บทที่ 22
บันไดศาล
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
เคร้ง!
โซ่ตรวนพันรอบลำคอ
ศาลอาญา ถนนรัชดาภิเษก กรุงเทพฯ บ่ายโมง ระหว่างทางขึ้นบันไดคอนกรีตจากห้องควบคุมใต้ดินสู่ห้องพิจารณาคดี บันไดกว้างราวหนึ่งเมตร ข้างหน้ามีผู้คุมหนึ่งคน ข้างหลังมีนักโทษถูกใส่กุญแจมือเรียงกันสี่คน และท้ายแถวก็มีผู้คุมอีกหนึ่งคน
ชายที่อยู่ติดหลังเอาโซ่ที่คล้องข้อมือสองข้างของตัวเองมาคล้องคอธวินแล้วดึง ที่คอมีรอยสักรูปเสือ เป็นคนเดียวกับเมื่อคืน
ลมหายใจหยุดชะงัก น้ำหนักตัวไม่ลงที่ข้อเท้าขวา ไม่ลงที่หน้าแข้งซ้าย ส้นเท้ายกลอยจากขั้นบันไดตามแรงที่ดึงไปข้างหลัง
ธวินยกแค่มือขวาขึ้นมาที่ลำคอ คว้าโซ่ที่รัดคอไว้ ต้นแขนซ้ายยกไม่ขึ้น มือซ้ายที่ถูกกุญแจมือดึงรั้งหยุดอยู่ในระดับอก เขาพลิกข้อมือขวากลับเข้าด้านใน เป็นท่าม้วนแขนคู่ต่อสู้ด้วยไม้ของคาลี เพียงแต่เปลี่ยนมาใช้มือเปล่ากับโซ่ โซ่บิดเป็นเกลียว เกิดช่องว่างระหว่างโซ่กับลำคอพอให้สอดนิ้วได้หนึ่งนิ้ว
เขาพ่นลมหายใจออก
แล้วเหวี่ยงศีรษะไปข้างหลังเต็มแรง ท้ายทอยกระแทกจมูกของชายคนนั้น เป็นท่าโขกศีรษะไปข้างหลังของเรดลิต รอยโนที่ได้มาเมื่อคืนร้อนวูบเหมือนถูกไฟลน โซ่คลายออก เขาบิดตัวทั้งตัว ศอกขวาสอดเข้าซี่โครงของอีกฝ่ายสั้นๆ หนึ่งครั้ง ตะเกียบที่ข้อมือลั่นเอี๊ยดอยู่ในแขนเสื้อ
ชายคนนั้นก็ยังไม่ปล่อยโซ่
ธวินไม่พยายามยืน แต่ทิ้งตัวจมลง งอเข่าทั้งสองข้าง หย่อนสะโพกลงบนขั้นบันได เป็นท่าต่ำของซิลัต ขาใช้ไม่ได้ แต่น้ำหนักที่จมลงใช้ได้ ร่างของชายคนนั้นถูกดึงไปข้างหน้าพร้อมโซ่ที่คล้องคออยู่ อกของเขาทับลงบนหลังธวิน แล้วข้ามไหล่ไป กลิ้งตกลงไปที่ขั้นล่าง
เสียงนกหวีดของผู้คุมดังขึ้น ผู้คุมท้ายแถวเอาเข่ากดลงบนหลังชายที่กลิ้งลงมา
ธวินเอามือยันขั้นบันได หอบหายใจ รอยโซ่ที่คอยังร้อนผ่าว
ข้างหลังไม่ไกล ชายชราผมขาวร่างผอมเกาะราวบันไดอยู่ เป็นคนที่เอาชามเคาะลูกกรงในห้องควบคุม
“ไม่เป็นไรนะ รุ่นสาม”
“ขอบคุณครับ เมื่อคืนก็ท่านช่วยผมไว้ใช่ไหมครับ”
“ยังไม่ต้องขอบใจหรอก”
ชายชราพูดเท่านั้นแล้วเบนสายตาหนี
*
ในห้องเล็กหน้าห้องพิจารณาคดี มีชายคนหนึ่งรออยู่ เขาผมสีเงินหวีเรียบ อายุราวหกสิบ
“ผมไพโรจน์ จินดาวงศ์ ครับ มาเพื่อขอรับเป็นทนายความของคุณ”
“แม่ผมบอกว่า ทนายสามคนปฏิเสธไปแล้วนี่”
“ครับ ผมเป็นพวกที่ไม่ปฏิเสธ ผู้ว่าจ้างคือท่านประธานที่พนมเปญ ท่านฝากบอกว่า ตกลงตามนี้”
ธวินมองหน้าชายคนนั้น
“ผมจะฟังให้จบ”
“งั้นขอสั้นๆ เงินประกันตัวท่านประธานออกให้ คุณรุ่นสามกลับบ้านได้คืนนี้ คนบนเกาะสิบสองคนกับหัวหน้าชุดที่ฟิลิปปินส์ ท่านก็จะจัดการให้ออกมาด้วยอำนาจของท่าน แลกกับที่ผมขอรับสมุดบัญชีของคุณพ่อ และตราประทับของคุณแม่ไว้ในความดูแล”
“รับไว้แล้วจะเอาไปทำอะไร”
“เก็บเข้าตู้เซฟ ไม่ให้ใครเห็น ถ้าสมุดบัญชีหายไป เรื่องของหมู่บ้านก็จะเหลือแค่เศษข่าวทีวี ถ้าตราประทับหายไป ชื่อเจ้าของท่าเรือก็ไม่มีใครขยับได้ ...จนกว่าท่านประธานจะประมูลได้”
“งั้นก็ไม่ต่างจากขายท่าเรือ”
“เท่ากันครับ แต่มือของคุณรุ่นสามจะไม่เปื้อน ได้ยินว่าคุณแม่ก็พูดอย่างนั้นในห้องกระจก”
คำพูดของแม่ ชายคนนี้รู้ ธวินมองโซ่ตรวน
“ไม่ล่ะ สมุดบัญชีผมอ่านออกมาด้วยปากตัวเอง ส่วนตรา แม่ไม่ได้ประทับด้วยมือตัวเอง ——ทั้งสองอย่างไม่ใช่ของขาย”
“ดีครับ ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่รับเป็นทนายให้”
ไพโรจน์ลูบปากกาหมึกซึมสีทองที่กระเป๋าเสื้อ แล้วเดินออกจากห้องไป
*
ห้องพิจารณาคดีแคบกว่าที่คิดไว้
ชายฝ่ายตำรวจลุกขึ้นอ่านเอกสาร ข้อหาค้ามนุษย์และลอบวางเพลิง ผู้ต้องหาเคลื่อนไหวข้ามประเทศ มีเหตุให้เชื่อว่าจะหลบหนี และอาจแทรกแซงพยาน ขอฝากขังสิบสองวัน
ผู้พิพากษาถามว่ามีทนายหรือไม่
“ไม่มีครับ”
ผู้พิพากษาถามต่อว่าจะขอประกันตัวหรือไม่
“ขอครับ แต่เงินประกัน ศาลเป็นฝ่ายระงับไว้”
ท้ายห้องพิจารณาคดี มีคนลุกขึ้นยืน ผมเปียที่หลุดลุ่ย รองเท้าแตะยางข้างขวา
“คัดค้านค่ะ! เขาไม่ได้ลักพาตัวฉัน เขาไปพาฉันกลับมาต่างหาก!”
อานานั่นเอง ผู้พิพากษาเคาะค้อน เจ้าหน้าที่ชายคว้าแขนอานา อานาตะโกนเป็นภาษาอังกฤษ แล้วสลับเป็นภาษาตากาล็อก แต่ก็ยังไม่ยอมนั่ง มาริเซลผู้เป็นแม่ดึงมือข้างหนึ่งของเธอ สิตีกุมมืออีกข้างไว้
ค้อนเคาะอีกครั้ง
อนุญาตให้ฝากขังสิบสองวัน ไม่อนุญาตให้ประกันตัว
เท่านั้นเอง ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที
*
ห้องพักคอยลูกกรงเหล็กด้านหลังศาล
เลยลูกกรงไป พันตำรวจตรีบุษบายืนอยู่ ถือถุงพลาสติกใส่ชานมเย็น
“ฉันโดนปลดแล้วนะ แต่คนเฝ้าทางเดินตรงนี้เป็นรุ่นน้องฉันเอง ให้ได้แค่สองนาที”
“...ขอบคุณนะ ผู้พัน”
ซู้ด ผู้พันถอยไปยืนที่ปลายทางเดิน
อานาเข้ามายืนหน้าลูกกรงแทน ตาของเธอแดง
“ขอโทษนะคะ ไปตะโกนว่าคัดค้านที่นั่น ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
“ช่วยสิ ...ผมได้ยิน”
อานาสอดมือขวาผ่านช่องลูกกรง ปลายนิ้วแตะแก้มขวาของธวิน หลบแผลที่ถูกกรวดครูด
“เรื่องมิเกล คุณสมพลไปถามคนเฝ้าประตูหลังกองบัญชาการมา เช้านี้หกโมง ชายใส่เครื่องแบบสองคนพาขึ้นรถสีขาวไป ไม่ใช่รถสถานทูต ไม่รู้ว่าไปไหน”
“เรือเล็กของเกาะออกเที่ยงคืนพรุ่งนี้นะ”
“รู้แล้ว เพราะอย่างนั้นฉันจะไปโคกคอน ท่าเรือที่เรือเล็กจะเข้าเทียบ ไปกับคุณสมพลด้วยรถทัวร์ทางไกลคืนนี้”
“คุณคนเดียวไม่ได้นะ——”
“บอกแล้วไงว่าไม่ได้ไปคนเดียว ...คุณออกจากที่นี่ไม่ได้ ฉันออกได้ แค่นั้นเอง”
นิ้วของอานายังไม่ละไปจากแก้ม
“คุณอานา กินอะไรหรือยัง”
“กินแล้ว คุณสิตีบังคับให้กิน ...แต่ครั้งที่สอง ฉันยังไม่นับนะ”
“งั้นไว้นับตอนผมออกไปจากที่นี่ละกัน”
พออานาถอยออกไป ฮิญาบลายดอกสีแดงซีดก็เข้ามายืนหน้าลูกกรง สิตีไม่พูดอะไร ชูข้อมือขวาของตัวเองให้ดู มียางรัดใหม่พันอยู่สองเส้น
“ถ้าอันที่ข้อมือเธอขาด ฉันจะพันให้ใหม่ สมุดบัญชีกับตราประทับ ยังพันไว้ที่ท้องอยู่นะ”
“สิตี กินอะไรหรือยัง”
“กินแล้ว อยากพูดอะไรก็กินก่อนค่อยพูด ออกไปจากที่นี่แล้ว จะให้กินจนอิ่มเลย”
แม่ไม่เข้ามาใกล้ลูกกรง ยืนอยู่ถอยหลังไปเล็กน้อย ในมือไม่มีพัด
“แม่”
“ลูกแม่ เรื่องทนายคนนั้น แม่ได้ยินจากปากเขาเองที่ทางเดินแล้ว ว่าลูกปฏิเสธไป”
“ปฏิเสธไปแล้ว”
“ค่ะ ...ทำอย่างนั้นแล้วก็ดีแล้วละ”
หลอดของผู้พันดังซู้ดขึ้น สองนาทีหมดแล้ว
*
หกโมงเย็น บนกระบะรถนักโทษที่กลับไปห้องควบคุม มีม้านั่งเหล็กยาวสองตัวหันหน้าเข้าหากัน ชายรอยสักเสือถูกแยกไปขึ้นอีกคัน
ฝั่งตรงข้ามมีชายชราผมขาวนั่งอยู่ ตอนรถข้ามสะพานข้ามแม่น้ำ ชายชราก็โน้มตัวเข้ามา ผู้คุมอยู่หลังหน้าต่างหลังที่นั่งคนขับ กำลังสูบบุหรี่
“รุ่นสาม เด็กน้อยฝากบอกมา”
“เด็กน้อย”
“เด็กหูพิการนั่นแหละ หลานฉันถูกเก็บได้ที่รั้วของเด็กคนนั้น บุญคุณมีแค่นั้นเอง”
“...ผมจะฟังให้จบ”
“คนที่พาหัวหน้าชุดไปจากกองบัญชาการ เป็นคนของท่านประธาน พรุ่งนี้เที่ยงคืนจะถูกพาขึ้นเรือเล็กไปโคกคอนพร้อมกับคนบนเกาะสิบสองคน อีกเรื่องหนึ่ง พรุ่งนี้เย็นรุ่นสามจะถูกย้ายไปเรือนจำ รถคันนั้นจะจอดก่อนถึงสะพานข้ามแม่น้ำ จะนั่งไปต่อหรือลงจากรถ ครูต้องเป็นคนตัดสินใจ เด็กน้อยว่าอย่างนั้น”
“ถ้าลง ผมก็กลายเป็นคนหนีคดีสิ”
“ใช่ ถ้านั่งไปต่อ สิบสองวัน ก็อยู่ที่นี่”
รถลงจากสะพาน ชายชราเอนหลังพิงม้านั่งแล้วหลับตา พอหลับตาอยู่ก็พึมพำว่า หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี เด็กมันว่าอย่างนั้น
ธวินมองโซ่ตรวน กระเป๋าเสื้อที่อกว่างเปล่า ไพ่ตัว “ตะวันออก” อยู่ในซองกระดาษสีน้ำตาลที่ปิดผนึกด้วยกาว
คืนนี้อานาจะมุ่งหน้าไปโคกคอน เรือเล็กที่บรรทุกมิเกลกับคนทั้งสิบสองจะออกตอนเที่ยงคืนพรุ่งนี้ รถที่บรรทุกตัวเขาจะจอดก่อนถึงสะพานตอนเย็นพรุ่งนี้
รอยโซ่ที่คอปวดตุบๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น
── จบบทที่ 22 ──
