มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 8

กระดาษที่มีตราประทับ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“ไฟไหม้! บ้านรูดีไฟไหม้!”

เก้าโมงครึ่งของเช้าวันที่สิบกุมภาพันธ์ เสียงผู้หญิงร้องตะโกนแทรกเข้ามาในศาลาประชาคมของ RW

อดิตยา ปราตามา ถอดเครื่องฟังตรวจออกจากหน้าอกทารก นอกหน้าต่าง เลยหลังคาสังกะสีไปคือควันดำที่พุ่งขึ้นเป็นเสาหนา

ที่ศาลาประชาคมกำลังมีการตรวจสุขภาพประจำเดือน หรือโปสยันดู ตาชั่งที่แขวนไว้กับขื่อมีทารกห่อผ้าห้อยอยู่ บรรดาแม่ ๆ ซึ่งเป็นอาสาสมัครกำลังจดน้ำหนักลงในสมุดสุขภาพแม่และเด็กสีชมพู

อดิตยาเป็นหมอที่ช่วยงานมา โดยผอ.ศูนย์อนามัย เอ็นดัง กุสุมาวาตี เป็นคนพามา เขามีสิทธิ์ตรวจรักษาเฉพาะวันนี้ ที่นี่ และในช่วงเวลานี้เท่านั้น

“ผอ. ผมจะไปแล้วนะ”

“ไปเถอะ ซอยที่กำลังไฟไหม้ไม่ใช่คลินิกของใครทั้งนั้น”

*

ในส่วนลึกของซอย บนเสาไฟฟ้า มัดสายไฟที่พันกันยุ่งกำลังพ่นประกายไฟ บ้านไม้กระดานสามหลังติดกันลุกไหม้อยู่ รถดับเพลิงหยุดเสียงไซเรนอยู่ที่ถนนใหญ่ ซอยแคบเกินกว่าจะเข้าไปได้ สายยางก็ยาวไม่ถึง พวกผู้ชายเลยต่อแถวส่งถังน้ำจากแม่น้ำ

จากปลายแถวนั้น ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ผิวไหม้แดดถูกเพื่อนประคองใต้รักแร้ทั้งสองข้างออกมา หน้าดำเป็นเขม่า เสื้อแขนขวาไหม้หลุดไปหมด เขากอดกระเป๋าสีดำที่ไหม้เกรียมไว้แนบอก

“รูดี! ทำไมกลับเข้าไปอีก!”

แม่สาวในฮิญาบสีเขียวอ่อนอุ้มลูกทารกวิ่งเข้ามา เธอคืออานิซา ปูตรี ที่เมื่อครู่ยืนต่อแถวตรวจสุขภาพอยู่ เป็นภรรยาของรูดี ฮาร์โตโน เจ้าของบ้านที่กำลังไฟไหม้

ชายคนนั้นพูดแค่ว่า เอกสารของครอบครัว เสียงแหบพร่าแห้งผาก

อดิตยาคุกเข่าลง ก้มตัวลงให้ระดับเดียวกับใบหน้าเขา น้ำเสียงต่ำลงและช้าลง

“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ พูดก็ได้ เจ็บตรงไหน”

“แข…น คอ…”

เขาส่องไฟฉายปากกาเข้าไปในรูจมูก ขนจมูกหงิกงอไหม้เกรียม พอให้อ้าปาก บนลิ้นก็ดำ เวลาไอ มีน้ำลายสีดำออกมา ทุกครั้งที่หายใจเข้า ในลำคอมีเสียงหวีดดังขึ้น

สิติ ราฮายู ที่ตามมาทันนั่งยอง ๆ อยู่อีกด้านของชายคนนั้น

“สิติ ฟังให้ดี! พอสูดควันร้อนเข้าไป ข้างในลำคอจะพอง ที่พองมันจะบวมทีหลัง จะหนึ่งชั่วโมงหรือสามชั่วโมงก็ไม่รู้ พอบวมแล้ว ทางเดินหายใจจะตัน!”

“เหรอ? ตอนนี้ก็หายใจได้อยู่นี่”

“นั่นแหละที่น่ากลัว! แล้วคาร์บอนมอนอกไซด์ในควันมันแย่งที่ของออกซิเจนในเลือดไปด้วย ต่อให้สีหน้าดูดี ข้างในร่างกายก็หายใจไม่ออกอยู่ ต้องมีออกซิเจนกับโรงพยาบาลที่ใส่ท่อเข้าคอได้ ที่นี่ไม่มีสักอย่าง!”

จากข้างหลัง ร่างเล็กในชุดกาวน์สีขาวแหวกผู้คนเข้ามา คือเอ็นดัง

“ในรถของศูนย์อนามัยมีถังออกซิเจนเล็ก ๆ อยู่ น้ำเกลือด้วยสองถุง จอดไว้ที่ถนนใหญ่ค่ะ”

“ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ผอ.! …ไม่ล่ะ ขอบคุณมาก ผมจะประคบแขนให้เย็น ต้องเป็นน้ำสะอาด น้ำแม่น้ำไม่ได้!”

ตรงหัวมุมซอยมีรถเข็นของคนขายน้ำจอดอยู่ สิติผลักคนขายที่ร้อง “หา?” ออกไป แล้วหามถังน้ำพลาสติกมาสองถัง อดิตยาราดน้ำลงบนแขนขวาของชายคนนั้นต่อเนื่อง ผิวแดงเปื่อย พุพองบวมขึ้น กินพื้นที่ราวสามฝ่ามือ

“อย่าเจาะตุ่มน้ำ ราดให้เย็นต่อไปยี่สิบนาที สิติ นับให้ที”

“สิบแปดนาที…สิบเก้า…ยี่สิบ”

ผู้หญิงข้างบ้านเอาฟิล์มห่ออาหารมาจากแผงขายของ อดิตยาใช้มันพันแขนไว้หลวม ๆ

พวกผู้ชายถอดแผ่นประตูออกมาหนึ่งบาน วางรูดีลงไป ระหว่างที่หามไปถึงถนนใหญ่ เสียงในลำคอค่อย ๆ แหลมสูงขึ้น

บนกระบะรถสีขาวของศูนย์อนามัย เอ็นดังเปิดวาล์วถัง อดิตยาครอบหน้ากากลงบนใบหน้าชายคนนั้น ปล่อยออกซิเจนสิบลิตรต่อนาที เขาแทงเข็มให้น้ำเกลือเข้าแขนซ้าย ต่อกับน้ำเกลือของศูนย์อนามัย

อานิซาภรรยาของรูดีฝากลูกไว้กับศรี อูตามี ที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วยัดกระเป๋าที่ไหม้เกรียมใส่อกสิติ

“ฝากด้วยนะ ที่เหลืออยู่ที่บ้านมีแค่นี้เอง”

“เดี๋ยวสิติเก็บไว้ให้ เธอไปจับมือผัวไว้”

พออานิซาขึ้นรถ อดิตยาก็วางเท้าบนกระบะตาม เอ็นดังกดแขนเขาไว้

“คุณกลับไปที่ศาลาประชาคมเถอะ วันนี้ที่เดียวที่คุณเป็นหมอได้ก็คือที่นั่น”

“…อีกสี่สิบนาที หวังว่าคอหมอนั่นจะทนไหวนะ”

“ฉันจะตามไปเอง ถ้าเสียงหายใจเปลี่ยน จะโทรหาทันที”

รถวิ่งออกไป

*

ใต้เสาไฟฟ้าที่ไหม้เหลืออยู่ มีญาเอลานี ฮาซัน ยืนอยู่ ผ้าโสร่งบนไหล่ดำเป็นเขม่า เธอเงยมองมัดสายไฟไหม้เกรียมด้วยตาข้างขวาข้างเดียว

โยกา สาปุตรา เดินเข้ามา พลางเอามือกันสีข้างขวา ออกจากโรงพยาบาลมาได้สี่วันแล้ว

“หมอ…สายนั่น ลุงเป็นคนดึงเองนะครับ”

“…เห็นก็รู้อยู่แล้ว”

ญาเอลานีไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่งก็เรียกพวกผู้ชายมา แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ

“มัดนั่นน่ะ ตัดให้หมด ภายในวันนี้เลยนะ”

*

พอกลับถึงศาลาประชาคม ก็มีแถวยาวอยู่หน้าตาชั่ง

อดิตยาเงยมองตาชั่งแขวนแล้วหน้าบึ้ง

“ตาชั่งร้านขายเนื้อรึไง เอาเด็กทารกมาห้อยเนี่ย ยังไงก็ไม่สบายใจ”

“หา? ชั่งแบบนี้มาหลายสิบปีแล้วนะ” สิติเถียงกลับ

สิติล้างมือที่เปื้อนเขม่า แล้วพันผ้าวัดความดันไว้แล้ว

ในแถวมีรัตนา ทารกในอ้อมแขนลืมตามองอดิตยาอยู่ เข็มตาชั่งชี้ที่สามพันแปดร้อยกรัม

“คุณหมอคะ งานเลี้ยงตั้งชื่อวันที่สิบสี่ มาด้วยนะคะ”

“ถ้าแพะไม่รังเกียจนะ”

“แพะน่ะรังเกียจแน่ค่ะ แต่คุณหมอต้องมานะคะ”

รัตนาพูดแล้วก็หัวเราะ ใบหน้าที่ขาวซีดในคืนนั้น ตอนนี้มีสีเลือดฝาด

ที่แถวหญิงตั้งครรภ์ สิติหยุดมือ ความดันของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์สามสิบสองสัปดาห์คือหนึ่งร้อยห้าสิบต่อหนึ่งร้อย

“ปวดหัวไหม ตาลายไหม”

“ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ…”

“ไม่เอาแบบฟาตมานะ วันนี้ให้ไปให้หมอที่ศูนย์อนามัยตรวจให้ได้”

พยาบาลสาวจากศูนย์อนามัยเขียนใบส่งตัวแล้วประทับตราศูนย์อนามัย สามีของหญิงนั้นเอ่ยขึ้นว่า ค่ามอเตอร์ไซค์ไปศูนย์อนามัย…

“ผมให้พวกผมไปส่งเอง ฟรี”

โยกาแทรกเข้ามาจากหน้าประตู แล้วก็เอามือกุมสีข้างหน้าเหยเก

ก่อนเสียงเรียกละหมาดตอนเที่ยงจะดังขึ้น ตรวจทารกกับหญิงตั้งครรภ์ไปรวมห้าสิบสองคน เด็ก ๆ ได้รับแคปซูลวิตามินเอสีแดงใส่ปากคนละเม็ด เดือนกุมภาพันธ์เป็นเดือนของเรื่องนี้

บ่ายโมง เอ็นดังโทรมา

“บอกว่าถึงได้ครึ่งชั่วโมง คอก็บวมขึ้นมาแล้วค่ะ หมอห้องฉุกเฉินใส่ท่อให้ทันที ถ้าช้าไปอีกนิด ท่อก็คงใส่ไม่เข้าแล้ว”

“…อย่างนั้นเหรอ”

อดิตยาวางสาย แล้วถอนหายใจยาว

*

กลางคืน ในครัวของนูร์ฮายาตี มีกลิ่นน้ำมัน

สิติกำลังทอดกล้วยในกระทะเหล็กเก่า มือหนึ่งถือพัดใบมะพร้าว ท่าโบกพัดเร่งไฟเหมือนยายไม่มีผิด

“คิดว่าจะเอาไปเลี้ยงตอนสวดมนต์มะรืนนี้ …กินสิ”

อดิตยาหยิบกล้วยชิ้นหนึ่งในจานเข้าปาก

“แป้งบางไป น้ำตาลไม่พอ กล้วยยังเขียวอยู่”

“ก็เลยฝึกอยู่ไง”

“แต่น้ำมันน่ะ ใหม่กว่าของยายอยู่อย่างเดียว”

อดิตยากินกล้วยสี่ชิ้นในจานหมดเกลี้ยง

“อดิตยา กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูดสิ”

“พรุ่งนี้ก็ทำอีกนะ จะกินให้หมดแล้วก็บ่นให้ฟัง”

มุมปากด้านขวาของสิติยกขึ้น

*

หลังเก็บจานของทอดแล้ว สิติก็เปิดกระเป๋าของอานิซา ข้างในชื้นไปหมดจากน้ำดับไฟ เธอวางทีละชิ้นกางตากบนเสื่อให้แห้ง

ใบรับรองครอบครัว บัตรประจำตัวของสามีภรรยา สมุดสุขภาพแม่และเด็กสีชมพูของทารก

ท้ายที่สุดมีกระดาษพับสี่ทบหนึ่งแผ่นหล่นออกมา

มือของสิติชะงัก

ตรงส่วนบนของกระดาษ มีเครื่องหมายรูปอัญมณีสีน้ำเงินพิมพ์อยู่

〈หนังสือยินยอมย้ายออกจากที่อยู่อาศัย กัมปงมูอารา RT ห้า ข้าพเจ้ายินยอมย้ายออกจากที่อยู่อาศัยภายในวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ โดยจะได้รับเงินชดเชยการย้ายที่อยู่สามล้านรูเปียห์〉

ช่องลงชื่อยังว่างอยู่

ข้าง ๆ นั้น ตราประทับของ RT ถูกประทับด้วยสีแดงเรียบร้อยแล้ว

“รูดีกลับเข้าไปเอาสิ่งนี้ทั้งที่เสี่ยงชีวิตเหรอ”

“ไม่ใช่หรอก กลับไปเอาใบรับรองครอบครัวต่างหาก ใบนี้แค่บังเอิญใส่รวมกันมา”

“บังเอิญแล้วตราประทับถึงมาก่อนเหรอ”

สิติไม่ตอบ

อดิตยาชูกระดาษขึ้นส่องกับหลอดไฟ สีแดงของตราประทับยังเข้มอยู่ เพิ่งประทับมาได้ไม่กี่วัน

“ตราประทับนี้อยู่ที่ไหน”

“ที่กระเป๋าเสื้อด้านอกของปัก RT…คุณบัมบัง ตรงนั้นตลอดแหละ ตอนประชุมก็เอามือกดไว้ไม่ใช่เหรอ”

“งั้นเขาก็เป็นคนแจกอยู่สินะ”

“ไม่รู้ ตราประทับน่ะ ล้วงจากกระเป๋าแล้วใคร ๆ ก็ประทับได้”

เสียงของสิติเบามาก

“คนที่ถ่ายรูปนั้นกับคนที่แจกใบนี้ เป็นคนเดียวกันรึเปล่า”

“อันนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน”

สิติพับกระดาษกลับอย่างระมัดระวัง แล้วสอดไว้ระหว่างสมุดสีน้ำเงิน

“คืนมะรืนนี้ ตอนสวดมนต์วันที่เจ็ดของยาย คนที่จะกล่าวทักทายเป็นคนแรกคือปัก RT นะ”

อดิตยามองลงไปที่จานเปล่า

อีกสี่วันก็ถึงกำหนดไล่รื้อ อีกสิบเอ็ดวันคลินิกจะต้องปิด

และที่ไหนสักแห่งในซอยเดียวกันนี้ ช่องลงชื่อที่ยังไม่มีใครเขียน อาจกำลังถูกแจกไปอีกหลายใบก็เป็นได้

── จบบทที่ 8 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่นูร์ฮายาตีอามินยายผู้ล่วงลับของสิติราฮายูศรี อูตามีหัวหน้าเวรลาดตระเวนรูดีฮาร์โตโนผู้ประสบภัยไฟไหม้สิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านเอ็นดัง กุสุมาวาตีหัวหน้าสถานีอนามัยญาเอลานี ฮาซันผู้มีอิทธิพลในย่านโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างได้รับฝากฝังสิติNEWพึ่งพาเวรลาดตระเวนNEWทำแผลไฟไหม้ให้เขาเรียกชื่อกันเองเพื่อนคู่หูNEWให้เป็นหมอเฉพาะวันตรวจสุขภาพNEWจ้องมองสายไฟต้นเพลิงNEWช่วยชีวิตเขาไว้ใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 9

คำอธิษฐานวันที่เจ็ดตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 9) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ