มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 9

คำอธิษฐานวันที่เจ็ด

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

มือของบัมบัง ซูลิสติโย สั่นระริก ขณะกดค้างอยู่ที่กระเป๋าเสื้อด้านอก

วันที่สิบสองกุมภาพันธ์ เสียงอะซานเรียกละหมาดค่ำเพิ่งจบไปได้ไม่ถึงสิบห้านาที

ห้องด้านหน้าของคลินิกปูเสื่อไว้สี่ผืนเต็มพื้นไม่เหลือช่องว่าง ผู้ชายในละแวกบ้านนั่งเรียงยาวไปจนชิดผนัง ส่วนนอกประตูมีผู้หญิงกับเด็กๆ ล้นออกไปไม่ขาดสาย นี่คืองานตะฮ์ลีลวันที่เจ็ดของนูร์ฮายาตี จากในครัวมีกลิ่นน้ำมันหวานๆ ของกล้วยทอดที่สิติ ราฮายูทอดไว้ลอยออกมา

คนที่ลุกขึ้นกล่าวทักทายเป็นคนแรกคือบัมบัง ประธาน RT

“เอ้อ… วันนี้ ท่านทั้งหลาย… เนื่องในวันที่เจ็ดของ คุณนูร์ฮายาตี อามิน ผู้ล่วงลับ…”

เสียงขาดห้วงไปตรงนั้น

เสื้อแขนยาวสีขาวแนบติดตัวเพราะเหงื่อ ทับอยู่บนพุงกลมๆ ใต้เส้นผมบางๆ ที่หงอกแซม หน้าผากสะท้อนแสงหลอดไฟเปลือยวาบ

อดิตยา ปราตามา ซึ่งนั่งอยู่ริมผนังแถวหลังสุด ยกก้นขึ้นจากพื้น

〈หน้าสีเทาไปหมดแล้ว〉

“คุณบัมบัง นั่งลง เดี๋ยวนี้”

“โอ๊ย คุณหมอ ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่มาซุกอังกิน ลมเข้าตัวนิดเดียวเอง”

ข้างหน้า ภรรยาของเขาที่โพกผมด้วยผ้าลายดอกไม้ส่งเสียงเหมือนจะร้องไห้ บอกว่าตั้งแต่สี่โมงเย็นเขาบ่นว่าหลังหนัก เธอเลยขูดหลังให้ด้วยเหรียญ

เข่าของบัมบังทรุดลง

เหล่าผู้ชายสูดลมหายใจเฮือก อดิตยาก้าวข้ามคนที่นั่งอยู่บนเสื่อออกไปข้างหน้า คุกเข่าลง ก้มตัวให้ระดับสายตาเสมอกับใบหน้าของบัมบัง

เสียงของเขาต่ำลงและช้าลง

“ไม่เป็นไร ค่อยๆ พูดก็ได้ เจ็บตรงไหน”

“หน้าอก… หนัก… เหมือนมีหินมาทับ… แขนซ้าย แล้วก็กราม…”

พอปลดกระดุมเสื้อ ตราประทับยางอันเล็กกับตลับหมึกแดงทรงกลมก็กลิ้งหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านอก

เขาพลิกตัวผู้ป่วย รอยแดงหลายเส้นพาดจากหัวไหล่ลงไปถึงเอว เป็นรอยที่ถูกเหรียญขูด

เขานับชีพจรด้วยนาฬิกาที่ข้อมือซ้าย

“นาทีละสี่สิบแปด ช้า สิติ! วัดความดัน!”

สิติวิ่งออกมาจากครัว พันเครื่องวัดความดันแบบมือบีบรอบแขน

“แปดสิบแปด ต่อ ห้าสิบหก”

“เส้นเลือดหัวใจอุดตัน กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน!”

“แล้วจะทำยังไงล่ะ”

“ฟังให้ดี! เลือดไม่ไปเลี้ยงกล้ามเนื้อหัวใจ ตอนนี้มันก็กำลังค่อยๆ ตายอยู่ทุกวินาที เริ่มปวดมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว ยาละลายลิ่มเลือดยิ่งเร็วยิ่งได้ผล ที่ชีพจรช้าขนาดนี้แปลว่าจุดที่ตันอยู่ในตำแหน่งแย่ เครื่องตรวจคลื่นหัวใจก็ไม่มี ยาละลายลิ่มเลือดก็ไม่มี ที่นี่ไม่มีสักอย่าง!”

ภรรยาของบัมบังเอามือปิดหน้า ถามว่าเป็นเพราะเธอไปขูดหลังให้หรือเปล่า

“ที่ขูดไม่ผิดหรอก หลังคงสบายขึ้นบ้างแล้วนี่ แต่ลิ่มเลือดในหัวใจมันไม่ออกมาทางหลังหรอก”

อดิตยาเงยหน้าไปทางสิติ

“ในกระเป๋าเธอมีแอสไพรินเม็ดเล็กๆ ของสถานีอนามัยใช่ไหม ที่เอาไว้แจกหญิงท้องที่ความดันมีท่าจะขึ้นน่ะ”

“เม็ดละแปดสิบมิลลิกรัม เหลือหนึ่งแผง”

“เอามาสี่เม็ด รวมเป็นสามร้อยยี่สิบมิลลิกรัม”

สิติกดเม็ดยาสีขาวสี่เม็ดออกมาวางบนฝ่ามือของบัมบัง

“คุณบัมบัง เคี้ยวซะ เคี้ยวเข้าเลือดเร็วกว่ากลืนทั้งเม็ด ยานี้ทำให้เลือดจับตัวเป็นก้อนยากขึ้น กันไม่ให้ที่ตันขยายใหญ่ไปกว่านี้”

“ขม…”

“ดีแล้ว เคี้ยวช้าๆ”

ที่ประตู โยกา สาปุตรา ลดโทรศัพท์ลงจากหู

“ด็อก! โทร 112 แล้วครับ! กว่าจะถึงถนนใหญ่ก็ยี่สิบนาทีครับ!”

“ห้ามให้เดิน อย่าให้หัวใจต้องทำงาน แผ่นไม้ประตู!”

พวกผู้ชายมือคล่องไปแล้ว ถอดบานประตูออกมาแผ่นหนึ่ง

ก่อนที่จะถูกยกขึ้น มือของบัมบังคว้าข้อมือสิติไว้

“สิติ… ตราประทับ… ฝากเก็บไว้ที ห้ามให้ใคร”

“อย่าพูด หายใจอย่างเดียวพอ”

“รับฝากไว้แล้ว ก็เลยเงียบๆ เถอะค่ะ คุณบัมบัง”

สิติเก็บตราประทับกับตลับหมึกแดงที่ตกอยู่บนเสื่อ ใส่ลงในกระเป๋าสีแดง ข้างสมุดเล่มสีน้ำเงิน

แผ่นไม้ประตูถูกหามออกไปทางตรอก อดิตยากำลังจะตามออกไป สิติก็พูดขึ้นที่ประตู

“ไปเถอะ อดิตยา ส่วนการสวดมนต์ ฉันจะสวดต่อเอง”

“กล้วยทอด เหลือส่วนของผมไว้ด้วยล่ะ”

“แค่สองชิ้นนะ”

*

รถพยาบาลมาถึงถนนใหญ่ในยี่สิบห้านาที ภรรยาของบัมบังกับอดิตยาขึ้นรถไปด้วย ใต้หน้ากากออกซิเจน ชีพจรของบัมบังยังอยู่ที่สี่สิบกว่าต่อนาทีเหมือนเดิม

ไปโรงพยาบาลรัฐ ใช้เวลาสี่สิบนาที

แพทย์อายุรกรรมเวรหนุ่มตรวจคลื่นหัวใจทันทีที่ถึง พอเห็นรูปคลื่นบนกระดาษก็สีหน้าเปลี่ยน บอกว่าหลอดเลือดที่ผนังด้านล่างของหัวใจอุดตัน

สเตรปโตไคเนสสำหรับละลายลิ่มเลือดถูกให้ทางน้ำเกลือนานหนึ่งชั่วโมง พอเสร็จ ชีพจรก็กลับมาที่หกสิบสี่ต่อนาที บัมบังพูดด้วยเสียงแหบว่า หินบนอกเบาลงแล้ว

บนม้านั่งยาวในทางเดิน ภรรยาของเขาหลับไปทั้งที่ยังกอดบัตรประกันสุขภาพไว้แนบอก

ชายตัวสูงในเสื้อกาวน์เดินผ่านมาแล้วหยุดเท้า คือฮาริโยโน

“คุณอีกแล้วหรือ เดือนนี้รายที่เท่าไหร่แล้ว”

“ไม่ได้นับ นับแล้วจะโมโห”

“ได้ยินว่าให้แอสไพรินไปก่อนแล้ว หมอเวรบอกว่าช่วยได้มาก”

“ยาของนางพยาบาลผดุงครรภ์ ขอบคุณก็ไปขอบคุณสิติ”

ฮาริโยโนหรี่ตาเรียวเล็กให้เล็กลงไปอีก แล้วเดินเข้าไปทางสุดทางเดิน

*

ที่ได้กลับถึงตรอก ก็ตอนหลังเสียงอะซานเรียกละหมาดรุ่งอรุณไปแล้ว นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างของเพื่อนโยกากลับมา

บนเสื่อในห้องด้านหน้า สิติหลับทั้งที่นั่งอยู่ กอดพัดใบมะพร้าวไว้แนบอก ข้างๆ มีจานที่มีผ้าคลุมอยู่ พอเปิดผ้าดู ก็เจอกล้วยทอดสองชิ้น

อดิตยาหยิบเข้าปากชิ้นหนึ่ง

สิติลืมตาขึ้น

“คุณบัมบังล่ะ”

“รอดแล้ว ลิ่มเลือดละลายด้วยยา ชีพจรก็กลับมา”

“…อัลฮัมดุลิลละฮ์”

สิติถอนหายใจยาว แล้วมองไปที่จาน

“เย็นแล้ว แป้งดีขึ้น น้ำตาลยังไม่พอ”

“ฮะ? …สองชิ้นนี้ทอดได้ดีที่สุดแล้วนะ”

“ก็เลยกินทั้งสองชิ้นไง”

“ทุกคนบอกว่าใกล้รสของยายแล้ว แต่ก็แค่ใกล้เฉยๆ”

“ถ้าใกล้แล้ว เดี๋ยวก็ตามทัน”

มุมปากด้านขวาของสิติยกขึ้น เธอใช้พัดโบกให้เขาหนึ่งที

*

เสียง เบ้อ ดังขึ้น อดิตยาจึงตื่น เขาน่าจะหลับไปราวสองชั่วโมง

ที่เสาข้างประตู มีแพะสีน้ำตาลตัวหนึ่งถูกผูกไว้ คนถือปลายเชือกคือศรี อูตามี

“นั่นอะไรน่ะ”

“แพะสำหรับงานฉลองพรุ่งนี้ไงคะ คุณหมอ หน้าบ้านฉันแคบ ไม่มีที่ผูก ขอฝากไว้ที่นี่ถึงเช้าพรุ่งนี้นะคะ”

“อย่าเอาแพะมาไว้หน้าคลินิก”

แทนคำตอบ แพะยืดคอออกไป งับขอบล่างของป้ายกระดาษลังแล้วเคี้ยวหยับๆ

“เฮ้ย! หยุดนะ ไอ้บ้านี่!”

ตอนดึงออกมา มุมล่างก็ขาดไปแล้ว ตัวอักษรเล็กๆ ที่เขียนว่า “ไม่ต้องใช้เงิน” คำว่า “เงิน” หายเข้าไปในปากแพะ

ที่เหลืออยู่บนป้ายมีแค่คำว่า “คลินิก” ตัวใหญ่ กับคำว่า “ไม่ต้องใช้” ข้างล่าง

“คลินิก… ไม่ต้องใช้ แพะนี่ทำงานไวกว่าทางการอีกนะคะ”

“ไม่ใช่เรื่องขำ!”

จากข้างหลัง ราตนาอุ้มเด็กทารกเดินออกมา

“คุณหมอ ขอโทษค่ะ เจ้าตัวนี้พอพรุ่งนี้เช้าก็จะไม่อยู่แล้วนะคะ”

“…อย่าพูดว่าไม่อยู่แล้วแบบนั้นสิ”

“ชื่อน่ะ ไว้เป็นเรื่องสนุกของพรุ่งนี้นะคะ คุณหมอ”

“พรุ่งนี้เป็นเส้นตายที่ต้องย้ายออกนะ”

ศรีดึงเชือกพลางแอ่นอก

“เพราะอย่างนั้นไง แพะถึงซื้อมาแล้ว”

อดิตยาหยิบปากกาเมจิกสีดำออกมา เขียนคำว่า “เงิน” ตัวเล็กๆ เพิ่มลงตรงมุมที่ขาดนั้นพอดี

*

สองทุ่ม ภรรยาของบัมบังโทรมาหาสิติที่โทรศัพท์ เล่าว่าตอนเย็นเขากินข้าวต้มได้ครึ่งชาม ปลายสาย เธอขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วางสายแล้ว สิติเปิดกระเป๋าสีแดง

ตราประทับ กับตลับหมึกแดง แล้วจากระหว่างหน้าของสมุดเล่มสีน้ำเงิน เธอหยิบกระดาษพับสี่ออกมา เป็นหนังสือยินยอมการส่งมอบพื้นที่ ที่เจอในกระเป๋าที่บ้านของรูดี

สิติพลิกกระดาษห่อของเก่าของร้านเอาด้านหลังขึ้น จุ่มตราประทับลงหมึกแล้วประทับลงไปตรงๆ

ในกรอบกลม ตัวอักษร RT 5 กับชื่อเขตปรากฏขึ้นเป็นสีแดง

อดิตยาวางมันเคียงกับตราสีแดงบนหนังสือยินยอม ดึงหลอดไฟเปลือยเข้ามาใกล้

รูปตัวอักษรเหมือนกัน ขนาดก็ดูเหมือนกัน

แต่ตราบนกระดาษห่อของ ตรงใต้ขอบวงกลมมีรอยบิ่นเล็กๆ ขาวโล่งอยู่

ส่วนขอบตราบนหนังสือยินยอม ไม่มีบิ่นสักจุด

“สิติ ถ้าเป็นตราประทับอันเดียวกัน ก็ต้องบิ่นที่เดียวกัน”

“อาจเพิ่งบิ่นเมื่อคืนก็ได้นี่ ตอนที่เธอปลดกระดุมเสื้อ มันก็หล่นลงพื้นไม่ใช่เหรอ”

“ดูสิ มุมตรงที่บิ่นมันมน ถ้าเพิ่งบิ่นเมื่อคืน มุมต้องคม นี่คือรอยบิ่นที่สึกกร่อนเพราะถูกประทับมาเป็นร้อยๆ ครั้ง”

สิติรับตราประทับไป ยกส่องกับหลอดไฟ มองอยู่นาน

“งั้นสีแดงบนหนังสือยินยอม…”

“ไม่ได้ประทับด้วยตราอันนี้”

“แปลว่าในเมืองนี้ มีตราประทับ RT 5 อีกอันหนึ่ง”

เสียงของสิติเบามาก

“คุณบัมบังรู้เรื่องนี้ ถึงได้ฝากไว้กับเธอหรือเปล่า”

“ไม่รู้ พรุ่งนี้จะไปถามที่โรงพยาบาล… แต่พรุ่งนี้มัน”

“วันที่สิบสี่”

สิติห่อตราประทับด้วยกระดาษห่อของ แล้วสอดไว้ระหว่างหน้าของสมุดเล่มสีน้ำเงิน เคียงกับหนังสือยินยอม

เส้นตายย้ายออกคือพรุ่งนี้ วันที่ลูกของราตนาจะได้รับชื่อก็คือพรุ่งนี้ อีกแปดวันคลินิกจะถูกปิด

ใต้เสาข้างประตู แพะร้องเบาๆ

── จบบทที่ 9 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

อดิตยา ปราตามาหมอฉุกเฉินที่ถูกขับไล่นูร์ฮายาตีอามินยายผู้ล่วงลับของสิติราฮายูศรี อูตามีแม่ของรัตนาสิติ ราฮายูผดุงครรภ์ประจำย่านเอ็นดังกุสุมาวาตีหัวหน้าสถานีอนามัยบัมบัง ซูลิสติโยหัวหน้า RTโยกา สาปุตราคนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างสวดวันที่เจ็ดNEWหัวหน้าทีมเดินตรวจNEWคู่หูดูแลคนไข้เรียกชื่อกันได้NEWผู้ร่วมตรวจสุขภาพNEWช่วยชีวิตจากหัวใจวายปริศนาตราประทับเรียกรถพยาบาลNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 10

กล่องที่มีหมายเลขตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 10) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ