มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 15

ผลที่ทั้งลูก

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เด็กชายอ้าปากค้าง ปิดไม่ลง

วันที่ยี่สิบกุมภาพันธ์ หกโมงยี่สิบนาทีเย็น เสียงเรียกละหมาดยามอาทิตย์ตกจบไปได้เพียงห้านาที ในห้องหน้าบ้านของหัวหน้า RT บัมบัง ซูลิสติโย เด็กชายวัยราวสี่ขวบคุกเข่าสองข้างอยู่บนเสื่อ สองมือกุมคอตัวเองไว้ สีแดงบนใบหน้าเริ่มกลายเป็นสีม่วง ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีเสียงไอ

บนเสื่อมีจานอินทผลัมกับตะกร้าใส่ผลไม้เปลือกมีขนสีแดง เงาะนั่นเอง เนื้อสีขาวที่ปอกเปลือกแล้วผลหนึ่งกลิ้งอยู่ตรงหัวเข่าของเด็ก

“ดาฟา! ดาฟา คายออกมานะ!”

หญิงที่โพกผมด้วยผ้าลายดอกไม้กำลังลูบหลังเด็กชาย เธอคือภรรยาของบัมบัง

“อย่าลูบ! ถอยไป!”

อดิตยา ปราตามา ก้าวข้ามจานโผเข้าไป คุกเข่าลงข้างหลังเด็กชาย

“ไม่มีเสียง ไม่ไอ ผลที่ปอกแล้วมันติดอยู่ลึกในคอทั้งลูก สิติ จับเวลา!”

“ดูอยู่ แล้วจะทำยังไง”

“ตราบใดที่ยังไอได้ การไอคือแรงที่ดีที่สุด แต่ถ้าไอไม่ออกก็ต้องดันจากข้างนอกเอา! ตบหลังห้าครั้ง กดท้องห้าครั้ง นับด้วย!”

เขาใช้แขนซ้ายประคองหน้าอกเด็กชาย โน้มตัวเด็กไปข้างหน้า แล้วใช้โคนฝ่ามือขวาตบลงระหว่างสะบักทั้งสองข้างอย่างแรง

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า”

ไม่มีอะไรออกมา

อดิตยาอุ้มเด็กชายจากด้านหลัง วางหมัดที่กำไว้เหนือสะดือเล็กน้อย ใต้ชายโครง มืออีกข้างประคองหมัดนั้นไว้ แล้วกระชากขึ้นไปข้างในและข้างบนสุดแรง

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…ผ่านไปหนึ่งนาทีแล้ว”

ริมฝีปากเริ่มเป็นสีเทา

ที่เก้าอี้ยาวด้านใน บัมบังพยายามลุกขึ้น

“นั่งอยู่เฉยๆ คุณบัมบัง! ลืมแล้วหรือว่าเมื่อแปดวันก่อนหัวใจคุณเกือบหยุดเต้น!”

ตบหลังครั้งที่สอง กดท้องครั้งที่สอง และตอนกดท้องรอบที่สามครั้งที่สาม

เนื้อสีขาวพุ่งออกมาจากปากเด็กชาย กระดอนบนเสื่อครั้งหนึ่งแล้วชนจาน

เด็กชายสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ร้องไห้จ้าจนก้องไปทั้งบ้าน

เสียงของอดิตยาพลันต่ำลงและช้าลง

“ออกแล้ว ร้องเถอะ ร้องให้เต็มที่ ที่ร้องได้ก็แปลว่าลมหายใจผ่านแล้ว”

เขาหยิบผลเงาะขึ้นมา ยกส่องกับหลอดไฟเปลือย

“ทั้งเม็ดทั้งลูก ไม่บิ่น ไม่มีเศษเหลืออยู่ในคอหรือในปอด”

เขาวางหูฟังแพทย์ลงบนแผ่นหลังเล็กๆ ทั้งซ้ายและขวา เสียงลมหายใจฟังดูเหมือนกันทั้งสองข้าง

“คืนนี้ถ้าไอไม่หยุด หรือหายใจมีเสียงหวีดในอก ให้เรียกฉันทันที ดึกแค่ไหนก็ตาม”

“เงาะน่ะ เอาเม็ดออก หั่นชิ้นเล็กๆ ก่อนค่อยให้กินนะ บุ RT”

น้ำเสียงของสิติ ราฮายู เป็นน้ำเสียงออกคำสั่ง

ภรรยาของบัมบังพยักหน้าซ้ำๆ แล้วกอดหลานที่กำลังร้องไห้แนบอก

*

บัมบังเพิ่งออกจากโรงพยาบาลกลับมาเมื่อตอนเที่ยงวันนี้ ที่บาจัย

สิติถือการ์ดกระดาษแข็งมาด้วย ยาที่ได้จากโรงพยาบาลมีทั้งหมดสี่ชนิด ตีสี่ก่อนละหมาดรุ่งอรุณ หกโมงสิบห้าตอนอาทิตย์ตก และสี่ทุ่มก่อนนอน แต่ละช่วงเขียนจำนวนเม็ดที่ต้องกินไว้

บัมบังไม่ถือศีลอด เขาสัญญาว่าหมอที่โรงพยาบาลก็สั่งไว้แบบนั้น สิติมาอธิบายการ์ดให้ตรงกับเวลาอาทิตย์ตก ปรากฏว่าครอบครัวกำลังจะเริ่มกินพอดี และตอนนั้นเองที่ดาฟาเอาเนื้อเงาะที่ปอกแล้วเข้าปากไปทั้งลูก

*

ภรรยาของบัมบังอุ้มหลานไว้ ไหล่สั่นอยู่บนเสื่อ

เธอเป็นหญิงร่างเล็ก ข้อมือเรียวสวมกำไลเงิน ทุกครั้งที่สั่นมันก็ดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ รอยย่นที่หางตาลึก ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้เงยขึ้นมองอดิตยา

〈ไม่ใช่หน้าของคนที่อยากขอบคุณ แต่เป็นหน้าของคนที่มีบางอย่างพูดไม่ออก〉

อดิตยาคิดเช่นนั้น

เงาของแขนอวบอ้วนทอดผ่านที่ประตู คือ ศรี อูตามี

“คุณฮาร์ตินี ฉันมาคุยเรื่องที่รับปากกันไว้ค่ะ…ถ้าคุณหมอกับสิติจังอยู่ที่นี่ก็พอดีเลย”

เสียงกำไลหยุดลง

บัมบังทำท่าจะอ้าปาก แต่ต้องกุมหน้าอก

“อย่าพูด คุณบัมบัง…เรื่องอะไรครับ คุณศรี”

“เรื่องเทอร์โมมิเตอร์แถมน่ะค่ะ คุณหมอ” ศรีตอบ

พูดแค่นั้นแล้วนั่งลงชิดผนัง

ภรรยาของบัมบังย้ายหลานไปไว้บนตักสามี แล้วนั่งพับเพียบลงบนเสื่อ

“ฉันฮาร์ตินี ซูซันตี เทอร์โมมิเตอร์อันนั้นฉันเป็นคนรับมาเอง”

“อันที่ตกอยู่หลังสุเหร่าน่ะหรือ”

“ค่ะ เช้าวันที่สิบแปด ฉันไม่ทันรู้ด้วยซ้ำว่าทำตก”

สิติกำสายสะพายกระเป๋าสีแดงแน่น

ฮาร์ตินีเล่าทีละเรื่อง

เดือนธันวาคม ดาฟาเป็นไข้เลือดออก ถูกส่งไปสาขาทางเหนือ ก่อนรับตัวไว้ในโรงพยาบาลเขาบอกว่าต้องวางเงินประกันแปดล้านรูเปียห์ เธอกู้จากเจ้าหนี้นอกระบบสายพ่อค้าคนกลางที่ท่าเรือ พอน้ำท่วมเดือนมกราคม สินค้าในร้านชั้นล่างของบ้านก็ลอยหายไปหมด ดอกเบี้ยพอกพูน หนี้ขยายเป็นยี่สิบล้านรูเปียห์

“ปลายเดือนมกราคม มีโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก บอกว่าถ้ารวบรวมใบยินยอมมาได้ จะล้างหนี้ให้ทั้งหมด”

“แล้วตราประทับล่ะ”

“ฉันไม่กล้าขอจากสามี ฉันแค่ส่งกระดาษที่เวียนไปแผ่นเดียว อีกสองสามวันต่อมา ผู้ชายที่โทรมาก็เอาปึกใบยินยอมที่ประทับตราแล้วมาให้ ตราสีแดงเหมือนของสามีฉันไม่มีผิด”

“ไปให้ใครแกะแบบเดียวกันมาสินะ”

“ร้านแกะตราในตลาดน่ะ มีกระดาษแผ่นเดียวก็ทำได้ค่ะ”

“ตรงที่บิ่น ช่างคงซ่อมแล้วแกะให้เรียบร้อย เลยกลายเป็นข้อต่าง”

ฮาร์ตินีก้มหน้า พูดต่อไป

“คืนวันที่สองกุมภาพันธ์ เขาสั่งให้ฉันถ่ายรูปคลินิก เป็นคืนที่เพิ่งมีเวรเดินตรวจ ต่อมาฉันไปที่ครัว บอกแต่กับคุณศรีว่าฉันจะไปวัดไข้เดินสายด้วยเหมือนกัน เธอเลยให้เทอร์โมมิเตอร์แถมมาอันหนึ่ง ฉันเลยแอบถ่ายจากหน้าประตูครัว”

“รูปนั้นเลยไปถึงที่ทำการ”

“ฉันไม่ได้ยินว่าจะเอาไปส่งที่ทำการเลยค่ะ”

“ ‘ไม่ได้ยิน’ น่ะ มันไม่พอจะแก้ให้ห้องนั้นไม่ถูกปิดหรอก”

เสียงของอดิตยาไม่ใช่เสียงตะคอก ห้องจึงยิ่งเงียบกริบ

“ยี่สิบเจ็ดหลังคาเรือน ฉันเดินไปเองทั้งหมด บอกว่าปักอาร์ทีก็รู้เห็น สามล้านรูเปียห์ให้เฉพาะตอนนี้ ทุกคนเห็นหน้าฉันแล้วก็เซ็นให้”

“เช้าวันที่สิบแปดล่ะ”

“กลับจากโรงพยาบาลแล้วฉันไปหลังสุเหร่า ข้างในซองมีแต่กระดาษห่อ ฉันถึงรู้ว่าโดนเห็นเข้าแล้ว”

ฮาร์ตินีไปหยิบกระป๋องคุกกี้เปล่ามาจากชั้นในครัว ข้างในมีซองพลาสติกที่เปิดแล้ว กระดาษห่อรวมสิบสองแผ่น กับสมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ

ในหน้ากระดาษ ชื่อยี่สิบเจ็ดหลังคาเรือนกับวันที่ลงชื่อเรียงกันด้วยตัวอักษรเล็กเรียว

อดิตยาพลิกสมุดดูแล้วเงยหน้าขึ้น

“เธอบอกว่าเจ้าหนี้เป็นสายพ่อค้าคนกลางที่ท่าเรือใช่ไหม แม่ของฟาจาร์ก็กู้จากพ่อค้าคนกลางเหมือนกัน ตรีก็โดนพ่อค้าคนกลางขู่เรื่องลูกสาว อาจเป็นสายเดียวกัน”

“…จริงหรือคะ”

ฮาร์ตินีเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก สีหน้าของคนที่ไม่รู้เรื่องจริงๆ

ที่เก้าอี้ยาว บัมบังเอ่ยด้วยเสียงแหบ เขาโดนโทรทวงหนี้หลายครั้งตอนอยู่โรงพยาบาล ตั้งใจไว้ว่าวันศุกร์จะรับเป็นฝีมือตัวเองทั้งหมดแล้วเล่าให้ฟัง

“ฉันไม่ยอมให้ทำแบบนั้นหรอก”

เสียงของฮาร์ตินีพลันเข้มแข็งขึ้น

“วันศุกร์ฉันจะพูดด้วยปากของฉันเอง ไม่ใช่สามี”

“คุณบัมบัง ภรรยาคุณพูดแบบนี้แล้วนะ”

บัมบังวางมือบนศีรษะดาฟา หลับตาลง ไม่มีคำตอบ

อดิตยามองเด็กชายที่หยุดร้องและกำลังดูดนิ้ว

“คุณฮาร์ตินี ห้องนั้นจะถูกปิดเพราะรูปของคุณ นั่นเป็นเรื่องจริง แต่วันนี้คนที่เอาเงาะออกจากคอหลานคุณก็คือหมอของห้องนั้น นั่นก็เป็นเรื่องจริง จำแค่อย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้นะ”

ฮาร์ตินีเอามือทั้งสองข้างปิดหน้า

*

เมื่อกลับมาถึงครัวของนูร์ฮายาตี ก็ใกล้เวลาละหมาดค่ำแล้ว

สิติยืนอยู่หน้าเตา ไม่พูดอะไร

อดิตยาหยิบหม้ออะลูมิเนียมบุบออกมาจากใต้ชั้น หม้อที่ให้เด็กๆ ยืมไป แล้วคืนมามีรอยบุบเพิ่มอีกสองแห่ง เขาวางไว้บนตัก ใช้ด้ามทัพพีไม้ค่อยๆ เคาะจากด้านใน

สิติไม่ถามว่าทำอะไรอยู่ เพียงนั่งมองเงียบๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอพูดขึ้นลอยๆ

“คืนที่แม่ตาย ฉันอายุเก้าขวบ บุ RT ให้ฉันพักที่บ้านอยู่หนึ่งสัปดาห์”

“…อย่างนั้นเหรอ”

“ป้อนข้าวให้ ตอนกลางคืนก็ตบหลังกล่อมฉัน คนที่สอนฉันติดผ้าคลุมศีรษะก็คือแกนั่นแหละ”

สิติใช้ปลายนิ้วแตะเข็มกลัดนิรภัยสีดำใต้คาง

“ป้าศรีรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว เลยบอกให้รอถึงวันศุกร์ใช่ไหม”

“รอยบุบหายไปหนึ่งรอยแล้ว”

อดิตยาใช้ทัพพีเคาะก้นหม้อ เกิดเสียงทึบๆ

“พอแล้ว”

สิติจับข้อมือเขาไว้ แรงมาก

“อีกรอยที่เด็กๆ ทำไว้ ปล่อยไว้อย่างนั้นเถอะ มันมาจากตอนที่พวกเขาเดินเคาะหม้อไปทั่ว”

อดิตยาวางทัพพีลง สิติจับข้อมือเขาอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่ นิ้วของเธอเย็นอยู่บ้าง

“…พรุ่งนี้ก็วันปิดแล้วสินะ”

“รู้แล้ว”

“ต่อให้ห้องนั้นถูกปิด ฉันก็ยังอยู่ในซอยนี้ สัญญากับคุณยายไว้แล้ว”

มุมปากด้านขวาของสิติยกขึ้นนิดหนึ่ง แล้วเธอก็ปล่อยมือ

*

หลังสี่ทุ่มไปเล็กน้อย โทรศัพท์ของสิติดังขึ้น

มาจากฮาร์ตินี ข้อความสั้น บอกเพียงว่าจะส่งสิ่งที่เพิ่งได้รับมาจากผู้ชายที่โทรมา ด้านล่างเป็นข้อความที่ส่งต่อมาเรียงกันอยู่

〈วันที่ยี่สิบเอ็ดกุมภาพันธ์ หลังละหมาดวันศุกร์ ที่ทำการจะไปติดประกาศฉบับที่สาม ก่อนหน้านั้นให้เอาอีกสิบสองแผ่นที่เหลือมาที่หลังสุเหร่า ถ้าไม่เอามา หนี้เป็นสองเท่า〉

ต่ออีกบรรทัดเป็นข้อความของฮาร์ตินี

〈ฉันควรทำอย่างไรดีคะ〉

สิติหยิบใบยินยอมของจริงสิบสองแผ่นออกมาจากระหว่างสมุดสีน้ำเงิน ตราประทับสีแดงไม่มีรอยบิ่นวางเรียงอยู่ใต้หลอดไฟเปลือย

“ฉบับที่สามงั้นหรือ ถ้าติดแล้ว ก็ให้ออกไปภายในสามวันใช่ไหม”

“การปิดคลินิกก็พรุ่งนี้ การที่คุณฮาร์ตินีจะพูด ก็พรุ่งนี้”

เสียงของสิติเบามาก

อดิตยาจ้องหมายเลขผู้ส่ง ไม่มีชื่อบันทึกไว้

อีกสิบสี่ชั่วโมงกว่าๆ จะถึงละหมาดเที่ยงวันศุกร์ หลังละหมาดนั้นที่ทำการจะมาที่ซอยนี้ ผู้ชายที่โทรมารู้เรื่องนั้นก่อนที่ทำการเสียอีก

── จบบทที่ 15 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่ฮาร์ตินี ซูซันตีภรรยาหัวหน้า RTดาฟาหลานชายหัวหน้าRTสิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านศรี อูตามีหัวหน้าเวรลาดตระเวนบัมบัง ซูลิสติโยหัวหน้า RTผู้ฟังคำสารภาพผู้ถ่ายภาพกระแอมออกมาผดุงครรภ์ผู้ร่วมสู้NEWจัดเวทีพูดคุยNEWช่วยชีวิตจากหัวใจวายNEWใหม่ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

มาเขียนต่อจากตอนล่าสุดของเรื่องนี้กันเถอะ!

เขียนเรื่องของคุณเองด้วยการตั้งค่าเดียวกับเรื่องนี้

ผู้อ่าน แนวเรื่อง สไตล์การเขียน ความชอบด้านเนื้อเรื่อง ฯลฯ จะถูกใส่ลงในแบบฟอร์มสร้างเรื่องตามเดิม ส่วนชื่อตัวละครและเนื้อเรื่อง คุณเป็นผู้กำหนดเอง

แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ