บทที่ 29
นามบัตรสีขาว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เคร้ง เคร้ง เคร้ง
ข้างในรถตู้สีขาว มีใครบางคนกำลังทุบเหล็กอยู่
ปลายสุดทางตะวันออกของประเทศไทย ปากแม่น้ำเมืองตราด เวลาเที่ยงสี่สิบนาที ที่ลานทรายของอู่ต่อเรือเก่า มีรถตู้จอดอยู่คันหนึ่ง ข้างรถมีตัวอักษรคำว่ากองบัญชาการตำรวจ ถัดไปเป็นโครงเรือประมงที่ถูกลากขึ้นบกเรียงกันอยู่ทั้งหมดสามลำ อากาศมีกลิ่นน้ำเค็ม สนิม และน้ำมันดีเซล
เป็นเสียงเดียวกับที่เขาเคยได้ยินในค่ำคืนที่ท่าเรือ
ธวินนั่งอยู่เบาะข้างคนขับในรถของพันตรีบุษบา กุญแจมือคล้องข้อมือทั้งสองข้างหลวม ๆ ส่วนข้อมือขวานั้นคล้องทับบนตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า และหนังยางที่มัดไว้
เมื่อชั่วโมงครึ่งก่อน ที่ด่านชายแดนหาดเล็ก พันตรีเป็นคนใส่กุญแจมือนี้ให้ ตามคำสั่งจากเบื้องบน ร้อยเอกเฮงส่งบอเรย์ ถุงมีด และกระดาษบัญชีให้พันตรี เขียนชื่อตัวเองตัวโตลงในเอกสารผลงาน แล้วก็กลับไปเกาะกง
จากนั้นรถบรรทุกของธีระก็มาถึง ธีระกลับจากเกาะกงด้วยเรือตกหมึก แล้วขับตามรถตู้มาตามคำสั่งของอาจารย์ รถตู้ออกนอกเส้นทางที่มุ่งไปกรุงเทพฯ กลางทาง แล้วเลี้ยวเข้ามาในอู่ต่อเรือแห่งนี้ ดูเหมือนว่าตอนหนึ่งโมงจะมีเรือมาจากเกาะ
ระหว่างทางในรถ สิตีเย็บแผลที่ปลายแขนซ้ายของเขาใหม่ ทุกครั้งที่รถสะเทือน เธอจะร้องว่าอาดูห์ แล้วเข็มก็หยุดค้าง
จากที่นั่งคนขับของรถตู้ มีชายคนหนึ่งก้าวลงมา อายุราวสี่สิบ สวมเครื่องแบบคนขับรถตำรวจ เป็นคนเดียวกับที่ขับรถควบคุมตัวนักโทษ ชาราม พันตรีเรียกชื่อเขา จากเงาโครงเรือประมงมีชายสวมโปโลสีดำเดินออกมาอีกสองคน บนหน้าอกปักรูปนกสีทอง
“ทายาทรุ่นสาม อย่าลงมานะ แกอยู่ในกุญแจมือของฉัน”
ซู้ด พันตรีดูดหลอดดังลั่นแล้วก้าวลงจากรถ ดึงกุญแจมืออีกคู่ออกมาจากด้านหลังเอว
“รู้แล้วน่า”
ธีระเดินเข้าหาชายสองคน เข่ากระแทกท้องคนแรก ศอกขวาเข้าที่ขมับ ศอกซ้ายฟาดลงจากด้านบนใส่ท้ายทอย
สามจังหวะ ก่อนจะลงมือ มีเสียงหายใจออกเบา ๆ ดังขึ้น
〈แก้ได้แล้ว〉
คนที่สองยกท่อเหล็กขึ้นเหนือหลังธีระ ตรงปลายเท้าของมัน ผ้าฮิญาบลายดอกสีแดงซีดทรุดต่ำลง เป็นท่ากวาดขาของซิลัต ชายคนนั้นหงายหลังตกลงบนผืนทราย สิตีเอามือกุมเอว ตะโกนว่าอย่าให้คนแก่ต้องลงมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชารามกำกุญแจรถตู้แน่นแล้ววิ่งมาทางนี้ หลบกุญแจมือของพันตรี คว้าผมอานาที่ยืนอยู่ข้างประตูรถที่เปิดค้างไว้ อีกมือถือไขควงอันใหญ่
“อย่าเข้ามา! ฉันจะแทงคอผู้หญิงคนนี้!”
ใบหน้าของอานาอยู่ชิดไหล่ธวิน
ที่พื้นรถ ตรงเท้าของเบาะนั่ง กระบองที่เขาเอามาจากเกาะกลิ้งอยู่ ตอนใส่กุญแจมือ พันตรีไม่ได้ยึดมันไป
ธวินนั่งอยู่อย่างนั้น ใช้สองมือที่ติดกุญแจกำกระบองไว้ แล้วฟาดจากระดับเอวเข้าที่ลูกสะบ้าของชายคนนั้น เป็นท่าตีต่ำด้วยไม้ของคาลี เข่าของมันพับลง ไขควงกำลังจะแทงลงมา เขาเอาโซ่กุญแจมือคล้องจากด้านนอกเข้ากับข้อมือของมันแล้วม้วนเก็บ ท่าม้วนแขนด้วยไม้นั้น เขาย้ายมาใช้กับโซ่ ตะเกียบที่ข้อมือขวากดลึกเข้าไปในเนื้อ
เขาหายใจออก
ธวินทิ้งตัวลงจากเบาะ เป็นท่าทรุดของซิลัต น้ำหนักตัวของเขากดลง ดึงแขนของชายที่ถูกโซ่พันให้ลงไปด้านล่าง ใบหน้าของมันกระแทกกับขอบประตูรถ ข้อเท้าขวาแตะพื้นทราย ตรงหน้าขาวโพลนไปหมด แต่เขายังโขกหน้าผากใส่จมูกของมัน เป็นหัวโขกของเรดลิต แผลที่คางปริแตกอีกครั้ง
นิ้วของชายคนนั้นคลายออก อานากลิ้งตัวหลุดออกมา
กริ๊ก กุญแจมือของพันตรีดังขึ้นที่ข้อมือของมัน พันตรีพูดว่า คนขับรถตำรวจก็ต้องใส่กุญแจมือตำรวจ เข้ากันดีนี่
มาริเซลเปิดประตูหลังรถตู้ ใบหน้าอ่อนวัยเรียงรายอยู่ข้างใน คนที่อยู่หน้าสุดเป็นชายหนุ่มที่ห้อยป้ายชื่อไว้ที่คอ อานาเรียกชื่อน้องชายแล้ววิ่งเข้าไป มิเกลรับพี่สาวไว้ในอ้อมแขน และครั้งนี้ก็ไม่ปล่อยมือ
“แม่ …มีกี่คน”
“ทั้งหมดสิบสามคนค่ะ อานัก หน้าตาลูกเสียโฉมเหลือเกิน แต่ก็สิบสามคนนะคะ”
นอกปากแม่น้ำออกไป เห็นเรือเร็วสีขาวลำหนึ่ง พอไฟสีน้ำเงินบนหลังคารถของพันตรีเริ่มหมุน เรือก็หันหัวกลับออกทะเลไป
*
พันตรีดึงโทรศัพท์ออกมาจากเสื้อของชาราม เอานิ้วโป้งของเขากดบนหน้าจอเพื่อปลดล็อก
“คืนก่อนถึงสะพาน ส่งมาว่า เก็บกวาดเสร็จแล้ว มีดส่งให้บอเรย์ พอหกโมงเช้าวันนี้ ส่งมาว่า สิบสามคนไปที่อู่ต่อเรือ หนึ่งโมงเรือมา ทั้งสองข้อความมาจากเบอร์เดียวกัน”
“เบอร์ของใคร”
พันตรีบอกว่าตอนนี้ให้ลูกน้องหนุ่มของเธอที่อยู่ด่านชายแดนช่วยสืบอยู่
พันตรีดูดหลอดดังซู้ด
อานากลับมา ใช้เศษผ้าจากเสื้อเบลาส์กดห้ามเลือดที่คางของธวิน
“แตกอีกแล้ว ดิโยสโก คางของคุณนี่ไม่เคยได้พักเลยนะ”
“คุณมิเกลได้กินข้าวหรือยัง”
“ข้าวต้มของเกาะสามถ้วยแน่ะ …ครั้งที่สองอยู่ที่กรุงเทพฯ นะ ด้วยช้อนของคุณ”
“สัญญาแล้วนะ”
นิ้วของอานาไม่ยอมละจากคาง โซ่กุญแจมือส่งเสียงดังเบา ๆ ระหว่างทั้งสอง
โทรศัพท์ของพันตรีดังขึ้น พันตรีฟังสั้น ๆ แล้วหันมาทางนี้
พันตรีบอกว่า เจ้าของเบอร์คือนันทิดา กันทวรรณ เลขาฯ ประจำตัวประธาน ที่สำนักงานใหญ่นกยางทองในพนมเปญ
มาริเซลหยิบนามบัตรสีขาวใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
“ถ้าคนนั้นละก็ ดิฉันรู้จักค่ะ คนที่ยื่นปากกาหมึกซึมให้ดิฉันในห้องกระจก คนที่ใส่สูทสีเทาไงคะ”
บนนามบัตรมีชื่อพิมพ์เป็นภาษาอังกฤษ
“แม่ เขาเป็นคนยังไง”
“ขนตายาว ตากลมค่ะ ตั้งแต่คืนนั้นดิฉันก็คิดมาตลอดว่าเป็นดวงตาที่เคยเห็นที่ไหนสักแห่ง”
“กันทวรรณ… นามสกุลเดียวกับโสรยุทธ”
ม้วนด้ายหลุดจากมือสิตีตกลงบนผืนทราย
*
โทรศัพท์ของธีระดังขึ้น ธีระมองหน้าจอ แล้วยื่นให้ธวินโดยไม่พูดอะไร
“อาจารย์ ท่านได้คนทั้งสิบสามคนกลับคืนมาแล้วสินะครับ”
เป็นเสียงที่ไม่ผ่านเครื่องมือใด ๆ แหบพร่าเล็กน้อย
“โสรยุทธ นันทิดา กันทวรรณเป็นอะไรกับนาย”
เงียบไปครู่หนึ่ง ได้ยินเสียงคลื่น
“เป็นพี่สาวของกระผมครับ”
“ผมจะฟังให้จบ”
“เมื่อเก้าปีก่อน คืนนั้นพี่สาวอายุยี่สิบสองครับ มีรถมารับคนจากหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้ พี่สาวถูกพาขึ้นรถคันนั้น เป็นรถของท่านประธานครับ หลังจากนั้นพี่สาวก็ถูกให้อยู่ใกล้ตัวท่านประธาน กระผมมารู้เรื่องนี้ก็ตอนออกจากคฤหาสน์ไปแล้วครับ”
“ที่ให้สิตีหาหมายเลขประตู ก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม”
“ใช่ครับ ถ้ามอบท่าเรือให้ท่านประธาน ท่านจะคืนพี่สาวมา นั่นคือราคาที่ท่านประธานตั้งไว้ ท่าเรือหนึ่งแห่งแลกกับพี่สาวหนึ่งคน”
“ราคาเดียวกับตอนคุณอานากับคุณมิเกลสินะ”
“ใช่ครับ แต่พี่สาวไม่ได้นั่งรอให้ถูกคืนตัวมาครับ เสียงของอาจารย์ที่ถูกตัดต่อส่งไปที่โทรทัศน์ และรูปถ่ายจากบนกำแพง ก็เป็นฝีมือพี่สาวทั้งนั้นครับ เช้านี้พี่สาวส่งข่าวมาว่า คุณรอไฟของอาจารย์ แต่ฉันจะไม่รอ”
ธวินมองออกไปที่นอกปากแม่น้ำ เรือสีขาวลำนั้นไม่เห็นแล้ว
“ตอนนี้พี่สาวนายอยู่ที่ไหน”
“คืนนี้จะไปกรุงเทพฯ กับท่านประธานครับ ท่านตั้งใจจะให้เปิดประตูคลองเตยโดยไม่รอการประมูล คนที่รู้หมายเลขประตูมีสองคน คือคุณบุญมีกับอาจารย์ครับ”
“โสรยุทธ รอก่อนสิ”
“กระผมก็จะไปครับ จะพาพี่สาวกลับบ้าน อาจารย์โปรดรออยู่ในกุญแจมือเถิดครับ หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี นะครับ”
สายถูกตัดไป
ธวินกดเบอร์ของบุญมี เสียงเรียกสายดังไปเรื่อย ๆ แล้วก็ตัดไป โทรอีกครั้งก็เป็นอย่างเดิม
พันตรีผลักชารามเข้าไปที่เบาะหลังรถ
พันตรีพูดว่า ข้อหาฆ่าผู้คุม พรุ่งนี้เช้าอาจหายไปจากเอกสารของแก แต่ค้ามนุษย์ วางเพลิง แล้วก็ส่วนที่หนีไปยังอยู่ คืนนี้แกจะไปกรุงเทพฯ ในรถของฉัน กุญแจมือใส่ไว้อย่างนั้นแหละ
“กรุงเทพฯ ตรงไหน”
“กองบัญชาการน่ะสิ …ส่วนคลองเตย ก็แค่ผ่านทางเฉย ๆ”
ซู้ด เสียงหลอดดังขึ้น พันตรีไม่พูดอะไรต่ออีก
สิตียัดห่อข้าวเหนียวใส่มือธวิน โซ่กุญแจมือส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง
สิตีบอกว่า เอ้า กินซะ อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนค่อยพูด
“แล้วสิตีล่ะ กินแล้วหรือยัง”
“กินแล้ว …เด็กคนนั้น ไม่เคยพูดสักครั้งว่าพี่สาวอยู่ข้างประธาน บอกแค่ว่าจะไปเอาคืนมา เท่านั้นเอง ทั้งที่กินวันละสามถ้วยทุกคืนแท้ ๆ”
ดวงตาเรียวเล็กของสิตีแดงก่ำ ใต้เสื้อกึบายา สมุดบัญชีกับตราประทับนูนเป็นเหลี่ยมอยู่
ถึงกรุงเทพฯ ต้องใช้เวลาห้าชั่วโมง ไปถึงตอนค่ำ อีกหกวันก็จะถึงการประมูล ที่หน้าประตูคลองเตย คืนนี้ใครกำลังรออยู่
แผลที่ข้อเท้าขวาและที่คางปวดตุบ ๆ ทุกจังหวะของชีพจร
── จบบทที่ 29 ──
