มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 13

ควันจากหอคอยขาว

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

บู้ออออ

เสียงหวูดเรือดังออกมาจากลำโพงเล็ก ๆ ของสมาร์ตโฟน

วัดแห่งหนึ่งในธนบุรี กรุงเทพฯ หกโมงเช้า ด้านในสุดของลานวัดมีเมรุสีขาวตั้งอยู่ หน้าเมรุมีโลงศพของลุงวิชัยวางอยู่ ธวินสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาทับเสื้อเชิ้ตสีดำ ยืนหลบอยู่ในเงาของเมรุ แนบโทรศัพท์ไว้ข้างหู สายนี้โทรมาจากเบอร์ของอานา

“ได้ยินไหมคะ ฉันพูดเสียงดังไม่ได้”

เสียงกระซิบแทรกมากับเสียงคลื่น

“ได้ยิน ... อยู่ที่ไหน”

“บนเรือค่ะ ใต้ผ้าคลุมเรือชูชีพ คุณสมพลก็อยู่ด้วย เรือชื่อซิลเวอร์ เฮรอน เพิ่งออกจากท่า”

“แล้วคุณมิเกลล่ะ”

“อยู่ดาดฟ้าชั้นล่างค่ะ ทั้งหมดสิบสองคน อยู่ครบทุกคน ฉันเห็นป้ายชื่อด้วย แผ่นดินเล็กลงเรื่อย ๆ เลย… ดีโยส โก มีคนมา”

“คุณอานา ... กินข้าวหรือยัง”

“เวลาอย่างนี้ยังจะถามเรื่องนั้นอีกหรือคะ”

เสียงนั้นหัวเราะออกมานิดหนึ่ง แล้วสายก็ตัดไปเท่านั้น เขาโทรกลับไป เสียงผู้หญิงบอกว่าไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

ธวินจ้องหน้าจอโดยไม่ขยับ ตาข้างซ้ายยังลืมได้แค่ครึ่งเดียว

ไม่ทันไร โทรศัพท์อีกสายก็ดังขึ้น มีเสียงดูดหลอดดังซืดดด

“นายรุ่นสาม พิรัฐออกไปตั้งแต่ตีห้าเมื่อเช้านี้แล้วนะ”

“ไอ้คนที่พันตรีพาตัวไปกลางดึกนั่นน่ะเหรอ”

“ใช่แล้ว เขาถูกมัดอยู่ในโกดังที่ไหม้ ฉันรับตัวไว้เอง แล้วก็มีโทรศัพท์จากผู้ใหญ่ที่กองบัญชาการสายเดียว จบเรื่อง ฉันบอกให้เอาหลักฐานมาก็จริง แต่ต่อให้เอามา มันก็หายไปที่ข้างบนอยู่ดี”

“... เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่บอกนะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรื่องนี้ไม่ได้ควรได้คำขอบคุณ”

สายตัดไป

*

หน้าเมรุ ผู้คนในชุดดำเริ่มทยอยมารวมตัวกัน ลูกน้องเก่าแก่ของลุง บุญมี และบรรดาหัวหน้าเก่าจากฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ

มาริเซลผู้เป็นแม่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโลงศพ สวมชุดกระโปรงยาวสีดำ สร้อยไข่มุกสองชั้น ที่ด้ามพัดผูกริบบิ้นสีดำไว้สองเส้น ด้านหลังของเธอ อาทิตย์ยืนอยู่ ใช้นิ้วดันแว่นกรอบดำขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“อานัก ขอฟังคำตอบต่อหน้าวิชัยหน่อยเถิดค่ะ”

“ผมไม่ลงโทษอาทิตย์ ไม่ไล่ออกจากคฤหาสน์ด้วย จะให้อยู่ข้างตัวผม”

ลูกน้องเก่าแก่หันมามองหน้ากัน แม่ยังคงยิ้มอยู่

“ต่อจากสิตี ก็เป็นคนที่สองแล้วนะคะ”

“พ่อจ่ายเงินปิดปากให้พ่อของเด็กคนนี้ แล้วก็จ่ายค่าเล่าเรียนให้เด็กคนนี้ หนี้อยู่ที่บ้านเรา อีกอย่าง เมื่อคืน เด็กคนนี้ฟาดข้อมือคนถือท่อเหล็กต่อหน้าผม”

“เลือดข้นกว่าน้ำก็จริง แต่กฎข้นกว่านั้นอีกนะคะ ผ่อนปรนไปเท่าไร คนนอกก็จะฉวยโอกาสเท่านั้น”

“ถ้าถูกฉวยโอกาส ผมรับเอง”

แม่กางพัดออกแล้วโบกช้า ๆ

“ได้ฟังคำตอบแล้วค่ะ”

อาทิตย์ก้มศีรษะลงลึก เสียงที่กล่าวขอบพระคุณสั่นเครือ

ตอนนั้นสิตีก็อุ้มตะกร้าใส่ดอกไม้สีขาวเดินมา เป็นดอกไม้จันทน์ที่ใช้ในงานเผาศพ ทำจากไม้ที่ไสเป็นแผ่นบาง

“เอ้า เจ้าวิน อ้าปากซิ”

สิตีวางตะกร้าไว้ข้างตัว แล้วยัดข้าวเหนียวก้อนหนึ่งเข้าปากธวิน ใต้ชุดกะบายา ท้องของเธอป่องเป็นทรงสี่เหลี่ยม

“แล้วสิตีล่ะ กินแล้วหรือยัง”

“กินแล้ว อยากพูดอะไรก็กินก่อนค่อยพูด”

*

หกโมงสี่สิบนาที มีชายคนหนึ่งเดินช้า ๆ เข้ามาจากประตูวัด

ไกรสร เพชรรัตน์ อายุเกินเจ็ดสิบแล้ว ตัวผอม คอยาว ผมขาวตัดสั้นเรียบ ใบหน้ายาวเรียว จมูกงุ้มเหมือนนกอินทรี ตาสองชั้นหางตาตก ดวงตาสีน้ำตาลอมเทา สวมเสื้อแจ็กเก็ตไหมสีดำ ที่อกมีนาฬิกาพกพร้อมโซ่ทอง ตามหลังมาด้วยชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำรวมสามคน เป็นหัวหน้าเก่าแก่ที่เดินเรือข้าวอยู่ที่เยาวราช เคยนั่งล้อมโต๊ะไพ่นกกระจอกกับลุงมาสามสิบปี ตอนเด็ก ๆ ธวินเคยได้ลูกอมจากชายคนนี้ เป็นคนที่เสียเงินพนันแล้วก็จ่ายด้วยรอยยิ้มทุกครั้ง

“เจ้าวิน… ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่านายรุ่นสามแล้ว วิชัยนี่แพ้ไม่เป็นจนวาระสุดท้ายเลยนะ”

“ขอบคุณที่มาครับ”

“ไม่ต้องขอบคุณ ฉันได้ยินเรื่องเรือสีขาวที่สีหนุวิลล์จากพวกคนเก่าแล้ว เรือข้าวของฉันเข้าท่านั้นทุกสัปดาห์ ปากลูกเรือน่ะ เร็วกว่าตำรวจที่ไหน ๆ เรื่องปลายทาง พรุ่งนี้เช้าฉันจะสืบมาให้”

“ผมจะฟังให้จบ — ท่านต้องการอะไรเป็นการตอบแทน”

“ครึ่งหนึ่งของท่าเรือที่ไหม้ ที่ขนข้าวมันไม่พอ”

“ข้าวเท่านั้นหรือครับ”

“ข้าวเท่านั้น ต่อหน้าโลงของวิชัย ฉันไม่โกหก”

ไกรสรพนมมือไหว้โลงศพ ธวินก็พนมมือไหว้ด้วย

“รบกวนด้วยครับ”

*

หกโมงห้าสิบนาที ด้านหลังเมรุมีเสียงตะกร้าตกลงพื้น

ธวินลากเท้าขวาเดินอ้อมไปหลังเมรุ ระหว่างผนังเมรุกับกำแพงวัดเป็นทางแคบกว้างราวหนึ่งเมตร ดอกไม้ไม้สีขาวกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหิน ถุงผ้าของสิตีถูกคว่ำจนว่างเปล่า

สิตีถูกชายเสื้อดำสองคนจับแขนทั้งสองข้างไว้ เป็นลูกน้องหนุ่มที่ไกรสรพามา มือของคนหนึ่งเกาะอยู่ที่ชายกะบายาของสิตี

“อาดู! อย่ามาจับท้องคนแก่นะ!”

“ปล่อยสิตีซะ”

เสียงของเขาต่ำลง ชายคนที่สามหันมาทางนี้ที่ปากทางเข้า ในมือถือกระบองที่ยืดออกแล้ว

จากด้านหลังของเขา เสียงของไกรสรดังมา

“ขอโทษด้วยนะ นายรุ่นสาม เรือข้าวที่เยาวราชเป็นหนี้นกยางทองกันหมดตั้งแต่ปีที่แล้ว สมุดบัญชีเล่มเดียวก็ลบหนี้นั้นได้”

ธวินใช้มือซ้ายดึงด้ามร่มที่หักออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต เป็นแท่งพันหวายยาวราวสามสิบเซนติเมตร เลือดซึมผ่านผ้าที่หลังมือ นิ้วออกแรงได้แค่ครึ่งเดียว

กระบองฟาดลงมาจากข้างบน ยกแขนไม่ได้ เขาจึงใช้ด้ามไม้สอยขึ้นจากระดับเอว ปัดข้อมือด้านในของอีกฝ่าย เป็นท่าสอยของไม้สั้นแบบคาลี กระบองกระดอนกับผนังเมรุ แต่ด้ามไม้ก็หลุดจากนิ้วเหมือนกัน

ชายคนนั้นเหวี่ยงหมัดซ้าย หมัดเฉี่ยวเหนือหูขวา ในหูดังหวีดแหลม

ธวินก้าวเข้าไป ใช้หน้าผากโขกจมูกของชายคนนั้น เป็นท่าโขกหัวแบบเรดลิต ขณะที่ซี่โครงของอีกฝ่ายแอ่นไปด้านหลัง เขาใช้ศอกซ้ายกระแทกสั้น ๆ สองครั้งในระดับต่ำกว่าไหล่ ชายคนนั้นไถลลงไปกองที่กำแพง

ลึกเข้าไป สิตีทิ้งตัวลงต่ำ

เธองอเข่าสองข้างลึก ลดสะโพกลง เป็นท่าตั้งต่ำของซีลัต น้ำหนักที่จมลงดึงชายสองคนที่จับแขนอยู่ให้เซไปข้างหน้า สิตีใช้ส้นเท้าเหยียบหลังเท้าชายทางขวา มือที่จับก็คลายออก แล้วเท้าของเธอก็เกี่ยวขาหลักของเขาจากด้านนอก ปัดขา ชายคนนั้นหลังฟาดพื้นหิน

ชายทางซ้ายใช้แขนรัดคอสิตี

ธวินใช้หลังเท้าขวาเกี่ยวส้นเท้าของชายคนนั้นจากด้านนอก เข่าขวายกไม่ขึ้น แต่การปัดขาไม่ต้องใช้เข่า ชายคนนั้นเซ สิตีบิดตัว ใช้มือที่ข้อต่อหนาจับแขนของเขา ทดไปข้างหน้า ชายคนนั้นหน้าทิ่มชนกำแพงแล้วก็ไม่ขยับอีก

ที่ปากทางเข้ามีเสียงตะโกนดังขึ้น บุญมีกับลูกน้องเก่าแก่ช่วยกันจับแขนทั้งสองข้างของไกรสรไว้ อาทิตย์เก็บด้ามร่มที่ตกอยู่บนพื้นหินขึ้นมา ยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

“ขอประทานโทษครับ นายรุ่นสาม เชิญครับ”

“ขอบใจนะ อาทิตย์”

สิตีลูบเอว พลางจัดชายกะบายาให้เข้าที่

“อาดู เอวฉันปวดไปหมด บอกแล้วไงว่าไม่โชว์ซ้ำสอง สมุดบัญชีน่ะ ฉันไม่ให้ใครแตะต้องหรอก”

*

เจ็ดโมง โลงศพของลุงถูกเคลื่อนเข้าไปในเมรุ

แม่ไปยืนอยู่ตรงหน้าไกรสรที่ถูกมัดไว้ โบกพัดช้า ๆ

“คุณบอกว่าต่อหน้าวิชัยจะไม่พูดโกหกใช่ไหมคะ”

ไกรสรไม่ตอบ ใช้ดวงตาหางตกมองโลงศพ

ผู้มาร่วมงานทีละคนวางดอกไม้ไม้สีขาวไว้หน้าโลงศพ ธวินวางเป็นคนสุดท้าย ในกระเป๋า ไพ่ ‘ตะวันออก’ สัมผัสกับปลายนิ้ว

“ลุง ครั้งที่ยี่สิบสอง ผมยังไม่ได้ฟังเลยนะ”

จากปล่องของเมรุ ควันสีขาวลอยขึ้น พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้ายามเช้า

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เป็นเบอร์ของอานา

“คุณอานา”

“สวัสดีตอนเช้าครับ ท่านอาจารย์”

เสียงหนุ่มที่แหบเล็กน้อย ไม่ผ่านเครื่องแปลงเสียง

“โซรายุต”

“พบคุณพี่สาวกับคุณสมพลในเรือชูชีพแล้วขอรับ ปลอดภัยดี ผมให้ย้ายไปอยู่ใกล้ ๆ หัวหน้ากลุ่มแล้วครับ”

รูปถ่ายภาพหนึ่งส่งมา ใต้ราวดาดฟ้ามีรองเท้าสีแดงสดข้างเดียว ข้าง ๆ มีสายประคำเงินเส้นเล็กวางอยู่

“ต้องการอะไร”

“ผมไม่ต้องการอะไรขอรับ ท่านประธานอยากพบท่านอาจารย์ คืนวันที่สามนับจากนี้ ที่พนมเปญ ขอให้นำเอกสารของท่าเรือที่ไหม้มาด้วย ถ้าไม่นำมา เรือลำนั้นจะไม่กลับเข้าท่าไหนอีกเลยขอรับ”

“ให้คุณอานาพูดสาย”

“เรื่องนั้นไว้อีกสามวันขอรับ ถ้าอย่างนั้น หายใจออกก่อนค่อยตี นะขอรับ”

สายตัดไป

ควันยังลอยขึ้นอยู่ ในหูขวาเสียงหวีดดังตามจังหวะชีพจรทุกครั้ง

── จบบทที่ 13 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามสิตี ราฮายูแม่นมผู้เฝ้าสมุดบัญชีมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ของครอบครัวอาทิตย์คำลบเสมียนที่ได้รับการอภัยอานาเรเยสทนายความที่ถูกจับไกรสร เพชรรัตน์เจ้านายเก่าที่เปลี่ยนข้างมิสเตอร์ ลอว์มิสเตอร์ ลอว์ลูกศิษย์เก่าบุษบาวงศ์ประดิษฐ์พันตำรวจตรีไทยแม่ผู้เลี้ยงดูปกป้องสมุดบัญชีร่วมกันNEWแม่ขัดแย้งเรื่องกฎNEWเก็บไว้ข้างกายตามที่ตัดสินใจNEWคนที่รักกันถูกจับบนเรือNEWเพื่อนไพ่นกกระจอกของลุงหมายตาสมุดบัญชีลูกศิษย์เก่าขอเข้าพบประธานตำรวจผู้ไล่ล่าแจ้งข่าวการปล่อยตัวใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 14

ใต้โดมสีเหลืองตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 14) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ