็จ้องกระป๋องชามะลิอยู่นาน แล้วเขียนเสริมตัวเล็กๆ ว่า ของฟรี น่ากลัว

── จบบทที่ 6 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

รากา ประดิปตาลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวรถเข็นกุนาวันประดิปตาผู้ก่อตั้งผู้ล่วงลับปู่ของตัวเอกเหงียน ถิ ฮาไกด์และล่ามเฮนดราประดิปตาพ่อของรากาเจ้าของรถเข็นดีมา ประดิปตาผู้บริหารบริษัทตระกูลเสติโยโน ฮาดีวิโจโยชายหนวดลึกลับคุณปู่ทิ้งเบาะแสไว้NEWเพื่อนร่วมเดินทางสัญญากินวันละมื้อพ่อเล่าเรื่องแม่เล็กน้อยNEWลูกพี่ลูกน้องคู่แข่งไปเวียดนามก่อนชายหนวดที่เจอบ่อยNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย ทีมงาน Original Novel ไปยังบทที่ 7

ประตูขึ้นเครื่องของคนใส่เสื้อซ้อนหลายชั้นตอนที่คนนี้เขียน: 115 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 7) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ