บทที่ 26
สมุดบัญชีประภาคาร
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
กริ๊งงง
เสียงระฆังยังคงดังอยู่
เกาะนกยางขาว ชั้นสองของอาคารสีขาว เวลาเที่ยงสิบนาที ในบรรดาเสียงฝีเท้าที่ขึ้นบันไดมา มีเพียงคู่เดียวที่หยุดอยู่หน้าประตูห้องเก็บของ
ลูกบิดประตูส่งเสียงกึกดังขึ้น
ธวินนั่งอยู่กับพื้น มือซ้ายกำกระบองที่ยืดออกแล้ว มันถูกดึงมาจากเอวของยามคนนั้น อานาใช้สองมือปิดปากชายสองคนที่ถูกมัดหลังชนหลังและสลบอยู่
“โบเรย์! เช็กชื่อ! นอนอยู่ที่ไหนวะ”
ไม่มีใครตอบ ธวินระบายลมหายใจออก แล้วรออยู่อย่างนั้น
ชายคนนั้นเตะประตูหนึ่งที ตวัดลิ้นดังจึ๊ก แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ไกลออกไป จากหน้าต่าง เสียงโทรศัพท์ลอยเข้ามาอีกครั้ง เป็นภาษาญี่ปุ่นว่า บัญชีของลูกค้า…
“ตอนเช็กชื่อไม่มีโบเรย์ …เดี๋ยวก็รู้ตัวกันแล้ว”
“งั้นเราอยู่ที่นี่ไม่ได้”
อานากระซิบ เท้าเปล่าของเธอยังลอยเหนือพื้นอยู่อย่างนั้น
โบเรย์ลืมตาขึ้นก่อน ใต้คิ้วซ้ายที่ขาดกลาง ดวงตาจ้องเขม็งมาทางนี้
“ผมจะฟังให้จบ —ก่อนถึงสะพาน แกทำอะไรไป”
“…ไปถามที่ห้องบัญชี เรื่องของเกาะนี้อยู่ในสมุดของผู้หญิงคนนั้นหมด ท่านประธานน่ะ ท่านถนอมสมุดเล่มนั้นมาก”
โบเรย์พูดแค่นั้นแล้วหัวเราะ ที่ฟันหน้ามีเลือดติดอยู่
*
ธวินกดเบอร์แม่ด้วยโทรศัพท์ของโบเรย์ รหัสปลดล็อกหน้าจอนั้น ตอนที่ยืมนิ้วโป้งของโบเรย์ในห้องเก็บของมาไขแล้ว อานาได้เปลี่ยนไว้ไม่ให้มันล็อกอีก นี่เป็นสายแรกที่เขาโทรหาแม่ตั้งแต่มาถึงเกาะ
เสียงรอสายดังแค่สองครั้งก็หยุด
“ใครคะ”
“แม่ ผมเอง ธวิน”
ไม่มีเสียงพัด แต่กลับได้ยินเสียงรถวิ่งไปมาแทน
“อานัก… ได้ยินเสียงลูกแล้ว ดีจริงเจ้าค่ะ”
“เห็นข้อความของพิรัฐแล้ว …แม่อยู่พนมเปญเหรอ”
“ใช่จ้ะ เช้าตรู่วันนี้ คุณไพโรจน์มาหาที่ห้องเช่าสองห้องหลังตลาด พร้อมรูปที่ลูกถูกมัดมือขึ้นรถ แม่เห็นแล้วก็ขึ้นเที่ยวบินเช้าเลย เขาบอกว่าถ้าส่งสมุดกับตราประทับไปที่เกาะ จะคืนตัวลูก แม่รับปากไว้แล้ว ว่าพรุ่งนี้เที่ยงจะส่งให้”
“อย่ามาเลย พวกเราจะออกจากเกาะด้วยเรือหกโมงเช้าพรุ่งนี้”
“ถ้าอย่างนั้น เที่ยงแม่ก็จะไปถึงเกาะที่ไม่มีใครอยู่น่ะสิ กำหนดที่ให้ไว้ต้องรักษา นั่นเป็นกฎข้อที่สามของบ้านเรา”
“แม่ แบบนั้นแม่ก็…”
ปลายสายมีเสียงแย่งหูโทรศัพท์ดังแกรก
“เจ้าวิน! อาดู๊ ยังมีชีวิตอยู่รึ กินข้าวแล้วหรือยัง”
“ยังเลย”
“ข้าวบนเกาะนั่นอย่าไปกินเชียวนะ สมุดกับตราประทับยังพันอยู่ที่พุงเหมือนเดิม จะไม่ให้ใครเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง ใครก็ไม่ให้ทั้งนั้น”
“สิตี ฝากแม่ด้วยนะ”
“รู้แล้วน่า อยากพูดอะไร ก็กินให้เสร็จแล้วค่อยมาพูด”
สายตัดไป น้ำเสียงของแม่ยังคงช้าและเนิบเหมือนเคย ธวินเดาไม่ออกเลยว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่
อานามองมาด้วยสายตาที่ถามคำถาม
“พรุ่งนี้เที่ยงแม่จะมา ไม่ว่าผมจะอยู่บนเกาะหรือไม่”
“ดิโยส โก… คนในบ้านของคุณนี่ ทุกคนสร้างสัญญาขึ้นมาเองหมดเลยนะ”
*
บ่ายโมงครึ่ง ถึงเวลาเปลี่ยนเวร ยามที่เฝ้าอยู่ตรงทางเดินลงไปชั้นล่าง
ธวินใช้กระบองเป็นไม้เท้า มือซ้ายพาดบ่าอานา แล้วลงบันไดด้านหลัง ข้อเท้าขวาไม่อาจรับน้ำหนักตัวได้ หน้าแข้งซ้ายส่งเสียงลั่นทุกครั้งที่ก้าวลงทีละขั้น ข้างซ้าย ฉันดูให้เอง อานาพูดแค่นั้น
เครื่องปรับอากาศในห้องบัญชีเย็นจัดเหมือนตอนก่อนเที่ยง วันนีนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว ใช้ดินสอปลายแดงเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบัญชี แม้เงยหน้าขึ้นมา สีหน้าก็ไม่ได้ตกใจ
“เมื่อกี้ได้ยินว่าโบเรย์ไม่อยู่ตอนเช็กชื่อ ทายาทรุ่นที่สามนี่เร็วกว่าที่คิดนะคะ”
“ผมจะฟังให้จบ เอาสมุดเล่มนั้นมาให้ดู”
“เป็นสมุดของท่านประธานนะคะ”
“โบเรย์บอกว่าเรื่องของเกาะนี้อยู่ในสมุดเล่มนั้นหมด มีดที่แทงผู้คุมก่อนถึงสะพานอยู่ในเสื้อคลุมผม พอผมเหยียบแผ่นดินไทย ตำรวจจะตรวจใบมีด ตอนนั้นถ้าสมุดนี้มีบรรทัดที่จ่ายเงินให้โบเรย์ละก็…”
“ถ้ามี?”
“คนจดสมุดจะโดนเชือดเป็นรายต่อไป …รู้จักผู้ชายชื่อคุซุมิไหม”
ดินสอปลายแดงหยุดนิ่ง
“…สมุดของห้องคุณคุซุมิ ก็เป็นฉันที่จดค่ะ ท่านประธานถนอมสมุดมาก แต่คนที่จดสมุด ท่านไม่ถนอมหรอก”
“งั้นมาตกลงกัน ส่งบรรทัดนั้นมา แลกกับที่ผมจะให้คุณขึ้นเรือน้ำมันหกโมงเช้าพรุ่งนี้ด้วย”
“ขอค้านก่อน ขอหลักฐานก่อนว่าเป็นของจริง”
วันนีไม่ตอบ แต่ฉีกหน้าสมุดไปหนึ่งแผ่นจากโคนเล่ม แล้วเลื่อนมาบนโต๊ะ อานาดึงแขนเสื้อเบลาส์คลุมนิ้ว ก่อนจะหยิบริมกระดาษขึ้นมา วันที่และจำนวนเงินด้วยหมึกดินสอแดงเรียงกันเป็นแถว นิ้วของอานาหยุดอยู่ที่บรรทัดหนึ่ง
“…แน่ใจนะ คุณอานา”
“ค่ะ วันที่รถผู้คุมจอดก่อนถึงสะพาน โบเรย์ ห้าร้อยดอลลาร์ เขียนว่า จัดการเก็บกวาด ข้าง ๆ มีเครื่องหมายของพิรัฐ”
“คุณวันนี กว่าเรือจะมา ผมควรอยู่ตรงไหน”
“ประภาคารค่ะ กุญแจประตูอยู่ที่ฉัน ข้างบนไม่มีใครขึ้นไป ตอนห้าโมงห้าสิบนาทีเช้า ฉันจะไปเปิดประตูให้”
*
ภายในประภาคารเป็นบันไดเหล็กเวียน กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นหนึ่งขั้น สนิมจะหลุดร่วงลงมา ประตูข้างล่าง วันนีล็อกกุญแจจากข้างนอก ห้องโคมไฟด้านบนเป็นห้องกลมล้อมด้วยกระจก
หกโมงเย็น ทะเลกลายเป็นสีแดง
อานานั่งอยู่บนพื้น ใช้สองมือประคองข้อมือขวาของธวิน ตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า และหนังยาง ฝังลึกอยู่พร้อมรอยเคเบิลไทร์
“สายลูกประคำของยาย ฉันทิ้งไว้ใต้ราวเรือสีขาว”
“เห็นในรูปแล้ว …จะเอาคืนมาให้”
“มันเป็นครั้งที่สองแล้วนะ รองจากสายลูกประคำ ด้วยช้อนของคุณ”
“รู้แล้ว”
อานาแตะมือที่แก้มซ้ายของธวิน ตรงที่เป็นลักยิ้ม จากนั้นก็โน้มหน้าเข้ามา แล้วประกบริมฝีปาก มันเป็นช่วงสั้น ๆ นอกกระจก แสงของประภาคารเริ่มหมุนช้า ๆ
เคร้ง
เสียงกุญแจหมุนดังขึ้นจากข้างล่าง
“…เร็วไป”
เสียงฝีเท้าขึ้นบันไดเวียนมา สามคน เสียงของวันนีก้องขึ้นมาจากข้างล่าง
“ทายาทรุ่นที่สาม ท่านประธานโทรมาค่ะ ถ้าส่งตัวทั้งสองคนไป ฉันจะได้ย้ายไปทำงานที่สำนักงานพนมเปญ ปลอดภัยกว่าเรือน้ำมันนะคะ”
“แล้วบรรทัดของโบเรย์ จะทำยังไง”
“กระดาษแผ่นนั้น จะกลับไปที่ห้องบัญชีพร้อมกับพวกคุณทั้งสองค่ะ”
ธวินทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นที่ปากประตูห้องโคมไฟ ถ้ายืนจะล้ม ที่นี่คนจากบันไดขึ้นมาได้ทีละคน เขาตั้งกระบองไว้ที่ระดับเอว เป็นท่าไม้สั้นของกาลี
คนแรกยกกระบองฟาดลงมาจากเงาของบันไดเวียน ธวินตีสวนจากข้างล่างขึ้นไปที่ด้านในข้อมือ กระบองกระแทกราวบันไดแล้วหล่นลง ตวัดไม้กลับ ตีที่หัวเข่า ขาของชายคนนั้นพับ ล้มทับคนข้างหลัง
คนที่สองข้ามร่างนั้นมาแล้วคว้าปกเสื้อ ธวินปล่อยให้ถูกดึงไปข้างหน้า กระแทกหน้าผากเข้าที่จมูกของมัน เป็นหัวโหม่งแบบเลดริต แผลที่คางปริแตก เลือดไหลลงคอ ศอกขวากระแทกซี่โครงสั้น ๆ หนึ่งที ตะเกียบที่ข้อมือส่งเสียงลั่นอยู่ในแขนเสื้อ
คนที่สามเข้ามาต่ำ จับข้อเท้าขวาของธวินแล้วดึงลง
ตาของเขาขาวโพลนไปหมด
ถ้าขัดขืน ข้อเท้าจะหัก ธวินไม่ขัดขืน เขาจมลงไป เป็นท่าล้มของสิลัตที่ขึ้นขี่น้ำหนักของคู่ต่อสู้ ปล่อยให้แรงดึงพาเอวไถลไปข้างหน้า แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงบนอกของมัน ชายคนนั้นเหยียบพลาดขั้นบันได กลิ้งหลังลงไปตามบันไดเวียน สองคนข้างล่างโดนลากไปด้วย
ข้างหลัง อานาจับเข็มขัดของธวินไว้ ทำให้เธอเองไม่ตกลงไป
ข้างล่างมีเสียงครวญคราง และเสียงลากถู ประตูปิด แล้วเสียงโซ่ก็ดังต่อ
“ขึ้นไปไม่ดีกว่าค่ะ ท่านประธานอยากให้ทายาทรุ่นที่สามมีชีวิตอยู่ เช้าจะมีคนมาจากบนฝั่ง ระหว่างนี้ เชิญพักตามสบาย”
เสียงของวันนีค่อย ๆ ไกลออกไป
*
สามทุ่ม แสงจากประภาคารทุกครั้งที่หมุน พื้นห้องโคมไฟก็สว่างเป็นสีขาว
ธวินลุกขึ้นไม่ได้อีกแล้ว ข้อเท้าขวาแค่แตะก็ส่งเสียงลั่น อานาฉีกชายเสื้อเบลาส์ของตัวเอง กดลงบนแผลที่คาง
ท่ามกลางแสงไฟ อานาพลิกกระดาษที่ถูกฉีกกลับด้าน มือของเธอชะงัก
“ธวิน ด้านหลังก็มีเขียนไว้”
“อ่านเลย”
“เที่ยงวันพรุ่งนี้ คุณนายศรีสวัสดิ์กับยายแก่ รับสมุดกับตราประทับ หลังรับแล้ว ทั้งสองคนไปที่กำแพงฝั่งเมียนมา… ร้อยเอกเฮง เขียนไว้”
“คุณวันนีรีบฉีก คงไม่ได้ดูด้านหลังหรอก”
“ตั้งใจจะเอาคืนทีหลังน่ะสิ พร้อมกับพวกเราด้วย”
ธวินกดเบอร์แม่ด้วยโทรศัพท์ของโบเรย์ เสียงรอสายดังครั้งเดียว แล้วหน้าจอก็มืดลง แบตเตอรี่หมด
ประตูข้างล่างมีโซ่คล้องจากข้างนอก หกโมงเช้า เรือน้ำมันจะมาถึงใต้ประภาคาร ตอนเที่ยง แม่กับสิตีจะพันสมุดและตราประทับไว้ที่พุง มายังเกาะนี้
ธวินกดทับถุงพลาสติกในกระเป๋าด้านในของเสื้อคลุม และกระดาษที่มีหมึกดินสอแดงเอาไว้จากข้างบน
ข้อเท้าขวาปวดตุบ ๆ ตามจังหวะของชีพจร
── จบบทที่ 26 ──
