มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 11

แม่น้ำหลังคาทอง

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

หวู้วววว

เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของแม่น้ำ

ชายขอบเมืองเชียงแสน ทางภาคเหนือของไทย หกโมงเย็น แม่น้ำโขงไหลวนเป็นสีน้ำตาลตรงจุดที่ไทย ลาว และเมียนมามาบรรจบกัน แม่น้ำกว้างราวสามร้อยเมตร ที่ฝั่งลาวด้านตรงข้าม หลังคาสีทองส่องประกายวับ นั่นคือคาสิโนรูปมงกุฎสูงราวสิบชั้น มีตึกสีขาวเรียงรายอยู่รอบ ๆ เมืองนกกระสาทองที่อยู่ฟากโน้นของแม่น้ำโขง

บนถนนหน้าคาสิโน ไฟสีน้ำเงินสว่างขึ้นรวมกันกว่ายี่สิบดวง เป็นรถตำรวจ ผู้คนเดินออกมาจากตัวอาคารเป็นแถวยาว

ธวินพิงรั้วบนคันดิน ตาข้างซ้ายยังลืมได้แค่ครึ่งเดียว ไหล่ซ้ายยกไม่ขึ้น ข้อมือขวายังดามด้วยตะเกียบกับหนังยาง เขายกกล้องส่องทางไกลขึ้นระดับตาไม่ได้ กล้องจึงอยู่ในมือของอานา

“มองไม่เห็น… หน้าคนเล็กเกินไป”

“ดูที่อกคนที่ขึ้นรถบัสสิ คุณมิเกลห้อยป้ายหัวหน้ากลุ่มอยู่”

โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น เป็นพันตรีบุษบา

“รุ่นสาม เห็นหรือยัง”

เสียงดูดหลอดดังซู้ดดด

“เห็นแล้ว ... พันตรีเป็นคนสั่งการเหรอ”

“ฉันไม่มีบารมีขนาดนั้นหรอก ตำรวจญี่ปุ่นกับจีนเขากดดันลาวมาก่อนแล้ว เรื่องของเด็กชื่อมาคาเบะ เช้านี้ก็ถูกส่งต่อจากกองบัญชาการไปทางโน้นด้วย วันนี้เลยบุกตรวจค้น ว่ากันว่าจับได้สี่ร้อยคนแล้ว”

“คนที่ถูกบังคับให้ทำงานข้างในสินะ”

“ใช่ พวกที่ถูกหลอกมา ส่วนหัวหน้าน่ะ ไม่มีสักคน”

“แล้วคาสิโนล่ะครับ”

“เปิดอยู่ แขกก็เล่นกันต่อไปตามเดิม บุกแค่หอพัก เขาว่าข้างในคาสิโนนั่นเป็นที่ดินที่ใช้กฎอีกชุดหนึ่ง”

ธวินมองหลังคาสีทอง ใต้เสียงไซเรน ไฟนีออนไม่ดับสักดวง

“เริ่มเห็นแล้วว่าตาข่ายใหญ่แค่ไหน”

“เห็นแล้วก็เอื้อมไม่ถึงอยู่ดี ไปจากตรงนั้น ที่นั่นไม่ใช่ประเทศของฉันแล้ว รุ่นสาม จะบอกให้เอาหลักฐานมาก็บอกได้แค่ฝั่งนี้ของแม่น้ำ”

สายตัดไป

“อานา ... เป็นไงบ้าง”

“ไม่มี… ไม่มีป้ายหัวหน้ากลุ่มบนรถบัสสักคันเลย”

อานาลดกล้องลง ข้อนิ้วของเธอขาวซีด

*

เช้านี้ สิตีขึ้นเที่ยวบินแรกกลับกรุงเทพฯ เธอเอาสมุดบัญชีของพ่อที่มัดด้วยเชือกพันไว้ที่หน้าท้องใต้ชุดกบายา ไม่ใส่ถุงผ้าเหมือนเคย เพราะธวินขอให้อยู่เคียงข้างแม่ และอยู่เคียงข้างลุงด้วย

พูดว่าจะให้ฉันอยู่ข้างตัวแท้ ๆ สิตีโกรธ แล้วก็ยัดห่อข้าวเหนียวสามห่อไว้บนเบาะรถบรรทุกก่อนไป

ธวินกับอานานั่งรถที่สมพลขับขึ้นเหนือสิบชั่วโมง

สมพลเดินขึ้นบันไดคันดินมา มีผู้หญิงคนหนึ่งตามหลังมา

“คุณสมพล คนนี้คือคนที่คุณแพรวพูดถึงเหรอ”

สมพลตอบว่า ใช่ครับ เป็นเพื่อนเก่าของคุณยาย มีเรือรับส่งอยู่แถวแม่น้ำสายนี้ ชื่อป้านวลครับ

นวล คำสุข ผู้หญิงลาววัยสี่สิบกว่าเล็กน้อย ตัวเตี้ย ไหล่กลม ผมย้อมสีน้ำตาลแดงรวบเป็นมวยแน่นกลางศีรษะ คิ้วถอนเรียวเล็ก ตาสองชั้นคมชัด ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ที่ปลายคางมีแผลเป็นสีขาวเล็ก ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตขาว เสื้อกั๊กดำ ผูกหูกระต่ายสีแดงที่คอ ยังอยู่ในชุดเจ้ามือไพ่ของคาสิโนเหมือนเดิม ระหว่างพูด ปลายนิ้วของเธอดีดไพ่ที่มองไม่เห็นไปด้วย ธวินคิดว่า เป็นคนที่มองทุกอย่างเป็นตัวเลขแพ้กับชนะ

“เธอนี่เองหรือ รุ่นสามที่พี่แพรวเล่าให้ฟัง หน้าตาแย่ไปหมดเลยนะ”

“ธวิน ผมตามหากลุ่มภาษาอังกฤษอยู่ ทั้งหมดสิบสองคน หัวหน้ากลุ่มเป็นคนฟิลิปปินส์”

“กลุ่มนั้นน่ะ เมื่อกลางวันวันนี้ฉันได้ยินมาที่ห้องทำงานของคาสิโน คืนนี้ห้าทุ่ม จะข้ามแม่น้ำมาจากฝั่งเมียนมา ไปขึ้นที่ท่าเรือด้านหลัง หลังจากที่บุกตรวจค้นเสร็จแล้ว”

“ทำไมถึงรู้”

“ฉันเป็นเจ้ามือไพ่ ระหว่างแจกไพ่ ฉันได้ยินเรื่องของคนข้างบนหมดแหละ”

“แล้วจะเอาอะไรตอบแทน”

“หนึ่งหมื่นดอลลาร์สหรัฐ จ่ายตอนไปถึงท่าเรือแล้วก็ได้ ฉันจะพาไปถึงด้านหลังด้วยเรือของฉันเอง”

“เงินเดี๋ยวผมให้แม่ส่ง มีอย่างอื่นอีกไหม”

“ไม่มี เงินก็คือเงิน เงินไม่หักหลังใคร”

เป็นคำติดปากของลุง ธวินใช้นิ้วควานหาไพ่นกกระจอกตัว “ทิศตะวันออก” ในกระเป๋า

“อานา มีอะไรอยากถามเขาไหม”

“คัดค้านค่ะ ทำไมต้องขนเข้ามาในคืนเดียวกับที่บุกตรวจค้นเสร็จพอดี มีหลักฐานไหมคะ”

นวลแค่ยักไหล่ ปลายนิ้วพลิกไพ่ที่มองไม่เห็นขึ้นมาหนึ่งใบ

*

สามทุ่ม ที่ท่าเรือใต้คันดิน โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสิตี

“วินน้อย ถึงวัดที่กรุงเทพฯ แล้วนะ เผาศพคุณวิชัยเช้าวันมะรืน เจ็ดโมง พระก็กำหนดไว้แล้ว”

“แล้วแม่ล่ะ”

“นั่งอยู่เฉย ๆ ไม่แม้แต่จะพัดพัดลมมือ ส่วนเด็กที่ชื่ออาทิตย์น่ะ เอาไปขังไว้ในยุ้งข้าวของคฤหาสน์ กุญแจอยู่ที่คอคุณนาย”

“สิตีไปเจอเด็กนั่นแล้วเหรอ”

“เจอแล้ว เอาข้าวต้มไปให้ ต่อให้เป็นเด็กที่หักหลัง ท้องก็หิวเป็น กินไปสามชามทั้งน้ำตา”

“... สมเป็นสิตีจริง ๆ เลย”

“สมุดบัญชียังพันอยู่ที่ท้องฉันนะ ไม่ให้ใครดู ครั้งที่สองก็ไม่ให้ดู”

“สิตี กินข้าวแล้วหรือยังเนี่ย”

สิตีบอกว่ากินแล้ว เธอนั่นแหละไปกินซะ ถ้าอยากพูดอะไรก็กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูด

พอสายตัด อานาก็นั่งยอง ๆ ตรงหน้าธวิน แกะผ้าเหนือคิ้วซ้ายออก แล้วเปลี่ยนผ้าก๊อซใหม่ ปลายนิ้วไล้ไปตามขอบแผลเบา ๆ

“ด้วยตาแบบนั้น จะข้ามแม่น้ำนั่นจริง ๆ หรือ”

“ยังเหลือตาข้างขวานี่”

“ดิโยส โก… งั้นตาข้างซ้าย ฉันดูให้เอง”

อานากดผ้าก๊อซไว้ ไม่ละมือออก ธวินก็ไม่ขยับ ฟากโน้นของแม่น้ำ หลังคาสีทองสว่างขึ้นอีกครั้ง

*

ห้าทุ่ม เรือยาวเรียวของนวลดับไฟข้ามแม่น้ำไป บนเรือมีธวิน อานา และสมพล พอดับเครื่อง เสียงดนตรีจากคาสิโนก็ลอยมาตามผิวน้ำ

ท่าเรือด้านหลังเป็นสะพานที่เอาแผ่นไม้วางบนถังลอยน้ำ ด้านสองข้างมีเรือเก่าผูกไว้สองลำ ทางแผ่นไม้กว้างราวหนึ่งเมตร พื้นใต้เท้าไหวช้า ๆ ตามคลื่น

ไม่มีเรือลำอื่นมาถึง

ธวินก้าวจากเรือขึ้นไปบนแผ่นไม้ นวลเดินตามหลังมา

“ป้านวล เรือของกลุ่มนั้นอยู่ไหน”

แทนคำตอบ ไฟด้านในสุดของสะพานก็สว่างวาบ

ผู้ชายในเสื้อโปโลสีดำเดินมาตามทางแผ่นไม้ ที่อกปักรูปนกสีทอง ในมือคือกระบองที่ยืดออกแล้ว มีเพียงคนเดียวที่ถือมีด รวมทั้งหมดห้าคน

“ขอโทษนะ รุ่นสาม ลูกชายฉันทำงานอยู่ในครัวของคาสิโน ถ้าฉันไม่พาเธอมา เด็กนั่นก็…”

“... เข้าใจแล้ว กลับไปที่เรือเถอะ”

ธวินย่อตัวต่ำลง

บนแผ่นไม้ที่โยกเยก คนที่ยืนสูงจะล้มก่อน นี่คือท่าตั้งต่ำของซีลัต เข่าขวายกไม่ขึ้น แต่การกวาดขาไม่ต้องใช้เข่า

เขาดึงด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋าเสื้อมาถือไว้ในมือซ้าย เป็นแท่งยาวราวสามสิบเซนติเมตรที่พันด้วยหวาย เพราะไหล่ยกไม่ขึ้น เขาจึงตั้งท่าไว้ที่ระดับเอว

คนแรกฟาดกระบองลงมา ธวินตวัดด้ามขึ้นจากด้านล่าง เป็นการตวัดไม้สั้นของกาลี หวายกระทบด้านในข้อมือ กระบองหล่นลงน้ำ

คนที่สองก้าวเข้ามา แผ่นไม้จมลง ทันใดนั้น เขาใช้หลังเท้าขวากวาดส้นเท้าข้างที่รับน้ำหนักจากด้านนอก เป็นการกวาดขา ชายคนนั้นตกลงไปในช่องระหว่างเรือกับแผ่นไม้ จมถึงเอว

คนที่สามคว้าปกเสื้อ ธวินพุ่งไปข้างหน้า เอาหน้าผากโขกจมูกชายคนนั้น เป็นการโขกหัวแบบเลดลิต พอเขาเอนหงาย ธวินก็ใช้ศอกซ้ายกระทุ้งซี่โครงสั้น ๆ สองครั้ง ต่ำกว่าระดับไหล่ ชายคนนั้นทรุดลงบนแผ่นไม้

มีดของคนที่สี่พุ่งมาจากด้านข้าง

เขาพยายามรับด้วยด้าม แต่เป็นทางด้านตาซ้าย มองไม่เห็น เส้นร้อนแล่นผ่านหลังมือซ้าย ด้ามหลุดจากนิ้ว กลิ้งไปบนแผ่นไม้

〈ข้างซ้าย มองไม่เห็น〉

มีดตวัดกลับมา ตอนนั้นเอง ไม้ไผ่ก็แทงออกมา เป็นสมพล ปลายไม้กระแทกอกชายคนนั้นจนเซ ธวินใช้เท้าขวากวาดข้อเท้าของเขา ชายคนนั้นตกลงไปในแม่น้ำทั้งหลัง

คนที่ห้าไม่ได้เข้ามา เขายืนตะโกนใส่วิทยุอยู่ที่ปลายสะพาน จากทางคาสิโน เสียงฝีเท้าทวีมากขึ้นเรื่อย ๆ

“อานา เชือก!”

อานาแก้เชือก ธวินเก็บด้ามที่กลิ้งอยู่ขึ้นมา แล้วใช้มือที่ลื่นด้วยเลือดคว้าขอบเรือ สมพลลากเขาลงเรือทั้งตัว เครื่องยนต์ติด

นวลยังยืนอยู่บนแผ่นไม้

“ป้านวล รีบขึ้นมา!”

“ขึ้นไม่ได้ เด็กนั่นยังอยู่ข้างใน”

เรือออกจากท่า นวลเอามือประกบปากตะโกน

“รุ่นสาม! กลุ่มภาษาอังกฤษไม่มาที่นี่หรอก! เช้านี้ สำนักงานนกกระสาทองเปลี่ยนจุดหมายแล้ว ไปทางใต้! กัมพูชา สีหนุวิลล์!”

เสียงถูกเสียงดนตรีจากคาสิโนกลืนไป ธวินเห็นผู้ชายในเสื้อโปโลสีดำจับแขนนวลไว้

*

พวกเขาถึงฝั่งไทยก่อนเที่ยงคืนไม่นาน

อานาพันผ้าที่มือซ้ายของธวิน ขณะพันมือเธอสั่น

“มิสเตอร์ ลอว์บอกว่าจะย้ายไปลาวใช่ไหม”

“ใช่ ... ถ้าที่ป้านวลพูดเป็นเรื่องจริง ก็แปลว่านกกระสาทองเปลี่ยนแผน”

“เหนือมิสเตอร์ ลอว์ มีนกกระสาทอง เหนือนกกระสาทอง มีประธาน… มิเกลจะไกลออกไปอีกเท่าไรกัน”

“ยังไม่รู้หรอก จนกว่าจะยืนยันได้”

อานามัดปลายผ้า แล้วเงยหน้าขึ้น

“ฉันจะไปสีหนุวิลล์”

“ไปคนเดียวเหรอ ... คุณถูกถอดออกจากคดีนี้แล้วนะ”

“เพราะอย่างนั้น ถึงไม่มีใครห้ามฉันได้ คุณกลับกรุงเทพฯ เถอะ ไปส่งลุง แล้วต้องตัดสินใจเรื่องเด็กที่ชื่ออาทิตย์ไม่ใช่หรือ”

พิธีเผาศพของลุงคือเช้าวันมะรืน เจ็ดโมง เหลืออีกสามสิบเอ็ดชั่วโมงกว่า ๆ แม่จะรอได้แค่นั้น

มิเกลกำลังถูกขนลงใต้

อานามองไปทางใต้ ธวินยังตอบไม่ได้

หลังมือซ้ายปวดตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจร

── จบบทที่ 11 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามสิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้รอคนทรยศนวล คำสุขเจ้ามือคาสิโนอานาเรเยสทนายที่ถูกปลดมิเกล เรเยสหัวหน้าชุดที่ถูกส่งลงใต้สมพล อินทรศักดิ์หลานของแพรวบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยพี่เลี้ยงผู้เก็บสมุดบัญชีNEWแม่ที่มีเส้นตายเช้าวันเผาศพNEWควรเป็นคนนำทางแต่ล่อเข้ากับดักคนคุมด้านตาบอดNEWน้องชายอานาที่ต้องช่วยกลับNEWขับรถและสู้อยู่เคียงข้างNEWพวกเดียวกันแค่ถึงริมแม่น้ำใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 12

ดีลที่โกดังไฟไหม้ตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 12) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ