บทที่ 30
ช้อนครั้งที่สอง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ก๊อง ก๊อง ก๊อง
ท่อเหล็กกำลังทุบลงบนซี่ประตูรั้ว
ท่าเรือคลองเตย กรุงเทพฯ สองทุ่ม ฝนตก หน้าประตูท่าเทียบเรือของตระกูลศรีสวัสดิ์ บุญมี ชัยสิทธิ์ คุกเข่าจมโคลนอยู่ เลือดไหลจากหัวล้าน แขนทั้งสองข้างถูกชายสองคนในชุดปักลายนกสีทองจับไว้ ชายพวกนั้นมีหกคนรวมกัน เท่ากับจำนวนเมื่อคืนนั้นที่ท่าเรือ
รถของพันตรีจอดลง ธวิน ศรีสวัสดิ์ ทั้งที่ยังใส่กุญแจมือ ก้าวลงมาด้วยเท้าซ้ายข้างเดียว ในมือกำกระบองจากเกาะไว้ ที่เบาะหลัง อานา เรเยส เอามือยันกระจกหน้าต่าง
ข้างรถสีดำมีร่มคันหนึ่งกางอยู่ ใต้ร่มคือประธานที่ติดเหรียญทองไว้บนอก ส่วนคนถือร่มเป็นหญิงในชุดสูทสีเทา ขนตายาว ตากลมโต นันทิดา กันทวรรณ
“ดีมาก คนที่รู้รหัสมาครบสองคนแล้ว”
“ปล่อยบุญมี”
“พิมพ์รหัสเมื่อไหร่ ฉันก็ปล่อยเมื่อนั้น อีกหกวันท่าเรือนี้ก็จะเป็นของฉัน แค่เข้ามาเร็วขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น”
“ผมฟังจนจบแล้ว ถึงอย่างนั้นก็จะไม่พิมพ์”
“ทายาทรุ่นที่สามครับ อย่าพิมพ์นะครับ! รหัสประตูเป็นของพวกเรา!”
ชายคนหนึ่งใช้ด้ามท่อเหล็กฟาดหัวบุญมี
ธวินทรุดตัวนั่งลงบนกันชนท้ายรถ ระหว่างรถกับเสาประตูกว้างราวสองเมตร เข้ามาพร้อมกันได้ไม่เกินสองคน
คนแรกยกกระบองขึ้นฟาด ธวินใช้สองมือที่ยังใส่กุญแจจับกระบองจากเกาะไว้ แล้วตวัดขึ้นจากระดับเอวไปที่ด้านในข้อมือของอีกฝ่าย เป็นท่าตวัดไม้สั้นของคาลี กระบองของเขากระเด็นหายเข้าไปในสายฝน
คนที่สองคว้าคอเสื้อ ธวินปล่อยให้ถูกดึงเข้าไป แล้วกระแทกหน้าผากใส่จมูกของมัน เป็นท่าโขกหัวของเรดลิต แผลที่คางแตกออกอีกครั้ง
คนที่สามเข้ามากวาดขา ธวินไม่ขัดขืน ทรุดตัวลงไปในโคลน เป็นท่าทรุดของซีลัต เท้าของชายคนนั้นฟาดเข้ากับอากาศ ตัวโซเซไปข้างหน้า ธวินเอาไหล่ดันที่เอวแล้วปัดไปด้านข้าง ชายคนนั้นหัวฟาดซี่ประตูรั้ว
คนที่สี่พุ่งเข้ามาจากข้างบน ร่างกายของเขาขยับไม่ไหวแล้ว
ได้ยินเสียงลมหายใจพ่นออกมาเฮือกหนึ่ง
เสื้อยืดสีขาววิ่งเข้ามากลางสายฝน เข่า ศอกขวา ศอกซ้ายฟาดลงจากข้างบน สามจังหวะ คนที่สี่จมลงไปในโคลน ข้างกันนั้น ธีระ พงษ์สวรรค์ ในชุดวอร์มสีดำ ใช้สามจังหวะเดียวกันล้มคนที่ห้า คนสุดท้ายปล่อยมือจากบุญมีแล้ววิ่งหนีเข้าไปในความมืด
“…โสรยุทธ”
“ขออภัยที่มาช้าขอรับ อาจารย์”
โสรยุทธไม่ได้มองประธาน เขามองหญิงที่ถือร่ม
“พี่สาว กลับบ้านกันเถอะ แม่รออยู่ใต้หลังคาที่ซ่อมแล้ว”
ร่มเอียงลงเล็กน้อย นันทิดาพูดด้วยเสียงแหบว่า ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไม่รอ
“พี่นันทิดา …คนที่ตัดเสียงผมส่งไปออกโทรทัศน์ ก็คือพี่สินะ”
“ใช่ เธอพูดเองว่าเธอเผาหมู่บ้าน นั่นเรื่องจริงไม่ใช่หรือ”
“เรื่องจริง เพราะงั้นไม่ต้องตัดก็ได้”
นันทิดามองธวินอยู่นาน แล้วจึงเปิดกระเป๋าที่สะพายไหล่ ข้างในมีสมุดบัญชีปกสีดำเล่มหนึ่ง
“เก้าปีเต็ม สมุดบัญชีของประธาน ฉันเป็นคนจดมาตลอด เงินห้าร้อยดอลลาร์ของบอเรย์ คำสั่งให้จัดการกับชาลาม ทุกอย่างอยู่ในนี้”
ประธานเรียกเสียงต่ำว่า นันทิดา แต่หลังจากนั้นก็ไม่พูดอีกว่าดีมาก
“พันตรี ฝากด้วย”
ซู้ด
“ฉันบอกให้เอาหลักฐานมา แต่ไม่คิดว่าจะได้ประธานติดมาด้วย เพราะโทรศัพท์ของคุซึมิ เช้านี้หมายจับถึงออกมาแล้ว ตำรวจญี่ปุ่นสามนายก็ยืนดูอยู่ตรงนั้น ยินดีต้อนรับสู่แผ่นดินไทยนะ ท่านประธาน”
กริ๊ก กุญแจมือดังอยู่ใต้เหรียญทอง
โสรยุทธล้วงสร้อยลูกประคำเงินเส้นเล็กกับรองเท้าสีแดงสดข้างหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
โสรยุทธบอกว่าเก็บได้ใต้ราวบันไดเรือสีขาว ขอให้อาจารย์เป็นผู้ส่งให้
“ไปให้เองสิ”
โสรยุทธเดินไปที่หน้าต่างรถ อานารับไปโดยไม่พูดอะไร แล้วพันสร้อยลูกประคำสองรอบรอบข้อมือขวา
โสรยุทธเดินกลับมา ยืนประสานมือทั้งสองไว้ต่อหน้าพันตรี
“มิสเตอร์ ลอว์ คือข้าพเจ้าเองขอรับ ประตูโลตัสการ์เดน คนของข้าพเจ้าจะเปิดเมื่อรุ่งสาง มีราวสามร้อยกว่าคนขอรับ”
ธีระก้มหัวให้อย่างเงียบ ๆ
“โสรยุทธ คืนนี้นายพ่นลมหายใจออกก่อนแล้วค่อยตีสินะ”
“ขอรับ แต่ก็ยังมีวันที่ข้าพเจ้าตีโดยไม่พ่นลมหายใจอยู่ขอรับ”
“ผมจะพูดซ้ำจนกว่านายจะแก้ได้ พ่นลมหายใจออกก่อนแล้วค่อยตี”
โสรยุทธยิ้มน้อย ๆ ด้วยดวงตาขนตายาว พันตรีสวมกุญแจมือที่ข้อมือของเขา
ธีระก็ประสานสองมือไว้อย่างเงียบ ๆ เช่นกัน เขาบอกว่าคนที่ทำให้พัศดีหลับก่อนถึงสะพานคือตัวเขาเอง พันตรีเรียกลูกน้องมา แล้วให้สวมกุญแจมือที่ข้อมือของเขาด้วย
ทั้งมิสเตอร์ ลอว์ และคุณด้วย เป็นไปตามที่พันตรีพูดไว้เมื่อนานมาแล้ว
*
เช้าวันรุ่งขึ้น ห้องสอบสวนที่กองบัญชาการตำรวจ พันตรีดูดหลอดดังซู้ดอยู่อีกฟากของโต๊ะ
“พันตรี เล่าให้หมดเลย”
“ได้สิ ชาลามสารภาพแล้ว คนที่แทงพัศดีคือมัน เพราะคำสั่งจากเลขาของประธาน คราบบนซองของคุณคือเลือดพัศดี แล้วก็มีรอยนิ้วมือของชาลามติดอยู่ เรื่องฆ่าคนหายไปจากกระดาษของคุณแล้ว”
“เอกสารลายเซ็นของพ่อที่ส่งไปถึงมะนิลาล่ะครับ”
“พิรัฐให้คนทำขึ้น เขาว่าลอกลายมือพ่อคุณมาจากกระดาษเก่าของสำนักงานที่อาทิตย์ส่งไป ข้อสงสัยว่าขายคน ก็หายไปเพราะสมุดบัญชีของประธานเหมือนกัน”
“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ”
“พวกที่มีชื่อในสมุด ตั้งแต่เช้านี้ถูกจับในหลายประเทศแล้ว สุข วิเชษฐ์ ซอ เอ โม กัปตันสุทธิพงษ์ แก้วคำ ไกรสร เพชรรัตน์ พิรัฐนกยางทอง ทนายไพโรจน์ จินดาวงศ์ เมียส วันนี คนคุมบัญชีที่เกาะ ตัน เก็งฮก ที่กัวลาลัมเปอร์ บากุสที่จาการ์ตา ลัม หง็อก ฮวา ที่โฮจิมินห์ แก้ว โสภา ที่พนมเปญ แล้วก็คาเบรราที่มะนิลาด้วย ส่วนนวล คำสุข ผู้กระจายของที่ลาว กับลูกชาย หนีออกไปตอนที่ตำรวจบุกจับบ่อนคาสิโนอีกฝั่งแม่น้ำโขง ที่เกาะนกยางขาว ตำรวจกัมพูชาเข้าไปตอนรุ่งสางตามคำขอของญี่ปุ่น แปดร้อยคน ออกมาหมดทุกคน ประตูโลตัสการ์เดนก็เปิดแล้ว คนของเราไปรับที่ริมฝั่งแม่น้ำ”
“เรื่องเผาหมู่บ้านล่ะครับ”
“คนสั่งเผาคือพ่อคุณ และตายไปแล้ว ตอนนั้นคุณอยู่ในกองทัพ เหลือแค่เรื่องเดียว คือตอนที่คุณลงจากรถคุมตัวแล้วหนี”
“นั่นผมเลือกเอง ผมยอมรับ”
*
ห้องเช่าสองห้องหลังตลาดมีแสงตอนกลางวันส่องเข้ามา ธวินยังใส่กุญแจมืออยู่ แวะมาที่นี่โดยมีพันตรีติดตามมาด้วย เพื่อส่งสมุดบัญชีของพ่อด้วยมือตัวเอง
สิตี ราฮายู หยิบห่อพลาสติกออกมาจากใต้ชุดกะบายา ท้องของเธอแบนราบลงเสียที
“อาดู๊ ท้องเบาจนกลัวลมจะพัดปลิวไปเลย”
“สิตี …ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอดนะ”
ธวินส่งสมุดบัญชีของพ่อ ที่มัดไขว้ด้วยเชือกเป็นรูปกากบาท ให้พันตรีด้วยมือตัวเอง มาริเซล ศรีสวัสดิ์ ผู้เป็นแม่ ประทับตราเล็กสีงาช้างลงบนกระดาษ เป็นเอกสารที่จะนำท่าเรือไปประมูล แล้วเอาเงินที่ขายได้ไปมอบให้ชาวหนองแก้ว
แม่เปิดพัด ที่ด้ามมีริบบิ้นสีดำสองเส้นแกว่งไกว
“อานัก ตำแหน่งรุ่นที่สาม ลูกจะทำอย่างไร”
“ผมจะสละ ต่อให้รวมหัวหน้าทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ให้เป็นหนึ่งเดียว ก็ยังมีคนถูกเผาอยู่ข้างใต้นั้นอยู่ดี ครอบครัวที่ไม่แย่งจากคนอ่อนแอ แต่ไม่มีใครกล้าแตะ สร้างขึ้นมาไม่ได้หรอก ผมเลยจะเลิกที่ตัวครอบครัวแทน เอาไปแค่กฎอย่างเดียว”
“เลือดข้นกว่าน้ำ แต่กฎข้นยิ่งกว่านั้นอีกนะ… บ้านหายไปแล้ว แต่กฎยังอยู่ ใช่ไหมจ๊ะ”
แม่ยิ้มด้วยริมฝีปากสีแดงสด คราวนี้ดวงตาก็ยิ้มด้วย
เรื่องความผิดที่หนี ศาลตัดสินจำคุกสี่เดือน อานาขึ้นให้การบนแท่นพยานในฐานะผู้ถูกลักพาตัว เธอบอกสามครั้งว่า ฉันถูกชิงตัวกลับมาแล้ว สำนักงานอัยการที่มะนิลาถอนคำแถลงที่ระบุว่าตระกูลศรีสวัสดิ์เป็นผู้บงการ
*
สี่เดือนต่อมา ตีสองกลางดึก ที่แผงริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไอน้ำลอยขึ้นมา
บนโต๊ะพับ ถ้วยก๋วยเตี๋ยวเรือใบเล็กวางเรียงกัน สิตี แม่ บุญมีกับอาทิตย์ คำลบ อานากับ มิเกล เรเยส ที่มาจากมะนิลา จากแพรว อินทรศักดิ์ มีรูปถ่ายส่งมาว่า สมพล อินทรศักดิ์ ต่อเรือลำใหม่เสร็จหนึ่งลำ จากโสรยุทธมีจดหมายส่งมาจากข้างในกองบัญชาการ ระหว่างรอขึ้นศาล ผมได้พบแม่แล้ว พี่สาวให้การในฐานะพยาน ท้ายจดหมายเขียนว่า ผมพ่นลมหายใจออกก่อนแล้วค่อยเขียน
อานาเขย่าสร้อยลูกประคำที่ข้อมือขวาให้ดังกรุ๊งกริ๊ง
“ธวิน กุญแจมือล่ะ”
“ไม่มีแล้ว”
“แล้วช้อนล่ะ”
ธวินหยิบช้อนด้วยมือขวา ข้อมือยังแข็งอยู่หน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ซดเข้าปากไปหนึ่งคำด้วยมือของตัวเอง
“ครั้งที่สอง นับแล้วนะ ไม่รับข้อโต้แย้ง”
“ไม่รับ”
สิตีดันจานมาให้พลางบอกว่า อยากพูดอะไรก็กินให้หมดก่อนแล้วค่อยพูด ธวินหยิบไพ่นกกระจอกตัว ‘ทิศตะวันออก’ ออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วกลิ้งเล่นบนโต๊ะ
“จะเล่าเรื่องครั้งที่ยี่สิบสองให้ฟังนะ คุณปู่กินที่แผงนี้ไปสิบห้าถ้วย ส่วนลุงกินไปสิบสองถ้วย แล้วท้องเสีย”
“แล้วคุณล่ะ”
“ไม่เคยนับเลยแฮะ”
อานาหรี่ตาเรียวยาวลง แล้ววางถ้วยที่สามไว้ตรงหน้าเขา
“ครั้งที่สามเมื่อไหร่”
ธวินมองถ้วย แล้วมองเธอ ลักยิ้มปรากฏที่แก้มซ้าย
“กินเสร็จแล้วค่อยบอก”
ลมจากแม่น้ำพัดไอน้ำข้ามไปยังอีกฝั่ง
── จบบทที่ 30 ──
