มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 14

ใต้โดมสีเหลือง

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

“เห็นไหม ธวิน ยังไงเธอก็คงไม่ถามหรอกนะว่า หลักฐานล่ะ”

อานาพูดขึ้นจากภายในหน้าจอเล็ก ๆ ของสมาร์ตโฟน

ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ฝั่งธนบุรี กรุงเทพฯ สองทุ่มตรง ผ่านมาสิบสามชั่วโมงแล้วนับจากควันขาวที่ส่งลุงไป คลิปส่งมาจากเบอร์ของอานา ความยาวสามสิบวินาที

อานานั่งกับพื้น พิงผนังเหล็ก ผมเปียที่ถักไว้คลายออก ผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำสยายอยู่บนไหล่ ข้อมือขวาไม่มีสายประคำเงิน เท้าซ้ายสวมรองเท้าสีแดงสด เท้าขวาเปล่า ข้างหลังมีเด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าเรียงกันอยู่ คนที่อยู่หน้าสุดเป็นชายหนุ่มที่ห้อยป้ายชื่อไว้ที่คอ คือมิเกล

“ฉันปลอดภัย คุณสมพลก็ด้วย มิเกลก็ด้วย ดังนั้นอย่าขายท่าเรือที่ไหม้แล้วนั่นเด็ดขาด”

เธอพูดเป็นภาษาอังกฤษ จากนั้นเหลือบมองไปนอกจอด้วยสายตาดุ แล้วเปลี่ยนเป็นภาษาตากาล็อกรัวเร็ว น้ำเสียงเหมือนกำลังตวาด นอกจอมีเสียงผู้ชายหัวเราะ

คลิปจบตรงนั้น ใต้คลิปมีข้อความอยู่บรรทัดเดียว

สามวันหลังจากนี้ ในค่ำคืนนั้น หายใจออกก่อนแล้วค่อยพิมพ์ นะเจ้าคะ

“แม่ ภาษาตากาล็อกเมื่อกี้ ผมฟังออกไม่ถึงครึ่งเลย ได้แค่ มิเกล กับ กิน”

มาริเซลหุบพัดหวายลง ริบบิ้นสีดำสองเส้นที่ด้ามพัดไหวไปมา

“ดิฉันได้ยินหมดทุกคำเลยค่ะ อานัก เด็กคนนั้นแกล้งทำเป็นดุเธออยู่ต่างหาก เรือจอดนิ่งอยู่ ทางซ้ายของหน้าต่างมีประภาคารลายแถบสีแดงขาว บนเกาะมีอาคารสีขาวกับท่าเทียบเรือไม้ กลางดึกจะมีเรือลำเล็กมารับ แล้วปล่อยคนลงทีละสามคน มิเกลอยู่ข้าง ๆ เธอ กินข้าวกินปลาเรียบร้อยดี”

“แค่นั้นเองเหรอ”

“ประโยคสุดท้ายคือ ไปบอกไอ้โง่คนนั้นด้วยว่า ให้กินข้าวให้เป็นเรื่องเป็นราวค่ะ”

ธวินมองอานาในหน้าจอ แก้มซ้ายของเขาเกิดลักยิ้มขึ้นหนึ่งจุด

“... สมเป็นเธอจริง ๆ เลย”

“เป็นคนดีนะคะ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ดิฉันพูดแบบนี้ ...อานัก กินข้าวหรือยัง”

“ยังเลย”

“กินเสียสิคะ ไม่อย่างนั้นเธอจะถูกเด็กคนนั้นดุเอา”

*

กุญแจโรงข้าวเปิดได้ด้วยกุญแจที่ห้อยคอแม่

ไกรสรถูกมัดติดกับเสาอยู่ท่ามกลางกองกระสอบป่าน นาฬิกาพกทองคำห้อยลงมาจากอกเสื้อแจ็กเก็ตผ้าไหมสีดำ ดวงตาตกเงยขึ้นมองมาทางนี้

“รู้จักเกาะที่มีประภาคารลายแถบสีแดงขาวไหม อยู่นอกชายฝั่งสีหนุวิลล์”

“...พวกลูกเรือของข้าเรียกมันว่าเกาะนกยางขาว บนแผนที่ไม่มีชื่อ เป็นเกาะของท่านประธาน เรือสีขาวมักแยกคนลงเรือลำเล็กที่นั่นทุกครั้ง”

“เมื่อเช้าคุณโกหกผม ... ทำไมตอนนี้ถึงยอมพูด”

“ข้าเคยบอกว่าจะไม่โกหกต่อหน้าวิชัย แต่พูดจบแล้วก็โกหกไปอีก หนี้ที่ติดค้างมันก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งก้อน แค่นั้นเอง”

“ขอบคุณครับ”

ไกรสรหลับตาลง

เมื่อออกจากโรงข้าว แม่ก็คล้องกุญแจกลับเข้าที่คอ

“พรุ่งนี้เธอจะไปพนมเปญใช่ไหมคะ เอกสารท่าเรืออยู่ในตู้เซฟของดิฉัน ตั้งแต่เขาตายไป ชื่อเจ้าของท่าเรือก็เป็นชื่อของดิฉันนี่คะ”

“ผมจะไม่เอาเอกสารไป”

“อย่างนั้นหรือคะ”

แม่กางพัดออก แล้วโบกช้า ๆ

*

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ประตูคฤหาสน์ ธวินก้มศีรษะให้สิตี

“สิตี กินข้าวแล้วหรือยังเนี่ย”

“กินแล้ว พูดอยู่ว่าจะให้ฉันอยู่ข้างตัว ทีนี้กลับให้ไปเฝ้าสมุดบัญชีเสียอีก อาดู เด็กคนนี้นี่ตามใจตัวเองจริง ๆ”

สิตีดันห่อข้าวเหนียวสามห่อใส่มือเขามา ท้องใต้ชุดกะบาย่ายังแบนเป็นสี่เหลี่ยมอยู่เลย

“ผมไหว้วานได้แค่สิตีคนเดียว”

“รู้แล้วน่า อยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูด”

คนที่พาไปมีเพียงสองคน คือบุญมีกับอาทิตย์

*

หกโมงเย็น ตลาดกลางพนมเปญกำลังปิดร้านอยู่ใต้โดมสีเหลืองขนาดใหญ่

ที่ชั้นสองของตึกแถวเก่าซึ่งหันหน้าตรงไปที่โดม มีร้านแลกเงินอยู่ ในตู้กระจกวางธนบัตรดอลลาร์สหรัฐกับเรียลกองเป็นปึก

แป๊ะ แป๊ะ ชายคนหนึ่งกำลังกดเครื่องคิดเลขอยู่หลังโต๊ะ

“คุณแก้ว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“ทายาทรุ่นสามของศรีสวัสดิ์สินะ ราคาตกลงไปเยอะเลยนะ เทียบกับคืนที่โรงน้ำชาน่ะ”

ใต้ผมสั้นที่ย้อมสีทอง ดวงตาสีดำเรียวเล็กยิ้มขึ้น ห่วงทองที่หูซ้ายแกว่งไปตามลมของพัดลมเพดาน

“ผมจะฟังให้จบ ท่านประธานเรียกผมไปพบคืนมะรืนนี้”

“รู้อยู่แล้ว ที่ชั้นสี่สิบของหอคอยท่านประธาน ...คืนนั้น หนี้ท่าเรือของข้า ลอว์เป็นคนจ่ายให้ แต่เงินที่จ่ายก็เป็นเงินของท่านประธาน ตอนนี้ท่าเรือของข้าก็เป็นแค่หนึ่งบรรทัดในสมุดบัญชีของท่านประธานเท่านั้น”

แป๊ะ แก้วกดตัวเลขลงไป แล้วหันหน้าจอมาทางนี้

“บริษัทของท่านประธานมีทั้งธนาคาร โรงแรม และคาสิโน แม้แต่โทรศัพท์ในคุกก็มี เงินไหลไปฮ่องกง สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี จีน อเมริกา อังกฤษ ญี่ปุ่น และไทยด้วย รวมทั้งหมดเก้าประเทศและดินแดน แถมยังได้รับเหรียญตราจากรัฐบาลอีกด้วย”

“ทำไมถึงเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง”

“ก็ธุรกิจน่ะสิ มะรืนนี้ เอาเอกสารท่าเรือที่ไหม้ไปด้วย ข้าจะเป็นคนกลางให้ ค่าธรรมเนียมสองเปอร์เซ็นต์ แล้วหนี้ของข้าก็จะหมดไป”

“ผมไม่ขายท่าเรือ”

“ถ้าอย่างนั้น เรื่องเกาะก็ขายไม่ได้นะ”

“ถ้าเป็นเรื่องเกาะนกยางขาว ผมรู้อยู่แล้ว”

นิ้วของแก้วหยุดนิ่ง ลำคอหนาของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย

“...ไปได้ยินมาจากไหน”

“ได้ยินมาจากคนคนหนึ่ง ที่อยากรู้คือบนเกาะมีกี่คน แล้วเรือลำเล็กออกตอนไหน ผมจ่ายสองหมื่นดอลลาร์สหรัฐ”

“สามหมื่น”

“สองหมื่นห้าพัน”

“ตกลง บนเกาะมีทั้งหมดแปดร้อยคน เรือลำเล็กออกกลางดึกของคืนวันอังคาร พฤหัสบดี และเสาร์ ปลายทางคือเกาะกง กับกำแพงฝั่งเมียนมา”

“ตกลง เงินผมจะให้แม่โอนไปให้”

แก้ววางเครื่องคิดเลขลงบนโต๊ะ แล้วสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้โต๊ะ

ด้านหลังธวิน อาทิตย์ไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“ขออภัยครับ ทายาทรุ่นสาม คนนั้นกำลังส่งรูปถ่ายอยู่ใต้โต๊ะครับ”

“แน่ใจเหรอ”

“ผมเองก็เคยส่งแบบนั้นมาสองปีครับ นิ้วโป้งจะหยุดค้างอยู่ตรงปุ่มส่งครั้งหนึ่งเสมอ”

“... คุณแก้ว”

“คิดเลขน่ะ ทายาทรุ่นสาม ถ้าขายเอ็งให้ท่านประธาน หนี้ของข้าก็หายไปหนึ่งในสิบ มากกว่าสองหมื่นห้าพันเยอะเลย”

แก้วเก็บเครื่องคิดเลขกลับเข้าไปในอกเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาว

บันไดดังสนั่นขึ้นมา

*

ชายหนุ่มในเสื้อยืดสีดำพุ่งออกมาจากประตูด้านใน รวบตัวอาทิตย์จากด้านหลัง บุญมีก้มหัวล้านลงต่ำ แล้วพุ่งเอาทั้งตัวเข้าไป หัวพุ่งเข้าที่อกของชายคนนั้น ทั้งสองล้มลงไปทับตู้กระจก ธนบัตรกระจายเกลื่อนพื้น

ธวินยืนอยู่บนบันได กว้างราวหนึ่งเมตร ราวบันไดเป็นไม้ ผู้ที่ขึ้นมาคือกลุ่มชายในเสื้อโปโลสีดำที่อกปักรูปนกสีทอง ทั้งหมดสี่คน

ขึ้นมาได้ทีละคนเท่านั้น และฝั่งนี้ก็ยืนได้แค่คนเดียวเหมือนกัน

ธวินย่อตัวลงต่ำ ท่าตั้งต่ำของสิลัต เข่าขวายกไม่ขึ้น ดังนั้นเขาจึงรออยู่โดยไม่ยก

คนแรกยกกระบองขึ้นฟาดจากต่ำลงไปสองขั้น น้ำหนักตัวทิ้งลงที่เท้าหน้า เขาเอาหลังเท้าขวาเกี่ยวไปที่ด้านหลังข้อเท้านั้น แล้วดึงเข้าหาตัว ท่าเกี่ยวขาล้ม น้ำหนักที่กำลังจะขึ้นมาถูกส่งกลับไปข้างหลังทั้งหมด ชายคนนั้นล้มหลังฟาดพื้น ลากคนที่สองกลิ้งตามไปจนถึงชานพัก

คนที่สามกระโดดข้ามทั้งสองคนขึ้นมา มือที่จับราวบันไดถือมีดอยู่

ธวินดึงด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยมือซ้าย ฟาดข้อมือที่อยู่เหนือราวบันไดจากระดับเอว ท่าตีไม้สั้นของคาลี ข้อมือถูกหนีบระหว่างด้ามหวายกับราวบันได มีดตกกลิ้งลงไปตามขั้นบันได

ชายคนนั้นคว้าปกเสื้อ ธวินก้าวไปข้างหน้า แล้วกระแทกไหล่เข้าที่อกของเขา ท่ากระแทกไหล่ของเรดลิต บนขั้นบันไดไม่มีที่ให้ยันเท้า ชายคนนั้นล้มไปข้างหลัง

คนที่สี่ข้ามราวบันไดจากทางซ้ายแทงเข้ามา เป็นด้านที่มองไม่เห็น

เขาปัดออกด้วยมือขวาโดยสัญชาตญาณ ใบมีดเฉียดตะเกียบที่ข้อมือ ผึง ยางรัดของสิตีขาดไปสองเส้น ตะเกียบไม้ไผ่กลิ้งไปตามขั้นบันได ข้อมือเจ็บแปลบเหมือนหักเข้าด้านใน

ธวินคุกเข่าลง ชายคนนั้นยกมีดขึ้นสุดแขน

“บุญมี!”

เหนือหัวของชายคนนั้น เก้าอี้หมุนลอยข้ามมา เก้าอี้กระแทกอกเขา เขาตกลงไปที่ชานพัก

“ทายาทรุ่นสาม! บันไดหลังครับ!”

อาทิตย์เปิดประตูด้านในไว้แล้ว มือข้างหนึ่งกำตะเกียบที่เก็บได้ไว้หนึ่งอัน

แก้วหมอบอยู่หลังโต๊ะ กอดเครื่องคิดเลขไว้แนบอก

“คุณแก้ว เรื่องเกาะจริงใช่ไหม”

“จริงสิ การโกหกมีราคาแพง ...แถมให้อีกเรื่องหนึ่งฟรี ๆ ที่บอกให้เอาเอกสารท่าเรือไป เป็นแค่คำพูดของท่านประธานเท่านั้น ท่านประธานคุยกับเจ้าของชื่อท่าเรือไปแล้ว”

“เจ้าของชื่อคือแม่ผม”

“ก็เพราะอย่างนั้นไงล่ะ ลายเซ็นของเอ็งถึงไม่จำเป็น ทายาทรุ่นสาม”

*

ที่ตรอกด้านหลัง เขากระโดดขึ้นตุ๊กตุ๊ก โดมสีเหลืองลอยอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำ

บุญมีเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมัดข้อมือของธวินใหม่ พร้อมตะเกียบหนึ่งอัน ยางรัดไม่เหลือแล้ว

“อาทิตย์ ตาไวดีนี่”

อาทิตย์ดันแว่นขึ้น แล้วพูดเบา ๆ ว่า ขออภัยครับ

โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เป็นสิตี

“วินน้อย ไกรสรหายไปแล้ว หายไปจากโรงข้าว”

“กุญแจถูกงัดหรือเปล่า”

“ไม่ได้ถูกงัดนะ เปิดด้วยกุญแจ กุญแจก็อยู่ที่คอคุณนายไม่ใช่เหรอ แล้วโทรศัพท์ของคุณนายก็ติดต่อไม่ได้มาตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว”

“แม่อยู่ที่คฤหาสน์ไหม”

“ไม่อยู่ ขึ้นรถสีดำออกไปแล้วก็ไม่กลับมาเลย แถมประตูห้องตู้เซฟก็เปิดค้างอยู่ ข้างในมีอะไรอยู่ ฉันไม่รู้หรอกนะ”

ธวินกำราวตุ๊กตุ๊กไว้ด้วยมือซ้าย เหลืออีกสองวันก็จะถึงชั้นสี่สิบของหอคอยท่านประธาน

ข้อมือขวาปวดตุบทุกจังหวะชีพจร

── จบบทที่ 14 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามสิตี ราฮายูครูพี่เลี้ยงผู้เฝ้าสมุดบัญชีมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้ถือชื่อท่าเรืออาทิตย์คำลบเสมียนข้างกายอานาเรเยสทนายที่ถูกขังบนเรือไกรสร เพชรรัตน์หัวหน้าที่หนีจากโกดังแก้ว โสภาหัวหน้าแห่งพนมเปญบุญมี ชัยสิทธิ์หัวหน้าท่าเรือผู้ร่วมทางแม่ผู้เลี้ยงดูฝากสมุดบัญชีไว้NEWแม่ไม่ทราบที่อยู่NEWไว้ข้างกายมองทะลุศัตรูNEWคนที่คิดถึงถูกขังบนเรือNEWเปิดเผยเรื่องเกาะหายไปจากโกดังNEWซื้อข้อมูลถูกขายให้ประธานสู้เคียงข้างกันหัวหน้าท่าเรือของบ้าน

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 15

ห้องกระจกกับลายเซ็นตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 15) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ