มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 15

ห้องกระจกกับลายเซ็น

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออก

พนมเปญ โรงแรมนกกระสาทองริมแม่น้ำ ชั้นยี่สิบแปด เวลาสี่ทุ่ม ทางเดินปูพรมแดงทอดตรงไปสุดทาง ปลายทางเป็นห้องผนังกระจก ถัดออกไป น้ำยามค่ำคืนตรงจุดที่แม่น้ำโขงกับแม่น้ำโตนเลสาบมาบรรจบกันสะท้อนแสงสีดำวาว

ในห้องกระจก มาริเซลผู้เป็นแม่นั่งอยู่ ในชุดเดรสสีดำกับไข่มุกสองเส้น บนโต๊ะมีปึกกระดาษสีขาววางอยู่ ผู้หญิงในชุดสูทสีเทายื่นปากกาหมึกซึมให้แม่

กลางทางเดิน มีผู้ชายในเสื้อโปโลสีดำยืนอยู่ ที่หน้าอกปักรูปนกสีทอง รวมห้าคน

“แม่!”

กระจกหนามาก แม่ไม่เงยหน้าขึ้น

ทางเดินกว้างราวสองเมตร เดินเคียงกันมาได้อย่างมากแค่สองคน

บุญมีร่างท้วมเดินมายืนเคียงข้างซ้ายของธวิน

“ด้านซ้ายผมดูให้เองครับ นายน้อยรุ่นสาม”

“ฝากด้วย”

ตาข้างซ้ายยังลืมได้แค่ครึ่งเดียว ธวินนึกถึงคืนที่อานาบอกว่า ด้านซ้ายฉันจะดูให้เอง

คนที่หนึ่งยกกระบองวิ่งเข้ามา

ธวินย่อตัวต่ำ เป็นท่าตั้งต่ำของสิลัต เข่าขวายกไม่ขึ้น แต่การกวาดขาไม่ต้องใช้เข่า เขาใช้หลังเท้าขวากวาดส้นเท้าของขาหลักของอีกฝ่ายจากด้านนอก ชายคนนั้นล้มลงบนพรม ไหล่กระแทกก่อน

คนที่สองคว้าปกเสื้อ ธวินพุ่งเข้าไปข้างหน้า แล้วโขกหน้าผากใส่จมูกของมัน เป็นการโขกหัวแบบเรดลิต พอมันแอ่นตัวถอยหลัง เขาก็ใช้ศอกซ้ายซึ่งอยู่ต่ำกว่าไหล่ กระแทกเข้าซี่โครงสั้น ๆ สองที

คนที่สามมาจากทางขวา ในมือถือมีด

เขาใช้มือซ้ายดึงด้ามร่มหักออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นไม้ท่อนยาวราวสามสิบเซนติเมตรที่พันด้วยหวาย ไหล่ยกไม่ขึ้น เขาจึงสะบัดขึ้นจากระดับเอว ตีด้านในข้อมือ เป็นการตีไม้สั้นสะบัดขึ้นของกาลี มีดหล่นลงบนพรม ผ้าที่หลังมือซ้ายกลับแดงอีกครั้ง

เขาเอาไหล่พร้อมทั้งตัวพุ่งชนอกของมัน เป็นการกระแทกไหล่แบบเรดลิต ชายคนนั้นชนเข้ากับภาพบนผนัง แล้วร่วงลงพื้นไปพร้อมกรอบรูป

คนที่สี่มาจากทางซ้าย ซึ่งเป็นด้านที่มองไม่เห็น ได้ยินแต่เสียงฝีเท้า

บุญมีก้มหัวล้านพุ่งเข้าไป หัวพุ่งเข้าที่ท้องของมัน ทั้งสองคนล้มกลิ้งไปพร้อมกับแท่นวางกระถางต้นไม้

คนที่ห้ายืนอยู่หน้าประตูห้องกระจก ง้างหมัดต่อย โดนเข้าที่แก้มซ้าย รสเหมือนเหล็กแผ่ซ่านในปาก ส่วนลึกในหูขวาก็ดังหึ่งขึ้นอีก

“ขออภัยครับ!”

คืออาทิตย์ เขากอดถังดับเพลิงจากทางเดินมา พ่นผงสีขาวใส่หน้าชายคนนั้น มันเอามือกุมตา แอ่นตัวถอยหลัง ธวินใช้หลังเท้าขวากวาดส้นเท้ามัน ชายคนนั้นล้มลงท่ามกลางผงสีขาว

อีกฟากของกระจก แม่ปิดฝาปากกาหมึกซึม

เสียงเบา ๆ นั้นไม่ได้ยิน แค่มองเห็นเท่านั้น

*

เมื่อสองชั่วโมงก่อน แก้วโทรมา มีเสียงเครื่องคิดเลขกึกกักแทรกอยู่

“นายน้อยรุ่นสาม เงินโอนสองหมื่นห้าพันยังไม่เข้า ไม่มีทางเข้าหรอก เพราะตอนนี้แม่ของเอ็งอยู่ที่พนมเปญ”

“ที่ไหน”

“โรงแรมริมแม่น้ำของนกกระสาทอง คืนนี้สี่ทุ่มมีการเซ็นชื่อในนามท่าเรือ ข้าขายที่อยู่ให้แบบเชื่อก่อน ถ้าแม่เอ็งขายท่าเรือ หนี้ท่าเรือของข้าก็ต้องคิดกันใหม่อีก”

*

ธวินเปิดประตู ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศแสบแผลในปาก

รอบโต๊ะมีอยู่สามคน แม่ ผู้หญิงชุดสูทสีเทา และสุข วิเชษฐ์ ในชุดสูทสีกรมท่ากับรองเท้าผ้าใบสีขาว โชว์ฟันขาวเกินไป ที่เก้าอี้ริมหน้าต่างมีไกรสรนั่งอยู่ วางนาฬิกาพกสีทองไว้บนฝ่ามือ

“แม่”

“ยินดีต้อนรับ นายน้อยรุ่นสาม! ดีลเพิ่งลงตัวพอดีเลยครับ”

วิเชษฐ์กางแขนสองข้าง ธวินไม่มองมือคู่นั้น

“แม่ ... ลงนามอะไรไป”

“ท่าเรือคลองตุ้ยจ้ะ อานัก ทั้งท่าเทียบเรือ โกดังที่ไหม้สามหลัง และประตู แล้วก็เส้นทางขนส่งในประเทศไทยอีกสามปี”

“เส้นทางขนส่งนั่น ผมปฏิเสธไปแล้วตั้งแต่คืนแรก”

“รู้สิจ๊ะ คืนนั้นแม่หุบพัดฟังอยู่”

“ผมจะฟังให้จบ ... แลกกับอะไร”

“อานากับมิเกล สองคนนั้นจ้ะ คืนมะรืนนี้ ที่ชั้นสี่สิบของหอคอยของท่านประธาน เขาจะส่งมอบให้ลูก”

“แล้วลูกทีมสิบสองคนล่ะ คุณสมพลล่ะ ชาวเกาะนกกระสาขาวแปดร้อยคนล่ะ!”

“ท่าเรือหนึ่งแห่งแลกสองคน นั่นคือราคาที่ท่านประธานตั้ง ลูกทีมสิบสองคนกับเด็กหนุ่มชาวไทยชื่อคุณสมพลนั่น อยู่นอกดีลนี้ครับ ราคาของทรัพยากรบุคคล ตลาดเป็นผู้กำหนด”

วิเชษฐ์ตอบ ธวินไม่หันไปทางนั้น

“ผมถามแม่อยู่”

แม่ยิ้มด้วยริมฝีปากสีแดงจัด

“ซื้อไม่ได้หมดหรอกจ้ะ อานัก ต่อให้เอาของที่แม่มีทั้งหมดออกมา”

“ท่าเรือนั่นจะถูกใช้ขนคนอีกนะ เลือดข้นกว่าน้ำ แต่กฎข้นกว่านั้น ... พ่อพูดทุกคืน แล้วแม่ก็พร่ำบอกผมมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

“ใช่จ้ะ เพราะอย่างนั้นแม่ถึงเป็นคนเซ็นเอง ไม่ใช่ลูก มือของรุ่นสามไม่เปื้อน มือที่เปื้อนคือมือของภรรยารุ่นสอง ให้เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน”

แม่กางพัดออก ริบบิ้นสีดำสองเส้นที่ด้ามสะบัดไหว

“ที่คุณไกรสรออกมาจากโกดังได้ ก็เพราะแม่ใช่ไหม”

“กุญแจอยู่ที่คอแม่นี่จ้ะ เวลาจะต่อสายถึงคนของท่านประธาน ต้องใช้หน้าของเขา หนี้เรือที่เยาวราชก็หายไปด้วยลายเซ็นนี้”

ธวินมองไปที่ริมหน้าต่าง

“คุณไกรสร”

“โกหกต่อหน้าวิชัย ข้าชดใช้ด้วยเรื่องเกาะนกกระสาขาวไปแล้ว ส่วนคืนนี้ เป็นค่าตัวพวกลูกเรือของข้า ...ขอโทษนะ นายน้อยรุ่นสาม”

ไกรสรปิดฝานาฬิกาพก ดวงตาตกมองแม่น้ำนอกหน้าต่าง

“คุณวิเชษฐ์ ทั้งสองคนจะมาจริงใช่ไหม”

วิเชษฐ์โชว์ฟันขาวเกินไป เขาบอกว่าเป็นดีลของท่านประธาน ท่านประธานให้ความสำคัญกับเอกสาร ลายเซ็นของมาดามก็คงส่งเป็นภาพถึงโต๊ะท่านประธานแล้วเมื่อสักครู่ และปิดท้ายว่า วินวินครับ

แม่ลุกขึ้นยืน หลังตรง

“แม่เป็นแขกของท่านประธานจนถึงคืนมะรืนนี้จ้ะ เป็นหลักประกันตามสัญญา”

“ผมไม่ให้ไป”

ธวินไปยืนขวางหน้าประตู เข่าขวาสั่นทรุดลง

“หลีกไป อานัก”

“... ไม่หลบ”

“วิชัยตายแล้ว คนต่อไปคือลูก แม่ไม่อยากผูกริบบิ้นเส้นที่สามหรอกนะ”

เสียงยังช้าเหมือนเคย มีแต่นิ้วที่จับพัดซึ่งซีดขาว

ธวินขยับไม่ได้อยู่พักหนึ่ง แล้วจึงก้าวเบี่ยงไปข้างหนึ่ง

“แม่ ... ทานข้าวหรือยัง”

เท้าของแม่หยุดชะงัก

“...ยังจ้ะ”

“ไปทานข้าวเถอะ ถ้าเป็นสิตี ก็คงพูดอย่างนี้”

แม่ไม่ตอบ ผู้หญิงชุดสูทสีเทาเก็บปึกกระดาษใส่กระเป๋าสีดำ วิเชษฐ์ในรองเท้าผ้าใบสีขาวเดินหลบผงสีขาวในทางเดิน แม่เดินตามหลังไปโดยไม่หันกลับมา ไกรสรกำนาฬิกาพกไว้แล้วเดินตามไป

ประตูลิฟต์ปิดลง

*

ในทางเดินยังมีกลิ่นผงจากถังดับเพลิงหลงเหลืออยู่ บุญมีปัดเศษแท่นวางกระถางพลางลุกขึ้นยืน

“นายน้อยรุ่นสาม เลขรหัสประตูคลองตุ้ย มีแค่ผมกับนายน้อยที่รู้ ...พรุ่งนี้เช้าถ้าคนของนกกระสาทองมา ผมต้องเปิดให้หรือครับ”

“ท่าเรือเป็นชื่อของแม่ผม”

“ครับ”

“แต่เลขรหัสประตู เป็นของพวกเราเอง”

บุญมีโชว์ฟันที่ยื่นออกมาด้านหน้า แล้วพยักหน้าครั้งเดียว

อาทิตย์ยังกอดถังดับเพลิงที่ว่างเปล่าอยู่ แว่นกรอบดำขุ่นมัวเพราะผงสีขาว

“ขออภัยครับ นายน้อยรุ่นสาม ผมห้ามคุณนายไว้ไม่ได้”

“ผมเองก็ไม่ได้ห้าม”

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น บนหน้าจอเป็นเบอร์ของอานา

“อานา”

“สวัสดีตอนค่ำค่ะ คุณครู”

เป็นเสียงของคนหนุ่มสาวที่แหบเล็กน้อย ไม่ผ่านเครื่องจักร

“โซลายูโตะ”

“ได้ยินว่าบ้านของท่านขายท่าเรือไปแล้วสินะคะ ท่านประธานส่งภาพลายเซ็นมาถึงดิฉันด้วยค่ะ”

“อานากับมิเกลปลอดภัยดีใช่ไหม”

“ปลอดภัยดีค่ะ เส้นทางขนส่งที่คุณครูปฏิเสธไปในคืนแรก คุณนายขายให้ไปสามปี ไม่แย่งจากคนอ่อนแอ เป็นกฎที่ดีค่ะ”

“ผมจะฟังให้จบ อยากพูดอะไรกันแน่”

“คืนมะรืนนี้ ที่จะพาทั้งสองคนไปยังหอคอย คือเรือของดิฉันค่ะ ในสัญญาระหว่างท่านประธานกับคุณนาย ไม่มีชื่อของดิฉัน”

“คุณบอกว่าเป็นหัวหน้าบัญชีนี่”

“ใช่ค่ะ หัวหน้าบัญชีคือผู้จ่ายค่าน้ำมันเรือ งั้น หายใจออกแล้วค่อยตี นะคะ”

สายตัดไป

อีกฟากของกระจก แม่น้ำสองสายไหลรวมเป็นหนึ่ง หน้าเก้าอี้ที่แม่เคยนั่ง รอยปลอกปากกาหมึกซึมยังเหลือเป็นรอยเล็ก ๆ บนโต๊ะ

ธวินกำไพ่นกกระจาบ ‘ตะวันออก’ ในกระเป๋า แผลในปากปวดตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง

── จบบทที่ 15 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามสุข วิเชษฐ์ผู้บริหารกลุ่มพัฒนานกยางทองมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้ขายท่าเรืออาทิตย์คำลบเสมียนข้างกายอานาเรเยสทนายที่ถูกจับตัวไกรสร เพชรรัตน์หัวหน้าที่เข้าข้างแม่มิสเตอร์ ลอว์หัวหน้าอาณาจักรหลอกลวงบุญมี ชัยสิทธิ์หัวหน้าท่าเรือผู้เฝ้าประตูคู่เจรจาต่อรองแม่ผู้ขายท่าเรือNEWให้อยู่เคียงข้างNEWคนที่รักต้องช่วยกลับมาNEWหักหลังอีกครั้งNEWอดีตลูกศิษย์กุมชะตาทั้งสองสู้ร่วมกันเฝ้ารหัสประตูNEW

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 16

แผนที่ชั้นสี่สิบตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 16) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ