บทที่ 4
ตราลูกตา
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เจ็ดโมงห้านาที ที่สี่แยกถนนใหญ่ เสียงฝีเท้าที่ตามหลังมาหยุดลงกะทันหัน
เบอร์ตาหันกลับไป สัญญาณหมายเลขเจ็ดยืนนิ่งอยู่หน้าทางม้าลาย
ที่มุมสี่แยกมีเสาสัญญาณต้นใหม่ตั้งอยู่ เป็นเสาสี่เหลี่ยมสีเงินเงาเรียบลื่น บนยอดเสามีเครื่องหมายรูปดวงตาดวงโต
“สัญญาณ? เป็นอะไรไป”
“ที่นี่คือที่ที่ฉันเคยยืนอยู่”
บนพื้นหินปูตรงโคนเสามีรอยบุ๋มกลมสองรอยเรียงกัน ขนาดพอดีกับเท้าของสัญญาณหมายเลขเจ็ดเลย
“เมื่อเดือนก่อน เสาต้นนั้นถูกนำมาติดตั้ง และตอนบ่ายของวันนั้นเอง ฉันก็ถูกย้ายไปแผนกสืบสวน”
“…อ๋อ ที่นี่เองสินะ”
เสาต้นใหม่ส่องแสงอยู่เงียบ ๆ ไม่มีไฟสามสี มีเพียงเครื่องหมายรูปดวงตาที่จ้องมองกระแสรถไม่วางตา
“เหงาไหม”
“ไม่ทราบ ในบันทึกของฉันไม่มีข้อมูลเรื่องความเหงา”
สัญญาณหมายเลขเจ็ดยังก้มมองรอยบุ๋ม พูดต่อด้วยเสียงเรียบ ๆ
“แต่เวลาที่เดินผ่านสี่แยกนี้ ก้าวเดินของฉันจะแคบลงกว่าปกติเล็กน้อย เช้านี้เป็นครั้งที่สี่แล้ว”
เบอร์ตาตบแขนโลหะของสัญญาณหมายเลขเจ็ดเบา ๆ สองที ไม่ได้ใช้กำปั้น แต่ใช้ฝ่ามือ
“ไปกันเถอะ ที่ของเธอไม่ได้หายไปไหนหรอกนะ ตอนนี้ก็อยู่ข้าง ๆ ฉันไงล่ะ”
“ข้าง ๆ …ครับ ฉันจะจำไว้”
ไฟสีเหลืองกะพริบช้า ๆ เพียงครั้งเดียว
*
อีกฟากของสี่แยก ตึกของบริษัทเมย์พอร์ตพิทักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ เป็นตึกกระจกที่ใหม่ที่สุดบนถนนใหญ่ บนจอใหญ่ด้านหน้ามีเครื่องหมายรูปดวงตากับตัวอักษรสีขาวไหลผ่านไป เราจะดูแลทั้งเมืองอย่างครบถ้วน
ที่กระจกตรงทางเข้า เงาของเบอร์ตาสะท้อนอยู่ กระดุมเสื้อแจ็กเก็ตยังติดเหลื่อมไปหนึ่งเม็ด
“โอ๊ย ยังเหลื่อมอยู่เลย กำลังจะไปพบท่านประธานทั้งที ต้องให้เรียบร้อยหน่อย”
เบอร์ตารีบปลดกระดุมออกหมดทุกเม็ดแล้วติดใหม่ตั้งแต่ข้างบน คราวนี้ตรงเป๊ะ
“กระดุมมีทั้งหมดห้าเม็ด และทั้งห้าเม็ดติดถูกต้องแล้ว”
“รู้แล้วน่า …แต่ขอบใจนะ”
เมื่อเข้าไปในล็อบบี้ แกะในชุดเครื่องแบบสีเทาที่เคาน์เตอร์ต้อนรับก็แจ้งไปยังท่านประธานให้ ระหว่างรอ สัญญาณหมายเลขเจ็ดแหงนมองเพดานอยู่
“กล้องบนเพดานมีทั้งหมดยี่สิบหกตัว และทั้งยี่สิบหกตัวหันมาทางนี้”
“ก็บริษัทพิทักษ์นี่นา ต้องคอยเฝ้าดูอยู่แล้วสิ”
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ขนที่ท้ายทอยของเบอร์ตาก็ตั้งชันขึ้นนิด ๆ
ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกเงียบ ๆ
“โถ่ ๆ คุณนักสืบ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาแต่เช้าเลยนะครับ”
คนที่ก้าวออกมาคือสุนัขจิ้งจอก ดวงตาเรียวเล็กดูเหมือนยิ้มอยู่ตลอดเวลา หน้าตาใจดี แต่เบอร์ตากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะเธอดูไม่ออกเลยว่าสายตาคู่นั้นกำลังมองอะไรอยู่
“เบอร์ตา ฮอลโลเวย์ แผนกสืบสวนค่ะ ส่วนนี่คือคู่หูของดิฉัน สัญญาณหมายเลขเจ็ด”
“ผมเลียวนาร์ด ฟอกซ์ลีย์ ประธานบริษัทครับ ครับ ครับ คุณหมายเลขเจ็ดนี่ผมรู้จักดีเลย ก็คนที่เคยยืนอยู่ที่สี่แยกถนนใหญ่ใช่ไหมล่ะครับ”
ฟอกซ์ลีย์ก้มศีรษะอย่างสุภาพ ขนสีน้ำตาลแดงสะท้อนแสงไฟในล็อบบี้เป็นประกายมันวาว
*
ห้องประธานอยู่ชั้นบนสุด จากหน้าต่างบานใหญ่มองลงไปเห็นถนนใหญ่เล็กนิดเดียว
ฟอกซ์ลีย์ใช้นิ้วจัดปกสูทสีเทาให้เข้าที่ ที่หน้าอกมีเข็มกลัดทองรูปดวงตาส่องประกายอยู่
“เอาล่ะ มีธุระอะไรหรือครับ”
“เรื่องโกดังของคุณกุสตาฟ แบรมเบิล ที่ถนนหางค่ะ เมื่อคืนน้ำผึ้งถูกขโมยไปหมดเลย แล้วดิฉันได้ยินมาว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน พนักงานของที่นี่ไปขยับกล้องของร้านขนมปังฝั่งตรงข้าม”
“อ๋อ การตรวจเช็กน่ะครับ เป็นการตรวจเช็กเพื่อเมือง มีบันทึกไว้เรียบร้อยเลยครับ”
ฟอกซ์ลีย์เคาะนิ้วลงบนจอที่โต๊ะ ตารางก็ปรากฏขึ้น วันพุธสัปดาห์ที่แล้ว ร้านขนมปัง ทิศทางกล้อง ตรวจเช็ก มีเท่านั้น
“ทำไมถึงหันกล้องให้เห็นประตูโกดังคะ”
“โกดังก็คือที่เก็บของสำคัญไม่ใช่หรือครับ การเฝ้าดูก็เป็นเรื่องธรรมดา ว่าแต่ ได้ภาพอะไรไว้หรือเปล่าครับ”
เบอร์ตาเม้มปากแน่น แล้วจึงตอบตามตรง
“…มีรูปร่างของสัญญาณติดอยู่ในภาพค่ะ แต่สัญญาณบอกว่าจำอะไรไม่ได้”
“อย่างนั้นหรือครับ”
ฟอกซ์ลีย์หรี่ตาลง พยักหน้าช้า ๆ
“แล้วอีกอย่างค่ะ สัญญาณเตือนภัยถูกสั่งให้ดังจากข้างนอก ไม่ใช่จากในโกดัง พอตามสายไปก็เจอชื่อของที่นี่”
“โถ่ ๆ คุณนักสืบครับ สายไฟในเมืองนี้น่ะ เกือบทั้งหมดเป็นสายของเราทั้งนั้นแหละครับ เหมือนตามจดหมายไป ฉบับไหนก็ผ่านที่ทำการไปรษณีย์ทั้งนั้น เป็นเรื่องเดียวกันเลย”
ฟอกซ์ลีย์ยิ้มพลางพูดเหมือนกำลังสอนเด็กเล็ก
“คุณนักสืบยังอายุน้อยอยู่ ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอกครับ”
“…ก็คงจะอย่างนั้นค่ะ แต่ว่า”
หูของเบอร์ตาร้อนผ่าว หาคำโต้ตอบไม่เจอ
ฟอกซ์ลีย์โบกมือกว้าง ๆ ไปทางถนนใหญ่นอกหน้าต่าง
“ตอนนี้เมืองกำลังเปลี่ยนเครื่องจักรเก่า ๆ มาใช้ระบบใหม่ของเราอยู่ครับ สี่แยกถนนใหญ่ก็เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อเดือนก่อน หุ่นยนต์จราจรรุ่นเก่า ตอนนี้เหลือแค่คุณหมายเลขเจ็ดนี่ตัวเดียวเท่านั้นครับ”
“ตัวสุดท้าย…”
“ฉันไม่เคยหยุดทำงาน บันทึกความขัดข้องเป็นศูนย์ครั้ง”
สัญญาณหมายเลขเจ็ดพูดแทรกด้วยเสียงเรียบ ๆ
“ใช่ค่ะ สัญญาณไม่ได้เก่าสักหน่อย เป็นคู่หูของดิฉันนะคะ”
“ครับ ครับ น่าเชื่อถือจริง ๆ แต่ของเก่าน่ะ ไม่รู้ว่าจะหยุดทำงานตอนไหนนะครับ ทำไปก็เพื่อเมืองนี่แหละ”
ฟอกซ์ลีย์เปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบสายสีดำเส้นเล็กออกมาเส้นหนึ่ง ปลายสายมีหัวต่อโลหะเล็ก ๆ รูปดวงตา
“อ้อ จริงสิ ให้ผมช่วยตรวจดูข้างในของคุณหมายเลขเจ็ดด้วยเครื่องของเราไหมครับ อาจจะรู้ได้ทันทีก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่เสียบไว้ด้านหลังหน้าอก ใช้เวลาแค่หนึ่งนาทีเอง”
“จริงหรือคะ!”
เบอร์ตาโน้มตัวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เหลือเวลาก่อนเก้าโมงอีกไม่มากแล้ว ถ้าแค่หนึ่งนาทีก็รู้เรื่อง…
ทันใดนั้น แสงข้าง ๆ ก็ขยับวูบ
ไฟบนหัวของสัญญาณหมายเลขเจ็ดกลายเป็นสีแดง เป็นสีแดงที่สั่นกะพริบถี่ ๆ อยู่อย่างนั้น
“สัญญาณ?”
“ไม่ทราบ ไฟกลายเป็นสีแดง”
เสียงยังเรียบเหมือนเคย แต่ร่างผอมบางนั้นไม่ขยับไปทางฟอกซ์ลีย์แม้แต่ก้าวเดียว
สีแดงคือสีของการหยุด เป็นสีที่สัญญาณหมายเลขเจ็ดแสดงเมื่อพบอะไรบางอย่างจนขยับไม่ได้
เบอร์ตาคว้ามือโลหะของสัญญาณหมายเลขเจ็ดไว้แน่น เป็นมือที่แข็งและเย็นเฉียบ
“ขอโทษค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ”
“อย่าเพิ่งปฏิเสธเลยครับ ทำเพื่อคุณหมายเลขเจ็ดนะครับ”
“เอ่อ คือ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกค่ะ แต่ว่า…มันเป็นสีแดง สีแดงคือหยุดค่ะ เพราะฉะนั้นเราหยุดค่ะ”
เธอเองก็คิดว่าเหตุผลนี้ประหลาดดี แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ
ฟอกซ์ลีย์มองเบอร์ตาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เก็บสายสีดำกลับเข้าลิ้นชักอย่างแผ่วเบา
“อ้อ อย่างนั้นเองหรือครับ สีของสัญญาณไฟ น่ารักดีจริง”
นาฬิกาบนผนังชี้เจ็ดโมงสี่สิบนาที อีกหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีก่อนไฟจะถูกตัดตอนเก้าโมง อีกสองชั่วโมงยี่สิบนาทีก่อนงานแสดงของลู
“ขอโทษที่รบกวนนะคะ ไปกันเถอะ สัญญาณ”
*
ฟอกซ์ลีย์อุตส่าห์เดินมาส่งถึงทางเข้าชั้นล่าง บนถนนใหญ่เริ่มมีรถยามเช้าเพิ่มขึ้น
“เสียใจที่ช่วยอะไรไม่ได้ครับ ถ้ามีอะไรเมื่อไรก็มาได้เสมอนะครับ”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”
เบอร์ตาก้มศีรษะอีกครั้ง เธออยากรีบออกไปจากที่นี่ จึงจูงมือสัญญาณหมายเลขเจ็ดเตรียมจะก้าวออกประตูกระจก
เสียงนุ่ม ๆ ดังขึ้นจากข้างหลัง
“ว่าไปแล้ว คุณกุสตาฟก็น่าสงสารจริง ๆ น้ำผึ้งตั้งพันสองร้อยขวด หายไปในคืนเดียวเองนะครับ”
“ค่ะ คุณกุสตาฟร้องไห้อยู่ตลอดเลย…”
“พันหนึ่งร้อยเก้าสิบแปดขวด”
สัญญาณหมายเลขเจ็ดพูดด้วยเสียงเรียบ ๆ
เมื่อหันกลับไป ฟอกซ์ลีย์ก็ยังยิ้มอยู่
แต่เพียงดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นเท่านั้น ที่หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทั้งที่ยังอยู่ในรูปของรอยยิ้ม หยุดสนิทเลย
── จบบทที่ 4 ──
