มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 14

น้ำแข็งกับผ้าใบกันน้ำ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ต้นคอของชายคนนั้นร้อนราวกับแผ่นเหล็กที่ถูกเผาจนแดง

วันที่ 19 กุมภาพันธ์ บ่ายสามโมงสี่สิบนาที ที่ชายขอบด้านเหนือของกัมปงมูอารา กำลังมีการสร้างเขื่อนกั้นน้ำแห่งใหม่ตรงปากแม่น้ำ บนกำแพงคอนกรีตสีเทา ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนหงายอยู่ แขนขากระตุกไปคนละทิศคนละทาง ตาเปิดอยู่แต่ไม่ได้มองอะไรเลย

รั้วของไซต์งานมีเครื่องหมายรูปอัญมณีสีน้ำเงินเรียงเป็นแถวยาว

คนที่มาตามอดิตยา ปราตามา คือเด็กๆ ที่นั่งรอพระอาทิตย์ตกอยู่บนกำแพง

“กำลังงาบูบูริตกันอยู่ดีๆ ลุงก็ล้มลงไปเฉยเลย!”

“ถอยไป! ช่วยกันบังแดดให้หน่อย!”

อดิตยาวิ่งขึ้นไปด้วยรองเท้าแตะข้างเดียว อีกข้างเป็นเท้าเปล่า คอนกรีตที่ร้อนจัดแผดเผาฝ่าเท้าเต็มๆ

เขาสอดปรอทวัดไข้ของตัวเองเข้าไปใต้รักแร้ชายคนนั้น ระหว่างรอเสียงเตือนก็นับชีพจรด้วยนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย หนึ่งร้อยสี่สิบสองครั้งต่อนาที ผิวแห้งผาก เหงื่อก็เริ่มจะแห้งหายไปหมดแล้ว

ปรอทส่งเสียงปี๊บ สี่สิบเอ็ดจุดสององศา

“แค่ใต้รักแร้ก็ขนาดนี้ ข้างในท้องยิ่งสูงกว่านี้อีก”

ชายวัยกลางคนในเสื้อกั๊กนิรภัยกำหมวกนิรภัยแน่น ยืนลนลานอยู่ ท่าทางจะเป็นผู้คุมงาน ที่อกเสื้อกั๊กก็มีอัญมณีสีน้ำเงินติดอยู่เหมือนกัน

ผู้คุมงานบอกว่า ตั้งแต่เช้าผมบอกให้พักแล้วนะครับ แต่ไอ้หมอนี่มันบอกว่าถือศีลอดอยู่ ไม่ต้องใช้น้ำหรอก แล้วก็บอกว่างานเร่งมาก คนงานคนอื่นก็ไม่ได้พักกันเลยเหมือนกัน

สิติ ราฮายู ที่ตามมาทันนั่งยองลงข้างศีรษะของชายคนนั้น

“แล้วไง? เป็นไข้เหรอ?”

“ไม่ใช่ ลมแดด! ระบบที่ระบายความร้อนออกจากร่างกายมันพังไปแล้ว เหงื่อก็ออกจนหมด ระบายความร้อนไม่ได้อีกแล้ว ถ้าปล่อยทิ้งไว้ตอนที่เกินสี่สิบองศา สมองจะถูกต้มจากข้างใน ต่อให้รอดก็กลับมาเป็นหัวสมองเดิมไม่ได้ ต้องลดให้ได้ภายในสามสิบนาที ถ้ามัวรอรถพยาบาลก็ไม่ทัน ต้องทำให้เย็นลงตรงนี้ก่อนแล้วค่อยพาไป!”

“จะทำให้เย็นด้วยอะไร”

“น้ำแข็ง! เอามาจากตลาดปลาให้หมดเท่าที่มี! โยกา!”

โยกา สาปุตรา ที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่นอกรั้ว ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง

“ลุงร้านน้ำแข็งเป็นขาประจำผมเองครับ! ห้านาทีผมกลับมา!”

มอเตอร์ไซค์ของโยกาพุ่งออกไปพร้อมฝุ่นตลบ

อดิตยาชี้ไปที่ผ้าใบกันน้ำสีน้ำเงินที่คลุมกองวัสดุอยู่

“หัวหน้า เอาอันนั้นลงมา เรียกหนุ่มๆ มาสี่คน วางหมอนี่นอนบนผ้าใบ แล้วให้ทั้งสี่คนจับสี่มุมยกขึ้น ขังน้ำไว้ข้างใน ทำให้เป็นจานใบใหญ่”

ผู้คุมงานตะโกนสั่ง คนงานผิวไหม้แดดก็วิ่งกันไป ตักน้ำด้วยถังจากถังเหล็กที่ใช้ผสมคอนกรีต ร่างของชายคนนั้นจมลงในน้ำอุ่นๆ

ชายคนนั้นครางออกมาแล้วเอียงตัวไปด้านข้าง อดิตยารีบประคองศีรษะให้ตะแคงอยู่

“อาจจะอาเจียนก็ได้ เอาหน้าให้พ้นน้ำไว้ ทางเดินหายใจต้องมาก่อน”

มอเตอร์ไซค์ของโยกากลับมาแล้ว บนที่ท้ายรถมีก้อนน้ำแข็งมุมบิ่นสามก้อน คนงานคนหนึ่งใช้ค้อนทุบให้แตก แล้วทิ้งลงในผ้าใบทีละก้อน น้ำแข็งเย็นเฉียบห่อหุ้มอกและท้องของชายคนนั้น

สิติดึงพัดใบปาล์มที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา เริ่มพัดหน้าของชายคนนั้น มันเป็นพัดของนูร์ฮายาตี

อดิตยาเปิดเป้ ควักถุงน้ำเกลือริงเกอร์แลคเตตออกมาหนึ่งถุง แทงเข็มน้ำเกลือที่แขนซ้ายของชายคนนั้น แล้วให้คนงานคนหนึ่งชูถุงขึ้นสูง

“ตั้งแต่เช้าไม่ได้กินน้ำสักหยด ต้องเติมน้ำจากข้างในด้วย อย่าให้ถุงต่ำลงเด็ดขาด”

น้ำเกลือในเป้ เหลือเพียงถุงเดียวแล้ว

ทุกห้านาที เขาสอดปรอทเข้าไปใต้รักแร้อีกครั้ง

“สี่สิบจุดสี่องศา”

“ลดลงแล้วนี่”

“ยังไม่พอ เติมน้ำแข็งอีก”

สิบห้านาทีต่อมา สามสิบเก้าจุดหก มือเท้าที่ดิ้นกระแด่วๆ ของชายคนนั้นค่อยๆ สงบลง ยี่สิบนาทีต่อมา สามสิบเก้าองศาพอดี

“หยุด! วางผ้าใบลง ยกตัวออกจากน้ำ!”

“หา? ยังร้อนอยู่เลยนะ”

“ถ้าลดมากเกินไป คราวนี้ตัวจะสั่นแล้วเริ่มสร้างความร้อนขึ้นมาเอง หยุดตรงนี้แหละดีที่สุด”

คนงานค่อยๆ วางผ้าใบลงอย่างเบามือ

อดิตยาก้มลงจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับชายคนนั้น เสียงรัวเร็วเมื่อครู่หายไปเหมือนไม่เคยมี กลายเป็นเสียงต่ำและช้า

“…ได้ยินไหม ไม่ต้องรีบ บอกชื่อได้หรือเปล่า”

เปลือกตาของชายคนนั้นขยับ สายตาจับโฟกัสที่ใบหน้าของอดิตยาได้

“อาเซ็ป… อาเซ็ป ซูติสนา… ยี่สิบหก…”

“อาเซ็ป รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน”

“บน…เขื่อน…”

แล้วจู่ๆ ใบหน้าก็เบ้ขึ้นมา

“ผมกินน้ำเข้าไปเหรอ…? ถือศีลอดอยู่แท้ๆ…”

“ไม่ได้กินสักหยด สิ่งที่แกแช่อยู่คือน้ำแข็งของปลา ที่เข้าปากแกก็มีแค่สายที่แขนนั่นแหละ”

คนงานที่อยู่ใกล้ๆ หลุดหัวเราะออกมา หางตาของอาเซ็ปก็ย่นขึ้นนิดหนึ่ง

สิติโทรเรียก 112 วันนี้ฟ้าแห้ง เขาบอกว่ารถพยาบาลจะถึงถนนใหญ่ภายในยี่สิบนาที

ระหว่างรอ ผู้คุมงานถามเสียงเบาว่า นั่งรถพยาบาลนี่ฟรีหรือเปล่าครับ

“หมอนี่บัตรประชาชนยังเป็นของการุตอยู่เลยค่ะ ประกันก็ลงทะเบียนไว้ที่สถานีอนามัยฝั่งนั้น ส่วนประกันของบริษัทก็มีแค่พนักงานประจำ…”

“กฎหมายเขียนไว้ว่าห้ามปฏิเสธผู้ป่วยฉุกเฉิน”

อดิตยาลูบหัวเกรียนที่เปียกชื้นของตัวเอง

“แต่ก็แค่เขียนไว้เฉยๆ แหละ แกไปด้วย ถ้าเริ่มพูดเรื่องเอกสาร ให้บอกว่าตรวจก่อน”

ผู้คุมงานสวมหมวกนิรภัยใหม่แล้วพยักหน้า

อดิตยาโทรหาฮาร์โยโน วิจายา แห่งโรงพยาบาลรัฐ ให้ตรวจเศษกล้ามเนื้อที่แตกในเลือดกับค่าไตทันทีที่ไปถึง หลังเป็นลมแดดแล้วสองอย่างนี้จะเสียหายก่อน ฮาร์โยโนตอบแค่ว่า รับทราบ

หลังรถพยาบาลวิ่งจากไป อดิตยามองฝ่าเท้าขวาของตัวเอง ตรงอุ้งเท้าแดงขึ้น มีตุ่มน้ำเล็กๆ ขึ้นอยู่

*

เรื่องนั้นเกิดขึ้นก่อนฟ้าสางของวันเดียวกัน

เช้าวันถัดจากซาฮูร์ครั้งแรก ท่ามกลางเสียงหม้อของเด็กๆ บรรดาผู้หญิงที่รับหน้าที่เดินตรวจก็เดินไปทั่วซอย สิติแกล้งทำเป็นวัดไข้ แล้วมองดูของในมือพวกเธอทีละคน

ทั้งหกคนมีปรอทของตัวเองคนละอัน ของศรี อูตามี เขียนชื่อตัวเล็กๆ ไว้ด้วยปากกาเมจิก ของอีกห้าคนก็ใช้มาจนตัวสีขาวเริ่มเหลืองออกนิดๆ

อันที่ตกอยู่ข้างกระถางต้นไม้ที่ห้องละหมาด ไม่ใช่ของหกคนนั้นสักอัน

สิติกลับจากเดินตรวจ แล้วบอกเรื่องนี้กับอดิตยาที่รออยู่ในคลินิก

“อันที่เจ็ดสินะ”

อดิตยายกปรอทสีขาวที่รับมาจากสิติขึ้นส่องกับหลอดไฟเปลือย

*

เสียงอะซานตอนพระอาทิตย์ตกดังขึ้นเมื่อหกโมงสิบห้านาที

ในครัวของนูร์ฮายาตี อดิตยาดื่มน้ำหมดแก้วรวดเดียว แล้วนั่งขัดสมาธิบนเสื่อ

สิติวางห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ตรงหน้าเขา

พอเปิดออกดู ข้างในเป็นรองเท้าแตะยางสีดำหนึ่งคู่

“อะไรวะนี่”

“ซื้อมาจากตลาด ยี่ห้อโกเจน คุณเดินเท้าเปล่าข้างเดียวมาตั้งสามวันแล้วนะ คนที่ต้องมองอยู่อย่างฉันก็ไม่สบายใจ”

“ใหญ่ สายก็แข็ง ดูถูกชะมัด”

“ยื่นเท้ามา”

“ทำไม”

สิติไม่ตอบ แต่จับข้อเท้าขวาของเขาไว้ แรงเยอะเสียด้วย แล้ววางส้นเท้านั้นบนเข่าตัวเอง

พอเห็นตุ่มน้ำ รอยย่นแนวตั้งระหว่างคิ้วก็ลึกขึ้น

“วิ่งเท้าเปล่าบนเขื่อนสินะ”

“คนไข้รออยู่”

“เพื่อคนไข้ แล้วหมอเอาเท้าตัวเองไปลวกเนี่ยนะ”

สิติหยิบหลอดขี้ผึ้งเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าสีแดง เป็นตัวที่ใช้ทาแผลฉีกขาดของแม่หลังคลอด เธอแตะปลายนิ้ว แล้วทารอบๆ ตุ่มน้ำเบาๆ

อดิตยาจ้องคานบนเพดาน

“…วันนี้ไม่มีโกลักเหรอ”

“มีสิ หลังจากเท้าเสร็จ”

“ถ้ามันเล็กกว่าเมื่อคืน จะบ่นนะ”

“เชิญเลย”

เธอวางผ้าก๊อซแล้วติดเทปให้ ท้ายที่สุดก็สวมรองเท้าแตะคู่ใหม่ให้เท้าทั้งสองข้างของเขา

อดิตยาลุกขึ้นยืน เดินไปสองสามก้าว

“…ไม่เลว”

สิติไม่พูดอะไร เพียงแต่พัดหน้าเขาด้วยพัดใบปาล์มหนึ่งที

*

ก่อนละหมาดค่ำ ทั้งสองคนไปที่ร้านขายยาบนถนนตลาด ตรงชายคา โคมแดงของตรุษจีนยังแกว่งไกวอยู่

เจ้าของร้านชื่อเฮนนี กุนาวัน อายุราวหกสิบ แขวนแว่นสายตายาวไว้ที่คอ เป็นคนคล่องแคล่วว่องไว

เฮนนีบอกว่า ยาของจริงของคุณญาเอลานีน่ะ ออกจากร้านฉันเองจ้ะ

อดิตยาวางปรอทสีขาวที่เก็บได้ที่ห้องละหมาดลงบนเคาน์เตอร์

“ต้องมีคนซื้ออันแบบเดียวกับนี้ยกชุดตอนต้นเดือนกุมภา”

“ใช่ จำได้เลยจ้ะ เย็นวันที่สอง คุณศรีนั่นแหละ บอกว่าถูกอาริสัน ดีใจใหญ่เชียว”

“หกอันสินะ”

“ซื้อหกแถมหนึ่ง เป็นกฎของร้านฉันจ้ะ”

เฮนนีพลิกสมุดบัญชี ตัวหนังสือเล็กๆ เรียงวันที่กับรายการสินค้าไว้เป็นแถว

“นี่ไง เจ็ดอัน ใส่ถุงให้ไปรวมกันเลย”

สิติมองหน้าอดิตยา

〈คุณศรีวางไว้แค่หกอัน〉

อดิตยานึกถึงห้องหน้าบ้านในคืนนั้น ปรอทหกอันที่ถูกหยิบออกมาจากถุงผ้า คนละอันสำหรับหกคน

อันหนึ่งหายไปไหนสักแห่ง

*

หลังละหมาดตาราเวียะห์จบลง ศรีนั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน ในอ้อมแขนมีอายู นูร์ฮายาตี หลับอยู่

สิติทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วยื่นปรอทสีขาวให้ดู

สิติถามว่า คุณป้าศรี ได้ปรอทแถมจากร้านขายยามาอันหนึ่งใช่ไหมคะ

แขนอวบของศรีหยุดนิ่งไปทั้งที่ยังอุ้มทารกอยู่

“…ใช่จ้ะ ได้มา”

“อันนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหน”

อดิตยาถาม

ศรีก้มมองหน้าทารกอยู่พักใหญ่ แล้วพูดเสียงต่ำ

“เอาให้คนอื่นไปแล้วจ้ะ”

“ใคร”

“บอกไม่ได้ค่ะ คุณหมอ”

ศรีไม่เงยหน้าขึ้น เธอลูบหน้าผากของอายูที่หลับอยู่เบาๆ ด้วยนิ้วอวบ

“ถ้าบอกไป คนคนนั้นจะลำบาก…รอถึงวันศุกร์เถอะค่ะ ฉันได้ยินจากภรรยาคุณบัมบังแล้ว ว่าหลังละหมาดวันศุกร์ คุณหมอจะพูดต่อหน้าทุกคน ก่อนหน้านั้นฉันจะไปคุยกับคนคนนั้นเอง”

สิติทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง อดิตยากดข้อมือเธอไว้เบาๆ

ศรีลุกขึ้น อุ้มทารกเดินเข้าบ้านไป ประตูปิดลงเงียบๆ

ที่ปลายซอย เด็กๆ กำลังซ้อมตีหม้อสำหรับซาฮูร์ของพรุ่งนี้

บัมบัง ซูลิสติโย จะออกจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้ อีกสองวันคลินิกก็จะถูกปิด

ศรีให้ปรอทแถมอันนั้นกับใครกันแน่ และอันที่เก็บได้ที่ห้องละหมาดคืออันนั้นหรือเปล่า ยังไม่อาจรู้ได้ แต่ในสายตาของอดิตยา ศรีดูเหมือนกำลังปกป้องใครบางคนอยู่

── จบบทที่ 14 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่อาเซ็ป ซูติสนาคนงานที่เป็นฮีตสโตรกโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างสิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านศรี อูตามีหัวหน้าชุดเดินตรวจบัมบัง ซูลิสติโยหัวหน้า RT ที่นอนโรงพยาบาลใช้น้ำแข็งประคบช่วยชีวิตไว้ขนน้ำแข็งมาให้NEWทำแผลที่เท้าให้NEWซ่อนว่าปรอทหายไปไหนNEWจะได้ฟังเรื่องตราประทับวันศุกร์ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 15

ผลที่ทั้งลูกตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 15) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ