มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 23

ฝนก่อนถึงสะพาน

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เอี๊ยด

เสียงเบรกดังขึ้น รถนักโทษหยุดนิ่ง

กรุงเทพฯ หกโมงสี่สิบนาทีเย็น ฝนตกกระทบหลังคาเหล็ก ผ่านลูกกรงของหน้าต่างบานเล็กท้ายรถ มองเห็นแสงไฟของสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา รถหยุดอยู่ก่อนถึงสะพาน

ธวิน ศรีสวัสดิ์ นั่งอยู่บนม้านั่งยาวท้ายรถ โซ่กุญแจมือร้อยผ่านแท่งเหล็กของม้านั่ง คนที่ขึ้นมากับรถมีเขาอยู่เพียงคนเดียว มันเป็นรถที่กำลังย้ายเขาไปทัณฑสถาน

หลังหน้าต่างด้านหลังที่นั่งคนขับ คนขับกดแตรรถ ดูเหมือนมีอะไรจอดขวางอยู่ข้างหน้า สารวัตรเรือนจำสวมเสื้อกันฝนแล้วลงจากที่นั่งข้างคนขับไป เท่าที่เห็นผ่านหน้าต่างก็มีแค่นั้น

กุญแจที่ประตูท้ายรถถูกไขหมุนจากข้างนอก

ประตูเปิดออก กลิ่นฝนกับควันไอเสียไหลเข้ามา ชายหนุ่มในชุดวอร์มสีดำยืนอยู่ หูทั้งสองข้างบวมช้ำผิดรูปจากการฝึกซ้อม ในมือถือพวงกุญแจห้อยอยู่

“อาจารย์ ผมมารับครับ”

“ลูกศิษย์โสรายุทธเหรอ”

“ครับ ผมเป็นศิษย์รุ่นหลานของอาจารย์”

“...กุญแจนั่น ได้มาจากไหน”

“ผมให้สารวัตรคนก่อนหน้าหลับไปครับ”

ชายหนุ่มก้าวขึ้นมาบนรถ เสียบกุญแจเข้ารูกุญแจมือ แกร๊ก ห่วงเหล็กหลุดออก ทิ้งรอยแดงไว้ที่ข้อมือ คำว่าให้หลับไปนั้นหมายความว่าอะไร ธวินไม่มีทางตรวจสอบได้

“ผมจะฟังให้จบ คุณมิเกลกับอีกสิบสองคน คืนนี้จะเป็นยังไง”

“เที่ยงคืน จะออกจากเกาะนกยางด้วยเรือเล็กครับ ถึงท่าเรือที่เกาะกงตอนตีสี่ก่อนฟ้าสาง ได้ยินว่าพี่สาวอาจารย์อยู่ที่ท่าเรือแล้วครับ”

“ถ้าผมลงตรงนี้ ผมก็กลายเป็นคนหนีคดี”

“ครับ ถ้าไม่ลง อีกสิบสองวันก็อยู่ที่นี่ อาจารย์เป็นคนตัดสินใจเอง อาจารย์ใหญ่บอกไว้อย่างนั้นครับ”

ถ้าลง คำให้การของอานาจะกลายเป็นคำพูดของผู้หญิงที่ปกป้องคนหนีคดี ชื่อของแม่กับสิตีก็จะแปดเปื้อนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ถ้าไม่ลง คนทั้งสิบสามจะถูกส่งจากท่าเรือที่ไม่รู้จักไปยังกำแพงที่ไม่รู้จักอีกครั้งในยามฟ้าสาง

ไม่รังแกคนอ่อนแอ การนั่งรอให้ถูกพรากไปอยู่หลังลูกกรง ก็ไม่มีในกฎเช่นกัน

“ผมลง”

ชายหนุ่มเงียบ ดึงของยาวชิ้นหนึ่งออกมาจากด้านหลัง เป็นร่มกันฝนสีกรมท่าด้ามยาว ที่ด้ามมีหวายพันอยู่

“อาจารย์ใหญ่ฝากมาครับ ได้ยินว่าร่มของอาจารย์หัก”

สีกรมท่าเดียวกับร่มที่ธวินถือติดตัวทุกวัน โสรายุทธที่อยู่ในคฤหาสน์มาปีครึ่งย่อมจำได้ไม่แปลก

ธวินรับร่มด้วยมือซ้าย ขยับตัวไปที่ขอบท้ายรถ แล้วหย่อนข้อเท้าขวาลงพื้น ทันทีที่น้ำหนักตัวทิ้งลงไป ข้อเท้าก็หักพับเหมือนจะหัก ธวินทรุดตัวนั่งลงที่ขอบพื้นท้ายรถ

ตอนนั้นเอง แสงไฟหน้ารถส่องมาจากด้านหลัง

รถสีดำคันหนึ่งจอดต่อท้ายรถนักโทษ ชายสามคนก้าวลงมา บนอกมีลายปักรูปนกสีทอง คนหนึ่งเดินอ้อมไปทางที่นั่งคนขับ อีกสองคนเดินมาทางนี้ คนหนึ่งตะโกนว่ามาเพื่อหยุดทายาทรุ่นสามที่กำลังหนี แต่สีหน้านั้นไม่ใช่สีหน้าของคนที่มาเพื่อหยุด

ชายหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้า

เข่ากระแทกเข้าที่ท้องคู่ต่อสู้ ศอกขวาเข้าที่ขมับ ศอกซ้ายฟาดจากด้านบนลงที่ท้ายทอย

สามจังหวะ เขากลั้นหายใจไว้ตลอดตอนที่ลงมือ

〈ยังแก้ข้อเสียแบบเดียวกับอาจารย์ใหญ่ไม่หาย〉

คนแรกล้มลงกลางสายฝน

คนที่สองตรงมาที่ปากทางท้ายรถ ประตูกว้างราวหนึ่งเมตร เข้ามาได้ทีละคนเท่านั้น ธวินนั่งอยู่อย่างนั้น ตั้งร่มด้วยมือซ้ายที่ระดับเอว ต้นแขนซ้ายยกไม่ขึ้น จึงไม่ฟาดจากด้านบน เป็นการตีไม้ต่ำแบบกาหลี ปลายร่มกระแทกเข้าที่กะบังหน้าเข่าของชายคนนั้น ขาของเขาพับลง

ขณะล้มลง ชายคนนั้นคว้าปลายร่มไว้ แล้วกระชากไปทั้งอย่างนั้น ร่างของธวินร่วงจากท้ายรถลงมาข้างนอก คางกระแทกถนนแอสฟัลต์ ในปากมีรสเหล็ก

ชายคนนั้นขึ้นคร่อมจากด้านบน ธวินกลิ้งหงายหลัง ใช้ขาสองข้างหนีบขาขวาของชายคนนั้นจากด้านหน้าและด้านหลังแล้วบิด เป็นท่าขาคีมของสิลัต ที่หน้าแข้งซ้ายมีความเจ็บแล่นขึ้นมาราวกับถูกเหล็กเผาไฟทาบ ชายคนนั้นหมุนไปตามน้ำหนักตัวเอง ศีรษะกระแทกกับยางรถนักโทษ

จากทางที่นั่งคนขับ คนที่สามเดินกลับมา ในมือถือมีด ใบมีดที่ถูกฝนสาดสะท้อนแสงไฟหน้ารถ

ไกลออกไป เสียงไซเรนเริ่มดังขึ้น

คนที่สามหยุดฝีเท้า แล้ววิ่งไปที่รถสีดำ รถทิ้งชายสองคนที่ล้มอยู่ไว้อย่างนั้น แล่นหายไปทางตรงข้าม

“อาจารย์ ทางนี้ครับ”

ชายหนุ่มพาดแขนขวาของธวินขึ้นบ่า แล้วเดินลงบันไดหินที่ตีนสะพาน ทุกก้าวข้อเท้าขวาส่งเสียงลั่น ในความมืดใต้สะพาน มีเรือลำเรียวยาวลำหนึ่งโคลงเคลงไปตามคลื่น

*

เรือแล่นล่องไปตามแม่น้ำท่ามกลางฝน เสียงเครื่องยนต์สะท้อนก้องกับเสาสะพาน

ชายหนุ่มยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลมาให้ ปากซองที่ปิดด้วยกาวถูกฉีกไว้แล้ว

“อยู่ที่เบาะหน้าครับ เป็นของของอาจารย์”

ข้างใน มีตลับทองบรรจุพระเครื่อง กับไพ่นกกระจอกตัว ‘ตง’ ธวินคล้องพระเครื่องไว้ที่คอ แล้วเก็บไพ่ใส่กระเป๋าเสื้อที่หน้าอก

ที่มุมซองมีคราบสีแดงคล้ำจุดหนึ่ง ไม่ใช่ฝน ธวินพับซองแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อที่หน้าอก

“สารวัตรที่ลงไปข้างหน้า เป็นยังไงบ้าง”

“แค่ให้หลับไปเท่านั้นครับ”

ชายหนุ่มมองตรงไปข้างหน้า พูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง แล้วจึงยื่นสมาร์ทโฟนของตัวเองมาให้ บนหน้าจอมีเบอร์ที่ไม่รู้จัก

“ธวินพูด”

“อาจารย์ ท่านลงมาแล้วนะคะ”

เป็นเสียงแหบเล็กน้อย ไม่ผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียง

“โสรายุทธ คนของคุณบอกว่าแค่ทำให้สารวัตรหลับ ...จริงเหรอ”

“ฉันสั่งไปอย่างนั้น คนของฉันทำเฉพาะสิ่งที่ถูกสั่งเท่านั้น อาจารย์ก็เห็นแล้วนี่คะ สามจังหวะ กลั้นหายใจไว้ตลอด”

“เห็นแล้ว ...เหมือนคุณไม่มีผิด”

เงียบไปครู่หนึ่ง

“ที่ท่าเรือตลาด ปลายทางของการล่องไปตามแม่น้ำ มีรถรออยู่ ถึงก่อนถึงชายแดน หกชั่วโมง จากนั้นไปต่อด้วยเรือ ขอให้ไปให้ทันตีสี่ก่อนฟ้าสาง จำไว้ว่า หายใจออกก่อนแล้วค่อยตี”

สายตัดไป

*

ท่าเรือหลังตลาดฝั่งธนบุรี มีหลอดไฟเปลือยดวงหนึ่งห้อยอยู่

ใต้หลอดไฟนั้น มีฮิญาบลายดอกสีแดงซีดยืนอยู่ สองมือโอบหม้อใบเล็กที่ปิดฝาไว้

“อาดู! กรามแตกมาด้วยหรือไง เอ้า ขึ้นมาสิ”

มือที่มีข้อนิ้วหนาเอื้อมมาจากขอบเรือ ธวินจับมือนั้นแล้วขึ้นไปบนกระดานท่าเรือ

“สิตี...! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“เด็กนั่นโทรมาน่ะสิ บอกว่าจะส่งคุณหนูวินลงที่สะพาน ให้เอาอะไรมาให้กินที่ท่าเรือหน่อย”

“รู้อยู่แล้วเหรอ ว่าผมจะลง”

“เขาบอกว่าลงหรือไม่ลง แกเป็นคนตัดสินเอง ฉันเลยถือหม้อมารอไว้ ถ้าไม่ลง ฉันก็ตั้งใจจะกินเอง”

สิตีเปิดฝาหม้อ ในไอร้อนมีข้าวต้มอยู่ ธวินใช้มือซ้ายหยิบช้อน ข้อมือขวายังคงถูกตรึงไว้ด้วยตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า และหนังยาง ถึงอย่างนั้นก็ยังตักด้วยมือตัวเอง เข้าปากไปหนึ่งคำ เกลือแสบที่แผลบนคาง

“อันนี้ ผมไม่นับนะ”

“นับอะไรของแก”

“...สัญญากับคุณอานาน่ะ”

สิตีสูดจมูกฟุดฟิด แล้วเอาเสื้อกันฝนเก่าคลุมบ่าให้ธวิน

จากความมืดลึกเข้าไปในท่าเรือ มีเสียงฝีเท้าดังมา เป็นแม่ มาริเซล ศรีสวัสดิ์ สวมชุดเดรสสีดำ ประดับไข่มุกสองสาย ในมือไม่มีพัด

“อานัก หน้าตาน่าสงสารจริงนะ แต่ไม่มีกุญแจมือแล้วสินะ”

“แม่ อยู่ที่นี่ไม่ได้นะ เดี๋ยวมีคนเห็นว่าผมมา”

“ถูกเห็นแล้วก็ไม่มีอะไรที่ต้องเดือดร้อนหรอก ถ้ามีคนถาม แม่จะตอบว่าลูกชายหนีไป ไม่โกหกหรอก ไปทางไหน แม่ก็ไม่รู้นี่นา”

แม่หัวเราะด้วยริมฝีปากสีแดงสด แต่ดวงตาไม่ได้หัวเราะ

“แล้วก็ คุณอานาโทรมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก บอกว่าถึงเกาะกงแล้ว จะรออยู่ที่สะพานท่าเรือในสุด ครั้งที่สอง ยังไม่นับ ว่าอย่างนั้น”

“...เข้าใจแล้ว”

แม่บอกว่า อีกแปดวันก็ถึงการประมูลแล้วนะ จำไว้ด้วย

โทรศัพท์สั่นในมือแม่ แม่มองหน้าจอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วยื่นให้ธวิน

ซู้ด เสียงดูดหลอดดังขึ้น

“ทายาทรุ่นสาม อยู่ตรงนั้นใช่ไหม”

“พันตรี”

“พูดคนเดียวนะ สารวัตรรถนักโทษคนหนึ่ง เพิ่งตายที่โรงพยาบาลเมื่อกี้ โดนแทงที่คอ ส่วนคนขับอีกคน บอกว่าไม่เห็นอะไรเลย”

ธวินใช้นิ้วกดมุมซองที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก

“ข้างบนบอกว่าทายาทรุ่นสามที่หนีเป็นคนทำ หมายจับแกเพิ่มข้อหาฆ่าอีกหนึ่ง แล้วฉันก็ไม่ได้ถูกถอดไว้เฉย ๆ อีกแล้ว ข้างบนให้ฉันกลับมาเพื่อตามจับแกกลับไป”

“ผมไม่ได้แทงนะ”

“ไม่รู้หรอก ฉันไม่ได้เห็น บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เอาหลักฐานมา คราวนี้แกเป็นคนเอามา หลักฐานว่าแกไม่ได้ทำ”

ซู้ด สายตัดไป

สิตีใช้สองมือกดฝาหม้อไว้ แม่ไม่พูดอะไร มองแม่น้ำเงียบ ๆ

“สิตี สมุดบัญชีกับตราประทับล่ะ”

“พันอยู่ที่ท้องเหมือนเดิม จนกว่าแกจะกลับมา ไม่ให้ใครเห็นทั้งนั้น”

“แม่ กินข้าวหรือยัง”

“ทานแล้ว ลูกต่างหากที่ยังไม่ได้ทาน”

บนถนนเหนือท่าเรือ รถปิกอัพเก่าคันหนึ่งดับไฟจอดอยู่ ชายหนุ่มเปิดประตูที่นั่งคนขับรออยู่

ธวินใช้ร่มสีกรมท่าเป็นไม้เท้าลุกขึ้นยืน พระเครื่องที่คอแกว่งไกวอยู่ใต้เสื้อกันฝน

เรือเล็กจะเทียบท่าเรือเกาะกงตอนตีสี่ก่อนฟ้าสาง อีกแปดชั่วโมงกว่า ในช่วงเวลานั้น เขาต้องตรวจสอบด้วยมือตัวเองว่าใครเป็นคนแทงสารวัตร

แผลที่คางกับข้อเท้าขวาปวดตุบ ๆ ทุกจังหวะที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 23 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามที่หนีไปมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่อานา เรเยสรออยู่ที่เกาะกงสิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตรีผู้ถูกส่งไปพากลับมิสเตอร์ ลอว์โล ลูกศิษย์เก่ามิเกล เรเยสน้องชายที่ถูกพาตัวไปแม่ผู้มาส่งNEWคนรักที่รออยู่ที่ท่าเรือNEWพี่เลี้ยงผู้ต้อนรับด้วยโจ๊กNEWกลับมาเป็นฝ่ายไล่ล่าNEWลูกศิษย์ผู้ช่วยให้หนีปริศนาการตายของผู้คุมต้องช่วยกลับมา

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 24

ท่าเทียบเรือเกาะกงตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 24) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ