บทที่ 27
การแลกเปลี่ยนที่ประภาคาร
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ป๊อก ป๊อก ป๊อก
เสียงเครื่องยนต์แล่นข้ามทะเลยามรุ่งอรุณมา
บนยอดประภาคารเกาะชิราซางิ ตีห้าครึ่ง นอกกระจกห้องโคมไฟเริ่มสว่างเป็นสีเทา เหนือศีรษะ แสงจากประภาคารยังคงหมุนอย่างช้า ๆ
อานาเอาหน้าผากแนบกระจก
“เรือค่ะ แต่ไม่ใช่เรือน้ำมัน เป็นเรือสีเทา ลำเร็ว”
ธวินเท้ามือกับพื้นพยุงตัวลุกขึ้น ข้อเท้าขวายังรับน้ำหนักตัวไม่ได้ เขาเกาะขอบกระจกไว้ แล้วมองลงไปด้วยตาข้างขวา ส่วนตาข้างซ้ายลืมได้แค่ครึ่งเดียว
เรือสีเทาเทียบท่าที่สะพานไม้ ชายในเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มทั้งหมดสี่คนกระโดดลงบนแผ่นไม้ คนที่ลงมาเป็นคนสุดท้ายใช้นิ้วหยิบไม้จิ้มฟันที่คาบอยู่ตรงมุมปากออก
“ร้อยเอกเฮง คนที่จะมาจากฝั่ง ที่แท้ก็หมอนั่นเอง”
“คนที่มีชื่ออยู่หลังกระดาษ… ดิโยส โก เร็วเกินไปแล้ว ยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงกว่าเรือน้ำมันจะมา”
เมื่อคืนทั้งสองแทบไม่ได้นอน อานากุมมือซ้ายของธวินที่พันผ้าไว้ตลอดทั้งคืน ทุกครั้งที่แสงไฟหมุนผ่าน พื้นก็สว่างวาบเป็นสีขาว ธวินนับจำนวนรอบอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เลิกนับ
“คุณอานา …เมื่อคืนได้กินอะไรบ้างไหม”
“ประภาคารไม่มีตู้เย็นหรอกค่ะ มีก็แต่เลือดที่คางของคุณ กับเศษผ้าจากเสื้อของฉันเท่านั้น”
“กลับถึงฝั่งเมื่อไหร่ ก็ครั้งที่สองแล้วนะ”
“ด้วยช้อนของคุณนะคะ ถ้าลืมล่ะก็ ฉันคัดค้านนะ”
เสียงโซ่ดังกราวกรัก
ประตูข้างล่างมีเสียงโซ่คลายออก เวลาตอนนั้นคือห้านาฬิกาสี่สิบห้านาที
*
“ทายาทรุ่นสาม! ลงมาเสีย ข้าจะพาแขกของท่านประธานไปส่งที่ฝั่ง”
เสียงของร้อยเอกเฮงก้องขึ้นมาตามบันไดเวียน
“ลงไปไม่ได้ ผมยืนไม่ไหว”
“งั้นก็ให้เด็กของข้าแบกไป”
ธวินทิ้งตัวนั่งลงที่ขั้นตรงทางเข้าห้องโคมไฟ บันไดกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ขึ้นมาได้ทีละคนเท่านั้น เขาใช้มือซ้ายจับกระบองที่ยืดออกแล้วตั้งไว้ระดับเอว แขนซ้ายท่อนบนยกไม่ขึ้น เขาจึงไม่ฟาดจากข้างบน
อานายืนอยู่ข้างหลัง คว้าเข็มขัดของธวินไว้ มืออีกข้างหิ้งถังทรายดับไฟที่หาได้จากมุมห้องโคมไฟ
คนแรกยกกระบองขึ้นจากเงามืดของบันไดเวียน
ธวินสวนจากข้างล่าง ตีขึ้นไปที่ด้านในข้อมือของมัน เป็นท่าตีสวนด้วยไม้สั้นแบบกาลี กระบองของมันกระทบราวบันไดแล้วหล่นลง เขาตวัดไม้กลับมาตีที่กระดูกสะบ้าเข่า ขาของมันพับ ล้มทับอกคนที่สองซึ่งอยู่ข้างหลัง
คนที่สองผลักร่างนั้นทิ้งแล้วบุกขึ้นมา มันจับคอเสื้อธวินได้ เขาปล่อยให้ถูกดึง แล้วก้าวเข้าไปข้างหน้า เอาหน้าผากโขกจมูกของมัน เป็นท่าโขกหัวแบบเลดริต แผลที่คางปริอีกครั้ง เลือดไหลลงคอ จากนั้นเขาใช้ศอกขวากระแทกซี่โครงสั้น ๆ หนึ่งที ตะเกียบที่ข้อมือส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอยู่ในแขนเสื้อ ชายคนนั้นเกาะราวบันไดไว้แล้วไหลลงไป
“ซ้าย!” อานาตะโกน
คนที่สามโผล่มาจากด้านที่เขามองไม่เห็น ย่อตัวต่ำเข้ามาคว้าหน้าแข้งซ้ายของธวิน แล้วกระชากลงข้างล่าง
ถ้าขัดขืน หน้าแข้งจะหัก ธวินจึงไม่ขัดขืน เขาไถลลงไปหนึ่งขั้น เป็นการทิ้งตัวต่ำแบบสิลัต เท้าของมันลอยพ้นขอบขั้นบันได ธวินใช้สองขาหนีบเข่าขวาของมันจากหน้าและหลัง แล้วบิด เป็นท่าขาหนีบ ความเจ็บแล่นขึ้นที่หน้าแข้งซ้ายกับข้อเท้าขวา ราวกับถูกเหล็กเผาไฟกดทับ
ร่างของมันกระแทกเข้ากับเสากลางของบันไดเวียน
อานาเหวี่ยงถัง ทรายสาดใส่หน้ามัน มันเอามือกุมตาแล้วกลิ้งตกบันไดลงไป สองคนข้างล่างก็ถูกลากไปด้วย
ธวินเท้ามือกับขั้นบันได แล้วพ่นลมหายใจออกมา
*
กึก กึก
เสียงรองเท้าหนังค่อย ๆ ดังขึ้นมา
ร้อยเอกเฮงหยุดอยู่ต่ำลงไปห้าขั้น ผมที่ตัดสั้นแนบติดหน้าผากซึ่งเปียกเหงื่อจนเป็นมัน นิ้วอวบ ๆ ของเขายกปืนพกจ่อมาทางนี้
“ไม่เลวนี่ ทายาทรุ่นสาม แต่คนที่ยืนไม่ได้ หลบปืนของข้าไม่พ้นหรอก”
“ถ้ายิง ท่านประธานจะเดือดร้อน คุณน่าจะถูกสั่งไว้ให้พาผมไปถึงฝั่งทั้งเป็น”
“จะเอาทั้งเป็น ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นตั้งแต่เข่าลงไป”
“ก่อนนั้น ดูนี่ก่อน เป็นหน้าหนึ่งในสมุดบัญชีจากห้องบัญชีของท่านประธาน”
อานาเอาปลายแขนเสื้อคลุมนิ้ว แล้วชูกระดาษไปทางร้อยเอก จากนั้นก็อ่านตัวหนังสือสีแดงด้านหลังออกมา พรุ่งนี้เที่ยง นางศรีสวัสดิ์กับยายแก่ รับสมุดบัญชีและตราประทับ หลังรับแล้ว ส่งทั้งสองไปกำแพงเมียนมา ร้อยเอกเฮง
“แล้วมันยังไง งานของข้า”
“ด้านหน้าเขียนไว้ว่า จ่ายห้าร้อยดอลลาร์ให้ชายชื่อบอเรย์ จัดการให้เรียบร้อย วันเดียวกับที่ผู้คุมชาวไทยถูกฆ่า มีดอยู่ในเสื้อคลุมผม ถ้ากระดาษแผ่นนี้กับมีดไปถึงมือตำรวจไทย ชื่อคุณที่อยู่หลังกระดาษแผ่นเดียวกันก็จะถูกอ่านไปด้วย”
“ขู่งั้นหรือ”
“แลกเปลี่ยนกัน ที่ท่าเรือโคกกง คุณพูดเองว่า ถ้าส่งทายาทรุ่นสามคืนให้ไทยที่ชายแดน จะเป็นผลงานของข้า ครั้งนี้ก็เอาผลงานนั้นมาเป็นของคุณเอง ไม่ใช่ของท่านประธาน ส่งพวกเรากับมีดและกระดาษไปให้พันตรีฝั่งไทยที่ชายแดน”
ร้อยเอกย้ายไม้จิ้มฟันจากมุมปากขวาไปซ้าย
“ท่านประธานไม่นิ่งเฉยหรอก”
“ท่านประธานไม่เห็นค่าคนจดบัญชี ผู้หญิงในห้องบัญชีพูดเอง …คนที่ถูกเขียนชื่อไว้ในบัญชีก็คงไม่ต่างกัน”
ปู๊น
เสียงหวูดดังมาจากทะเลเบื้องล่าง นอกกระจกมองเห็นเรือลำเล็กบรรทุกถังน้ำมันแล่นมา เป็นเรือน้ำมัน เวลาหกโมงเช้า
ร้อยเอกจ้องชื่อของตัวเองที่อยู่หลังกระดาษอยู่นาน
“…จากท่านประธาน ข้าได้ยินแค่ว่า ให้พาทายาทรุ่นสามไปถึงฝั่งทั้งเป็น ไม่ได้ยินว่าฝั่งไหน”
ปากกระบอกปืนลดลงมาที่ขั้นบันได
อานาพูดเบา ๆ ข้างหูธวินว่า คนนี้เคยขายพวกเราครั้งหนึ่งแล้วที่โคกกงนะคะ
“รู้แล้ว เพราะงั้น กระดาษกับมีด ผมถือไว้เอง”
*
ขาลงใช้เวลาเป็นสามเท่าของขาขึ้น
อานาเอาตัวสอดเข้าใต้ไหล่ขวาของธวิน ลูกน้องของร้อยเอกคนหนึ่งช่วยพยุงข้างซ้าย ธวินไถก้นลงมาทีละขั้น กลางทางบันไดเวียน พวกผู้ชายที่เปื้อนทรายนั่งหมดแรงอยู่ ไม่มีใครลงมือทำอะไรอีก
บนแผ่นไม้ของสะพาน ลมเช้าเย็นเฉียบเป่าคางที่เปื้อนเลือด
เมื่อนอนลงบนพื้นเรือสีเทา ธวินก็ยื่นมือไปหาร้อยเอก
“ขอยืมโทรศัพท์หน่อย”
ร้อยเอกคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งสมาร์ตโฟนของตัวเองให้ เบอร์ของแม่ นิ้วของเขายังจำได้
เสียงเรียกสายดังแค่ครั้งเดียวก็หยุด มีเสียงลมกับเสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ปนอยู่
“อานัก ปลอดภัยดีนะจ๊ะ”
“แม่ ตอนนี้อยู่ไหน”
“อยู่บนเรือสีขาวจ้ะ ออกจากท่าเรือสีหนุวิลล์ตอนหกโมงเช้า ว่ากันว่าจะถึงเกาะสิบโมง”
“ไม่ใช่เที่ยงเหรอ”
“เมื่อคืนดึก คุณพิรัฐโทรมาจ้ะ บอกว่าเลื่อนจากเที่ยงมาเป็นสิบโมง”
ธวินมองหน้าร้อยเอก ไม้จิ้มฟันหล่นจากปากร้อยเอกลงพื้น ข้าได้ยินว่าเที่ยง ร้อยเอกพูดเสียงต่ำ
“แม่ ที่หลังกระดาษเขียนไว้ว่า พอได้สมุดบัญชีกับตราประทับแล้ว จะส่งแม่กับสิตีไปกำแพงเมียนมา”
“อย่างนั้นหรือจ๊ะ… แม่ไม่รู้เลย แต่ก็ไม่ได้ตกใจหรอกนะ”
น้ำเสียงช้า ๆ เหมือนทุกครั้ง
“แม่จะรักษากำหนดที่ตกลงไว้ แม่จะถึงเกาะตอนสิบโมง สิตี มารับสายแทนหน่อยสิ”
มีเสียงโทรศัพท์ถูกแย่งไป
“หนูวิน อาดู เสียงแหบเชียว กินอะไรหรือยัง” เสียงของสิตีดังมา
“ยังไม่ได้กินเลย”
“ฉันก็ยัง ข้าวบนเรือลำนี้กลิ่นไม่ถูกใจ สมุดบัญชีกับตราประทับ ฉันพันไว้กับพุงนี่แหละ ไม่ให้ใครเปิดดู สองครั้งไม่โชว์หรอก”
“สิตี อย่าห่างจากแม่นะ”
“ไม่ห่างหรอกน่า อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูด”
แล้วเสียงก็ขาดไป พอโทรกลับ เสียงผู้หญิงบอกว่าติดต่อไม่ได้
*
“ทายาทรุ่นสาม จะเอายังไง”
ร้อยเอกเก็บปืนพกกลับเข้าที่เอว
“สิบโมงเรือสีขาวจะถึงเกาะ แม่กับสิตีอยู่บนนั้น”
ร้อยเอกบอกว่า ไปโคกกงด้วยเรือลำนี้ต้องสองชั่วโมงกว่า จากนั้นนั่งรถไปชายแดนอีกหนึ่งชั่วโมง ถ้าจะไปเอาผลงานอย่างที่เอ็งว่า ก็ต้องออกเดี๋ยวนี้
ธวินกดกระเป๋าด้านในของเสื้อคลุมไว้ ถุงพลาสติกที่ห่อมีดกับกระดาษที่เขียนด้วยดินสอแดง พันตรีเคยพูดไว้ ให้เหยียบแผ่นดินไทยให้ได้ แล้วจะฟังเรื่องทั้งหมดพร้อมมีด
ถ้าอยู่ที่เกาะ ก็จะได้อยู่ใกล้แม่กับสิตี แต่ตัวเขายืนไม่ได้ มีดกับกระดาษจะไม่ได้ออกไปจากเกาะของท่านประธาน
ถ้าออกจากเกาะ มีดจะได้เหยียบแผ่นดินไทย แต่ที่สะพานท่าเรือซึ่งเรือสีขาวจะเทียบ จะไม่มีใครอยู่เลย
อานากุมมือซ้ายของธวิน แผลถลอกที่ส้นเท้ายังมีเลือดซึมอยู่
“ข้างซ้าย ฉันจะดูให้เอง… แต่จะไปทางไหน คุณต้องเป็นคนตัดสินใจนะคะ”
ธวินมองไปทางปลายทะเล เรือสีขาวยังไม่ปรากฏให้เห็น เขาไม่มีนาฬิกาข้อมือ เวลาบนหน้าจอสมาร์ตโฟนของร้อยเอกบอกว่าหกโมงยี่สิบนาที กว่าเรือสีขาวจะถึง ยังเหลืออีกสามชั่วโมงสี่สิบนาที
แผลที่ข้อเท้าขวากับที่คาง เจ็บตุบ ๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น
── จบบทที่ 27 ──
