มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 20

รุ่งสางของกุญแจมือ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เคร้ง

ประตูท้ายรถบรรทุกถูกเปิดออกในลานวัด

วัดชานเมืองแม่สอด เวลาสี่ทุ่ม เพิ่งผ่านมาแค่สามชั่วโมงหลังกลับจากริมแม่น้ำ ไฟหน้ารถรวมหกดวงสาดแสงขาวไปทั่วบันไดหินหน้าศาลาการเปรียญ รถกระบะของตำรวจตระเวนชายแดนจอดอยู่สามคัน ชายในเครื่องแบบถือปืนยาวกระโดดลงมาจากท้ายรถ

ร้อยเอกสุทธิพงษ์ก้าวลงมาจากรถคันหน้า รองเท้าบู๊ตหนังเงาใหม่เอี่ยมเหยียบกรวดในลานวัดดังกรอบแกรบ

“ทายาทรุ่นที่สามของตระกูลศรีสวัสดิ์ ฉันเห็นในทีวีแล้ว ตอนตระกูลที่เผาหมู่บ้านนั้นซื้อคนด้วย”

ธวินนั่งอยู่บนบันไดหิน ปักไม้เท้าไม้มะเกลือของลุงไว้ระหว่างเข่า แขนซ้ายท่อนบนยกไม่ขึ้น ข้อเท้าขวาและหน้าแข้งซ้ายก็รับน้ำหนักตัวไม่ไหว

“ผมได้ยินมาว่าหมายจับจะออกเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้นี่”

“เพราะอย่างนั้นไง ฉันถึงรับตัวไปเก็บไว้ที่สถานี แถมคนเข้าเมืองผิดกฎหมายอีกสามคน ผู้หญิงกับผู้ชายฟิลิปปินส์ที่ไม่มีพาสปอร์ต กับเด็กหนุ่มไทยที่ข้ามมาจากฝั่งโน้น”

“สามคนนั้นถูกลักพาตัวไป”

“เรื่องนั้นสถานีเป็นคนตัดสิน”

ดวงตาดำเล็กของร้อยเอกเหลือบไปทางประตูศาลา อานายืนอยู่ตรงนั้น เท้าขวาที่เคยเปล่าเปลือยสวมรองเท้าแตะยางเก่า ๆ ของสิตี ด้านหลังเป็นมิเกลกับสมพล ลึกเข้าไปตรงประตู แม่ถือพัดที่พับปิดไว้แนบอก

ร้อยเอกเชิดคาง ชายถือปืนยาวสองคนก้าวขึ้นบันไดมา

ธวินเกาะไม้เท้าลุกขึ้นยืน สองข้างบันไดหินมีราวเป็นรูปมังกรหิน ขึ้นเคียงกันได้แค่สองคน

คนแรกยื่นมือมาจะผลักไหล่ธวิน ธวินแทงปลายไม้เท้าออกไปจากระดับเอว เป็นท่าไม้ต่ำของกาหลี ไม้มะเกลือกระแทกกระดูกสะบ้าเข่าของชายคนนั้น แล้วสะบัดไม้กลับตวัดข้อมือที่จับปืนจากด้านล่างขึ้นไป ปากกระบอกปืนจมลงสู่บันได

คนที่สองคว้าคอเสื้อ ธวินปล่อยให้ถูกดึงเข้าไป แล้วโขกหน้าผากใส่จมูกของเขา เป็นหัวโขกแบบเรดลิต ศอกซ้ายยกไม่ขึ้น เขาจึงใช้ศอกขวากระแทกซี่โครงสั้น ๆ หนึ่งที ตะเกียบที่ดามข้อมือขวาลั่นเอี๊ยดอยู่ในแขนเสื้อ ชายคนนั้นทรุดนั่งพิงมังกรที่ราว

คนที่สามเหวี่ยงพานท้ายปืนขึ้นมาจากข้างล่าง

มันเข้าที่หน้าแข้งซ้าย ตรงที่ถูกเตะในลานจอดรถที่ว่าการเมื่อวานซืน ธวินล้มคะมำไปพร้อมไม้เท้า แก้มขวาครูดกับกรวด

บนบันได เงาเล็ก ๆ ทรุดลง คือสิตี เธอย่อเข่าทั้งสองข้างลึก ลดเอวลง เป็นท่าต่ำของปันจักสีลัต แล้วกวาดขาหลักของคนที่สี่ที่ขึ้นมาจากด้านนอก เป็นท่าเกี่ยวขา ชายคนนั้นไถลหลังลงบันไดไป

“ไอ้ดู๊ย์ นี่วัดนะ อย่ามาตีคนในวัด” สิตีตะโกน

คนที่ห้ากับคนที่หกขึ้นทับหลังธวิน แขนถูกบิด กรวดเข้าปาก

ธวินล้วงมือเข้าไปในเสื้อนอก สมุดบัญชีของพ่อที่มัดด้วยเชือกไขว้เป็นกากบาท เขาผลักมันขึ้นไปบนบันไดก่อนที่แขนจะถูกบิด

“สิตี”

สิตีไม่พูดอะไร ยัดสมุดเข้าไปใต้เสื้อกะบายา ก้อนสี่เหลี่ยมที่หน้าท้องนูนขึ้นอีกครั้ง

“อย่าขยับ!”

เสียงทุ้มดังมาจากทางประตู พันตรีบุษบา พาลูกน้องสองคนมาด้วย ถือถุงพลาสติกใส่ชานมเย็น

พันตรียืนต่อหน้าร้อยเอก แกว่งถุง ทำอะไรอยู่ต่อหน้าฉัน สามคนนี้เป็นพยานของกองบัญชาการ เหมือนเจ็ดคนที่ริมแม่น้ำ พันตรีว่า ร้อยเอกก้มมองกรวดบนรองเท้าบู๊ต

น้ำหนักบนหลังหายไป พันตรีย่อตัวลงตรงหน้าธวิน

“ทายาทรุ่นสาม หมายจับออกเก้าโมงเช้า ก่อนหน้านั้น ฉันรับตัวไว้เอง”

แกร๊ก กุญแจมือดังที่ข้อมือทั้งสองข้าง

“ข้อมือขวา…ดามไว้ด้วยตะเกียบนะ”

“รู้แล้ว ใส่หลวม ๆ ให้ …กุญแจมือน่ะ ไม่ได้ใส่เพื่อกันไม่ให้คุณหนี แต่เพื่อไม่ให้พวกนั้นได้ตัวคุณไป”

ซู้ดดด เสียงหลอดดูดดังขึ้น

“ท้องที่นูนของคุณยายคนนั้น ฉันไม่ได้เห็นนะ”

รถของร้อยเอกขับออกจากประตูไปทีละคัน

*

บนทางหลวงยามค่ำคืน รถตู้ของพันตรีวิ่งลงใต้ ลูกน้องของพันตรีเป็นคนขับ พันตรีนั่งข้างคนขับ ที่เบาะหลังเป็นธวินกับอานา ถัดไปเป็นมิเกลกับสมพล แม่กับสิตีจะตามมาทีหลังด้วยรถตู้สีขาวของบุญมี อาทิตย์ก็กอดซองกระดาษสีน้ำตาลที่ใส่ปึกสำเนาไปขึ้นรถคันนั้นด้วย

“พันตรี ใครส่งเสียงกับรูปให้สถานีโทรทัศน์”

“ไม่รู้สิ ได้ยินว่าส่งมาทางอีเมลตอนหกโมงยี่สิบนาทีเย็น อีเมลแอดเดรสเพิ่งสร้างเมื่อวาน เสียงถูกตัดมาเฉพาะช่วงที่ขายได้ราคาสูงที่สุด มือโปรจริง ๆ”

“เสียงนั้นแพร่ไปถึงคนสามร้อยคนในกำแพง คนที่อัดได้ก็มีตั้งสามร้อย”

รูปถ่ายถ่ายมาจากบนกำแพง แต่ไม่ติดว่าใครอยู่บนกำแพง พันตรีว่า

พันตรีไม่พูดอะไรอีก มองออกไปนอกหน้าต่าง

อานาวางมือทับมือของธวินที่ใส่กุญแจมือ

“ฉันจะให้การ คุณไม่ได้ซื้อฉัน คุณพาฉันกลับมา”

“คุณถูกถอดออกจากคดีนี้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“เพราะอย่างนั้นไง ฉันไม่ได้พูดในฐานะทนายของอัยการ ฉันจะพูดในฐานะผู้ที่ถูกลักพาตัวเอง ถ้าถามว่าหลักฐานอยู่ไหน ฉันนี่แหละคือหลักฐาน”

ที่สำนักฝึกในจาการ์ตา สิตีก็เคยพูดอย่างเดียวกัน แก้มซ้ายของธวินเกิดลักยิ้มหนึ่งข้าง แม้แต่แผลกรวดที่แก้มขวาก็ถูกดึงจนเจ็บ

“คุณไม่มีพาสปอร์ตด้วยซ้ำ”

“เช้าตรู่ฉันจะไปสถานทูตฟิลิปปินส์ที่กรุงเทพฯ ได้เอกสารแล้วจะไปกองบัญชาการทันที …เพราะอย่างนั้น ขอแยกกันสักพักนะ”

“…เข้าใจแล้ว”

มิเกลโน้มตัวมาจากเบาะหลัง แก้มตอบ ที่คอยังมีป้ายชื่อหัวหน้ากลุ่มห้อยอยู่

“ทายาทรุ่นสามครับ เรื่องคนสิบสองคนบนเกาะ เที่ยงคืนวันมะรืนจะมีเรือลำเล็กออก ปลายทางคือกกโคน ยามเฝ้าเกาะพูดไว้อย่างนั้น ถ้าเรือออกไปแล้ว ไม่รู้เลยว่าจะถูกส่งต่อไปไหน”

“เที่ยงคืนวันมะรืนสินะ ผมจะจำไว้”

“เป็นกลุ่มของผมครับ ผมเป็นคนทิ้งพวกเขาไว้”

“คุณพาเจ็ดคนออกมาข้างนอก คุณ Yuto Makabe ก็พาออกมาแล้ว …ไม่ได้ทิ้งไว้หรอก”

มิเกลกำป้ายชื่อแน่นและเงียบไป

อานาซบศีรษะลงบนไหล่ขวาของธวิน โดยระวังไม่ให้โดนแขนซ้ายท่อนบน

“ธวิน กินข้าวหรือยัง”

“ซุปของสิตี…คุณป้อนให้ผมแล้วไง”

“นั่นครั้งแรก …ครั้งที่สอง คุณต้องตักกินด้วยช้อนของคุณเอง หลังจากถอดกุญแจมือแล้วนะ”

“ผมสัญญา”

เบื้องหน้าแสงไฟรถ ถนนก่อนฟ้าสางทอดตรงยาวไป

*

แปดโมงห้าสิบนาทีเช้า กองบัญชาการตำรวจในกรุงเทพฯ

ธวินนั่งอยู่บนม้านั่งยาวในทางเดิน กุญแจมือยังใส่อยู่ อานาไปสถานทูตตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าโดยมีสมพลไปเป็นเพื่อน มิเกลอยู่ในห้องของลูกน้องพันตรี

จากปลายทางเดิน แม่เดินมา ในชุดเดรสสีดำกับไข่มุกสองสาย มือถือพัดหวาย ด้านหลังเป็นสิตี

“แม่ครับ”

“อานัก หน้าตาแย่เชียวนะลูก แก้มเต็มไปด้วยทรายเลย”

แม่ไม่นั่งลงบนม้านั่ง ยืนกางพัดอยู่อย่างนั้น มือที่โบกพัดช้ามาก

“แปดโมงเช้านี้ ศาลอายัดทรัพย์สินของบ้านทั้งหมดแล้วจ้ะ ทั้งเงิน ทั้งคฤหาสน์ ทั้งท่าเรือคลองตุ้ย อ้างว่าสงสัยว่าเป็นทรัพย์สินที่ได้มาจากการกระทำผิด”

“ผมยังไม่ได้ประทับตรานะ”

“ตราไม่เกี่ยวแล้วจ้ะ ของที่ถูกอายัดจะถูกนำไปประมูลในอีกสิบวัน …คุณพิรัฐโทรมาหาอย่างสุภาพเชียว บอกว่าบริษัทนกกระสาทองจะเข้าร่วมประมูลอย่างเต็มใจ”

เป็นไปตามจดหมายของมิเกล ถ้าสมุดบัญชีออกมา ท่าเรือจะถูกตำรวจยึด แล้วนกกระสาทองก็จะซื้อที่นั่นในราคาถูก

ธวินมองโซ่กุญแจมือ

“แม่ ออกจากคฤหาสน์แล้วจะไปอยู่ไหนล่ะ”

“สิตีไปตกลงทางโทรศัพท์เรื่องเช่าห้องสองห้องหลังตลาดธนบุรีไว้ให้แล้วจ้ะ แม่น่ะ ไม่เคยนอนบนพื้นครัวมาก่อนเลย”

สิตียัดห่อข้าวเหนียวใส่ฝ่ามือธวิน โซ่กุญแจมือดังกริ๊ง

“นี่ คุณหนูวิน กินซะ ข้าวที่นี่ต้องไม่อร่อยแน่ ๆ” สิตีว่า

“แล้วสิตีล่ะ กินหรือยัง”

“กินแล้ว สมุดบัญชีกับตราก็ยังพันอยู่ที่ท้อง ต่อให้อายัดคฤหาสน์ได้ ก็อายัดท้องฉันไม่ได้หรอก”

ดวงตาเรียวเล็กของสิตีแดงก่ำ

เก้าโมง ประตูสุดทางเดินเปิดออก ชายในสูทสีกรมท่าสองคนตรงมาทางนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ หมายจับออกแล้ว ต้องสงสัยค้ามนุษย์และวางเพลิง ชายคนหนึ่งว่า

“ผมจะฟังให้จบ …วางเพลิงที่ไหน”

“หมู่บ้านหนองแก้ว คุณเองก็ยอมรับด้วยปากตัวเองแล้วนี่”

“คนสั่งให้จุดไฟเผาหมู่บ้านคือพ่อผม ผมเป็นคนอ่านมันออกมา”

รู้ว่าพ่อทำผิดแล้วเงียบ ในฐานะหัวหน้าบ้านก็เท่ากัน ชายคนนั้นว่า

ชายอีกคนหันไปหาพันตรี บอกว่าพันตรีต้องถอนตัวจากคดีนี้ พยานสามคนก็จะมีคนอื่นของกองบัญชาการรับตัวไป เป็นคำสั่งจากเบื้องบน พันตรีใช้นิ้วหนีบถุงชานมเย็นไว้อยู่นาน

ซู้ด

พันตรีพูดโดยไม่มองธวิน

“ทายาทรุ่นสาม ฉันบอกให้เอาหลักฐานมา แต่มันไม่ได้หยุดอยู่ที่มือฉันเลย”

“ไม่ใช่ความผิดของพันตรีหรอก”

ชายสองคนจับแขนธวิน ไม้เท้าถูกยึดไป

ระหว่างถูกลากไปตามทางเดิน ธวินหันกลับไปมองครั้งเดียว แม่หยุดโบกพัด ริมฝีปากแดงจัดขยับพูดอะไรบางอย่าง เขาไม่ได้ยินเสียง ดูเหมือนปากจะขยับว่า กินซะ

ประตูเหล็กปิดลง

การประมูลท่าเรืออีกสิบวัน เรือลำเล็กที่บรรทุกคนสิบสองคนบนเกาะจะออกเที่ยงคืนวันมะรืน คนที่ส่งเสียงกับรูปถ่ายให้สถานีโทรทัศน์ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร

ธวินนั่งลงบนพื้นห้องแคบ ๆ มีเพียงไพ่นกกระจอก “ทิศตะวันออก” ในกระเป๋าเสื้อด้านอกที่ยังไม่ถูกยึด

แก้มขวาที่ถูกกรวดครูด กับหน้าแข้งซ้าย เจ็บตุบ ๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 20 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นสามที่ถูกจับสุทธิพงษ์แก้วคำร้อยตำรวจเอกตำรวจชายแดนมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ที่ถูกอายัดทรัพย์สินอานาเรเยสทนายผู้ให้การสิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยพิรัฐ แสนสมบูรณ์คนของสำนักงานนกยางทองมิเกล เรเยสน้องชายอานาหัวหน้ากลุ่มหมายจะควบคุมตัวแม่NEWสาบานว่าจะให้การคนรักNEWแม่นมผู้เลี้ยงดูถือสมุดบัญชีNEWใส่กุญแจมือเพื่อปกป้องNEWหมายประมูลท่าเรือศัตรูช่วยกลับมาน้องชายอานาNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 21

ข้าวต้มหลังลูกกรงตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 21) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ