บทที่ 12
ดีลที่โกดังไฟไหม้
ปัดไปทางซ้ายเพื่ออ่านต่อ
พลั่ก
ปึกกระดาษถูกกดใส่อกของธวิน
สนามบินสุวรรณภูมิ กรุงเทพฯ สิบโมงเช้า หน้าประตูขึ้นเครื่องไปพนมเปญ อานาดึงกระดาษออกมาจากแฟ้มสีเหลือง แล้วใช้สองมือกดไว้ นั่นคือสำเนาสมุดบัญชีของพ่อเธอ
‘เก็บไว้ ฉันถูกถอดออกจากเรื่องนี้แล้ว ถ้าไปโดนยึดที่กัมพูชา มันจะตกถึงมือนกกระยางทองตรง ๆ’
“ผมบอกแล้วไงว่าคุณเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะใช้หรือไม่ใช้”
‘ก็เพราะฉันตัดสินใจแล้วไง ฉันฝากไว้กับคุณ ไม่รับข้อโต้แย้ง’
ธวินรับกระดาษด้วยมือซ้าย ผ้าที่พันหลังมือมีเลือดซึมออกมา เช้านี้ทั้งสามคนนั่งเที่ยวบินแรกจากสนามบินเชียงรายมาที่นี่ อานาจะเปลี่ยนไปนั่งรถที่พนมเปญ ค่ำนี้จะถึงสีหนุวิลล์
ด้านหลังอานา สมพลสะพายเป้ใบใหญ่ เขาบอกว่าจะใช้หนี้บุญคุณของยายด้วยการตามไปด้วย
“คุณสมพล ฝากดูแลคุณอานาด้วยนะ”
สมพลขมวดคิ้วหนา เงียบ แล้วพยักหน้าหนึ่งครั้ง
“ส่งลุงเสร็จแล้วผมจะรีบตามไป หลังพิธีฌาปนกิจเจ็ดโมงเช้าพรุ่งนี้”
‘อยากบอกว่าไม่ต้องมาหรอก แต่… ดิโยสโก มานะ เรายังไม่เคยนับสักครั้งเลยว่าสัญญาจะกินข้าวกันสามคนน่ะ’
อานาเขย่งเท้า ริมฝีปากของเธอแตะแก้มซ้ายของธวิน ตรงที่เป็นลักยิ้ม จากนั้นเธอก็เดินไปที่ประตูขึ้นเครื่องโดยไม่หันกลับมา เปียสามสายแกว่งอยู่บนหลัง
*
บ่ายสองโมง สิตียืนรออยู่ที่ประตูคฤหาสน์ฝั่งธนบุรี
‘อาดู! ตาก็เหลือข้างเดียว มือซ้ายก็พันผ้าเต็มไปหมด’
“สิตี กินข้าวแล้วหรือยังเนี่ย”
‘ต้องรอให้คุณกินก่อนสิ มานี่ นั่งลง อ้าปาก’
ข้อมือขวาถูกดามไว้ด้วยตะเกียบ ส่วนมือซ้ายพันผ้าเต็ม ถ้าจับช้อนแผลที่หลังมือจะแตก สิตีไม่ยอมให้ทำ เธอให้ธวินนั่งบนเก้าอี้ในครัว แล้วป้อนข้าวต้มทีละช้อน ใต้เสื้อกีบายะ หน้าท้องของเธอนูนเป็นเหลี่ยม เธอยังพันสมุดบัญชีของพ่อไว้อยู่
“เหมือนตอนเด็กเลยนะ”
‘ตอนเด็กน่ะ อ้าปากว่านอนสอนง่ายกว่านี้อีก มีอะไรจะพูดก็กินให้เสร็จก่อน’
*
ยุ้งข้าวสลัว มีกลิ่นกระสอบป่านเก่ากับกลิ่นข้าวสวย เป็นยุ้งที่ในคืนวันนั้นที่ท่าเรือ คนสิบเก้าคนเคยนั่งซดข้าวต้มกัน
มาริเซล แม่ของเขาไขกุญแจด้วยลูกกุญแจที่ห้อยคอ ริบบิ้นสีดำสองเส้นแกว่งอยู่ที่ด้ามพัด
อาทิตย์ คำลบ ลุกขึ้นจากกระสอบป่าน ใบหน้าขาวซีดยิ่งขึ้นไปอีก แว่นกรอบดำเลื่อนเอียง
‘ขออภัยครับ ทายาทรุ่นสาม ขออภัยครับ…’
“ผมจะฟังให้จบ ... ทำไมถึงเอาเรื่องในบ้านไปบอกนกกระยางทอง”
‘เมื่อสองปีก่อน คุณพิรัฐจากสำนักงานนกกระยางทองที่กรุงเทพฯ มาหาผม บอกว่าจะเล่าเรื่องพ่อของผมให้ฟัง’
“พ่อของนายงั้นเหรอ”
‘สุจจัย คำลบ ตอนผมอายุสิบห้า เขาตายที่แม่น้ำแม่สอด ผมได้ยินมาว่าเมาแล้วตกน้ำ คุณพิรัฐบอกว่าปีนั้นพ่อผมไปที่หมู่บ้านหนองแก้วในฐานะคนงาน เป็นหนึ่งในสี่คนนั้น แล้วค่าเล่าเรียนที่ท่านพ่อของคุณจ่ายให้ ก็คือเงินปิดปากที่เหลืออยู่’
ธวินมองแม่
“แม่ ในสมุดบัญชีของพ่อมีชื่อนั้นไหม”
‘มีสิจ๊ะ ในเล่มที่หก ส่งให้บ้านคำลบทุกเดือน แม่รู้มาตั้งแต่ตอนอ่านในรถแล้วนะ อานัก’
“... รู้อยู่แล้วยังจะลงโทษเด็กคนนี้อีกเหรอ”
‘สายเลือดข้นกว่าน้ำก็จริง แต่กฎข้นกว่านั้นอีกนะจ๊ะ เด็กคนนี้ขายวันออกเรือของบ้านเรามาสองปี สิตีใช้หนี้ตามลำพังคนเดียว ส่วนเด็กคนนี้ขายหนี้บุญคุณนั้นต่างหาก’
แม่ยังคงยิ้มอยู่ ธวินหันกลับไปหาอาทิตย์
“งั้นก็ใช้หนี้ซะ คืนนี้เลย ไปบอกพิรัฐว่าเอาต้นฉบับสมุดบัญชีของพ่อออกมาได้แล้ว สี่ทุ่ม จะส่งให้ที่โกดังไฟไหม้ที่คลองเตย”
อาทิตย์กำสมาร์ทโฟนแน่น มือสั่น
‘…ขออภัยครับ ผมจะทำ’
“... ขอบใจ”
‘อานัก ในเช้าวันฌาปนกิจ ต่อหน้าวิชัย แม่จะรอฟังคำตอบของลูก แม่จะรอแค่ถึงตอนนั้นนะจ๊ะ’
แม่หุบพัดแล้วเดินออกจากยุ้งไปก่อน
*
สี่ทุ่ม ฝนโปรยลงมาบนท่าเรือคลองเตย
หน้าแผงกดรหัสที่ประตู บุญมีกดนิ้วไปมา ศีรษะล้านของเขาเปียกฝนเป็นประกาย
‘เมื่อเช้าผมเปลี่ยนรหัสแล้ว ตอนนี้รู้แค่ผมกับทายาทรุ่นสามเท่านั้น… คืนนั้นคนที่ปิดประตูนี้คือผมเอง ก่อนวันฌาปนกิจของนาย ขอให้ผมได้เปิดมันเถอะครับ’
“ฝากด้วย”
ประตูเปิดออก โกดังที่ถูกไฟไหม้มีทั้งหมดสามหลัง หลังในสุดหลังคาถล่ม คานสีดำโผล่ออกมาเหมือนกระดูก มีกลิ่นข้าวไหม้กับกลิ่นเขม่าเปียก ลูกน้องเก่าของลุงสี่คนกระจายตัวเข้าไปในความมืดด้านนอก
อาทิตย์ยืนอยู่กลางโกดัง กอดสมุดบัญชีที่ห่อด้วยพลาสติกไว้แนบอก ธวินหมอบตัวลงหลังชั้นเหล็กที่พังลงมา ช่องว่างระหว่างชั้นกว้างราวหนึ่งเมตร
ไฟหน้ารถส่องผ่านประตูเข้ามา คนที่ลงมามีผู้ชายหนึ่งคน และตามมาข้างหลังอีก รวมทั้งหมดสี่คน
พิรัฐ แสนสมบูรณ์ อายุราวสี่สิบ ตัวเตี้ย อกหนา ผมสั้นแซมหงอก สวมแว่นกรอบเงินบาง ใบหน้าป้อมตรงแก้ม คิ้วบาง ตาเรียว ตาดำสนิท บนอกเสื้อโปโลสีเบจมีลายปักรูปนกสีทอง เขากางร่มพลาสติกใส ดูเป็นคนที่ลบชีวิตคนได้ด้วยบรรทัดเดียวในบัญชี
‘คุณอาทิตย์ ขอบคุณที่ลำบากนะครับ ความร่วมมือสองปีที่ผ่านมา ทางบริษัทให้คุณค่าสูงมาก’
พิรัฐรับสมุดบัญชี ฉีกพลาสติกออก เปิดไปหนึ่งหน้า แล้วมือก็หยุดนิ่ง
“นั่นมันสมุดบัญชีเก่าของสำนักงาน”
ธวินก้าวออกมาจากหลังชั้น
“ของจริงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก”
‘อ้าว ทายาทรุ่นสามมาเองเลยหรือ ถ้าอย่างนั้นมาคุยเรื่องดี ๆ กันดีกว่า ถ้าคุณขายท่าเรือที่ไหม้ให้เรา เรื่องกลุ่มคนที่เรียนภาษาอังกฤษ เราจะพิจารณาอย่างเป็นบวกเอง’
“ขอถามปลายทางของกลุ่มนั้นก่อน”
‘สีหนุวิลล์ครับ พรุ่งนี้เช้าออกด้วยเรือของท่านประธาน ส่วนหลังจากนั้นผมเองก็ไม่ทราบ’
“เรื่องท่าเรือ ไว้หลังพิธีฌาปนกิจลุง”
‘ได้ครับ ผมจะรอคำตอบจากทายาทรุ่นสามไปเรื่อย ๆ… แต่เด็กคนนี้ ไม่ต้องแล้วครับ’
พิรัฐชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ทั้งสี่คนก้าวออกมา มีดหนึ่งเล่ม กระบองสองอัน ท่อเหล็กหนึ่งท่อน ทุกอย่างพุ่งไปที่อาทิตย์
“อาทิตย์ มาอยู่ข้างหลังผม!”
ธวินถอยเข้าไปในช่องระหว่างชั้น ใช้หลังบังอาทิตย์ไว้ ที่นี่พวกมันเข้ามาได้ทีละคนเท่านั้น
เขาดึงด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยมือซ้าย เป็นไม้ท่อนยาวราวสามสิบเซนติเมตรพันหวาย ไหล่ยกไม่ขึ้น เขาตั้งท่าไว้ที่ระดับเอว
คนแรกแทงมีดเข้ามาตรง ๆ เขาใช้ด้ามหวายตีสวนขึ้นจากข้างล่างที่ด้านในข้อมือ เป็นท่าตีขึ้นด้วยไม้สั้นของกาลี มีดหล่นลงในแอ่งน้ำเขม่า
กระบองของคนที่สองฟาดลงมาจากข้างบน ยกแขนไม่ได้ ธวินจึงทรุดตัวต่ำ ท่าตั้งต่ำของซีลัต ใช้หลังเท้าขวาเกี่ยวส้นเท้าข้างที่ยันพื้นของอีกฝ่ายจากด้านนอก เป็นท่ากวาดขา ชายคนนั้นล้มตะแคงแล้วไหล่ชนคานที่ไหม้
คนที่สามคว้าคอเสื้อ เขาก้าวเข้าไปแล้วโขกหน้าผากใส่จมูกของอีกฝ่าย เป็นท่าโขกหัวของเลดลิต ตอนที่อีกฝ่ายแอ่นตัวถอยหลัง เขาใช้ศอกซ้ายกระแทกซี่โครงสองครั้ง ต่ำและสั้น
ครั้งที่สอง แผลที่หลังมือซ้ายปริแตก แรงหลุดจากนิ้ว ด้ามไม้หล่นลงในเขม่า
ท่อเหล็กของคนที่สี่ฟาดจากด้านข้างเข้าที่ด้านหลังเข่าขวา
ธวินทรุดเข่าสองข้างลงบนพื้นเปียก ท่อเหล็กถูกง้างขึ้นเหนือศีรษะ
〈ช้าไป〉
มีใครบางคนพุ่งออกมาจากด้านหลัง อาทิตย์นั่นเอง เขากำด้ามไม้ที่เก็บขึ้นมาจากเขม่าด้วยสองมือ แล้วฟาดไปที่ข้อมือของชายคนนั้น เป็นท่าฟาดแบบมือสมัครเล่นที่ไม่มีแรงจากเอว แต่ท่อเหล็กก็เบี่ยงไป
ธวินที่ยังคุกเข่าอยู่ ใช้ศอกซ้ายกระแทกเข้าที่ด้านนอกของต้นขาชายคนนั้น ขาของเขาทรุดลง ธวินลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งไหล่ทั้งตัวเข้าใต้คาง ชายคนนั้นชนชั้นแล้วไถลลงไป
ที่ทางประตู มีเสียงตะโกน ลูกน้องเก่ายืนขวางอยู่หน้ารถของพิรัฐ บุญมีเข้าไปกอดเอวพิรัฐด้วยร่างท้วม ผลักให้ล้มลงบนโคลนกลางฝน
‘ทายาทรุ่นสาม! ผมปิดประตูไว้แล้ว! รหัสรู้แค่ผมกับทายาทรุ่นสามเท่านั้น!’
*
พิรัฐถูกมัดไว้กับเสาของโกดังที่ไฟไหม้ ขาแว่นของเขางอ
อาทิตย์ยังกำด้ามไม้ไว้แน่นด้วยสองมือ
‘ขออภัยครับ… ขอคืนนี่ครับ’
“ขอบใจ ... มือไม่เป็นไรนะ”
‘สั่นไม่หยุดเลยครับ’
“ผมก็เหมือนกันแหละ”
ตีหนึ่งยี่สิบนาที สมาร์ทโฟนในกระเป๋าสั่น เป็นอานา
มีภาพหนึ่งภาพ เป็นท่าเรือยามค่ำคืน แสงไฟส่องข้างลำเรือสีขาวลำใหญ่ เด็กหนุ่มเข้าแถวเดินขึ้นไปตามสะพานเรือ ที่ปลายแถวมีชายหนุ่มคนหนึ่งห้อยป้ายชื่อที่คอ
ข้อความต่อมาอีกหลายบรรทัด เจอมิเกลแล้ว ออกหกโมงเช้า ฉันจะขึ้นไปกับคุณสมพล
ธวินโทรกลับไป เสียงเรียกดังไปเรื่อย ๆ แล้วก็ตัด เขาโทรอีกครั้ง เสียงผู้หญิงบอกว่าปิดเครื่องอยู่
หน้าเสา พิรัฐดันแว่นที่งอขึ้น
‘ยังไม่มีใครขึ้นเรือของท่านประธานแล้วกลับมาได้เลยนะครับ ผมจะภาวนาให้อย่างเป็นบวกแล้วกัน’
“เรือลำนั้นไปไหน”
‘ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่ทราบ’
เรือจะออกหกโมงเช้า พิธีฌาปนกิจลุงเจ็ดโมงเช้า แม่จะฟังคำตอบเกี่ยวกับอาทิตย์ที่นั่น
ธวินใช้มือกดปึกสำเนาของอานาไว้ในเสื้อ หลังมือซ้ายปวดตุบ ๆ ทุกครั้งที่ชีพจรเต้น
── จบบทที่ 12 ──
