บทที่ 8
กระดาษที่มีตราประทับ
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
“ไฟไหม้! บ้านรูดีไฟไหม้!”
เก้าโมงครึ่งของเช้าวันที่สิบกุมภาพันธ์ เสียงผู้หญิงร้องตะโกนแทรกเข้ามาในศาลาประชาคมของ RW
อดิตยา ปราตามา ถอดเครื่องฟังตรวจออกจากหน้าอกทารก นอกหน้าต่าง เลยหลังคาสังกะสีไปคือควันดำที่พุ่งขึ้นเป็นเสาหนา
ที่ศาลาประชาคมกำลังมีการตรวจสุขภาพประจำเดือน หรือโปสยันดู ตาชั่งที่แขวนไว้กับขื่อมีทารกห่อผ้าห้อยอยู่ บรรดาแม่ ๆ ซึ่งเป็นอาสาสมัครกำลังจดน้ำหนักลงในสมุดสุขภาพแม่และเด็กสีชมพู
อดิตยาเป็นหมอที่ช่วยงานมา โดยผอ.ศูนย์อนามัย เอ็นดัง กุสุมาวาตี เป็นคนพามา เขามีสิทธิ์ตรวจรักษาเฉพาะวันนี้ ที่นี่ และในช่วงเวลานี้เท่านั้น
“ผอ. ผมจะไปแล้วนะ”
“ไปเถอะ ซอยที่กำลังไฟไหม้ไม่ใช่คลินิกของใครทั้งนั้น”
*
ในส่วนลึกของซอย บนเสาไฟฟ้า มัดสายไฟที่พันกันยุ่งกำลังพ่นประกายไฟ บ้านไม้กระดานสามหลังติดกันลุกไหม้อยู่ รถดับเพลิงหยุดเสียงไซเรนอยู่ที่ถนนใหญ่ ซอยแคบเกินกว่าจะเข้าไปได้ สายยางก็ยาวไม่ถึง พวกผู้ชายเลยต่อแถวส่งถังน้ำจากแม่น้ำ
จากปลายแถวนั้น ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ผิวไหม้แดดถูกเพื่อนประคองใต้รักแร้ทั้งสองข้างออกมา หน้าดำเป็นเขม่า เสื้อแขนขวาไหม้หลุดไปหมด เขากอดกระเป๋าสีดำที่ไหม้เกรียมไว้แนบอก
“รูดี! ทำไมกลับเข้าไปอีก!”
แม่สาวในฮิญาบสีเขียวอ่อนอุ้มลูกทารกวิ่งเข้ามา เธอคืออานิซา ปูตรี ที่เมื่อครู่ยืนต่อแถวตรวจสุขภาพอยู่ เป็นภรรยาของรูดี ฮาร์โตโน เจ้าของบ้านที่กำลังไฟไหม้
ชายคนนั้นพูดแค่ว่า เอกสารของครอบครัว เสียงแหบพร่าแห้งผาก
อดิตยาคุกเข่าลง ก้มตัวลงให้ระดับเดียวกับใบหน้าเขา น้ำเสียงต่ำลงและช้าลง
“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ พูดก็ได้ เจ็บตรงไหน”
“แข…น คอ…”
เขาส่องไฟฉายปากกาเข้าไปในรูจมูก ขนจมูกหงิกงอไหม้เกรียม พอให้อ้าปาก บนลิ้นก็ดำ เวลาไอ มีน้ำลายสีดำออกมา ทุกครั้งที่หายใจเข้า ในลำคอมีเสียงหวีดดังขึ้น
สิติ ราฮายู ที่ตามมาทันนั่งยอง ๆ อยู่อีกด้านของชายคนนั้น
“สิติ ฟังให้ดี! พอสูดควันร้อนเข้าไป ข้างในลำคอจะพอง ที่พองมันจะบวมทีหลัง จะหนึ่งชั่วโมงหรือสามชั่วโมงก็ไม่รู้ พอบวมแล้ว ทางเดินหายใจจะตัน!”
“เหรอ? ตอนนี้ก็หายใจได้อยู่นี่”
“นั่นแหละที่น่ากลัว! แล้วคาร์บอนมอนอกไซด์ในควันมันแย่งที่ของออกซิเจนในเลือดไปด้วย ต่อให้สีหน้าดูดี ข้างในร่างกายก็หายใจไม่ออกอยู่ ต้องมีออกซิเจนกับโรงพยาบาลที่ใส่ท่อเข้าคอได้ ที่นี่ไม่มีสักอย่าง!”
จากข้างหลัง ร่างเล็กในชุดกาวน์สีขาวแหวกผู้คนเข้ามา คือเอ็นดัง
“ในรถของศูนย์อนามัยมีถังออกซิเจนเล็ก ๆ อยู่ น้ำเกลือด้วยสองถุง จอดไว้ที่ถนนใหญ่ค่ะ”
“ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ผอ.! …ไม่ล่ะ ขอบคุณมาก ผมจะประคบแขนให้เย็น ต้องเป็นน้ำสะอาด น้ำแม่น้ำไม่ได้!”
ตรงหัวมุมซอยมีรถเข็นของคนขายน้ำจอดอยู่ สิติผลักคนขายที่ร้อง “หา?” ออกไป แล้วหามถังน้ำพลาสติกมาสองถัง อดิตยาราดน้ำลงบนแขนขวาของชายคนนั้นต่อเนื่อง ผิวแดงเปื่อย พุพองบวมขึ้น กินพื้นที่ราวสามฝ่ามือ
“อย่าเจาะตุ่มน้ำ ราดให้เย็นต่อไปยี่สิบนาที สิติ นับให้ที”
“สิบแปดนาที…สิบเก้า…ยี่สิบ”
ผู้หญิงข้างบ้านเอาฟิล์มห่ออาหารมาจากแผงขายของ อดิตยาใช้มันพันแขนไว้หลวม ๆ
พวกผู้ชายถอดแผ่นประตูออกมาหนึ่งบาน วางรูดีลงไป ระหว่างที่หามไปถึงถนนใหญ่ เสียงในลำคอค่อย ๆ แหลมสูงขึ้น
บนกระบะรถสีขาวของศูนย์อนามัย เอ็นดังเปิดวาล์วถัง อดิตยาครอบหน้ากากลงบนใบหน้าชายคนนั้น ปล่อยออกซิเจนสิบลิตรต่อนาที เขาแทงเข็มให้น้ำเกลือเข้าแขนซ้าย ต่อกับน้ำเกลือของศูนย์อนามัย
อานิซาภรรยาของรูดีฝากลูกไว้กับศรี อูตามี ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วยัดกระเป๋าที่ไหม้เกรียมใส่อกสิติ
“ฝากด้วยนะ ที่เหลืออยู่ที่บ้านมีแค่นี้เอง”
“เดี๋ยวสิติเก็บไว้ให้ เธอไปจับมือผัวไว้”
พออานิซาขึ้นรถ อดิตยาก็วางเท้าบนกระบะตาม เอ็นดังกดแขนเขาไว้
“คุณกลับไปที่ศาลาประชาคมเถอะ วันนี้ที่เดียวที่คุณเป็นหมอได้ก็คือที่นั่น”
“…อีกสี่สิบนาที หวังว่าคอหมอนั่นจะทนไหวนะ”
“ฉันจะตามไปเอง ถ้าเสียงหายใจเปลี่ยน จะโทรหาทันที”
รถวิ่งออกไป
*
ใต้เสาไฟฟ้าที่ไหม้เหลืออยู่ มีญาเอลานี ฮาซัน ยืนอยู่ ผ้าโสร่งบนไหล่ดำเป็นเขม่า เธอเงยมองมัดสายไฟไหม้เกรียมด้วยตาข้างขวาข้างเดียว
โยกา สาปุตรา เดินเข้ามา พลางเอามือกันสีข้างขวา ออกจากโรงพยาบาลมาได้สี่วันแล้ว
“หมอ…สายนั่น ลุงเป็นคนดึงเองนะครับ”
“…เห็นก็รู้อยู่แล้ว”
ญาเอลานีไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งก็เรียกพวกผู้ชายมา แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ
“มัดนั่นน่ะ ตัดให้หมด ภายในวันนี้เลยนะ”
*
พอกลับถึงศาลาประชาคม ก็มีแถวยาวอยู่หน้าตาชั่ง
อดิตยาเงยมองตาชั่งแขวนแล้วหน้าบึ้ง
“ตาชั่งร้านขายเนื้อรึไง เอาเด็กทารกมาห้อยเนี่ย ยังไงก็ไม่สบายใจ”
“หา? ชั่งแบบนี้มาหลายสิบปีแล้วนะ” สิติเถียงกลับ
สิติล้างมือที่เปื้อนเขม่า แล้วพันผ้าวัดความดันไว้แล้ว
ในแถวมีรัตนา ทารกในอ้อมแขนลืมตามองอดิตยาอยู่ เข็มตาชั่งชี้ที่สามพันแปดร้อยกรัม
“คุณหมอคะ งานเลี้ยงตั้งชื่อวันที่สิบสี่ มาด้วยนะคะ”
“ถ้าแพะไม่รังเกียจนะ”
“แพะน่ะรังเกียจแน่ค่ะ แต่คุณหมอต้องมานะคะ”
รัตนาพูดแล้วก็หัวเราะ ใบหน้าที่ขาวซีดในคืนนั้น ตอนนี้มีสีเลือดฝาด
ที่แถวหญิงตั้งครรภ์ สิติหยุดมือ ความดันของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์สามสิบสองสัปดาห์คือหนึ่งร้อยห้าสิบต่อหนึ่งร้อย
“ปวดหัวไหม ตาลายไหม”
“ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ…”
“ไม่เอาแบบฟาตมานะ วันนี้ให้ไปให้หมอที่ศูนย์อนามัยตรวจให้ได้”
พยาบาลสาวจากศูนย์อนามัยเขียนใบส่งตัวแล้วประทับตราศูนย์อนามัย สามีของหญิงนั้นเอ่ยขึ้นว่า ค่ามอเตอร์ไซค์ไปศูนย์อนามัย…
“ผมให้พวกผมไปส่งเอง ฟรี”
โยกาแทรกเข้ามาจากหน้าประตู แล้วก็เอามือกุมสีข้างหน้าเหยเก
ก่อนเสียงเรียกละหมาดตอนเที่ยงจะดังขึ้น ตรวจทารกกับหญิงตั้งครรภ์ไปรวมห้าสิบสองคน เด็ก ๆ ได้รับแคปซูลวิตามินเอสีแดงใส่ปากคนละเม็ด เดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนของเรื่องนี้
บ่ายโมง เอ็นดังโทรมา
“บอกว่าถึงได้ครึ่งชั่วโมง คอก็บวมขึ้นมาแล้วค่ะ หมอห้องฉุกเฉินใส่ท่อให้ทันที ถ้าช้าไปอีกนิด ท่อก็คงใส่ไม่เข้าแล้ว”
“…อย่างนั้นเหรอ”
อดิตยาวางสาย แล้วถอนหายใจยาว
*
กลางคืน ในครัวของนูร์ฮายาตี มีกลิ่นน้ำมัน
สิติกำลังทอดกล้วยในกระทะเหล็กเก่า มือหนึ่งถือพัดใบมะพร้าว ท่าโบกพัดเร่งไฟเหมือนยายไม่มีผิด
“คิดว่าจะเอาไปเลี้ยงตอนสวดมนต์มะรืนนี้ …กินสิ”
อดิตยาหยิบกล้วยชิ้นหนึ่งในจานเข้าปาก
“แป้งบางไป น้ำตาลไม่พอ กล้วยยังเขียวอยู่”
“ก็เลยฝึกอยู่ไง”
“แต่น้ำมันน่ะ ใหม่กว่าของยายอยู่อย่างเดียว”
อดิตยากินกล้วยสี่ชิ้นในจานหมดเกลี้ยง
“อดิตยา กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดสิ”
“พรุ่งนี้ก็ทำอีกนะ จะกินให้หมดแล้วก็บ่นให้ฟัง”
มุมปากด้านขวาของสิติยกขึ้น
*
หลังเก็บจานของทอดแล้ว สิติก็เปิดกระเป๋าของอานิซา ข้างในชื้นไปหมดจากน้ำดับไฟ เธอวางทีละชิ้นกางตากบนเสื่อให้แห้ง
ใบรับรองครอบครัว บัตรประจำตัวของสามีภรรยา สมุดสุขภาพแม่และเด็กสีชมพูของทารก
ท้ายที่สุดมีกระดาษพับสี่ทบหนึ่งแผ่นหล่นออกมา
มือของสิติชะงัก
ตรงส่วนบนของกระดาษ มีเครื่องหมายรูปอัญมณีสีน้ำเงินพิมพ์อยู่
〈หนังสือยินยอมย้ายออกจากที่อยู่อาศัย กัมปงมูอารา RT ห้า ข้าพเจ้ายินยอมย้ายออกจากที่อยู่อาศัยภายในวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ โดยจะได้รับเงินชดเชยการย้ายที่อยู่สามล้านรูเปียห์〉
ช่องลงชื่อยังว่างอยู่
ข้าง ๆ นั้น ตราประทับของ RT ถูกประทับด้วยสีแดงเรียบร้อยแล้ว
“รูดีกลับเข้าไปเอาสิ่งนี้ทั้งที่เสี่ยงชีวิตเหรอ”
“ไม่ใช่หรอก กลับไปเอาใบรับรองครอบครัวต่างหาก ใบนี้แค่บังเอิญใส่รวมกันมา”
“บังเอิญแล้วตราประทับถึงมาก่อนเหรอ”
สิติไม่ตอบ
อดิตยาชูกระดาษขึ้นส่องกับหลอดไฟ สีแดงของตราประทับยังเข้มอยู่ เพิ่งประทับมาได้ไม่กี่วัน
“ตราประทับนี้อยู่ที่ไหน”
“ที่กระเป๋าเสื้อด้านอกของปัก RT…คุณบัมบัง ตรงนั้นตลอดแหละ ตอนประชุมก็เอามือกดไว้ไม่ใช่เหรอ”
“งั้นเขาก็เป็นคนแจกอยู่สินะ”
“ไม่รู้ ตราประทับน่ะ ล้วงจากกระเป๋าแล้วใคร ๆ ก็ประทับได้”
เสียงของสิติเบามาก
“คนที่ถ่ายรูปนั้นกับคนที่แจกใบนี้ เป็นคนเดียวกันรึเปล่า”
“อันนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน”
สิติพับกระดาษกลับอย่างระมัดระวัง แล้วสอดไว้ระหว่างสมุดสีน้ำเงิน
“คืนมะรืนนี้ ตอนสวดมนต์วันที่เจ็ดของยาย คนที่จะกล่าวทักทายเป็นคนแรกคือปัก RT นะ”
อดิตยามองลงไปที่จานเปล่า
อีกสี่วันก็ถึงกำหนดไล่รื้อ อีกสิบเอ็ดวันคลินิกจะต้องปิด
และที่ไหนสักแห่งในซอยเดียวกันนี้ ช่องลงชื่อที่ยังไม่มีใครเขียน อาจกำลังถูกแจกไปอีกหลายใบก็เป็นได้
── จบบทที่ 8 ──
