มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 16

แผนที่ชั้นสี่สิบ

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

เอี๊ยดดด

เสียงตัดเหล็กดังออกมาจากลำโพงเล็ก ๆ ของมือถือ

พนมเปญ โรงแรมราคาถูกริมแม่น้ำ เก้าโมงเช้า ธวินนั่งอยู่ริมเตียง จ้องหน้าจอ ภาพที่ปรากฏคือประตูท่าเรือคลองเตย กรุงเทพฯ ลูกน้องเก่าแก่คนหนึ่งของอาถ่ายมาจากด้านในประตู

นอกประตูมีรถบรรทุกสามคัน ที่กระบะท้ายมีรูปนกสีทอง ชายเสื้อโปโลสีดำคนหนึ่งเอาเลื่อยไฟฟ้าจ่อกับซี่เหล็ก ประกายไฟกระเซ็นเหมือนสายฝน

“ทายาทรุ่นสาม จะเอายังไงดีครับ ฝั่งเรามีสี่คน ฝั่งนั้นอย่างน้อยก็ยี่สิบ”

“ถอยออกมา ประตูก็แค่เหล็ก สร้างใหม่ได้”

“แต่นั่นมันประตูที่นายท่านเดินตรวจทุกคืนนะครับ…”

“ถ้าเป็นอา ท่านคงบอกว่าเข่าเจ็บ แล้วถอยเป็นคนแรก ห้ามใครตายหน้าประตูเด็ดขาด”

ซู้ด

เสียงหลอดดูดดังขึ้นที่ริมจอ ผู้หญิงร่างใหญ่คนหนึ่งจับไหล่ชายที่ถือเลื่อยไว้ ลูกน้องเก่าแก่หันมือถือไปทางนั้น

“…พันตรีเหรอ”

“ทายาทรุ่นสามเหรอ เมื่อคืนมีคนถือกระดาษโอนชื่อท่าเรือมาถึงสำนักงานใหญ่ เช้านี้ก็เอาเลื่อยมาด้วย”

พันตรีหันกลับไปทางพวกผู้ชาย

“ตราประทับของทางการยังไม่ได้ประทับ ชื่อจะเปลี่ยนก็เช้าวันมะรืน จนกว่าจะถึงตอนนั้น ข้างในประตูนี้ยังเป็นของศรีสวัสดิ์ เก็บเลื่อยซะ”

พวกผู้ชายมองหน้ากัน แล้วเดินกลับไปที่รถบรรทุก พันตรีรับมือถือมา หันเข้าหาใบหน้าตัวเอง

“…ช่วยได้เยอะเลย”

“ไม่ต้องขอบคุณ ฉันแค่พูดตามกฎ ว่าแต่ขอพูดคนเดียวสักเรื่อง ตำรวจญี่ปุ่นหกจังหวัดร่วมกันตามตัวผู้ชายคนหนึ่ง Seiji Kuzumi คนที่หมุนเวียนห้องโทรศัพท์หลอกคนแก่ญี่ปุ่นอยู่ระหว่างกัมพูชากับไทย ชั้นสี่ที่เด็กชื่อ Makabe อยู่ ก็เป็นห้องของมัน”

“แล้วผู้ชายคนนั้นอยู่ไหน”

“พนมเปญ ตำรวจญี่ปุ่นตามสัญญาณมือถือมันอยู่ ทุกวันตอนเที่ยงมันอยู่ชั้นสองของร้านอาหารญี่ปุ่นแถวบึงเกงกอง แล้วคืนพรุ่งนี้มันจะขึ้นไปรายงานที่หอคอยของประธานนกทอง”

คืนพรุ่งนี้ คือคืนที่แม่กับประธานตกลงกันไว้ ที่ชั้นสี่สิบของหอคอย

“แล้วพันตรีบอกผมทำไม”

“บอกแล้วไงว่าพูดคนเดียว ที่นี่ไม่ใช่ประเทศฉัน ลงมือไม่ได้ แต่ถ้ามันเหยียบแผ่นดินไทยเมื่อไหร่ ฉันจะจับส่งญี่ปุ่นเอง”

ซู้ด พันตรีหายไปจากจอ แทนที่ด้วยผ้าฮิญาบลายดอกสีแดงซีด สิตีกำลังแจกห่อข้าวเหนียวให้ลูกน้องเก่าแก่

“สิตี แล้วสมุดบัญชีล่ะ”

“ยังพันอยู่ที่พุงฉันนี่แหละ อาดู เสียงเลื่อยทำข้าวติดคอหมดเลย หนูวิน กินข้าวหรือยัง”

“ยังเลย”

“กินก่อนค่อยไป จะไปไหนฉันก็ไม่รู้หรอกนะ”

*

เที่ยงตรง ชั้นสองของร้านอาหารญี่ปุ่นมีกลิ่นน้ำซุปและน้ำมันทอด

ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ชายคนหนึ่งกำลังซดราเมน เป็นคนญี่ปุ่นในเสื้อเชิ้ตคอเปิดสีขาว ผิวไหม้แดงเฉพาะที่คอ บุญมีนั่งอยู่ใต้บันได อาทิตย์นั่งที่ร้านแผงลอยนอกร้าน

ธวินนั่งลงตรงข้าม ข้อมือขวายังมัดติดกับตะเกียบหนึ่งข้างด้วยผ้าเช็ดหน้า

“เอาน่า ๆ ๆ วางใจได้เลยครับลูกค้า ไม่ทราบว่าเป็นใครครับ”

น้ำเสียงลื่นไหลราวกับบทสคริปต์โทรศัพท์

“ธวิน ศรีสวัสดิ์ ใช้ภาษาอังกฤษได้ไหม”

“เอาน่า ๆ ๆ คุณศรีสวัสดิ์ คนที่ก่อเรื่องที่โรงแรมเมื่อคืนนี้ใช่ไหมครับ วางใจเถอะ ผมได้ยินเรื่องแล้ว”

“คืนพรุ่งนี้ผมจะขึ้นไปชั้นสี่สิบของหอคอยประธาน เล่าเรื่องข้างในมา”

Kuzumi วางตะเกียบ แล้วชำเลืองมองนอกหน้าต่าง

“เอาน่า… ปัญหาคือวางใจไม่ได้นี่แหละครับ ตำรวจญี่ปุ่นมาประชิดตัวผมแล้ว ประธานน่ะ เขาตัดคนที่ถูกตามตัว ก่อนหน้านี้ก็หายไปสองคนแบบนั้น คืนพรุ่งนี้ผมถูกเรียกไปชั้นสี่สิบ คงจะถูกตัดที่นั่น”

“ผมจะฟังให้จบ …แล้วจะเอาอะไรตอบแทน”

“ตอนคุณลงจากชั้นสี่สิบ พาผมลงไปด้วย แค่นั้นครับ”

“ลงมาแล้วจะจัดการคุณยังไง ผมตัดสินเอง”

“เอาน่า ๆ ๆ ขอแค่ได้ลงมาก็พอ”

Kuzumi คลี่กระดาษเช็ดปาก แล้วใช้ปากกาลูกลื่นขีดเส้น

“หอคอยตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ลิฟต์ขึ้นชั้นสี่สิบมีตัวเดียว ขึ้นได้จากลานจอดรถชั้นใต้ดินเท่านั้น ทางเดินข้างบนมีคนยืนสี่คนเสมอ ห้องประธานเป็นกระจกหันออกแม่น้ำ แล้วก็มีเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่ง”

“อะไร”

“การส่งมอบตัวคนไม่ทำที่ชั้นสี่สิบ ทำที่ท่าเรือตรงเชิงหอคอยเสมอ มาด้วยเรือ กลับด้วยเรือ”

เรือของโสรยุทธ ธวินคิด ในข้อตกลงระหว่างประธานกับแม่ ไม่มีชื่อของเขา เสียงในโทรศัพท์บอกไว้อย่างนั้น

ใต้บันได เสียงบุญมีตะโกนดังขึ้น

“คุณ Kuzumi …บอกใครเรื่องที่นี่ไปแล้วใช่ไหม”

สีหน้าของ Kuzumi ซีดเผือด

“…เมื่อกี้ ตอนคุณแจ้งชื่อ ผมส่งข้อความหาสำนักงานประธานใต้โต๊ะ บอกว่าทายาทรุ่นสามของศรีสวัสดิ์อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้ คิดว่าถ้ามีของฝากไปให้ ก็คงไม่ถูกตัด จะมาบอกว่าวางใจได้ก็คงไม่มีหน้าพูดแล้วล่ะครับ”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาตามบันได

*

คนที่ขึ้นมาคือพวกผู้ชายในเสื้อโปโลสีดำ ที่หน้าอกปักรูปนกสีทอง รวมห้าคน ชายคนหน้าสุดชี้ไปที่ Kuzumi

“ได้รับคำสั่งให้พาไปทั้งสองคน”

Kuzumi อ้าปากค้าง สีหน้าของคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองที่ควรจะเป็นของฝาก ก็ถูกนับรวมเป็นสัมภาระด้วย

ชั้นสองยาวแคบ ทางเดินระหว่างเคาน์เตอร์กับผนังกว้างราวหนึ่งเมตร ที่นี่เข้ามาได้ทีละคนเท่านั้น

ธวินใช้มือซ้ายปลดคันไม้ไผ่ที่แขวนม่านตรงทางเข้า ยาวประมาณหนึ่งเมตร ไหล่ยกไม่ขึ้น จึงตั้งท่าที่ระดับเอว เป็นท่าไม้ของกาลี

คนแรกยกกระบองพุ่งเข้ามา เขาแทงปลายไม้ไผ่ออกไปต่ำ ๆ โดนกระดูกสะบ้าเข่าของอีกฝ่าย ขาพับ แล้วสะบัดไม้กลับตีข้อมือจากด้านล่าง กระบองกลิ้งไปบนพื้น

คนที่สองคว้าคอเสื้อ เขาก้าวเข้าไปแล้วกระแทกหน้าผากใส่จมูกของมัน เป็นการโขกหัวของเรดลิต ตอนที่มันหงายหลัง เขาใช้ศอกซ้ายต่ำกว่าไหล่ สั้น ๆ สองครั้งเข้าที่ซี่โครง ชายคนนั้นไถลลงไปกองข้างเคาน์เตอร์

คนที่สามพุ่งเข้ามา ธวินย่อตัวลง ท่าต่ำของสีลัต เขาใช้หลังเท้าขวากวาดส้นเท้าข้างที่ใช้ยันจากด้านนอก

พื้นเปียกด้วยน้ำซุปที่หก

ชายคนนั้นล้มลง แต่ข้อเท้าขวาที่ใช้กวาดบิดไปบนพื้น กรึก เสียงดังขึ้นลึกในกระดูก

〈จ่ายต่อไม่ไหวแล้ว〉

น้ำหนักตัวถ่ายลงบนเท้าขวาไม่ได้ มีดของคนที่สี่พุ่งตรงเข้ามา เขาใช้ไม้ไผ่ปัดข้อมือ ใบมีดเบี่ยงไป แต่ไม้ไผ่แตกออกเป็นสองท่อน

ตอนนั้นเอง บุญมีก้มหัวล้านเอาไว้ต่ำ พุ่งชนหลังชายคนนั้น ทั้งสองคนล้มกลิ้งไปพร้อมกับเก้าอี้ริมหน้าต่างที่ถูกกวาดล้ม

คนที่ห้าจับแขนของ Kuzumi ไว้ Kuzumi ร้องลั่น แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวฉีกขาด เลือดซึมออกมาจากแขน

ธวินก้าวไปข้างหน้าด้วยขาซ้ายข้างเดียว เขาดึงด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋าเสื้อ เป็นไม้ท่อนยาวราวสามสิบเซนติเมตรที่พันด้วยหวาย แล้วตวัดขึ้นจากระดับเอวตีด้านในข้อมือของมัน นิ้วคลายออก เขาใช้ไหล่พุ่งชนทั้งตัวเข้าที่อกของมัน เป็นการกระแทกไหล่ของเรดลิต ชายคนนั้นหงายหลังตกลงไปจากบันไดชั้นบน

“ทายาทรุ่นสาม ทางหลังครับ!”

บุญมีเปิดประตูลึกเข้าไปในครัวไว้แล้ว “ไปครับ คุณ Kuzumi”

ธวินคว้าคอเสื้อ Kuzumi ลากเท้าขวาลงบันไดเหล็กด้านหลัง

ที่ปากซอย มีตุ๊กตุ๊กจอดอยู่คันหนึ่ง ข้างที่นั่งคนขับ อาทิตย์กำลังดันแว่นกรอบดำขึ้น

“ขออภัยครับ เห็นคนวิ่งขึ้นไปทางหน้าต่าง เลยรีบมา”

*

ตุ๊กตุ๊กลัดเลาะไปตามถนนแคบ ๆ ข้างตลาด

Kuzumi นั่งอยู่มุมที่นั่ง ใช้แขนเสื้อที่ขาดกดแผลที่แขน หายใจหอบ

“คุณ Kuzumi คุณเกือบโดนประธานตัดทิ้งแล้วนะ ทีนี้เข้าใจหรือยัง”

“เอาน่า… เอาน่า ใช่ เข้าใจแล้ว งั้นผมจะบอกให้ฟรี ๆ อีกเรื่อง เรื่องคืนพรุ่งนี้ คุณรู้แค่ครึ่งเดียว”

“ผมจะฟังให้จบ”

“ประธานน่ะ ตั้งใจจะยื่นหัวสักหัวให้ตำรวจญี่ปุ่น หัวของห้องที่หลอกคนแก่ญี่ปุ่น ไม่ใช่ผม แต่เป็นบ้านคุณ”

ธวินมองหน้า Kuzumi

“กำแพงที่ตั้งอยู่น่ะ เป็นที่ดินของหมู่บ้านที่พ่อคุณเผาใช่ไหม รูปถ่ายสมุดบัญชีนั่นอยู่ในมือพนักงานอัยการที่มะนิลาแล้ว เอกสารที่ส่งเด็กหนุ่มไปมะนิลา มีชื่อพ่อคุณ แล้วก็ลายเซ็นของแม่คุณอีก ท่าเรือกับเส้นทางขนส่งสามปี ประธานรอสิ่งนั้นอยู่”

“ถ้าครบทั้งหมด โลตัสการ์เดนก็จะกลายเป็นฐานของศรีสวัสดิ์ งั้นสินะ”

“ใช่ครับ แล้วการส่งมอบที่ท่าเรือก็จะถูกจับตาด้วย ทายาทรุ่นสามที่รับตัวประกันจากเรือ ถ้ามีรูปสักใบ ก็ดูเป็นหน้าของคนที่ซื้อคนเท่านั้น”

ธวินเงียบไปครู่หนึ่ง

แม่คิดว่ามีแต่มือของตัวเองที่เปื้อน ส่วนมือของทายาทรุ่นสามไม่เปื้อน ให้ถือว่าเป็นอย่างนั้นไปก่อน ท่านพูดไว้ ลายเซ็นนั้นเป็นใบสุดท้ายที่ยื่นชื่อของตระกูลออกไป

เขาโทรไปที่เบอร์ของแม่ เสียงเรียกดังอยู่นาน แล้วก็ตัดไป

“อาทิตย์ ช่วยหาที่ตั้งหอคอยของประธานให้ที”

“ผมตรวจไว้แล้วครับทายาทรุ่นสาม ขออภัยครับ”

ธวินหยิบห่อข้าวเหนียวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นห่อสุดท้ายที่สิตีให้ถือมา

เขาเปิดวิดีโอของอานาในมือถือดูอีกครั้งเดียว อานาที่ผมหลุดลุ่ยกำลังจ้องไปนอกจอ ท้ายประโยคเร็ว ๆ ของภาษาตากาล็อก แม่แปลให้ ว่า บอกไอ้โง่นั่นให้กินข้าวดี ๆ

ธวินใส่ข้าวเหนียวเข้าปาก เกลือซึมเข้าแผลที่ด้านในแก้มซ้าย

ถ้าไป จะถูกพิพากษาด้วยชื่อของตระกูล ถ้าไม่ไป อานาก็จะไม่กลับมา คืนที่หอคอยคือคืนพรุ่งนี้ ส่วนชื่อท่าเรือจะถูกเปลี่ยนในเช้าวันถัดมา

ข้อเท้าขวาเจ็บตุบ ๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น

── จบบทที่ 16 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามSeijiKuzumiหัวหน้าห้องคอลเซ็นเตอร์หลอกลวงมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้ขายท่าเรืออาทิตย์คำลบเสมียนประจำคฤหาสน์อานาเรเยสทนายความของตัวประกันบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยสิตี ราฮายูแม่นมผู้เฝ้าสมุดบัญชีบุญมี ชัยสิทธิ์หัวหน้าท่าเทียบเรือสัญญาว่าจะพาออกไปเกือบขายเขาไปแล้วแม่ติดต่อไม่ได้NEWเก็บไว้ใกล้ตัวเสมียนNEWคนที่ต้องช่วยกลับมาNEWพูดคนเดียวแต่บอกเบาะแสให้แม่ผู้เลี้ยงดูพวกที่เฝ้าประตูNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 17

พัดบนชั้นสี่สิบตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 17) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ