บทที่ 25
ประภาคารเกาะนกกระยางขาว
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
ตึก ตึก
ท้องเรือสีขาวกระดอนขึ้นทุกครั้งที่กระแทกคลื่น
ทะเลกัมพูชา เจ็ดโมงเช้า ที่อ่าวเล็กห่างจากท่าเรือก๊อกกงไปราวครึ่งชั่วโมงทางรถ ธวินกับอานาถูกย้ายมาขึ้นเรือเร็วลำนี้ กัปตันเฮงส่งตัวทั้งสองแล้วก็ขับรถกลับท่าเรือไป ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว แผ่นดินทางขวามือกลายเป็นเงาสีน้ำเงิน
ธวินถูกให้นั่งกับพื้นท้ายเรือ ข้อมือถูกรัดด้วยเคเบิลไทร์ไว้ด้านหน้าลำตัว ข้อมือขวาถูกรัดติดกับตะเกียบไปด้วย ข้างๆ กัน อานากอดเท้าเปล่าของตัวเองไว้
คนบนเรือมีสองคน คนแก่ที่จับหางเสือ กับชายหนุ่มในเสื้อโปโลสีดำ บนอกชายหนุ่มมีรอยปักรูปนกสีทอง คิ้วซ้ายขาดกลางคัน ตรงปลายไม่มีขนขึ้น มือซ้ายของเขากางมีดพับออกแล้วก็พับเก็บ ซ้ำไปซ้ำมา
“ทายาทรุ่นที่สาม นอนกลางสายฝนน่ะ สบายดีไหมล่ะ”
“แกคือคนที่อยู่ก่อนถึงสะพานนี่”
“ใครจะรู้ ในทีวี คนแทงผู้คุมคือแก”
“พวกแกมากันสามคน มีแต่แกที่อ้อมไปทางที่นั่งคนขับ ...ตอนกลับมา ในมือแกถือมีดอยู่”
ชายคนนั้นหัวเราะ แล้วพับมีดเก็บ
“คนขับบอกว่าไม่เห็นอะไรเลย คนขับที่ไม่เห็นอะไร ก็คือคนขับที่ดี”
ที่ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวของชายคนนั้นมีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำอยู่หนึ่งจุด ธวินนึกถึงมุมซองจดหมายในกระเป๋าเสื้อด้านอก สีเดียวกัน
〈ยังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด〉
อานาเอนไหล่เข้ามาชิด แล้วกระซิบข้างหูธวิน
เห็นรองเท้านั่นไหม อานากระซิบ
“อืม เห็นแล้ว”
“รองเท้าน่ะ ถอดทิ้งก็จบ สิ่งที่ต้องมีคือมีด ก่อนที่หมอนั่นจะโยนมันลงทะเล”
*
เก้าโมงยี่สิบ เกาะปรากฏขึ้น
ประภาคารลายขาวแดงตั้งตระหง่านรับแสงอาทิตย์ยามเช้า ใต้ประภาคารมีท่าเทียบเรือไม้ ลึกเข้าไปมีตึกสีขาวสี่ชั้นเรียงกันสามหลัง หน้าต่างทุกบานเปิดอยู่ เสียงโทรศัพท์ลอยมาปนกับเสียงคลื่น อังกฤษ จีน มีญี่ปุ่นด้วย เป็นเสียงหนุ่มสาวพูดว่า บัญชีของลูกค้า
“ประภาคารนั่น เหมือนกับที่เห็นจากหน้าต่างเรือเลย”
“ที่นี่สินะ เกาะนกกระยางขาว”
*
เคาน์เตอร์บัญชีชั้นหนึ่งเย็นเฉียบด้วยแอร์ บนชั้นที่ผนังมีสมาร์ทโฟนเสียบสายชาร์จเรียงเป็นแถว น่าจะมีรวมกันสองร้อยเครื่อง
หลังโต๊ะมีผู้หญิงวัยราวห้าสิบนั่งอยู่ เธอเหน็บดินสอสีแดงไว้ที่หู
“ดิฉันเมียส วันนี ดูแลเคาน์เตอร์บัญชีของเกาะค่ะ ท่านประธานสั่งให้ดิฉันดูแลทั้งสองท่าน”
“...ผมจะฟังให้จบ”
“งั้นขอสั้นๆ ค่ะ โทรศัพท์หาคุณแม่ของคุณหนึ่งสาย ให้ผู้พิทักษ์นำสมุดบัญชีกับตราประทับมาที่เกาะ แลกกับสิ่งนั้น ทั้งสองท่านจะกลับขึ้นฝั่งด้วยเรือลำเดียวกันได้”
“แค่นั้นเหรอ”
“ยังมีอีกอย่างค่ะ คนที่แทงผู้คุมก่อนถึงสะพาน ท่านประธานส่งตัวให้ตำรวจไทยได้ คดีฆ่าหนึ่งกระทงจะหายไปจากหมายจับของทายาทรุ่นที่สาม”
ที่ประตู ชายคิ้วขาดยืนอยู่ เขาพับมีดแล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง
“งั้นท่านประธานก็รู้สินะ ว่าใครเป็นคนแทง”
“ท่านประธานรู้ทุกเรื่องของคนบนเกาะค่ะ”
“ไม่ล่ะ สมุดบัญชีเป็นของผู้พิทักษ์ ตราเป็นของแม่ผม ผมไม่มีสิทธิ์ขายด้วยโทรศัพท์สายเดียวหรอก”
“คัดค้าน อย่าเอาชีวิตคนมาเป็นไพ่ต่อรอง”
อานาพูด วันนีไม่ตอบ เธอดึงดินสอจากหู เขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบนโต๊ะ แล้วหันไปทางประตู พูดเพียงว่า เจีย บอเรย์ พาสองคนนี้ไปห้องเก็บของ
*
ห้องเก็บของอยู่ปลายสุดของชั้นสอง กว้างราวสองเมตร หน้าต่างมีลูกกรงเหล็ก มีกล่องกระดาษแข็งซ้อนกันอยู่ ข้างในอัดแน่นด้วยบัตรโทรศัพท์ที่ใช้แล้ว มัดใส่ถุงพลาสติกไว้
อานาพิงหลังกับผนัง ยกฝ่าเท้าลอยจากพื้น ที่ส้นเท้ามีแผลถลอกสีแดง
“เท้าเจ็บไหม”
“เสี้ยนจากแผ่นไม้ท่าเทียบเรือน่ะ ไม่เป็นไรมาก”
“คุณบอกว่าจะดูข้างซ้ายให้ใช่ไหม ...ตอนนี้ดูเท้าตัวเองก่อนเถอะ”
“ดิโยส โค มาเทศน์กันตรงนี้เนี่ยนะ”
อานาซบศีรษะลงบนไหล่ขวาของธวิน โดยระวังไม่ให้แตะต้นแขนซ้าย
“นี่ กินอะไรหรือยัง”
“ยังเลยล่ะ”
“ฉันก็ยัง ครั้งที่สองยังไม่ได้กินเลยนะ”
“ไว้ค่อยนับตอนกลับถึงฝั่งนะ”
“พร้อมมีดด้วยนะ”
ผมของอานาแตะที่แก้ม ข้างนอกเสียงโทรศัพท์ไม่เคยหยุด
*
เที่ยงตรง กลอนประตูถูกไขออก
บอเรย์เดินเข้ามา มือหนึ่งถือสมาร์ทโฟน ที่ประตูด้านหลังมียามถือกระบองยืนอยู่หนึ่งคน
“คำสั่งท่านประธาน โทรหาแม่แก เบอร์เรากดไว้ให้แล้ว”
“ไม่โทรหรอก”
“งั้นหรือ”
บอเรย์กางมีดออก คว้าเส้นผมของอานาที่ถักเปียแล้วหลุดลุ่ย ประกบคมมีดกับแก้ม
“งั้นก็ให้ใช้หน้าผู้หญิงคนนี้ขอร้องแม่แกแทน”
อานาสะบัดหัวไปข้างหลังแรงๆ ท้ายทอยกระแทกคางของบอเรย์ คมมีดห่างจากแก้ม
ธวินคลานเข่าไปข้างหน้า ยกสองมือที่ถูกรัดด้วยเคเบิลไทร์ตั้งขึ้นหน้าอก ในคาลี ไม้สองท่อนจะประกบเป็นหนึ่งเดียวเพื่อรับ ด้วยท่านั้น เขาหนีบข้อมือที่ถือมีดไว้ระหว่างท่อนแขนที่ชิดกัน แล้วบิดข้อมือทั้งสองออกด้านนอก เป็นการเคลื่อนไหวเดียวกับตอนใช้ไม้ม้วนข้อมือคู่ต่อสู้ ตะเกียบที่ข้อมือขวากดลึกเข้าเนื้อ ตาพร่าขาวไปหมด นิ้วของบอเรย์คลายออก มีดตกลงพื้น
ธวินพ่นลมหายใจ แล้วโขกหน้าผากใส่จมูกของบอเรย์ เป็นหัวโหม่งแบบเรดริต ศอกทั้งสองที่ชิดกันฟาดลงต่ำใส่ต้นขาของชายที่ร่างแอ่นไปข้างหลัง บอเรย์ล้มทับกองกล่องกระดาษ
ยามที่ประตูยกกระบองขึ้นแล้วพุ่งเข้ามา เข้ามาได้ทีละคนเท่านั้น
ข้อเท้าขวารับน้ำหนักตัวไม่ไหว ธวินจึงไม่ลุกยืน แต่ทรุดตัวลงต่ำ เป็นการทรุดต่ำแบบซิลัต กระบองฟาดว่างเหนือศีรษะ ธวินเอาไหล่พุ่งต่ำเข้าใส่เข่าของชายที่โถมไปข้างหน้า เท้าของเขาชะงัก ท่อนบนยังพุ่งต่อ เขาจึงถูกน้ำหนักตัวเองพาข้ามกองกล่องไปตก
อานายกกล่องที่อัดบัตรไว้เต็มด้วยสองมือ ทุ่มลงบนหัวของชายที่พยายามลุกขึ้น เขาไม่ขยับอีกเลย
“คุณอานา”
“อย่าแตะ! ห้ามใช้มือเปล่า นั่นคือหลักฐาน”
อานาเอาแขนเสื้อเบลาส์คลุมมือ แล้วใช้สองนิ้วหยิบด้ามมีดบนพื้น เอาคมมีดประกบเคเบิลไทร์ของธวิน แล้วค่อยๆ ตัด จากนั้นให้ธวินตัดของเธอบ้าง พับมีดเก็บ ทิ้งลงในถุงพลาสติกที่เคยใส่มัดบัตร แล้วผูกปากถุงแน่น
ในร่องของเทปสีดำที่พันด้ามมีด มีของสีแดงคล้ำอัดอยู่เต็ม
ธวินเก็บถุงไว้ในกระเป๋าด้านในของเสื้อนอก ชายสองคนถูกมัดหลังชนกันด้วยเข็มขัดของยามและของบอเรย์
สมาร์ทโฟนของบอเรย์ล็อกอยู่ อานาจับมือขวาของบอเรย์ที่นอนสลบอยู่ขึ้นมา
“ขอยืมนิ้วโป้งหน่อยนะ”
หน้าจอเปิดออก
*
ธวินกดเบอร์ที่จำได้ เสียงรอสายหยุดลงหลังดังสองครั้ง
ซู่ๆ
“ใครน่ะ เบอร์นี้”
“พันตรี ธวินเอง สิบสามคนนั้นล่ะ”
“ทายาทรุ่นที่สามหรือ ตอนหกโมงสิบนาทีเมื่อเช้า รับตัวไว้ใต้ประภาคารแล้ว ครบสิบสามคน หัวหน้ากลุ่มชาวฟิลิปปินส์ก็อยู่ครบ ตอนนี้อยู่โรงอาหารของสถานี กินข้าวต้มชามที่สามแล้ว”
“...ดีแล้ว”
“แล้วเธออยู่ที่ไหน”
“เกาะนกกระยางขาว กลางทะเลนอกสีหนุวิลล์”
“ไม่ใช่ประเทศของฉันนะนั่น”
“รู้น่า พันตรี มีดที่ใช้แทงผู้คุม เจอหรือยัง”
“ยังเลย…อย่าบอกนะว่าเธอเก็บไว้”
“อาจจะอยู่กับผม คนของนกกระยางทองถือไว้ ชื่อเจีย บอเรย์ ...คุณอานาไม่ให้ใครแตะด้วยมือเปล่าเลย”
“ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง…เหยียบแผ่นดินไทยมาให้ได้ แล้วฉันจะฟังเรื่องทั้งหมดพร้อมมีดเล่มนั้น รอเดี๋ยวนะ หัวหน้ากลุ่มเขาโวยวายขอรับสายอยู่”
ปลายสายมีเสียงเก้าอี้ลั่นเอี๊ยด
“คุณมิเกล”
“ทายาทรุ่นที่สาม เรือที่ขนน้ำมันเครื่องปั่นไฟมาถึงใต้ประภาคารของเกาะทุกเช้าตอนหกโมง ขากลับบรรทุกแค่ถังเปล่า บนเรือมียามคนเดียวครับ”
“พรุ่งนี้เช้าหกโมงนะ”
ครับ ฝากพี่สาวด้วยนะครับ มิเกลบอก
ธวินส่งสมาร์ทโฟนให้อานา อานาพูดภาษาตากาล็อกรัวเร็ว กลางคันสะอื้นจนเสียงขาดไปครั้งเดียว แล้วก็หัวเราะ ตอนท้ายพูดเป็นภาษาอังกฤษว่า กินให้ดีๆ นะ แล้ววางสาย
ในมือของเธอ สมาร์ทโฟนสั่นขึ้น
มีข้อความหนึ่งฉบับ ช่องผู้ส่งเขียนว่า พิรัฐ
อานาเงียบ หันหน้าจอมาทางธวิน
มาดามกับยายแก่ขึ้นเครื่องไปพนมเปญเมื่อเช้านี้ สมุดบัญชีกับตราประทับไปด้วยกัน จะถึงเกาะพรุ่งนี้เที่ยง
ธวินจ้องหน้าจอโดยไม่ขยับ ฝ่ายเขาไม่ได้โทรไปสักสาย ถ้าเป็นเรื่องจริง แม่ก็ตัดสินใจและลงมือเอง สมุดบัญชีกับตราประทับที่อยู่ในท้องของสิตีก็จะข้ามทะเลมาด้วย
“คุณแม่ของคุณนี่ สร้างสัญญาของตัวเองก่อนคุณเสมอเลยนะ”
“ใช่ ...เป็นแบบนั้นตลอดแหละ”
ที่ปลายทางเดิน เสียงระฆังดังขึ้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ขึ้นบันไดมา
อานาจับมือซ้ายของธวิน กุมหลังมือที่พันผ้าไว้เบาๆ
พรุ่งนี้เช้าหกโมง เรือน้ำมันจะมาถึงใต้ประภาคาร ถ้าข้อความเป็นความจริง พรุ่งนี้เที่ยง แม่กับสิตีจะมาถึงเกาะนี้ ถ้าหนีด้วยเรือ ทั้งสองคนจะต้องลงเกาะที่ว่างเปล่า ถ้าอยู่ต่อ มีดก็จะไม่ได้เหยียบแผ่นดินไทย อีกเจ็ดวันถึงการประมูล
ธวินกดถุงพลาสติกในกระเป๋าด้านในทับจากด้านนอก
ข้อมือขวากับหน้าแข้งซ้ายปวดตุบๆ ตามจังหวะชีพจร
── จบบทที่ 25 ──
