มังงะค้นหาหนังสือของฉันสร้าง
กำลังเขียนอยู่|
🌐 ไทย

บทที่ 10

ผู้เฝ้าสมุดบัญชี

ผู้เขียนบทนี้: Kazu

แปะ!

ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทุกดวง

เวลาตีหนึ่งห้าสิบแปดนาที ริมฝั่งฝั่งไทยของแม่น้ำเมย ธวิน ศรีสวัสดิ์ยืนอยู่ข้างรถบรรทุกของสมพล อินทรศักดิ์ ไฟสปอตไลต์บนกำแพงมีทั้งหมดหกดวง แถบโคลนถูกสาดจนขาวโพลนราวกับกลางวัน

ในแสงนั้น มีหนุ่มๆ ถูกบังคับให้ยืนเรียงแถว รวมสิบสองคน ด้านหลังเป็นชายถือมีดยาว ที่ปลายแถวมีชายหนุ่มคนหนึ่งห้อยป้ายชื่อไว้ที่คอ

มิเกล เรเยส

อานา เรเยสสูดลมหายใจเฮือก แล้วก้าวลงไปในโคลน ธวินใช้มือซ้ายคว้าแขนเธอไว้ ไหล่ของเขายกไม่ขึ้น มือจึงอยู่ต่ำอยู่อย่างนั้น

“ปล่อยนะ! มิเกลอยู่ตรงนั้น…”

“แม่น้ำกว้างหกสิบเมตร ถ้าว่ายข้ามไปจะถูกยิง คุณก็ได้ฟังที่คุณมาคาเบะเล่าแล้วนี่ เมื่อเช้าวานนี้ เขาถูกยิงลงมาจากบนกำแพง”

วิทยุในกระเป๋ามีเสียงซ่าขึ้นมา

“คุณหมอคะ ถึงเวลาแล้วนะคะ จะเปิดเผยสมุดบัญชีของท่านบิดาให้โลกรู้ หรือจะร่วมมือกับดิฉัน”

“ไม่เลือกทั้งสองอย่าง”

“นั่นก็นับเป็นคำตอบเหมือนกันนะคะ”

“ฟังให้จบก่อน สุข วิเชษฐ์แห่งนกกระยางทองบอกว่าอยากตัดคุณออก ถ้าสมุดบัญชีหลุดออกมาแล้วท่าเรือตกเป็นของเขา คุณก็หมดประโยชน์แล้ว”

“ดิฉันทราบดีค่ะ คุณหมอ ตอนที่เขาปรึกษาเรื่องนั้น เขาอยู่บนเรือของกัปตันซอ เอ โม แล้วกัปตันก็แจ้งให้ดิฉันทราบภายในคืนนั้นเลย เงินเดือนกัปตันนกกระยางทองเป็นคนจ่าย ส่วนค่าน้ำมันเรือของกัปตัน ดิฉันเป็นคนจ่ายเองค่ะ”

“คุณก็แค่ถูกนกกระยางทองใช้งานเท่านั้นแหละ”

“ใช่ค่ะ คุณหมอคงเห็นโมเดลที่ห้องขายแล้วสินะคะ โลตัสการ์เดนเป็นสาขาที่เล็กที่สุดในเมืองนี้ เหนือนกกระยางทองขึ้นไปยังมีท่านประธานที่พนมเปญ กำแพงแบบเดียวกันนี้มีอยู่ในกัมพูชา ลาว เมียนมา รวมทั้งหมดสิบเอ็ดแห่ง โทรศัพท์ที่โทรไปหาผู้สูงอายุในญี่ปุ่น เงินที่ฟอกในฮ่องกง ล้วนเป็นของท่านประธานทั้งสิ้น ดิฉันเป็นเพียงหัวหน้าเสมียนที่ได้รับมอบให้ดูแลหนึ่งในนั้นเท่านั้นเองค่ะ”

“ถ้างั้น ทำไมยังเป็นเสมียนอยู่”

“ท่านประธานต้องการท่าเรือ ส่วนดิฉันอยากเห็นบ้านหลังนั้นถูกไฟเผา ในเมื่อจุดหมายตรงกัน ก็ขึ้นเรือลำเดียวกันได้ เหมือนที่ท่านบิดาของคุณหมอกับพวกกรรมกรขึ้นเรือลำเดียวกันไงคะ”

แขนของอานาสั่นอยู่ในมือของธวิน

“คุณจะทำอะไรกับคุณมิเกลและคนอื่น ๆ”

“เพราะคุณหมอไม่เลือก พอรุ่งสางดิฉันจะย้ายพวกเขาไปเมืองในลาวค่ะ เมืองคาสิโนของนกกระยางทองฝั่งโน้นของแม่โขง ได้ยินว่าห้องสอนภาษาอังกฤษที่นั่นทำกำไรได้มากกว่า”

“ผมจะข้ามไปเอง ผมคนเดียว แลกกับสิบสองคนนั่น”

“ร่างกายแบบคุณหมอตอนนี้ไม่มีราคาแล้วค่ะ ทั้งข้อมือขวา ทั้งไหล่ซ้าย เอาละ ‘หายใจออกแล้วค่อยตี’ นะคะ”

ไฟสปอตไลต์ดับลงทีละดวง ในแสงสุดท้าย มิเกลหันมาทางนี้เพียงครั้งเดียว แล้วก็ถูกผลักเข้าไปในประตูกำแพง

อานาทรุดเข่าลงบนโคลน

ลาว ดิโยสโค ไกลออกไปอีกแล้ว อานาพูดเช่นนั้นด้วยเสียงแหบพร่า

“แค่ไกลขึ้นเท่านั้น …เขายังมีชีวิตอยู่”

“หลักฐานล่ะ?”

“จดหมายของคุณมิเกลไง เขาเขียนไว้ว่า ผมยังมีชีวิตอยู่ อีกอย่าง ลอว์บอกว่าจะย้ายพวกเขาสิบสองคนไปที่ที่ทำเงินได้ เขาไม่ใช่คนที่จะฆ่าคนที่ทำเงินให้เขาหรอก”

อานาไม่เงยหน้า แต่เอาหน้าผากแตะลงเบาๆ ที่ข้อมือขวาของธวินซึ่งถูกตะเกียบกับหนังยางมัดไว้ เบาๆ ไม่ให้เขาเจ็บ

โทรศัพท์ของธวินดังขึ้น เป็นสายของสิตี ราฮายู

“คุณหนูวิน มาเถอะ มีแขกมาแล้ว ไฟดับหมด แถมมีปลอกแขนสีแดง…”

เสียงขาดหายไปแค่นั้น

*

วัดมืดสนิท

สมพลขับรถบรรทุกพุ่งเข้าประตูไป แสงไฟหน้ารถตัดผ่านลานวัดเป็นเส้นตรง ข้างประตู ลูกน้องของพันตรีถูกมัดนอนกลิ้งอยู่ อานากระโดดลงจากรถ แล้วเข้าไปแกะเชือก

จากโรงครัวด้านหลังศาลาการเปรียญ มีเสียงหม้อล้มดังมา

ธวินลากขาซ้ายวิ่งไป โรงครัวเป็นกระท่อมแคบยาวที่ขนาบด้วยเตาใหญ่กับผนัง กว้างราวหนึ่งเมตรครึ่ง

ด้านในสุด สิตีย่อตัวต่ำอยู่ ทั้งสองเข่างอลึก หลังพิงถังข้าวสาร ที่เท้ามีชายคนหนึ่งนอนแผ่อยู่ ส่วนคนที่ยังยืนอยู่มีสามคน ที่แขนซ้ายสวมปลอกแขนสีแดง คนหนึ่งจับเชือกถุงผ้าของสิตีแล้วดึง สิตีใช้สองมือกำเชือกไว้ ไม่ยอมปล่อย

“อาดู! อย่ามาดึงถุงคนแก่นะ!”

ชายคนที่สองยกมีดยาวขึ้นเหนือหัวของสิตี

ธวินดึงด้ามร่มที่หักออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นไม้ท่อนยาวราวสามสิบเซนติเมตรที่พันด้วยหวาย เขาถือด้วยมือซ้าย ไหล่ยกไม่ขึ้น เขาจึงตวัดขึ้นจากระดับเอว เป็นท่าตวัดขึ้นด้วยไม้สั้นของกาลี ด้ามหวายฟาดเข้าที่ด้านในข้อมือที่กำลังลงมาจากข้างล่าง มีดยาวร่วงลงไปในขี้เถ้าของเตา

คนที่สามเตะเข้ามาจากด้านข้าง ธวินลดตัวต่ำลงไปอีก เป็นท่าตั้งต่ำของสิลัต เข่าขวายกไม่ขึ้น แต่การกวาดขาไม่ต้องใช้เข่า เขาใช้หลังเท้าขวากวาดส้นเท้าข้างที่รับน้ำหนักของอีกฝ่ายจากด้านนอก ชายคนนั้นล้มตะแคง ไหล่พุ่งเข้าใส่ตุ่มน้ำ

คนที่จับถุงปล่อยเชือกแล้วหันมาทางนี้ สิตีเสียหลักแรงจนหลังกระแทกถังข้าวสาร ธวินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว แล้วใช้หน้าผากโขกเข้าที่จมูกของชายคนนั้น เป็นท่าโขกหัวของเรดลิต

คนที่สองหยิบมีดยาวขึ้นมาจากขี้เถ้า ตอนธวินหันกลับไป ด้ามมีดก็ฟาดเข้าเหนือคิ้วซ้าย

ประกายไฟสีขาวแตกกระจายตรงหน้า ของร้อนๆ ไหลเข้าตาซ้าย เขามองเห็นได้เพียงครึ่งเดียว

เขาหายใจออก มองไปที่สีข้างของชายคนนั้นด้วยตาข้างที่ยังเห็น แล้วใช้ศอกซ้ายซึ่งอยู่ต่ำกว่าไหล่ กระทุ้งเข้าซี่โครงสั้นๆ สองครั้ง ชายคนนั้นพับตัวลง

ไม้ไผ่ของสมพลแทงเข้าที่หลังเขา ชายคนนั้นหน้าชนเตาแล้วล้มลง

ชายที่ล้มลงตรงตุ่มน้ำลุกขึ้น ปีนข้ามกำแพงหนีไป เสียงฝีเท้าหายเข้าไปในความมืดของท้องนา

คนที่โดนโขกหัวนั่งกุมจมูกอยู่บนพื้นดิน สมพลบิดแขนเขาไปด้านหลัง แล้วใช้เชือกจากไม้ไผ่มัดไว้

*

ไฟกลับมาติดอีกครั้งหลังจากนั้นสิบห้านาที ลูกน้องของพันตรีซ่อมกล่องไฟที่ประตูได้ สมพลกับลูกน้องของพันตรีช่วยกันมัดชายที่ล้มอยู่ข้างเตา และชายที่สิตีโค่นไว้ก่อน

ชายที่โดนโขกหัวบอกว่าชื่อ เตง ไนน์ อายุราวยี่สิบต้นๆ หัวโล้นที่ผมงอกไม่เสมอกัน หูแหลม ฟันหน้าล่างซี่หนึ่งขึ้นเอียง ดวงตาสีดำเอาแต่มองพื้น ธวินคิดว่าเป็นสายตาของคนที่ไม่เคยทำอะไรนอกจากสิ่งที่ถูกสั่ง

“ผมจะฟังให้จบ …ใครสั่งให้มา”

“ก-กัปตันครับ กัปตันซอ เอ โม เขาว่าสมุดเล่มดำอยู่ในถุงผ้าของยายอินโดนีเซีย ถ้าเอามาได้ ให้คนละร้อยดอลลาร์”

“กัปตันรู้เรื่องถุงผ้าได้ยังไง”

เตงส่ายหน้า เขาบอกว่ากัปตันพูดว่ามีโทรศัพท์จากกรุงเทพฯ มาแจ้ง เขารู้แค่นั้น

สิตีคว่ำถุงผ้าลง สมุดครัวเล่มสีดำ กล่องยาแก้ปวดใบเล็ก ปึกใบสำเนาการโอนเงิน แต่สมุดที่มัดเชือกไขว้ไม่มี

“ใครจะโง่เอาสมุดใส่ถุงไว้ล่ะ ก็เจ้านั่นแหละที่บอกว่าจะไม่ให้ดูอีกเป็นครั้งที่สอง”

สิตีเปิดฝาถังข้าวสาร แล้วสอดแขนสองข้างลงไปในข้าวสารจนลึก สิ่งที่ดึงออกมาคือสมุดเล่มดำที่ห่อด้วยพลาสติก

“…ขอบคุณนะ สิตี”

ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก ที่สำคัญคือตาของเจ้านั่นแหละ อยู่นิ่งๆ สิตีพูดอย่างนั้น

สิตีใช้ผ้าเปียกกดเหนือคิ้วของธวิน ผ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว

อานายืนอยู่ที่ประตู ข้อมือที่แกะเชือกให้ลูกน้องของพันตรีถลอกเป็นรอยแดง

“ตอนที่ฉันส่งสมุดเล่มนั้นให้คุณสิตี คนที่อยู่ในศาลาคือคุณ คุณสิตี คุณแม่ของคุณ แล้วที่ประตูก็มีคนหนุ่มคนหนึ่งถือกระเป๋าของคุณแม่ด้วย”

“ผมไม่ได้เห็นเลย”

“ฉันเห็น เป็นคนที่เคยสอนฉันใช้เครื่องที่สำนักงาน…ฉันนึกออกแล้ว แผ่นแรกพิมพ์ออกมาเลือน เขาบอกว่าจะทิ้งให้เอง แล้วก็เอาไป”

“แผ่นแรกที่มีรอยดำเป็นเส้นสินะ”

อานาพยักหน้า

ธวินโทรหาแม่ เป็นเวลาตีสามแล้ว เสียงเรียกสายหยุดลงในครั้งเดียว

“แม่กำลังจะโทรหาลูกพอดีเลยจ้ะ อานัก”

เสียงพัดค่อยๆ ดังมา

“แม่ เรื่องหนุ่มที่สำนักงาน”

“อาทิตย์ คำลบ อายุยี่สิบสี่ปี เด็กที่คุณพ่อออกค่าเล่าเรียนมัธยมให้นั่นแหละจ้ะ ตอนนี้นั่งอยู่ต่อหน้าแม่ โทรศัพท์ก็อยู่ในมือแม่”

พอได้ยินชื่อ ใบหน้าก็ลอยขึ้นมา เป็นชายหนุ่มที่ก้มหัวอยู่ที่โต๊ะในสำนักงานเสมอ ผิวขาว ผมดำสั้นแสกกลาง สวมแว่นกรอบดำ ดวงตาหลังแว่นสีดำ ผอม ไหล่เล็ก ธวินเคยคิดว่าเป็นเด็กที่พอขอบคุณก็จะขอบคุณตอบกลับมา

“รู้อะไรแล้วบ้าง”

“เช้าวานนี้ คนที่ส่งภาพถ่ายสำเนาสมุดบัญชีไปยังสำนักงานอัยการที่มะนิลาก็คือเด็กคนนี้จ้ะ แล้วคนที่แจ้งว่าสมุดอยู่ในถุงผ้าของสิตีก็เหมือนกัน ปลายทางที่แจ้งเป็นเบอร์ในกรุงเทพฯ เบอร์เดียว เป็นสำนักงานของนกกระยางทองที่กรุงเทพฯ”

“แค่นั้นเหรอ”

“ถ้าแค่นั้นก็ดีสิจ๊ะ แต่ข้อความที่ส่งไปเบอร์เดียวกันมีถึงสองปี วันที่เรือของบ้านเราออก เวรของศุลกากร เวลาที่ตำรวจท่าเรือออกตรวจกลางคืน ก่อนที่ลอว์จะเปิดเขี้ยวใส่บ้านนี้เสียอีก นกกระยางทองก็วางหูไว้ในบ้านนี้มานานแล้วนะจ๊ะ”

ธวินใช้มือซ้ายกดหน้าผาก เลือดซึมออกมาตามช่องนิ้ว

“อานัก เด็กคนนี้เป็นคนในบ้าน แม่ไม่ยกโทษให้การทรยศของคนในบ้าน”

“แม่…!”

“เรื่องที่ลูกไม่ได้ทำกับสิตี แม่จะเป็นคนทำเอง นั่นแหละคือกฎ”

“เดี๋ยวก่อน ผมจะฟังให้จบ คุณมิเกลจะถูกย้ายไปลาวตอนรุ่งสาง ผมจะตามไป อย่าเพิ่งลงมือจนกว่าผมจะกลับมานะแม่”

“ลูกจะไปลาวใช่ไหม ตามคุณมิเกลไป…ถ้าอย่างนั้น แม่จะรอจนถึงเช้าวันเผาศพวิชัย เช้าวันมะรืนนี้ นั่นคือกำหนด”

เสียงพัดหยุดลง

“แล้วอานัก กินข้าวหรือยัง”

“ยัง”

“กินซะ”

สายตัดไป

ธวินจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง มิเกลจะถูกย้ายไปลาวตอนรุ่งสาง กำหนดของอาทิตย์คือเช้าวันมะรืนนี้ ไปทั้งสองทางพร้อมกันไม่ได้

สิตียัดจานข้าวเหนียวใส่มือมา

อยากพูดอะไรก็กินก่อนค่อยพูด ทั้งเจ้านั่นและแม่หนูคนนั้นด้วย สิตีพูดอย่างนั้น

“ขอรับประทานครับ”

อานารับจานแล้วนั่งลงข้างธวิน ไหล่ของเธอแตะไหล่ซ้ายของเขา

“สัญญาว่าจะกินกันสามคน ยังไม่ถึงนะ มื้อนี้ฉันไม่นับ”

“รู้แล้วน่า”

ตาซ้ายยังลืมได้แค่ครึ่งเดียว แผลเหนือคิ้วปวดตุบๆ ตามจังหวะชีพจร

── จบบทที่ 10 ──

แชร์ตอนนี้

แผนผังความสัมพันธ์ตัวละคร (ถึงบทนี้)

แสดงเฉพาะข้อมูลที่เปิดเผยแล้วจนถึงบทนี้

ธวิน ศรีสวัสดิ์ทายาทรุ่นที่สามสิตี ราฮายูผู้เฝ้าสมุดบัญชีมาริเซลศรีสวัสดิ์แม่ผู้บังคับกฎอาทิตย์คำลบเสมียนผู้แอบเป็นไส้ศึกอานาเรเยสอัยการที่ถูกปลดจากคดีมิเกล เรเยสหัวหน้ากลุ่มที่ถูกย้ายสมพล อินทรศักดิ์หลานของแพรวมิสเตอร์ ลอว์ผู้จัดการประจำที่มั่นแม่ผู้เลี้ยงดูปกป้องสมุดบัญชีNEWแม่กำหนดเวลาโทษเสมียนประจำบ้านแอบแจ้งนกยางทองคนที่รักกันตามหาน้องชายด้วยกันNEWต้องช่วยให้ได้ถูกส่งไปลาวสู้เคียงข้างเขาอดีตลูกศิษย์ศัตรูผู้ย้ายสิบสองคนNEWใหม่

คุณอยากอ่านเรื่องต่อในเส้นทางไหน?

📖

ภาคต่อโดย Kazu ไปยังบทที่ 11

แม่น้ำหลังคาทองตอนที่คนนี้เขียน: 147 ตอน
อยากเขียนภาคต่อของนิยายเรื่องนี้ (บทที่ 11) ใหม่ในแบบที่ชอบ!
แจ้งปัญหา

หากผลงานนี้มีปัญหา โปรดแจ้งเรา ทีมงานจะตรวจสอบ