บทที่ 21
ข้าวต้มหลังลูกกรง
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
โครม
ท้ายทอยกระแทกเข้ากับผนังคอนกรีต
ห้องขังของกองบัญชาการตำรวจ กรุงเทพฯ ตีสองยามดึก หลอดไฟเปลือยดวงเดียวที่เพดานทอดเงาลูกกรงลงบนพื้น ในห้องแคบ ๆ มีผู้ชายรวมกันแปดคน เสื่อบางผืนวางเรียงกัน อบอวลด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นส้วมเก่า
กุญแจมือถูกปลดออกตั้งแต่ตอนเข้ามา พระเครื่องที่คล้องคอ พร้อมตลับทองคำ ถูกใส่ลงในซองสีน้ำตาลรวมกับไพ่นกุ่ย ตัว “ตะวันออก” เจ้าหน้าที่ปิดปากซองด้วยกาว ในมือของธวิน ศรีสวัสดิ์ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ตรงหน้ามีผู้ชายสามคนยืนอยู่ คนหนึ่งมีรอยสักรูปเสือที่คอ ในมือกำด้ามแปรงสีฟันที่ถูกลับให้แหลม
“รุ่นสาม สมุดบัญชีอยู่ไหน”
“ผมจะฟังให้จบ ——ใครใช้พวกแกมา”
“คนถามคือพวกเรา”
ธวินนั่งอยู่อย่างนั้น เขยิบก้นไปที่มุมห้อง ผนังสองด้าน ตรงนี้จะมีคนเข้ามาได้แค่ด้านหน้ากับด้านข้างด้านละหนึ่งคน เขาลุกไม่ได้ ทั้งข้อเท้าขวาและหน้าแข้งซ้ายรับน้ำหนักตัวไม่ไหว ต้นแขนซ้ายก็ยกไม่ขึ้น ข้อมือขวายังถูกตรึงไว้ด้วยตะเกียบ ผ้าเช็ดหน้า และหนังยาง
ชายรอยสักเสือแทงด้ามแปรงสีฟันออกมา
ธวินสะบัดมือซ้ายจากระดับเอวลงล่าง ใช้ด้านนิ้วก้อยฟาดลงที่ข้อมือด้านในของอีกฝ่าย ที่สำนักโตนโด ลุงรามอนพร้อมพูดทุกวันว่า ท่วงท่าของไม้ใช้กับมือเปล่าได้เหมือนกัน เขาใช้ท่าปัดไม้ของกาลีด้วยมือเปล่า ด้ามแปรงสีฟันกลิ้งไปบนเสื่อ
คนที่สองคว้าคอเสื้อจากด้านข้าง ธวินปล่อยให้ถูกดึงไปข้างหน้า แล้วโขกหน้าผากเข้าที่จมูกของอีกฝ่าย เป็นหัวโขกของเลิศฤทธิ์ ศอกขวากระแทกซี่โครงสั้น ๆ หนึ่งที ตะเกียบที่ข้อมือลั่นเอี๊ยดอยู่ในแขนเสื้อ
คนที่สามยกเท้าขึ้น ตั้งใจจะเตะเข้าที่หน้า
ธวินล้มหงายหลังลงกับพื้น ระหว่างที่ล้มก็ใช้สองขาหนีบขาที่รับน้ำหนักของอีกฝ่ายไว้จากหน้าและหลัง แล้วบิด นั่นคือท่ากรรไกรขาของสิลัต ข้อเท้าขวากับหน้าแข้งซ้ายเจ็บแปลบเหมือนถูกเหล็กเผาไฟแนบเข้าไป ชายคนนั้นหมุนไปตามน้ำหนักตัวเอง แล้วร่วงทับลงบนชายรอยสักเสือ
ชายรอยสักเสือเหยียดแขนจากข้างล่าง คว้าผมของธวิน แล้วโขกท้ายทอยเขากับผนังอีกครั้ง
ตรงหน้าขาวโพลนไปหมด
ลูกกรงดังขึ้น ที่มุมห้อง ชายชราผมขาวร่างผอมใช้ชามพลาสติกเคาะลูกกรง เสียงตะโกนเรียกผู้คุมสะท้อนไปทั่วทางเดิน
แสงไฟฉายส่องมา ชายรอยสักเสือปล่อยมือ กลับไปที่เสื่อของตัวเอง เมื่อผู้คุมได้ยินว่ารุ่นสามเป็นคนหาเรื่อง ก็จับแขนเฉพาะธวินคนเดียว
ธวินถูกย้ายไปห้องขังเดี่ยว พื้นหมุนอยู่เล็กน้อย
*
แปดโมงเช้า โต๊ะในห้องสอบสวนเย็นเฉียบเพราะเครื่องปรับอากาศ
ชายในชุดสูทสีกรมท่าวางภาพถ่ายจากโทรทัศน์เรียงบนโต๊ะ เป็นภาพด้านข้างใบหน้าของเขาเองตรงหน้ากำแพง กำลังจับมือหญิงสาวเท้าเปล่า
“รุ่นสาม สมุดบัญชีของพ่อคุณอยู่ไหน”
ธวินมองหน้าชายคนนั้น
“เมื่อคืนก็มีคนถามแบบนี้ ...สำนวนเดียวกันเป๊ะ”
“ใคร”
“ในห้องขัง ไอ้หมอนั่นที่มีรอยสักเสือที่คอ”
นิ้วของชายคนนั้นหยุดอยู่เหนือภาพถ่าย จากนั้นก็รวบภาพทั้งหมดใส่ซองคืน
“ถ้าส่งสมุดบัญชีออกมา มันจะเป็นหลักฐานว่าพ่อคุณทำอะไรไว้ แล้วก็เป็นหลักฐานว่าบ้านคุณเผาหมู่บ้านด้วย ถ้าไม่ส่ง ก็เท่ากับคุณซ่อนมันไว้ ไม่ว่าทางไหนก็เหมือนกัน”
〈ไม่ว่าจะเลือกทางไหน อีกฝ่ายก็ชนะ เป็นคำถามแบบนั้น〉
รูปแบบเดียวกับวิทยุของมิสเตอร์ ลอว์
“เรื่องสมุดบัญชี ผมจะคุยกับทนาย”
ชายคนนั้นหัวเราะในจมูก
*
สิบโมง ห้องเยี่ยมมีผนังกระจกหนากั้นอยู่ กุญแจมือดังกรุ๊งกริ๊งที่ข้อมืออีกครั้ง อีกฟากของกระจกมีโทรศัพท์หนึ่งเครื่อง ตรงหน้านั้นมีมารีเซล ศรีสวัสดิ์ผู้เป็นแม่ นั่งเคียงกับฮิญาบลายดอกสีแดงซีด
แม่หยิบหูโทรศัพท์ขึ้น มองหน้าธวิน ริมฝีปากแดงจัดเม้มเข้าหากันเพียงครั้งเดียว
“อานัก ที่หัวมีก้อนบวมนะจ๊ะ”
“เมื่อคืนชนกำแพงนิดหน่อย ช่างมันเถอะ แม่ ทนายล่ะ”
“ถูกปฏิเสธไปสามคนแล้วจ้ะ ทั้งสามคนตอนแรกก็รับปากนะจ๊ะ แต่พอเอ่ยชื่อกิมโล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนกันหมดเลย”
แม่ไม่ได้ถือพัดมา พัดหวายนั้น จะนับรวมอยู่ในของบ้านที่ศาลสั่งอายัดด้วยหรือเปล่า ธวินก็ไม่รู้
“ให้สิตีรับสายหน่อยสิแม่”
สิตี ราฮายูแย่งหูโทรศัพท์จากมือแม่ไป
“อาดู! คุณหนูวิน หน้าตาแย่จัง แม่เอาข้าวต้มมาให้แท้ ๆ เขาไม่ให้เอาเข้าไป ข้าวที่นี่กินหรือยัง”
“กินแล้ว ข้าวเย็นชืดกับน้ำแกงปลา”
“แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าข้าวหรอก”
สิตีแก้ห่อข้าวเหนียวที่เอามาอยู่หน้ากระจก หยิบมาหนึ่งปั้น ยัดเข้าปากตัวเอง
“แม่กินแทนให้ก่อน อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จแล้วค่อยพูด”
“สิตี สมุดบัญชีกับตรา ยังพันพุงอยู่ใช่ไหม”
“พันไว้อย่างเดิม กลางคืนก็ไม่ถอด”
“อย่าให้ใครเด็ดขาดนะ ...ตำรวจก็ด้วย”
ปากสิตีหยุดเคี้ยว กลืนข้าวเหนียวลงไป
“…ตำรวจด้วยเหรอ”
“เมื่อเช้า ที่ห้องสอบสวน โดนถามด้วยสำนวนเดียวกับไอ้หมอนั่นเมื่อคืนเลย ว่าสมุดบัญชีอยู่ไหน ...ใครอยู่ฝ่ายไหน ผมยังไม่รู้ จนกว่าจะรู้ อย่าเอาออกจากพุงสิตีนะ”
“เข้าใจแล้ว แม่บอกแล้วไงว่าจะไม่ให้ใครเห็นเป็นครั้งที่สอง”
หูโทรศัพท์กลับไปอยู่ในมือแม่
“แล้วก็แม่ คนที่ส่งเสียงกับภาพให้ทีวีน่ะ ได้เรื่องไหม”
“อาทิตย์กำลังสืบอยู่จ้ะ ผู้ส่งอีเมลใช้ชื่อที่เพิ่งสร้างเมื่อวาน ส่งมาจากสายโทรศัพท์ของร้านกาแฟสักแห่งในกรุงเทพฯ รู้แค่นั้นเองจ้ะ”
“ย้ายไปห้องสองห้องหลังตลาดแล้วเหรอ”
“ตั้งแต่เมื่อคืนจ้ะ พื้นครัวเย็นกว่าที่คิดไว้นะ แต่เสียงกรนของสิตีก็ดังกว่าที่คิดไว้เหมือนกัน”
สิตีพูดแทรกมาข้าง ๆ ว่า โกหกน่า หางตาของแม่คลายลงเล็กน้อย
“อีกเก้าวันก็ถึงวันประมูลแล้วนะ อานัก กิมโล้วจอดรถอยู่หน้าประตูท่าเรือแล้วจ้ะ”
“เลขประตู มีแค่บุญมีกับผมที่รู้”
“จ้ะ บุญมีนอนอยู่ด้านในประตู สลับกะกับลูกน้องเก่าของแก”
ก่อนจะวางหู แม่เอนหน้าเข้าหากระจกอีกครั้ง
“กินแล้วหรือยัง”
“กินแล้ว”
“โกหกนะ…แต่ก็ไม่เป็นไรจ้ะ”
*
สิบเอ็ดโมง บนเก้าอี้ฟากโน้นของกระจก อานา เรเยสนั่งอยู่
ผมเปียยังไม่ได้มัดใหม่ เท้าขวาสวมรองเท้าแตะยางเก่าของสิตี ในมือกำกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งที่ประทับตราสถานทูต
“ดูสิ ใช้แทนพาสปอร์ต เมื่อวานไปต่อแถวตั้งแต่เจ็ดโมง ได้มาตอนเก้าโมง”
“ดีแล้ว ...ข้อมือ ไม่เจ็บเหรอ”
“นั่นต้องเป็นฉันที่ถามสิ”
อานาเปลี่ยนไปถือหูโทรศัพท์ด้วยมือซ้าย แล้วแนบฝ่ามือขวากับกระจก ธวินก็ส่งเสียงโซ่กุญแจมือดังกรุ๊งกริ๊ง แล้วแนบมือซ้ายกับกระจกเช่นกัน หลังมือที่พันผ้าไว้สบายขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย็นของกระจก
“เมื่อวานพอได้กระดาษมาก็รีบมาให้การที่นี่เลย พูดไปสามชั่วโมง เรื่องเรือสีขาว เรื่องเกาะ เรื่องโซราบุโตะ แล้วก็เรื่องที่คุณพาฉันกลับมา”
“...ขอบคุณนะ”
“ยังขอบคุณเร็วไป บันทึกคำให้การมีแค่แผ่นเดียว คำว่าพากลับมา ไม่มีเขียนไว้สักที่ มีแค่ว่าตอนช่วยเหลือ ผู้เสียหายจับมือกับผู้ต้องสงสัย เท่านั้น”
น้ำเสียงของอานาเร็วขึ้น มีภาษาตากาล็อกหลุดมาคำหนึ่ง
“ฉันบอกว่าคัดค้าน อีกฝ่ายหัวเราะ บอกว่าที่นี่ไม่ใช่ศาลที่มะนิลา”
“คุณอานา ...กินข้าวหรือยัง”
“…ยังเลย ฉันบอกแล้วไงว่าครั้งที่สองจะกินด้วยช้อนของคุณ จนกว่ากุญแจมือคุณจะหลุด ฉันไม่นับ”
“งั้นผมก็ต้องรีบแล้วสิ”
อานาพยายามจะยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก
“ธวิน มิเกลหายไป”
นิ้วของเธอที่แนบกระจกซีดขาว
“เมื่อเช้ามาที่นี่ ลองแอบมองห้องลูกน้องของพันตรี ก็ว่างเปล่า ถามเจ้าหน้าที่ตรงทางเดิน เขาบอกว่าตอนหกโมงเช้าส่งตัวให้สถานทูตฟิลิปปินส์แล้ว แต่พอโทรไปสถานทูต เขาบอกว่าไม่มีใครชื่อมิเกลมาถึงเลย”
“มีเอกสารไหม”
“เขาบอกว่าไม่มีเอกสารส่งตัว เจ้าหน้าที่ก็พูดได้แค่ว่าเป็นคำสั่งจากข้างบน คุณสมพลกำลังตามหาพันตรีอยู่ ทั้งที่พันตรีถูกถอดออกจากคดีนี้ไปแล้วแท้ ๆ”
ธวินมองอานาที่อยู่อีกฟากของกระจก ตาซ้ายลืมได้แค่ครึ่งเดียว เขามองด้วยตาขวา
“มิเกลรู้เรื่องเรือลำเล็กที่เกาะ เรื่องคนสิบสองคน เรื่องโซราบุโตะ ...เป็นพยานที่รู้มากที่สุดเลย”
“เพราะอย่างนั้นถึงถูกทำให้หายไปเหรอ”
“ยังไม่ได้ตรวจสอบ ก็ยังบอกไม่ได้”
อานากำหูโทรศัพท์ด้วยสองมือ
“เรือลำเล็กที่เกาะ จะออกกลางดึกพรุ่งนี้ มิเกลบอกไว้อย่างนั้น…ฉันควรทำยังไงดี”
ขณะที่ธวินกำลังจะตอบ ประตูด้านหลังก็เปิดออก ผู้คุมบอกว่าหมดเวลา
ฝ่ามือของอานาจากกระจก กระดาษสีขาวยับย่นอยู่ในนิ้วของเธอ
ระหว่างถูกพาไปตามทางเดิน ธวินหันกลับไปมองเพียงครั้งเดียว อานายังยืนอยู่หน้ากระจก
เรือลำเล็กที่บรรทุกคนสิบสองคนบนเกาะจะออกกลางดึกพรุ่งนี้ ประมูลท่าเรืออีกเก้าวัน ไม่มีใครเขียนไว้ว่ามิเกลไปอยู่ที่ไหน และธวินอยู่หลังลูกกรง
ก้อนบวมที่ท้ายทอยปวดตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจร
── จบบทที่ 21 ──
