บทที่ 28
บันไดเชือกของเรือสีขาว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
กึง กึง กึง
ท่อเหล็กกำลังทุบลงบนเสาท่าเทียบเรือ
เกาะนกกระยางขาว หกโมงยี่สิบสองนาทีเช้า ตอนที่เครื่องยนต์เรือสีเทาเริ่มคำราม ก็มีผู้ชายวิ่งมาจากทางตึกสีขาวบนทางไม้กระดาน บนอกเสื้อโปโลสีดำมีนกสีทองปักอยู่ รวมทั้งหมดสามคน
คนนำหน้าเป็นผู้ชายที่คิ้วซ้ายขาดกลางคัน เจีย บอเรย์ สายเข็มขัดที่มัดเขาไว้ในห้องเก็บของ คงมีใครแก้ให้
“รุ่นสาม! เอามีดคืนมา นั่นของฉัน”
“ไม่คืน ที่ปลายรองเท้าแก มีสีเดียวกันติดอยู่”
ธวินนอนอยู่บนพื้นเรือ มือซ้ายกำกระบองที่ยืดออกแล้ว ทั้งข้อเท้าขวาและหน้าแข้งซ้าย ไม่อาจรับน้ำหนักตัวได้ ถ้าลุกขึ้นยืนก็ล้มแน่
บอเรย์กระโดดจากท่าเทียบเรือลงมาที่เรือ ตัวเรือเอียงวูบ
ท่อเหล็กฟาดลงมาจากเบื้องบน ธวินนอนอยู่อย่างนั้น แล้วแทงกระบองออกจากระดับเอว เป็นการตีต่ำของกาลี ปลายกระบองกระแทกถูกกระดูกสะบ้าหัวเข่าขวาของบอเรย์ แต่ท่อเหล็กก็ยังไม่หยุด
เขารับไว้ด้วยท่อนแขนซ้าย ตรงรอยแผลที่เย็บไว้ในคืนที่ท่าเรือ ตะเข็บฉีก ของร้อนไหลซึมอยู่ในแขนเสื้อ
ธวินหายใจออก คว้าปกเสื้อบอเรย์ดึงเข้ามา แล้วโขกหน้าผากใส่จมูก เป็นการโขกหัวแบบเรดลิต แผลที่คางฉีกอีกครั้ง
ซ้าย! อานาตะโกน
คนที่สองกำลังเอาเท้าพาดขอบเรือด้านที่มองไม่เห็น ธวินจมตัวลง หลังแนบพื้นเรือ ลดสะโพกต่ำลงไปอีก เป็นท่าจมตัวไปตามจังหวะโคลงของปันจักสีลัต บนเรือที่โคลงเคลง คนที่ยืนสูงจะล้มก่อน คนที่สองเสียหลักอยู่บนขอบเรือ อานาคว้าเสื้อชูชีพที่พื้นฟาดเข้าใส่หน้าเขา ชายคนนั้นหงายหลังตกลงทะเล
บอเรย์ยกมือกุมจมูกลุกขึ้นมา แล้วเงื้อท่อเหล็ก
ปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่ศีรษะของเขา ร้อยเอกเฮงนั่นเอง
“เลิกเสียเถอะ ท่านประธานสั่งว่าให้พารุ่นสามขึ้นฝั่งทั้งเป็น ส่วนแก ไม่เห็นสั่งอะไรไว้เลย”
“ร้อยเอก ผลงานเพิ่มขึ้นอีกชิ้นแล้วสินะ”
“คนที่ขนมีดน่ะรึ ... ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียวแล้วล่ะ”
ลูกน้องของร้อยเอกสวมกุญแจมือให้บอเรย์ทั้งสองข้าง คนที่สามที่เหลืออยู่บนท่าเทียบเรือหยุดเท้า แล้ววิ่งกลับไปทางตึกสีขาว
หกโมงสามสิบนาที เรือสีเทาจากเกาะมา
*
เรือแล่นแหวกคลื่นไป บอเรย์ถูกให้นั่งลงกับพื้น เลือดไหลหยดจากจมูก
“คุณบอเรย์ ผมจะฟังให้จบ ก่อนถึงสะพาน ทำอะไรไว้”
“... ก็แค่ขนไปเท่านั้น รับมีดเปื้อนเลือดมาจากหน้าต่างที่นั่งคนขับ คุณพิรัฐสั่งให้ทิ้งทะเลไป”
“ทำไมไม่ทิ้ง”
“ท่านประธานน่ะ ฆ่าคนขนก่อนเสมอ ถ้าฉันมีมีดอยู่กับตัว ฉันก็ไม่โดนฆ่า”
“…ใครส่งมีดมาทางหน้าต่าง”
“คนขับรถนักโทษไงล่ะ เขากลับมาจากข้างผู้คุมที่หลับอยู่บนถนนข้างหน้า แล้วยื่นส่งให้ฉันทางหน้าต่าง ห้าร้อยดอลลาร์นั่นก็ค่าขนของ”
〈คนขับบอกว่าเขาไม่เห็นอะไรเลย〉
อานามองหน้าร้อยเอกกับลูกน้องทีละคน เรื่องเมื่อกี้ฉันก็ได้ยิน พวกคุณทั้งสามคนก็ได้ยิน ร้อยเอกก็ได้ยินใช่ไหม ถ้าใครลืมฉันจะคัดค้านนะ อานาพูด
“ร้อยเอก เรื่องเมื่อกี้ก็เป็นผลงานของคุณได้ด้วย”
ร้อยเอกย้ายไม้จิ้มฟันจากมุมปากขวาไปมุมซ้าย
“แล้วไงล่ะ รุ่นสาม จะกลับไปโคกคงรึ”
“ไม่ ไปเรือสีขาว”
“บ้าแล้ว ที่นี่ทะเลสีหนุวิลล์ ไม่ใช่ทะเลของฉัน”
“เรือลำนี้มีธงตำรวจกับไฟติดอยู่ จะหยุดหรือไม่ ฝั่งโน้นตัดสินเอง”
“หยุดเรือเสร็จ คนที่โดนบีบคอก็คือฉันนี่แหละ”
“ด้านหลังกระดาษแผ่นนั้นมีชื่อคุณอยู่ การพาแม่กับสิตีไปส่งที่กำแพงเมียนมา เป็นหน้าที่ของคุณ แต่คนที่ได้ยินว่าเรือจะเข้าตอนเที่ยง มีแค่คุณคนเดียว”
มือของร้อยเอกหยุดนิ่งอยู่บนหางเสือ
“... ว่าเลื่อนเป็นสิบโมง ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“ท่านประธานกำจัดคนที่ถูกไล่ล่า คนจดบัญชีก็ไม่เห็นค่า ทั้งคุณ Kuzumi ทั้งผู้หญิงที่ห้องบัญชี ก็พูดแบบนั้นกันทั้งนั้น”
ร้อยเอกมองทะเลอยู่นาน แล้วจึงหันหัวเรือไปทางเหนือ
อานาฉีกชายเสื้อเบลาส์ของเธอ พันท่อนแขนซ้ายของธวิน
“รอยเย็บนี่ ของคืนที่ท่าเรือใช่ไหม”
“สิตีเย็บให้”
“งั้นก็ให้คุณสิตีเย็บให้อีกรอบสิ เพื่อเรื่องนั้นด้วย ไปเอาเขาคืนมานะ”
อานามัดปลายผ้าให้เป็นปม แล้วก็ไม่ยอมปล่อยมือ
*
เจ็ดโมงสี่สิบนาที ท่ามกลางแสงยามเช้า เห็นเรือสีขาวลำหนึ่ง
ที่หัวเรือเขียนไว้ว่า ซิลเวอร์ เฮรอน
“นี่คือเรือที่ฉันถูกพาขึ้นไป บันไดอยู่ทางข้างลำขวา ที่หน้าต่างดาดฟ้าชั้นล่างมีคนยืนเรียงกันอยู่ตลอด”
“รู้แล้ว”
บนหลังคาเรือของร้อยเอก ไฟสีน้ำเงินเริ่มหมุน ลูกน้องใช้เครื่องขยายเสียงตะโกนซ้ำ ๆ ให้หยุด เรือสีขาวสร้างคลื่นใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลง
บนราวเรือ ผู้ชายผมสีเงินหวีเรียบเดินออกมา บนอกมีปากกาหมึกซึมสีทองเสียบอยู่
“รุ่นสาม มาถึงทะเลสีหนุวิลล์ด้วยเรือของร้อยเอกจากโคกคงเชียวนะ ท่านประธานคงจะบอกว่า ดีแล้วละมั้ง”
“คุณไพโรจน์ ผมจะขอแม่กับสิตีคืน”
“สองท่านนั้นเป็นแขกของท่านประธาน ร้อยเอกไม่มีอำนาจตรวจค้นเรือลำนี้หรอกครับ”
“งั้นให้ผมเรียกตำรวจสีหนุวิลล์ดีไหม ให้เขาค้นในเรือลำนี้ทั้งหมด ลงไปถึงดาดฟ้าชั้นล่างเลย”
ตามที่อานาพูดไว้ ที่หน้าต่างดาดฟ้าชั้นล่างมีใบหน้าคนหนุ่มสาวเรียงกันอยู่ สายตาของไพโรจน์เหลือบไปทางนั้นครั้งหนึ่ง
“... ก็ได้ ให้สองท่านนั้นไปเท่านั้นนะ”
บนราวเรือ คุณแม่มาริเซล กับผ้าคลุมศีรษะลายดอกไม้สีแดงซีดยืนเคียงกัน บันไดเชือกไหลลงมาตามข้างลำเรือสีขาว
สิตีลงมาก่อน ท้องใต้เสื้อกบายาป่องออกเป็นสี่เหลี่ยม พอลงมาได้ครึ่งทาง ผู้ชายเสื้อโปโลสีดำคนหนึ่งก็ข้ามราวเรือมาเกาะบันได คว้าชายเสื้อกบายาของสิตีจากด้านบน
อาดูว์ อย่ามาดึงชายเสื้อคนแก่นะ สิตีตะคอก
สิตีปล่อยมือ กระโดดลงมาบนเรือสีเทา ผู้ชายคนนั้นก็กระโดดตามลงมาบนเรือ
ธวินนั่งอยู่อย่างนั้น ใช้กระบองตีข้อเท้าของชายคนนั้น เป็นการตีต่ำของกาลี ตัวของเขาเอียงไปข้างหน้า สิตีที่จมตัวลงใช้เท้าเกี่ยวกวาดขาข้างที่รับน้ำหนักของเขาจากด้านนอก เป็นการกวาดขาของปันจักสีลัต ชายคนนั้นข้ามขอบเรือตกลงทะเลไป
“แม่ เร็วเข้า!”
แม่กำลังเอาเท้าวางบนขั้นแรกของบันได ไพโรจน์คว้าแขนเธอไว้ ไพโรจน์พูดว่า คุณผู้หญิงขอให้อยู่ที่นี่
“เรื่องหลังกระดาษ ฉันได้ฟังจากลูกชายแล้วค่ะ คนที่ผิดสัญญาก่อน คือฝ่ายคุณต่างหากนะคะ”
แม่ดึงปากกาหมึกซึมสีทองออกจากอกของไพโรจน์ แล้วกดปลายปากกาลงบนหลังมือเขา นิ้วของไพโรจน์คลายออก แม่ลงบันไดมา สองขั้นสุดท้ายหล่นลงในอ้อมแขนของอานา
ร้อยเอกเดินเรือออก เรือสีขาวไม่ได้ตามมา
*
แม่นั่งลงกับพื้นเรือ มองหน้าธวิน
“ลูกจ๋า หน้าตาแย่เหลือเกินนะคะ”
“แล้วแม่ล่ะ กินข้าวหรือยัง”
อาหารเช้าบนเรือเค็มเกินไปค่ะ แม่พูด
สิตีใช้มือกดท่อนแขนซ้ายของธวินทับผ้าของอานา
“อาดูว์ เจาะรูที่แขนมาอีกแล้วนะ ที่เดียวกับคืนที่ท่าเรือไม่ใช่หรือ”
“ได้ยินว่าสิตีจะเย็บให้อีกรอบนี่”
ไปได้ยินมาจากใคร เย็บให้ก็ได้ ถึงฝั่งแล้วนะ สิตีพูด
สิตีหยิบห่อพลาสติกออกมาจากชายเสื้อกบายา นอกจากสมุดบัญชีกับตราประทับ เธอยังพันข้าวเหนียวไว้ด้วย เธอยัดห่อหนึ่งใส่มืออานา อานาบอกว่าอันนี้ไม่นับนะ แล้วกัดข้าวเหนียว บนแก้มซ้ายของธวินเกิดลักยิ้มขึ้นหนึ่งจุด
แม่มองส้นเท้าเปล่าของอานา
“คุณอานา ขอบคุณที่ดูแลลูกชายฉันนะคะ ... เป็นคนดีจริง ๆ เลยค่ะ นี่ก็ครั้งที่สามแล้วนะคะ”
อานาทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็เงียบไปทั้งที่ยังมีข้าวเหนียวอยู่ในปาก
*
แปดโมงสิบนาที ธวินใช้โทรศัพท์มือถือของร้อยเอก กดเบอร์ที่จำได้
ตู๊ด ตู๊ด
“รุ่นสามหรือ อยู่ไหนล่ะ”
“ออกจากเกาะนกกระยางขาวแล้ว แม่กับสิตีก็มาด้วย กำลังไปชายแดนด้วยเรือของร้อยเอกเฮง จะพามีด กระดาษจากห้องบัญชี กับคนที่ขนมีดไปด้วย”
“บอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง ... แต่มีคนติดมาด้วยรึ”
“ชายคนนั้นบอกว่า รับมีดเปื้อนเลือดมาทางหน้าต่างที่นั่งคนขับ คนที่ส่งให้คือคนขับรถนักโทษ”
ปลายสายนั้น เสียงดูดหลอดหยุดลง
“... คนขับรถรึ”
“พันตรี …มีอะไรเกิดขึ้น”
“หกโมงครึ่งเช้านี้ มีรถตู้จากสำนักงานใหญ่มารับ จะเอาคนสิบสามคนไปกรุงเทพฯ ส่วนฉันถูกสั่งให้อยู่รอเธอที่ชายแดน เลยตกค้างอยู่ คนที่ขับรถตู้คันนั้น คือคนขับรถนักโทษคนนั้นแหละ”
อานาคว้าแขนธวินไว้
“ออกไปกี่โมง”
“เจ็ดโมงตรง หัวหน้ากลุ่มชาวฟิลิปปินส์ก็ไปด้วย ไปถึงกรุงเทพฯ ต้องใช้เวลาห้าชั่วโมง ... แล้วโทรศัพท์ในรถตู้ ก็ติดต่อไม่ได้มาตั้งแต่เมื่อครู่”
ธวินมองเงาของแผ่นดินที่อยู่เหนือทะเลออกไป ถึงโคกคงก็หลังสิบโมง ชายแดนก็อีกหนึ่งชั่วโมงถัดไป รถตู้วิ่งนำหน้าไปไกลกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
นิ้วของอานาจิกลึกลงบนแขน
รอยเย็บที่ฉีกบนท่อนแขนซ้าย เจ็บตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง
── จบบทที่ 28 ──
